Mroczna Wieża tom 1. Roland

Jakoś mam wrażenie, że Stephena Kinga nie muszę nikomu przedstawiać. Nie jest dla nikogo nowością, kto mnie zna, że tego pisarza znam i cenię, a może nawet uwielbiam. Wszystkie jego powieści mają w sobie to coś i mam wrażenie, że przemawiają bezpośrednio do mnie, Oczywiście nie wszystkie te dzieła zyskały moją sympatię, jednak tych tak zwanych gorszych jest tak mało, że szkoda zawracać sobie tym głowę. Wystarczy zaznaczyć, że niektóre z nich czytałem po parę razy i jakoś nigdy mnie nie nudzą. Przykłady to np”To!”, czy „Bastion”. Z czego „To!” doczekało się właśnie najnowszej adaptacji filmowej i wieść niesie, że jest naprawdę przerażająca. Chociaż ja wolę wersję z 1990 roku. Przykłady można mnożyć-dość powiedzieć, że z utęsknieniem czekam na każde nowe dzieło tego pisarza i zazwyczaj nie czuję się zawiedziony.

Z tym większym zachwytem przyjąłem wydanie u nas cyklu „Mroczna Wieża”. Było to jakiś czas temu i od tamtego pamiętnego dnia cykl ten ma szczególne miejsce w moim sercu. A to ze względu na niesamowitą historię, która nie tylko przeraża ale i skłania do przemyśleń i dodatkowo pięknie jest opowiedziana. Wiem, że krytycy znajdą się do wszystkiego, jednak dla mnie cykl ten nie ma prawie żadnych wad i pozostaje mi tylko czekać na równie dobre dzieła nie tylko Stephena Kinga.

Pozostając w temacie Mrocznej Wieży, stworzono niedawno film na podstawie pierwszych tomów cyklu, jednak ten temat pominę milczeniem. Z racji tego wydarzenia wydano w zupełnie nowej obwolucie pierwszy tom cyklu noszący tytuł”Mroczna Wieża. Roland”.

„Człowiek w czerni uciekał przez pustynię, a rewolwerowiec podążał za nim”. Taki jest początek tego tomu. Roland goni-można by powiedzieć za człowiekiem w czerni, jednak nie zamierza go zabijać. Chce od niego uzyskać informację jak dotrzeć do Mrocznej Wieży, która stanowi esencję wszystkich światów. W podróży tej towarzyszy mu chłopiec Jake, który zostaje sprowadzony przez człowieka w czerni ze świata, który nie poszedł jeszcze na przód. W swojej podróży będą musieli wystawić na próbę swoją przyjaźń i przywiązanie, bowiem w tym świecie nic nie jest za darmo. Przekonajcie się sami.

Słowem podsumowania, chciałbym zaznaczyć, że jeżeli są jakieś wady w tym cyklu, albo w tej części, to ja ich nie widzę. Uwielbiam całość po prostu. Zrujnowany świat, zamieszkały przez złowrogie stwory, mutanty, kraj będący w większości jałową pustynią. I bohaterowie, z Rolandem na czele, Jakiem i późniejszymi towarzyszami. Ukazano tu nie tylko siłę poświęcenia, moc honoru czy potężną magię przyjaźni., Cóż mogę dodać-polecam nieustająco.

[Adres usunięty]

"Człowiek w czerni uciekał przez pustynię, a rewolwerowiec podążał w ślad za nim".

Wydawać by się mogło, że świat uległ totalnej zagładzie. Można nawet rzec, że świat ogarnął mrok. Pozostały już tylko ślady dawnej cywilizacji, a całe otoczenie wygląda jakby uległo apokalipsie. Śmierć zebrała swoje krwawe żniwo. Roland Deschain jest ostatnimz rewolwerowców zamieszkujących planetę. To właśnie przed nim trudne zadanie do wykonania. Musi odnaleźć człowieka w czerni. Od dawna wierzy się, że to właśnie ON posiadł tajemnicę Mrocznej Wieży, która jest centrum wszystkich światów. To właśnie w tym miejscu możliwe jest rozwiązanie zagadki wszech czasów - głęboko skrywanego sekretu dotyczącego czasu i przestrzeni oraz istnienia. Czy Rolandowi uda się odnaleźć mężczyznę w czerni i ujawnić prawdę? Czy wycieńczająca wędrówka zakończy się sukcesem?

Jak myślicie - co się dzieje, gdy antyfanka sięga po książkę? Twórczości Stephena Kinga nie lubiłam, ale ceniłam zawsze. Nie za grozę, nie za fabułę. Głównie za to w jaki sposób potrafi przelać na papier swoje myśli. Jego styl pisania zawsze robił na mnie duże wrażenie. A co nie pasowało mi w tych książkach? To, że akcja zaczynała się dopiero w środku powieści, a autor wprowadzał miliony wręcz niepotrzebnych do niczego wątków. A "Roland" mnie zaskoczył! Zaciekawił od pierwszej strony. Powieść okazała się lekturą, w której czytelnik może doświadczać wielu różnorodnych emocji, ogromu wrażeń, ale przede wszystkim jest pełnoprawnym uczestnikiem trudnej, pełnej niebezpieczeństw i przeszkód wędrówki, której znów jest odczuwalny w kościach tego, który po książkę sięga. Niesamowity jest dla mnie fakt, że w "Rolanda" udało mi się tak szybko wciągnąć i to na tyle, że od książki nie mogłam się oderwać, a gdy byłam do tego zmuszona - nie potrafiłam przestać o niej myśleć. Świat stworzony przez Stephena Kinga totalnie mnie porwał. Ostatni rewolwerowiec, tajemniczy mężczyzna, mutanty, demony, wampiry i... wielka usilnie strzeżona tajemnica. Przemieszanie westernu, fantastyki, powieści przygodowej i horroru. Każdy może w nim znaleźć coś dla siebie.

W "Rolandzie" tak naprawdę nie dzieje się zbyt wiele, ale nie jest to monotonna podróż apokaliptycznymi szlakami. Uważam, że ta książka, dość krótka jak na Stephena Kinga (300 stron), jest wprowadzeniem do czegoś wykraczającego poza wszelkie schematy, jest literaturą większego kalibru. W końcu nie bez powodu cykl "Mroczna wieża" stawiany jest na równi z trylogią Tolkiena. Przyznaję również, że częściowo byłam uprzedzona do twórczości tego autora. Teraz wiem, że być może byłam za mała, by docenić jego charakterystyczny i nadzwyczaj plastyczny styl pisania.

Podsumowując, nie pozostaje mi nic innego jak polecenie książki. Bawiłam się przy niej naprawdę świetnie. Uwielbiam takie klimaty. Uważam również, że "Roland" jest idealną książką, gdy planujecie rozpoczęcie przygody z twórczością Kinga. Nie mogę doczekać się sięgnięcia po kolejne tomy. Wyczuwam, że to będzie prawdziwa bomba!

Izabela Nestioruk

Nastał ten sądny dzień, ten magiczny dzień, w którym przekonałam się do twórczości Stephena Kinga. Chociaż to chyba za dużo powiedziane. Po mało porywającym Joyland, po nużącym Lśnieniu, postanowiłam porzucić na chwilę grozę w wykonaniu tego autora i sięgnęłam po pierwszy tom Mrocznej Wieży, porównywanej do dzieł Tolkiena. I jestem w stanie szczerze napisać, że ta powieść Kinga przypadła mi do gustu. Naprawdę. Choć to zaledwie początek i jestem na pierwszym etapie drogi, to chętnie zrobię kolejny krok i zapoznam się z kolejnymi przygodami Rolanda. Ale zanim to nastąpi, to może co nieco o tej części…

Akcja rozgrywa się w ponurym, postapokaliptycznym świecie, zamieszkiwanym przez różnego rodzaju stworzenia, od wampirów zaczynając, na mutantach kończąc. Roland Deschain, ostatni z niesamowitego rodu rewolwerowców, przemierza miasta i krainy w poszukiwaniu człowieka w czerni. Jest przekonany, że zna ON tajemnicę Mrocznej Wieży, centrum wszystkich światów. Być może to tam można odkryć zagadkę istnienia, zagadkę czasu i przestrzeni. Roland liczy na to, że wyciągnie z człowieka w czerni wszelkie informacje o Mrocznej Wieży, ale czy na pewno jest to możliwe? Czy w ogóle uda mu się go schwytać?

Chciałabym napisać, że ta książka spodobała mi się dlatego, że jest w niej wszystko to, co lubię w dobrej literaturze. Ale stop! Przecież horrory i grozę też lubię, a jednak czytając Lśnienie kilka razy przysnęłam. No to o co tutaj chodzi? Nie mam pojęcia, naprawdę. Może o to, że w grozie mam większe wymagania, naprawdę musi być to coś mocnego i konkretnego, mam dosyć wyjątkowe podejście do tematu, dlatego wiele potrzeba, aby mnie w tym gatunku zadowolić. Z fantastyką jest łatwiej, bo tam nie muszę czuć się aż tak pobudzona. Wystarczy mi wciągająca historia, dobre odwzorowanie realiów świata, w którym rozgrywa się akcja oraz konkretny bohater, z którym będę w stanie się zaprzyjaźnić. I w przypadku Mrocznej Wieży wszystkie te 3 elementy zostały spełnione.

Świat, który tutaj stworzył King jest dosyć osobliwy. To połączenie fantastyki i postapokalipsy, bardzo ciekawe i oryginalne, zdecydowanie trafiające w mój gust. Czuję, że to zaledwie początek, bo pierwsze tomy mają to do siebie, że ich celem jest wprowadzenie nas do czegoś większego, więc liczę na to, że zaprezentowana tutaj wizja urzeknie mnie jeszcze bardziej. Fabuła? Interesująca. Akcja toczy się dosyć umiarkowanym tempem, ale wytwarza się tutaj bardzo przyjemna atmosfera – lekka nutka tajemnicy i niebezpieczeństwa tylko ją podsyca i zdecydowanie działa na plus. Czuję się zaintrygowana motywem Mrocznej Wieży, podobnie jak i Roland. Rewolwerowiec jest bardzo ciekawą postacią, którą od razu polubiłam. To ciekawy charakter, z którym chętnie wybrałabym się w tę daleką podróż.

Historia przedstawiona w tej książce jest wielowątkowa. Poszukiwanie człowieka w czerni i chęć odkrycia tajemnicy istnienia to jedno, ale tak naprawdę pojawia się tutaj kilka wątków pobocznych, równie ciekawych, które razem tworzą spójną i logiczną całość. King świetnie kreuje swoich bohaterów, są bardzo realistyczni, podobnie jak i ich ogólny sposób bycia, postępowanie czy zachowanie w konkretnych sytuacjach. Co ciekawe, w tym całym połączeniu fantastyki i postapokalipsy, pojawia się nutka westernu, co było naprawdę czymś znakomitym! Uwielbiam takie klimaty, a okazuje się, że połączenie, które na pozór wydaje się być nieco ekscentryczne, może być naprawdę urzekające i świetnie pokazane.

Bardzo się cieszę, że nie zrezygnowałam z próby porozumienia się z tym autorem tak szybko. Mogłabym przegapić wtedy szansę na naprawdę dobrze zapowiadający się cykl. A kto wie, może i kiedyś przekonam się do grozy w jego wykonaniu, może po prostu muszę znaleźć odpowiedni dla siebie tytuł. W końcu różne są gusta! Ale jedno jest pewne, Mroczna Wieża naprawdę mi się spodobała! Doskonała przygoda u boku Rolanda… A to dopiero początek! I jestem niezmiernie ciekawa, co czeka nas dalej!

WSPANIAŁY POCZĄTEK PODRÓŻY

Kiedy do kin wchodzi jakaś wysokobudżetowa produkcja oparta na książce, wśród wydawniczych nowości z miejsca pojawiają się wznowienia pierwowzoru czy tytuły okolicznościowe. Nie inaczej jest w przypadku „Mrocznej Wieży”, opus magnum Stephena Kinga, które podbija właśnie duże ekrany. I chociaż film spotkał się z bardzo chłodnym przyjęciem zarówno miłośników sagi, jak i nowych widzów, powieściowy pierwowzór wciąż zachwyca, rozpala wyobraźnię i porywa, a jego najnowsze wydanie wzbogacone zostało o opowiadanie, które dotychczas dostępne było tylko w zbiorach krótkich form – „Wszystko jest względne” czy „Legendy”.

Ostatni rewolwerowiec o imieniu Roland ściga przez pustynię tajemniczego Człowieka w Czerni. Świat, który obaj przemierzają, jest światem zniszczonym, ale nie tylko przez upał i suszę – tu wydarzyło się coś innego, coś co zdewastowało wszystko, jednak nikt już nie zwraca na to uwagi. Nawet Roland, który widzi tylko jeden, jedyny cel – Mroczną Wieżę. Czym właściwie ona jest ani gdzie się znajduje, tego rewolwerowiec nie wie, ale ma nadzieję, że Człowiek w Czerni wskaże mu właściwą drogę. Zanim jednak dojdzie do ich konfrontacji, na bohatera czeka wiele niebezpieczeństw, przygód i sekretów, które skrywa przeszłość, teraźniejszość i przyszłość…

Chociaż Stephen King w swojej karierze napisał ponad 50 powieści, kilka książek z gatunku literatury faktu i blisko 200 opowiadań i nowel (oraz poematy i scenariusze filmów, seriali i komiksów), to właśnie ośmiotomową „Mroczną Wieżę” uważa za swoje opus magnum. I nie ma co się dziwić – ta epicka saga łączy w sobie wątki z niemal wszystkich dzieł autora, a w dalszych tomach także ON sam staje się jedną z ważniejszych postaci wykreowanego świata. Zanim jednak opowieść dotrze do tego momentu, czytelników czeka długa droga, która zaczyna się właśnie tą znakomitą powieścią.

Co jest w niej takiego dobrego? Właściwie wszystko, od fabuły inspirowanej poematem Roberta Browninga „Sir Roland pod Mroczną Wieżą stanął” z 1855 roku i „Władcą pierścieni” J.R.R. Tolkiena, po wykonanie: King nie rozwleka tu akcji ani opisów, całość czyta się więc szybko i przyjemnie, a brudny klimat historii intryguje podobnie, jak stawiane przez autora i bohaterów pytania. Ciekawe wypad także sam mariaż gatunkowy, mamy tu bowiem i Scienc Fiction, i fantasy, i western, i powieść drogi, przygodowe postapo a wreszcie nieodzowny dla pisarza horror – co najlepiej widać w dołączonym opowiadaniu, „Siostrzyczki z Elurii”. I chociaż „Rolanda” trudno jest traktować inaczej niż jako wprowadzenie do właściwej opowieści, która zacznie się od drugiego tomu, jest to wprowadzenie naprawdę znakomita. Porywające, wciągające, emocjonujące… Można by długo wymieniać, ale po co. Przekonajcie się o tym sami, jeśli lubicie twórczość Kinga albo po prostu dobrą, postmodernistyczną fantastykę, będziecie bardzo zadowoleni.

"Człowiek w czerni uciekał przez pustynię, a rewolwerowiec podążał w ślad za nim."

Największym atutem książki jest intrygujący klimat, fantastycznie odnalazłam się w nim kiedyś, podczas pierwszego spotkania, jak i teraz, po kilka latach, z wybrzmiewającymi jeszcze w pamięci poprzednimi wrażeniami. Frapująco, kiedy do fantasy wkradają się elementy thrillera, horroru, a w tym wypadku także westernu, powodującego, że powieść wyróżnia się nietuzinkowym pomysłem na mroczną i duszną atmosferę. Ziemska planeta, umęczona zagładą, katastrofami, dramatami i nieszczęściami, przyjmuje ponure, złowieszcze i niepokojące oblicze. Zamieszkują ją nieprzyjazne wróżki, zmutowane istoty, zatrważające potwory, złośliwe demony i poszukujące krwi upiory. Nie wiadomo, co spotka przekraczających mury miasta wędrowników, jakie pułapki i zagrożenia czyhają w ukryciu. Ciekawe i osobliwe zjawiska, wymykające się opartej na rozsądku i logice interpretacji.

Wszystko owiane wielką tajemnicą, która dopomina się rozszyfrowania, gdyż stanowi istotę istnienia świata i fenomenu życia. Wraz z Rolandem, ostatnim rewolwerowcem z rodu Elda, przemierzamy pustynne ziemie, niedostępne góry, pogrążone w grozie miejsca, aby dopaść uciekającego człowieka w czerni, który zdaje się trzymać w rękach klucz do wszelkich zagadek i niewiadomych. Autor interesująco nawiązuje do śladów minionych cywilizacji, zapominanej przez kolejne pokolenia wiedzy, dawnych zdobyczy nauki, które teraz okazują się zaledwie resztkami geniuszu i wyżyn inteligencji. Przygody ogarniętego obsesją Rolanda z Gilead potrafią trzymać w napięciu, wywoływać pożądane uczucie czytelniczego dreszczyku, wkręcić w śledzenie zadziwiającej akcji i niecierpliwe wyczekiwanie kierunku przebiegu scenariusza zdarzeń.

Chętnie poznajemy teraźniejszość przedstawianego świata, ale również z uwagą zagłębiamy się w powrotach Rolanda do przeszłości, przywoływanych wspomnieniach, znaczących postaciach i incydentach kształtujących opowieść. Narracja płynnie przeprowadza przez skoki w czasie, łatwo podążać ich tropem. "Roland" dzieło początkującego pisarza, otwiera epicką serię, obciążony jest zatem jeszcze niedopowiedzeniami w opisach przybliżanej rzeczywistości, niejasnościami w konstruowanej historii, ograniczoną liczbą wątków, czy zbyt małą głębią konstruowania sylwetek postaci. Tym niemniej, pozwala na przyjemne spędzenie czasu z książką, zapowiada fascynujące odkrywanie przygód w kolejnych odsłonach. Oprócz pierwszego tomu publikacja zawiera ciekawie prowadzone opowiadanie "Siostrzyczki z Elurii", które znakomicie się czyta. Stanowi wciągające uzupełnienie serii, zdecydowanie warto do niego zajrzeć, poznać jego mocny i ciemny koloryt.

[Adres usunięty]