Kolacja dla wrony

„Kolacja dla wrony”- Jonathan Carroll

.

„Życie nas rani. Nie da się tego uniknąć. Uczymy się z tymi ranami żyć albo zabijają nas one na długo przedtem, zanim w istocie umrzemy. Blizny małe, wielkie, szerokie i głębokie jak ocean - definiują nas. Stają się częścią naszej mapy życia.”

.

A co gdyby jeden z twoich ulubionych autorów książek dał ci dostęp do swoich przemyśleń?

Nieposiadająca fabuły książka, która porywa i pochłania czytelnika.

Genialny pisarz , którym bez dwóch zdań jest autor tej książki, podzielił się swoimi spostrzeżeniami i myślami. Ubierając je w piękne słowa i zamieścił w tej książce. Jest to wspaniały zbiór, który pozwala czytelnikowi nie tylko poznać lepiej autora, ale również spojrzeć na świat z innej perspektywy - jego oczami. Mówi o ludziach, miłości, uczuciach i o tym, co widzi wokół siebie.

Naprawdę porywająca książka, której wystarczy poświęcić tylko chwilę, ponieważ same utwory są krótkie. Podczas czytania zastanawiało mnie, gdzie był autor, kiedy wpadł mu do głowy dany fragment i postanowił go zapisać . Jak wyglądał proces tworzenia tej książki? Wspaniale było poznać Jonathana Carrolla lepiej i dostać szansę nauczenia się czegoś od tak niesamowitej osoby.

Moja kopia wypełniona jest kartkami, na których mam uwagi dotyczące swojej osoby i moich zachowań, które ganił lub pochwalał autor, przemawiając przez utwory. Zaznaczałam też te myśli, które szczególnie poruszyły moją wyobraźnię i skłoniły mnie do przemyśleń.

Jonathana Carrolla, nikomu przedstawiać nie trzeba. Najpopularniejszy pisarz w kraju nad Wisłą. Dodatkowo lubi nas i swoje książki nie raz dedykuje osobom z naszego kraju. Poza tym swoją treścią niejednokrotnie obroniły się-to pewne.

W zalewie pozycji o niczym ten autor jak żaden inny sprawia, że mam po lekturze jego dzieł, zawsze niedosyt i chcę więcej.

Tym bardziej ucieszyłem się na wieść, że oto kolejne jego dzieło zostanie wydane u nas. A o czym jest ta książka? Trudno odpowiedzieć na to pytanie. To zbiór krótkich form, ciężko je nazwać nawet opowiadaniami. To świetne historie, które Carroll zaobserwował podczas swoich licznych podróży. To także opowieści z Wiednia, miasta w którym twórca żyje od lat. To także odpowiedzi na liczne pytanie czytelników, fragmenty powieści, a także opowieści o tym, jak powstawały pomysły na kolejne powieści. I o wiele więcej.

Podsumowując pozycja obowiązkowa dla fanów pisarza, ale nie tylko. Mnie zauroczyła, tylko szkoda, że publikacja ta ma tak niewiele stron. Polecam nieustająco.

REALIZM NIEMOŻLIWY

Jonathan Carroll to zdecydowanie jeden z najoryginalniejszych współczesnych pisarzy, którego powieści należy zaliczyć do szeroko pojmowanej fantastyki. Oniryczne, oparte często na szalonych pomysłach zdarzonych z murem chłodnej rzeczywistości, zachwycają, urzekają, fascynują i budzą niepokój. Jak jednak przedstawia się inne oblicze Carrolla? Oblicze felietonisty, autora krótkich form, spisującego swoje przemyślenia, wspomnienia i zasłyszane ciekawostki? „Kolacja dla wron”, najnowsze dzieło pisarza, udziela odpowiedzi na to pytanie w iście rewelacyjnym stylu.

W tekście zatytułowanym „Realizm niemożliwy” Carroll opisuje dziecięce zdumienie przeniesione na dorosły grunt. I wytyka czytelnikom, którzy przekroczyli już pewien wiek, że nie potrafią poddawać się uczuciom, jakby to było coś wstydliwego. Ale to nie znaczy, że one nie istnieją – bo czasem nawet łóżko może przejść metamorfozę, która odmieni całe nasze postrzeganie świata. To łózko w opowieści pojawia się nie przypadkiem – ono w końcu, choć stanowi zwyczajny przedmiot, staje się bramą do krainy snów, gdzie możliwe jest to, co zdumiewające, niezwykłe i poruszające. Wspominam tutaj akurat tę z opowieści, bo najlepiej określa prozę autora. Carroll chce wyzwolić w nas uczucia, zaskoczyć, a jednocześnie jak we śnie czytelnik nie dziwi się temu. To stały element tego świata, nie ważne, jak oderwany nie byłby od rzeczywistości.

W tym zbiorze Carroll jednak od rzeczywistości nie ucieka. Nie ucieka też od drażliwych, ważkich tematów, jak choćby islamscy terroryści. Wiecie dlaczego najbardziej należy się bać muzułmanki z makijażem? Jesteście ciekawi co to Małyszenie (i nie, nie chodzi tu o Małysza, choć autor mocno związany jest z naszym krajem)? Albo co czuje pisarz na myśl, że wielu jego czytelników już nie żyje, a do życia po śmierci zabrali ze sobą jego opowieści? A to tylko kilka z pośród dziesiątek opowieści, jakie oferuje nam Carroll. Znalazło się tu także miejsce na kilka wstępów z jego powieści, ukazujących ich kulisy, a całość robi naprawdę wielkie wrażenie.

A przecież mogło być zupełnie inaczej, mogło się nie udać. Kiedy zajrzałem do środka po raz pierwszy byłem rozczarowany. Króciutkie teksty, bardziej jak poezja, niż cokolwiek innego – nie żebym nie lubił poezji, bo tak się składa, ze uwielbiam, jednak spodziewałem się czegoś innego. Ale wtedy zacząłem czytać i wpadłem. Poszczególne utwory są znakomite, wciągają, imponują i niepokoją. Skłaniają do myślenia i dostarczają dobrej rozrywki podanej w znakomitym stylu.

Jeśli więc się wahacie, a lubicie Carrolla, albo po prostu szukacie dobrej, niebanalnej literatury łączącej w sobie różne elementy, od non fiction, po fantastykę, przestańcie i sięgnijcie. To naprawdę wartościowa pozycja, która nadaje się zarówno jako wstęp do czytelniczej przygody z dziełami autora, jak i doskonałe ich uzupełnienie. Polecam gorąco.