Więzień labiryntu, tom 0,6. Kod gorączki

Książka bardzo fajna, czyta się ją z dużym zaciekawieniem.

Polecam każdemu fanowi trylogii "Więzień Labiryntu"

Zawsze będę miała do serii Więźnia labiryntu pewien sentyment. Nie oceniałam jej jakoś wysoko, ale to była jedna z pierwszych serii, które mnie w jakiś sposób urzekły. Po skończonej trylogii zabrałam się za Rozkaz zagłady, który był osadzony w czasach po wydarzeniach z trylogii, ale teraz nastał czas Kodu gorączki, gdzie wreszcie dowiemy się jak to się wszystko zaczęło.

Zawsze gdy polubimy jakąś serię książek, będziemy się później dopatrywać kontynuacji, ale często zdarza się i tak, w szczególności gdy w pierwszym tomie zostajemy wrzuceni do świata bez żadnych odpowiedzi, a jedynie z kłębiącymi się pytaniami, że chcemy wiedzieć co się stało wcześniej. Kod gorączki właśnie ma za zadanie zaspokoić naszą ciekawość. Czy ciekawość została tak naprawdę zaspokojona? Poniekąd tak.

Dobrze było wrócić na stare śmieci, poznać tajniki świata stworzonego przez Jamesa Dashnera, ale nadal po skończonej lekturze tkwi we mnie pewnego rodzaju niedosyt. Książkę można traktować jako pewnego rodzaju dodatek, chociaż objętościowo wcale na to nie wskazuje. Ponownie wkraczamy w machinerię ogólnego kłamstwa i tajemnic. Jednak jeżeli już jesteście po lekturze trylogii, wiecie co będzie dalej. Dlatego tak trudno ocenić tę książkę.

Jednak z drugiej strony pod żadnym pozorem nie powinniście czytać tej pozycji przed rozpoczęciem trylogii. Zepsuje wam taka sytuacja pogląd na ten świat. Jednak czy uważam, że jest to potrzebny dodatek? Sądze, że tak i fani Więźnia labiryntu będą zadowoleni, ponieważ zostają tu odkryte karty, które nie jednemu spędzały sen z powiek.

Czyta się ją z zapartym tchem i nadal chce się urwać jeszcze więcej z tego świata. Można by nad tym prequelem rozwodzić się na długie zdania, ale po co, skoro wiadomo, że i tak po nią sięgniecie. Nie ma sensu przedstawiać postaci, czy danego świata, w końcu to wiecie, ale nie wiecie tego, co możecie odkryć, a uważajcie, możecie być zaskoczeni.

„W jakim przerażającym świecie żył Thomas. Choroba, śmierć, zdrada. Przyjaciele poddawani okrutnym próbom, z których być może nic nie wyniknie. Spalony świat leżący w ruinie. Miesiąc wcześniej chłopak pomógł wymordować więcej niż tuzin ludzi w ciągu paru godzin. Od tamtej pory codziennie egzystował w otchłani wyrzutów sumienia oraz nienawiści do samego siebie (…)”

Wiecie, naprawdę lubię Jamesa Dashnera i jego książki. Mam mu tylko jedną rzecz do zarzucenia… Czemu Kod gorączki powstał dopiero po całej serii? O ile Rozkaz zagłady nie był tak mocno powiązany z trzema głównymi tomami serii, tak Kod gorączki stanowi jego całkowite uzupełnienie. Wyjaśnia, jak powstał Labirynt, jak poszczególni Streferzy do niego trafiali, jaką rolę do odegrania miał Thomas i Teresa. Choć książka ta została wydana teoretycznie jako piąty tom serii, to opowiada ON wydarzenia sprzed oryginalnej trylogii. To taki prequel, który stanowi naprawdę dobre i mocne wprowadzenie.

Jeżeli skupimy się chwilowo na Kodzie i na Więźniu labiryntu to pojawi się pewna sporna kwestia. Z jednej strony czytając Kod doskonale wiemy, jak to się zakończy, bo wiemy, co działo się w Więźniu. Choć zyskujemy odpowiedzi na wiele nurtujących nas pytań, które wyjaśniają wszelkie niedopowiedzenia z trzech tomów cyklu, to jednak brakuje tutaj chwilami takiego elementu zaskoczenia. Wiemy, co będzie dalej. Nie ma tego uczucia niepewności i wewnętrznej rozterki. Z kolei czytając najpierw Więźnia czujemy się lekko zdezorientowani, bowiem nie wiemy dokładnie skąd Labirynt się wziął i jaki był cel jego powstania. Ma to taki plus, że czytelnik wierzy w to, że pojawi się pewien element zaskoczenia . Jednakże nie da się ukryć, że najbardziej chronologiczna kolejność to Rozkaz zagłady, Kod gorączki, Więzień labiryntu, Próby Ognia i Lek na śmierć. I każdemu, kto jeszcze nie zna tej serii, polecałabym czytać ją właśnie w ten sposób. Może i lektura Więźnia po wcześniejszym przeczytaniu Kodu byłaby zbyt oczywista, ale towarzyszy mi takie dziwne wrażenie, że chyba w takiej kolejności wolałabym się z nimi zapoznawać. A może i nie? Może lepiej, że Kod pojawił się dopiero w 2016 roku i to w nim znaleźliśmy odpowiedzi na nurtujące nas pytania?

Wiem, że wiele osób liczyło na to, że to Rozkaz zagłady wyjaśni tajemnicę Labiryntu i z tego powodu książka im się nie podobała, bowiem to historia Pożogi, a nie Thomasa. Właściwie opis jasno wskazywał na to, czego się można spodziewać, więc nie do końca rozumiem czarę goryczy. Jednakże jeżeli faktycznie chcecie zrozumieć, po co DRESZCZ stworzył Labirynt i jaką rolę w jego tworzeniu odegrali Streferzy to koniecznie powinniście się zapoznać z tą pozycją! Najlepsze jest to, że mimo tego, że wiedziałam, w jakim kierunku zmierza ta historia, to i tak czytałam ją z zapartym tchem. Bardzo mi się podobało, choć uważam, że James Dashner nie miał łatwego zadania. Trochę nie do końca udało mu się zaprezentować umysł Thomasa i Streferów jako małych dzieci, ale taki stan rzeczy miał miejsce tylko w początkowych rozdziałach. W końcu cały plan DRESZCZu to proces długotrwały.

W pewnym sensie ta książka jest dosyć brutalna i dająca do myślenia. W końcu prezentuje historię dzieci wyrwanych z rąk rodziców, bądź tych, którzy rodzinę stracili przez Pożogę. Dzieci, które są traktowane jako obiekty doświadczalne, niezależnie od tego, jak ważną rolę mają odegrać we wdrażanym programie. To wciąż tylko króliki doświadczalne, którym robi się pranie mózgu i na siłę stara się udowodnić, że wszystkie testy i próby są koniecznie. To wizja zniszczonego świata, w którym szanse na ratunek są nikłe – cała seria utrzymana jest w takim klimacie i wypada naprawdę dobrze. Kod gorączki to idealne uzupełnienie serii, które rozwiało wszelkie moje wątpliwości. Całą serię będę wspominać jako konkretną i dobrze skonstruowaną historię, z odpowiednio wykreowanymi bohaterami, z wciągającą fabułą i zaskakującą na każdym kroku. Serdecznie polecam twórczość Jamesa Dashnera!

[Adres usunięty]

Uwielbiam Jamesa Dashnera i sposób w jaki pisze. Ponownie się nie zawiodłam, polecam serdecznie!

Kod gorączki to kolejna powieść dla młodzieży Jamesa Dashnera, autora słynnej trylogii „Więzień labiryntu”. Tym razem pisarz zabiera nas w podróż do czasów przed stworzeniem labiryntu. Książka jest więc prequelem wcześniej napisanych pozycji.

Kilka lat temu przeczytałam trylogię „Więzień labiryntu” i byłam nią po prostu zachwycona. Gdy tylko dowiedziałam się, że w planach jest wydanie „Kodu gorączki”, stwierdziłam, że koniecznie muszę go przeczytać. Minęły jednak lata, a od tamtego czasu mój gust czytelniczy zmienił się. Coraz rzadziej sięgałam po powieści młodzieżowe, a „Kod gorączki” przestał mi się wydawać pozycją obowiązkową. Jednak jakimś sposobem książka ta wpadła w moje ręce i muszę powiedzieć, że czytając ją, przeżyłam bardzo miły „powrót do przeszłości”.

Podobnie jak w poprzednich powieściach Jamesa Dashnera, akcja „Kodu gorączki” jest nam przedstawiana z perspektywy Thomasa. W tym tomie poznajemy przeszłość DRESZCZU i jak i samego labiryntu. Dowiadujemy się więcej o wydarzeniach będących tłem wcześniejszych powieści. Ponownie spotykamy się również z bohaterami z poprzednich części, więc wszyscy fani Minho, Newta czy Teresy powinni być usatysfakcjonowani.

A więc jakie są moje wrażenia po przeczytaniu pozycji? Dostałam dokładnie to, czego się spodziewałam. Mimo że książka nie zaskoczyła mnie praktycznie niczym, muszę powiedzieć, że oceniam ją zdecydowanie na plus. Akcja szybko parła do przodu i łatwo mnie wciągnęła. Samą książkę pochłonęłam w bardzo krótkim czasie. Nie mogę też nic zarzucić zarówno dialogom jak i stylowi autora. Właśnie czegoś takiego potrzebowałam - przyjemnej, wciągającej, niekoniecznie wymagającej powieści.

Ale, żeby nie było tak kolorowo, zauważyłam również kilka wad. Autor niestety zupełnie nie poradził sobie z przedstawianiem akcji z perspektywy dzieci. Przez około 1/3 książki bohaterowie mieli mniej więcej siedem lat. Ich zachowanie jednak zupełnie nie odpowiadało ich wiekowi. Siedmiolatkowie nie są w stanie odczytywać ukrytych intencji, nie rozumieją mechanizmów działania ludzkiej psychiki, nie do końca potrafią posługiwać się ironią i nie mają poczucia misji. Dzieci kapryszą, boją się, są zmęczone czy złe. Gdyby bohaterowie mieli chociażby te 12 lat, ich zachowanie aż tak by nie raziło. Niestety, czytając książkę, co chwilę miałam wrażenie, że praktycznie każda postać jest dużo starsza niż w rzeczywistości. Kolejnym zawodem jest niestety brak nowych bohaterów. Oprócz jakichś 2-3 nowych postaci, wszystkie pozostałe znamy z poprzednich powieści. Praktycznie wszyscy bohaterowie, z którymi Thomas wchodzi w jakiekolwiek interakcje w trylogii, pojawiają się również tutaj. Fabularnie wypada to dość słabo. Wychodzi bowiem na to, że mamy tu ogromny zbieg okoliczności –przyjaciele Thomasa sprzed czasów labiryntu stają się jego przyjaciółmi również później. Wszystkie wymienione tu wady, to jednak drobne niedoskonałości, które nie wpływają aż tak bardzo na odbiór książki.

Podsumowując, „Kod gorączki” oceniam zdecydowanie pozytywnie, mimo że dostrzegam kilka mankamentów. Książka była właśnie tym, czego w czasie jej lektury potrzebowałam i czytało mi się ją naprawdę bardzo przyjemnie. Oceniam ją więc na bardzo, bardzo mocne 3 gwiazdki.