Kiedy odszedłeś

Nie wiem czy jest to kwestia masochizmu czytelników, czy po prostu garniemy się do lektur, które zapewniają nam emocjonalną przejażdżkę w nieznane, ale od dłuższego już czasu rekordy popularności biją książki, które przygniatają swym smutkiem. W których ulubiony bohater ginie śmiercią tragiczną, zapada na powoli wyniszczającą go chorobę czy też na własnych zasadach odchodzi z tego świata. Jego bliscy przez chwilę cierpią, chociaż (oczywiście!) pogodzeni są z losem, a później... Później historia się urywa, zaś czytelnik ma wierzyć, że osoba, która została opuszczona, radzi sobie całkiem dobrze i gotowa jest dalej żyć.

Problem w tym, że rzadko kiedy jest dobrze.

A właściwie... Nigdy nie jest.

Lou i Will.

Will i Lou.

Teraz...Teraz jest już tylko Lou. Lou, która nie ma pojęcia, jak dalej żyć. Która wciąż tkwi w przeszłości i nie daje sobie szansy na przyszłość. Opłakując utraconą miłość, tkwi w marazmie, z którego przecież tak bardzo pragnął wyciągnąć ją Will. Pozostaje ślepa na jutro i głucha na dawne marzenia.

Do czasu.

Nieszczęśliwy wypadek (a może nieudana próba samobójcza?) zmusza ją do wyjścia ze swojej "strefy rozpaczy" i zmierzenia się - w końcu naprawdę - z nową rzeczywistością. Tylko czy można na powrót poskładać strzaskaną doszczętnie duszę...?

"Żyj. Po prostu żyj", mawiał Will.

Co jednak, jeśli ona nie ma pojęcia jak?

"Zanim się pojawiłeś" to wyjątkowa książka. Poznałam ją tuż po premierze, gdy mało kto zdawał sobie jeszcze sprawę z jej istnienia, i z miejsca pokochałam. Pokochałam dosłownie wszystko, chociaż wylałam przy niej nie morza, a oceny łez i do dziś, przy randomowo wybranych fragmentach, krwawi mi serce, a łzy spływają po twarzy szybciej niż potrafiłby pędzić bolid Formuły 1. Trudno było (i wciąż jest :< ) pogodzić się z decyzją Willa, chociaż równie trudno byłoby ją kwestionować. Niezależnie od tego czy jego czyn był aktem miłości, czy przejawem egoizmu, pozostawił ON kochającą go osobę; osobę, która będzie musiała dalej żyć ze świadomością, że pozwoliła mu odejść. Zakończenie "Zanim się pojawiłeś" pozwoliło nam uwierzyć, że Lou w miarę dobrze poradzi sobie ze śmiercią Willa, że otrząśnie się i będzie żyła tak, jak jej radził i tak, jak by chciał. Nie uważacie jednak, że takie zakończenie - choć dosyć szczęśliwe, trzeba przyznać - byłoby, lekko mówiąc, nierealne i niemożliwe? I właśnie kroplą realizmu w całej tej historii staje się "Kiedy odszedłeś", sequel bestsellerowego "Me before you". Sequel, który przez jednych jest ignorowany, a przed innych uznawany za "totalną klapę" i niepotrzebną kontynuację.

Niepotrzebną...?

Osobiście niesamowicie się cieszę, że Jojo Moyes zdecydowała się opowiedzieć nam o dalszych losach Lou. Tak wiele jest powieści o stracie, a tak mało o prawdziwym bólu i życiu po niej. Przeczytałam kiedyś, że to nie umieranie jest straszne, ale bycie pozostawionym przez umierającego, a Moyes tylko to udowadnia. Pokazuje nam rozbite w drobny mak życie Lou, która ani nie ma na siebie pomysłu, ani nie ma też sił, by wykrzesać z siebie jakikolwiek entuzjazm. Tkwi w depresji, której nie dostrzega, a którą początkowo próbuje zagłuszyć przygodnym seksem. Wraca do punktu wyjścia i nie chce (a może nie potrafi?) na nowo uwierzyć, że warto żyć. Nie potrafi zaufać innym, a sama myśl, że może kiedyś kogoś pokocha, wydaje się najbardziej absurdalnym pomysłem na świecie. Bo po co kogoś kochać i podejmować jakiekolwiek ryzyko, skoro nie ma się pewności, że ta osoba pewnego dnia cię nie zostawi i znów nie zostaniesz sama? Po co znowu skazywać się na taki ból?

"Kiedy odszedłeś" nie da się porównać z "Zanim się pojawiłeś", ba, moim zdaniem robienie tego jest całkowicie nieuzasadnione i bezsensowne. Jeśli "Me before you" jest dziełem, to "After you" jest postawieniem "kropki nad i", długim epilogiem, który zgrabnie zamyka całą opowieść i daje nam prawdziwe (a nie oczekiwane czy wymarzone) zakończenie. Moyes wciąż jest zabawna, wciąż tworzy świetne dialogi, a nowe w tej części postaci są nie dość, że dobrze wykreowane to jeszcze pełne indywidualnych, tak charakterystycznych tylko dla siebie, cech. I chociaż chcę dla Lou jak najlepiej, chociaż naprawdę ją lubię, to... Czułam jej dylematy. Naprawdę. Bo jeśli Lou bała się, że pozwalając sobie na nową miłość zdradzi Willa, to ja czułam dokładnie to samo (no, może prawie :D ), czułam się nielojalnie za każdym razem, gdy potencjalna nowa miłość Loisy wzbudzała we mnie iskierki sympatii. A wzbudzała - i to całe mnóstwo.

Kontynuacja nigdy nie dorasta do pięt pierwowzorowi. Tak mówią.

Ale czy koniecznie trzeba je do siebie porównywać? Czy nie można po prostu potraktować tej drugiej jak dopełnienia, jak możliwości powrotu do lubianych przez siebie bohaterów?

Jeśli nie będziecie oceniać "Kiedy odszedłeś" przez pryzmat "Zanim się pojawiłeś", to mam nadzieję, że odnajdziecie w tej książce to, co ja. Nadzieję, że i najgorsze chwile da się przetrwać. Siłę, która pozwoli Wam przezwyciężyć największą nawet przeszkodę. Odwagę, dzięki której śmiało spojrzycie w przyszłość. I wiarę, w to, że i Was jeszcze znajdzie szczęście.

Spodziewałam się obyczajówki, dostałam opis nierealnych zdarzeń. Nie zmienia to faktu, że książkę bardzo dobrze się czytało. Smutny czas po zdarzeniach z "Zanim się pojawiłeś" autorka przeplata zabawnymi scenami z życia rodzinnego Clarków - od rozczulającego dziadka, przez Trinę, po rodziców, w życiu których pojawi się interesujący zwrot akcji. Wciągnęłam w dwa wieczory! :)

Ktoś kogo kochałeś, odchodzi na zawsze. A ty musisz żyć dalej, uśmiechać się, zostawić przeszłość za sobą, zacząć od nowa... I jak, to zrobić? Nie ma odpowiedzi na, to pytanie i w tej książce też jej nie znajdziecie. Każdy człowiek jest inny, każdy stara się to zrobić na swój sposób. Skuteczny czy nie, to zweryfikuje życie.

Lou przyciąga kłopoty, które czasami bezpośrednio nie dotyczą jej, ale stają się częścią jej życia (jak, to było w przypadku,Lily). Jednak ciągle myśli o Willu, tęskni za nim choć w pewnym sensie ON nadal jest obecny w jej życiu, za sprawą jego rodziny. I pomimo, że jego już nie ma, to jego przeszłość wkracza do jej codzienności w dość pokręcony sposób i zdaję się, że, to jej pomaga się pozbierać. Zaczyna powoli żyć, a nie trwać w zawieszeniu jak do tej pory. Czy wykorzysta szansę, którą dał jej los?

"Kiedy odszedłeś", to inna książka niż "Zanim się pojawiłeś", ale jeśli pokochaliście ją, to po tę też warto przeczytać. Jest mniej emocjonalna niż pierwsza część, ale chyba więcej się tu dzieje. Ja uwielbiam obie i polecam wszystkim tę lekturę.

Kontynuacja historii o Louisie Clark, książki "Zanim się pojawiłeś", dalsze losy trzydziestoletniej kobiety, problemy rodzinne, ciągły ból po stracie największej miłości swojego życia, wkurzająco irytująca praca, nowe znajomości, przyjaźnie, miłosne uniesienia to wszystko i więcej spotyka dziewczynę, która wyprowadziła się ze swojej rodzinnej miejscowości i próbuje ułożyć sobie nowe życie w Londynie. Super

Czasami nasze życie jest po prostu piękne. Doceniamy każdą najmniejszą chwilę, mamy kochającą rodzinę, marzenia i przyszłość przed sobą. Ale jednego dnia wszystko może się zmienić. Nasze życie obraca się wtedy o sto osiemdziesiąt stopni i nie ma już żadnego odwrotu. Musimy sobie poradzić z nowymi problemami, które zniszczyły nasze idealne istnienie. Jest to trudne. Pojawia się pytanie, jak to zrobić, jeśli już prawie nic nam nie pozostało. Ale przecież nie można się zatrzymywać, nie można sobie na to pozwolić.

"Po prostu żyj" – te słowa dźwięczą w umyśle Lou, odkąd tylko przeczytała list zaadresowany do niej od Willa. Brzmi to tak prosto, niezobowiązująco, ale tak naprawdę to największe wyzwanie jakie kiedykolwiek dostała w życiu. Jak można żyć po tym wszystkim, co się działo? Po tym czego była świadkiem i brała w tym udział? Jej istnienie nie ma dla niej już sensu bez ukochanego. Pracuje ciężko, zmienia miejsca pobytu, zwiedza, rozwija się, ale są to tylko nic nieznaczące punkty na wyimaginowanej liście. Lou już nie potrafi dać sobie drugiej szansy. Czy jest w stanie zrobić to ktoś inny?

Pierwszy raz o tym cyklu usłyszałam, gdy wchodziła do kin ekranizacja pierwszego tomu. Obejrzałam film i podobał mi się, choć mnie prawie w ogóle nie zaskoczył. Ale mimo to przeczytałam pierwowzór i wtedy byłam już zachwycona. "Zanim się pojawiłeś" okazało się wyjątkową książką, która bardzo mnie poruszyła i dała wiele do myślenia. Niektórych kwestii nie rozwiązałam do dzisiaj. Dlatego miałam bardzo duże oczekiwania co do następnej powieści. Zdawałam sobie sprawę, że to będzie coś innego, innego rodzaju historia, ale mimo to zawiodłam się na niej.

Moyes ma bardzo charakterystyczny styl, który początkowo drażnił mnie, jednakże z czasem zaczęłam go doceniać i obecnie uwielbiam jej język. Jest ON niezwykle lekki i przy tym przyjemny. Dzięki temu łatwo wczuć się w historię i nie zwracać uwagi na niepotrzebne ozdobniki czy kunsztowne słowa niepasujące do całej opowieści. W dodatku pojawia się w nim wiele komizmu, który nieraz i nie dwa wywołał uśmiech na mojej twarzy i pozwolił oderwać się od monotonni dnia codziennego.

Gdy zaczęłam czytać "Kiedy odszedłeś", zrozumiałam, że będzie to przewidywalna książką i tak naprawdę nie powinnam się spodziewać po niej nie wiadomo czego. Ale było już za późno – moje oczekiwania były wielkie. I nagle pojawił się moment! Wtedy wszystko się zmieniło. Autorce udało się mnie zaskoczyć, więc z zapartym tchem czytałam dalej. Niestety to były tylko pozory nieprzewidywalności, gdyż później byłam w stanie przewidzieć większość wydarzeń. Cała opowieść jest trochę przesłodzona. Z jednej strony to bardzo urocze, ale chyba nie o to chodzi w historii Lou, żeby była tak samo urocza jak sama bohaterka. Przez to miałam wrażenie, że jest o niczym. Opowiada po prostu zwykłe dni, które nie mają większego znaczenia. Powinnam dzięki temu lepiej zrozumieć tę kobietę, ale w tym przypadku wcale tak nie było.

Jak już wcześniej wspomniałam, "Zanim się pojawiłeś" bardziej przypadło mi do gustu. Było bardzo emocjonalne, pełne zawirowań i nietypowych problemów, które mimo wszystko mogą nas spotkać. Musiałam poświęcić jej dużo czasu i zaangażować się emocjonalnie, tymczasem z drugiego tomu mało co wyniosłam.

Samą Lou kiedyś uwielbiałam. Uważałam ją za wybitnie wykreowaną postać, która ma w sobie wiele pasji, empatii i nadziei, ale zarazem brakuje jej wiary w samą siebie. Muszę się wam nawet przyznać, że czasami utożsamiałam się z nią. Rozumiałam jej postępowanie i obawy. Często się zdarzało, że podziwiałam ją za wytrwałość i oddanie. Jednak w tej części w ogóle nie mogłam jej zrozumieć. Zdaję sobie sprawę, że przeżyła wiele i trudno jej sobie z tym poradzić, ale prawie zawsze zaprzeczała samej sobie, co wyjątkowo mnie irytowało. Za to moją uwagę przykuła Lily, która okazała się buntowniczką z krwi i kości. Polubiłam ją za to, że nie bała się mówić, co czuje, jeśli nawet czasami ukrywała prawdziwe przyczyny. Krzyczała, śmiała się i obrażała – nie udawała.

Tematyka ukazuje, jak trudno poradzić sobie ze śmiercią kochanej przez nas osoby. Widzimy zmagania Lou, ale również rodziców Willa czy ludzi, którzy nawet go nie znali, ale jego śmierć wywarła na nich olbrzymie wrażenie i to nie w pozytywnym rozumieniu. Moyes nie ograniczyła się do jednego spojrzenia, ale dała pełną gamę negatywnych emocji, które nie pozwalały funkcjonować normalnie bohaterom.

Jestem zdania, że Jojo Moyes pisze wzruszające powieści i mimo nie do końca pozytywnej opinii o "Kiedy odszedłeś" dobre. Opieram to zdanie wyłącznie na cyklu "Zanim się pojawiłeś", ale mam zamiar przeczytać pozostałe jej książki. Jeśli lubicie ckliwe, ale zarazem bardzo poważne historie, to jest seria dla was.

„Kiedy odszedłeś” to kontynuacja bestsellerowej książki „Zanim się pojawiłeś”, na punkcie której, a także jej ekranizacji, oszaleliśmy. Powieść ta nadal szczyci się ogromną popularnością, a wysoka ocena na Lubimy Czytać zachęca tych, którzy jeszcze jej nie przeczytali. Co natomiast z jej kontynuacją? „Kiedy odszedłeś” została nagrodzona tytułem Książki Roku 2016 na portalu [Adres usunięty] w kategorii literatura obyczajowa i romans. Czy słusznie?

Akcja powieści toczy się dwa lata po śmierci Willa. Lou, pomimo tego o co prosił ją chłopak, nadal nie może pogodzić się z jego stratą. Cierpi i rozpacza. W każdej wolnej chwili myśli o ukochanym i jest zła na siebie, że nie potrafi spełnić jego ostatniej prośby. Męczy ją również poczucie winy, że mogła zrobić coś jeszcze, aby odwieźć Willa od podjętej przez niego decyzji. W życiu Lou pojawiają się niespodziewanie dwie osoby - Lily i Sam. Kim oni są? Tego nie mogę Wam powiedzieć, ale obiecuję, że nieźle namieszają w życiu nadal pogrążonej w żałobie dziewczyny.

Jojo Moyes tym razem skupiła się na psychologicznej stronie głównej bohaterki. Skrupulatnie opisuje jej ból, cierpienie i tęsknotę, a także niemoc, z którą Lou kompletnie sobie nie radzi. „Kiedy odszedłeś” to książka nie tylko o żałobie, ale przede wszystkim o podnoszeniu się po stracie kogoś bliskiego. O szukaniu szczęścia. O szukaniu sensu życia w błahych rzeczach. W książce tej, z żałobą spotyka się nie tylko Lou. Za sprawą tego, iż dziewczyna chodzi na terapię, poznajemy wiele osób, którzy są w podobnej sytuacji do głównej bohaterki. Każdy z nich ma inną historię, inaczej radzi sobie ze stratą żony/męża itp.

Od dawna uważam, że niektóre historie nie powinny być kontynuowane. I taką historią jest właśnie „Zanim się pojawiłeś”. Pomimo tego że druga część podobała mi się (ale bardziej jako osobna książka), uważam, że jest to niepotrzebna powieść napisana na siłę. Szczególnie postać Lily została wprowadzona do całej historii w sposób wymuszony, jakby autorka chciała napisać kontynuację, ale za bardzo nie miała pomysłu czym zaskoczyć czytelnika. „Kiedy odszedłeś” jest książką znacznie gorszą od pierwszej części. „Zanim się pojawiłeś” oczarowało mnie nie tylko pomysłem na fabułę i tym, że pół książki przepłakałam, ale także humorem, pomimo tego, że przewodni temat powieści był dość ciężki i trudny. Ja śmiałam się do łez z dialogów między Lou i Willem, z ich ciętych ripost. W drugiej części niestety mi tego zabrakło. Wiem, że to książka nastawiona na to, żeby głównie wzruszyć czytelnika a nie rozśmieszyć, ale również tego nie udało się autorce dokonać. Owszem, zaszkliły mi się oczy w końcowej fazie książki, ale to nie było to. Doszły mnie również słuchy, że ma zostać wydana trzecia część historii. Zakończenie drugiej części również wskazuje na to, że czeka nas dalszy ciąg. Nie wiem co o tym myśleć. Mam co do tego naprawdę mieszane uczucia.

Podsumowując, „Kiedy odszedłeś” to książka, która mi się podobała, ale jako oddzielna pozycja a nie kontynuacja. Jako druga część uważam, że jest napisana trochę na siłę. Polecam Wam tę książkę, jeśli naprawdę jesteście bardzo ciekawi jak Lou radzi sobie ze stratą Willa. Natomiast jeśli zakończenie pierwszej części Wam wystarcza - odpuście ją sobie.

[Adres usunięty]

JOJO MOYES: KIEDY ODSZEDŁEŚ

18:50

Czasami zastanawiam się po co powstają kontynuacje danych książek. Oczywiście najlepszy scenariusz to ten, gdy autor od razu ma w głowie rozplanowaną historię na kilka części, a pierwszy tom spotyka się z ogromnym zainteresowaniem ze strony czytelników, którzy niecierpliwie wyczekują dalszego ciągu. Zanim się pojawiłeś rzeczywiście spełnia chyba ten drugi warunek, bo niebywałego sukcesu tej książce odmówić nie można. Problem w tym, że kontynuacji w planach nie było i niestety da się to zauważyć czytając Kiedy odszedłeś. Więc po co właściwie powstała ta książka?

Po śmierci Willa, Lou przez chwilę prowadzi życie, jakiego dla niej chciał - podróżuje po Europie, kupuje własne mieszkanie, przeprowadza się do Londynu. Nie potrafi jednak wykorzystać otrzymanej szansy i szybko wraca do starych nawyków, beznadziejnej pracy i życia bez większych ambicji, rozpamiętując przy tym bolesną przeszłość. Wspomnienia o Willu wracają z jeszcze większą siłą, kiedy w drzwiach Louisy pojawia się zupełnie nieoczekiwany gość, który wywróci jej dotychczasowe życie do góry nogami.

Jak poradzić sobie z żałobą bo stracie bliskiej osoby? Na to nie ma dobrej recepty, każdy musi uporać się sam z bólem i tęsknotą, jednakże życie Lou może w jakiś sposób zainspirować, podsunąć rozwiązania czy choćby dodać otuchy w walce z własnymi problemami. Ta część jest wciągająca, chociaż najważniejsza kwestia, na której opiera się cała powieść wydaje mi się lekko naciągana, wymyślona na poczekaniu z braku lepszego pomysłu. Podobno Jojo Moyes zdecydowała się kontynuować historię Louisy na prośbę czytelniczek zachwyconych, a jednocześnie zrozpaczonych po zakończeniu Zanim się pojawiłeś. Może tak było, nie mnie oceniać. Moim zdaniem ta opowieść powinna zakończyć się na pierwszej części, bo dalsze rozgrzebywanie fabuły i odcinanie kuponów od sukcesu pierwszego tomu wzbudziło we mnie sprzeczne uczucia. Tym bardziej, że Kiedy odszedłeś jest dużo, dużo gorsze.

O ile część dotyczącą zawirowań w życiu Louisy czytało mi się przyjemnie (mimo że jej decyzje często były dla mnie kompletnie niezrozumiałe), o tyle niesamowicie drażniący okazał się wątek drugoplanowy. Nie pierwszy raz zresztą, przy poprzednim spotkaniu rodzina Clarków także sprawiała, że z irytacji wywracałam oczami. Feministyczne fanaberie Josie miały chyba bawić, niestety to, co ta kobieta potrafiła wymyślić niejednokrotnie doprowadzało mnie do szału. Nie jest to może jakaś ogromna wada, a i sama książka nie jest przecież taka najgorsza. Tylko, że została pozbawiona tego, co w Zanim się pojawiłeś było najlepsze - Willa. To już nie jest to samo, brakuje błyskotliwego humoru, ciętych ripost i nadziei, że może jednak... Ładunek emocjonalny także jest dużo mniejszy i tym samym Kiedy odszedłeś nie oddziałuje na czytelnika w tak mocny sposób, przez co znacznie łatwiej zdystansować się do tej historii czy nawet podejść do niej z obojętnością.

Jest to taka powieść ku pokrzepieniu zbolałych serc czytelników. Daje nadzieję, że Lou będzie po prostu żyć. Ale nie jest potrzebna - Zanim się pojawiłeś to zupełnie kompletna historia i nie ma po co na siłę dopisywać dalszego ciągu. A tym dla mnie jest Kiedy odszedłeś - choć samo w sobie niezłe, to bezcelowe.

Książka bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła ( nie żebym w nią wątpiła).

Ilość zwrotów akcji była

dla mnie sztosem, nie mówiąc już o wielu dodatkowych wątkach, które zostały wplecione do powieści, a szybkie jej przeskoki bardzo ułatwiały zagłębienie się w poplątaną historię Luisy.

Dodatkowo (co było na plus) fabuła, która towarzyszyła w pierwszym tomie została dalej ciągnięta, a znakomite zakończenie książki pozostawia czytelnika w nie pewności i skłania do zagłębienia się w kolejną część tego cyklu.

Wielkie Woow dla tej książki! Gdy skończyłam swą przygodę z pierwszym tomem tej serii od razu wiedziałam, że jeśli nie zagłębie się w kolejnych dwóch kontynuacjach to nie jestem prawdziwym molem książkowym...

I co mogę Wam powiedzieć?

Książka była lekka, płynna, a przede wszystkim bardzo wciągająca przez co czytałam ją jednym tchem, zabierałam ją wszędzie ze sobą, a gdy tylko odkładałam książkę na bok ona przyciągała mnie znów jak magnez i powracałam do pięknej historii wykreowanej przez Panią Moyes.

Cała ta powieść bardzo mnie wzruszyła, ponieważ odnalazłam w niej drugie dno, a mianowicie :

Mimo, że nie zawsze los daje nam to na co liczymy, trzeba się z tym pogodzić, nie rozpamiętywać, nie zatrzymywać czasu, trzeba po prostu dalej żyć...

Lou Clark po odejściu Willa, zmuszona jest układać swoje życie od nowa. Wyjeżdża więc i znajduje nową pracę. Trudno jest jednak poradzić sobie bez osoby, która rozumiała Lou bez słów. Teraz Clark nie może nic poradzić na brak mężczyzny , którego kochała. Już nie ma na to wpływu, musi tylko pogodzić się z tą stratą.

Louisa Clark już po pierwszej części stała się moją ulubioną bohaterką, o której nie da się po prostu zapomnieć. Jest to moja autorytetka, pokazuje mi jak warto się zachowywać w stosunku do innych ludzi. Sama byłam bardzo przywiązana do Williama i nie potrafiłam pogodzić się z jego decyzją. W tej książce można znaleźć wszystko!

Śmiech, uczucie miłości, płacz i smutek... Chciałabym być jak Lou i nigdy nie rozstawać się z tą bohaterką. Sama jestem zaskoczona jak bardzo ta książka wpłynęła na spostrzeganie przeze mnie świata i moje nastawienie na pewne sytuacje. Jojo Moyes przez tę książkę kształtuje duszę czytelnika.

Ta część wiele dla mnie znaczy, pewnie dlatego, że pokazuje jak podnieść się z kolan po stracie bliskiej osoby. Wiele można z niej wynieść, chociaż nie jest ciężka, ani wybitnie trudna.

Piękna i wzruszająca książka, która zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie, bardzo szybko się ją czyta i jest przyjemna

"Kiedy odszedłeś" okazała się dla mnie uwolnieniem od bólu po przeczytaniu poprzednika. Szczerze mówiąc bardzo chciałam się dowiedzieć co się dzieje po tak tragicznym nie happy ever after. Co będzie z Lou? Czy ułoży sobie życie wedle życzenia Willa? Czy będzie w stanie zainwestować ponownie w głębsze uczucie?

Na początku ciężko mi było czytać pierwsze strony, ale jak wzięłam książkę ponownie do ręki i zaczęłam czytać, to pochłonęłam jej treść w dwa wieczory.

Czytało się lekko ze względu na proste pióro pisarki. Bardzo sobie to cenię :) Nie zamierzam tutaj spoilerować, więc powiem tylko tak: jeśli pierwsza część historii Cię poruszyła na tyle, że chcesz to zostawić i mieć w pamięci ostatnie słowa Willa, to nie czytaj, jeśli natomiast masz poczucie niedosytu, i zamierzasz się przekonać jak Lou poradziła sobie (czy też nie) po stracie drogiego dla siebie człowieka to śmiało, musisz ją mieć w swojej biblioteczce!

Książka na pewno będzie lekką i przyjemną lekturą :)

Ksiazke przeczytalam jednym tchem. Czytajac bylam zla ze musze przerwac, naprawde ciekawa ksiazka o zyciu. Polecan wszystkim na bezsenne wieczory w 100%

Jojo Moyes przyznała się do tego, że dzięki fanom i czytelnikom jej powieści napisała kontynuację losów Louisy Clark. Jestem z tego powodu niezmiernie ucieszona, ponieważ od początku Lou skradła moje serce.

W „Kiedy odszedłeś” Lou próbuje żyć po śmierci Willa. Chociaż może żyć to za duże słowo, ponieważ najpierw obiecała mu, że coś zmieni, a teraz popadła w stagnację i dręczące wyrzuty sumienia nie pozwalają ruszyć do przodu. Jak zwykle życie Lou jest pokręcone, a upadek z dachu powoduje nie tylko nawiązanie nowych znajomości, ale też wzbudzenie w bliskich strachu o jej życie.

Powieść wypełniona jest emocjami. Balansujemy na linii, popadając w skrajności w skrajność. Raz zaśmiewałam się w niebogłosy, wybuchałam wręcz niekontrolowanym śmiechem, by za chwilę przecierać oczy ze zdumienia, a potem lekko pociągać nosem. Chociaż śmiech może nie być na miejscu, bo autorka skupiła się na żałobie oraz ukazaniu sposobów, aby ją przetrwać i przeżyć. Temat śmierci jest bardzo delikatny, bo przecież pozostawia w człowieku nie tylko żal i smutek, ale też wściekłość. Na osobę zmarłą, na Boga, na okoliczności i na kogoś, kto się tylko nawinie. Bo już nigdy nie usłyszymy jej śmiechu, nie zobaczymy jej sprzątające, bałaganiącej, po prostu żywość, której czujemy obecność, zapach. Nagle zdajemy sobie sprawę, ze nie mamy do kogo się odezwać, przytulić, krzyknąć. A czasem nawet nie mamy okazji, żeby się pożegnać i powiedzieć jak bardzo była dla nas ważna.

Lou nie radzi sobie ze śmiercią Willa, ale ona chce udowodnić wszystkim, że jest inaczej i że doszła do siebie. Ale w głowie ciągle kłębią się myśli i dręczą wspomnienia. Skutkiem jest zapisanie się do grupy wsparcia, w której uczy się na nowo cieszyć. W jej życiu pojawiają się także nowe osoby. Lily, która sprawia niemałe problemy wychowawcze, a także przystojny ratownik Sam.

Nie mogłam się doczekać, aż w końcu znajdę chwilę, aby poznać dalsze losy Lou. Było to niczym spotkanie po latach, ze starą znajomą, chociaż stosunkowo niedawno przeczytałam „Zanim się pojawiłeś”. Jojo Moyes kolejny raz mnie usatysfakcjonowała, ale tym razem nie wpadłam w depresję i zagrała moimi emocjami. Pojawiły się nie tylko smutne momenty, ale również te bardziej wesołe i śmieszne dialogi. Uwielbiam książki pisarki, bo są naprawdę mądre. Problemy z jakimi zmagają się bohaterowie są w 100% realistyczne. Zadaniem Moyes jest pokrzepianie naszych serc. Na szczęście to nie jest kolejny łamacz serc.

Podsumowując liczę na to, ze autorka znów posłucha swoich fanów i napiszę kolejną kontynuację, bo znów pozostawiła otwarte zakończenie. Wam serdecznie polecam, bo jest to niezwykle ciepła, wzruszająca i dająca nadzieję powieść.

[Adres usunięty]

Super książka! Przed jej zakupem i przeczytaniem, znalazłam w internecie opinie ze trzeba od "Zanim się pojawiłeś" odczekać jakis czas, żeby nie zniszczyć sobie opini o tej pierwszej części. Moim zdaniem to bzdura, ponieważ "Zanim sie Pojawiłeś" jak i "Kiedy Odeszłeś" pokazuje piekne historie miłosne Lou.

Wiec serdecznie polecam ta ksiazke jak i pierwsza jej część :)

Moja dluzsza opinia grozilaby opisaniem calej ksiazki ;)

Wszystkie ksiazki Moyes czytalam w tlumaczeniu na niemiecki, wiec nie wiem, na jakim poziomie jest tlumaczenie na jezyk polski. Wyglada na to, ze tlumacz nie splycil stylu autorki.

Moyes, piszac "Zanim sie pojawiles", postawila emocjonalna poprzeczke bardzo wysoko. Jest rzecza niemozliwa, utrzymac ten poziom emocji w nastepnej ksiazce. A jednak .... warto przeczytac, nawet niekoniecznie znajac poprzednia ksiazke. Nie jest to bowiem ciag dalszy, ale zupelnie nowa historia Louisy Clark, ktora nie jest juz ta sama osoba, co w poprzedniej ksiazce, po tym, co przeszla. Autorka w sposob przekonujacy opisuje zalobe bohaterki, jej wyrzuty sumienia, ze nie zdolala naklonic Willa do zmiany jego zamiaru zakonczenia zycia. Do akcji wkraczaja inne osoby z zycia bohaterki, do tej pory wspomniane tylko marginesowo albo zupelnie nowe. Akcja ksiazki zawiera zaskakujace zwroty i wydarzenia, autorce nie sposob tu odmowic pomyslowosci. Zataczajac wielki luk, powraca znow do Willa. Do tego szybkie zmiany miedzy powaznymi i smiesznymi scenami, wzruszajace zakonczenie. Polecam na dlugie, jesienne wieczory.

Przeczytałam właśnie drugą cześć dylogii Jojo Moyes „Kiedy odszedłeś” i jestem zawiedziona. Według mnie ta cześć była absolutnie niepotrzebna. Louisa mnie rozczarowała, drażniła. Zamiast coś zrobić ze swoim życiem ona stała w miejscu. Pojawiła się w jej drzwiach wybuchowa i wredna nastolatka, Lily a ona bez mrugnięcia okiem wpuściła ją do domu jak gdyby znała ją od maleństwa. Lou starając jej pomóc ciągle przed czymś ucieka, chodzi do znienawidzonej pracy, jest ciągle zagubiona i otępiała. Nie zrobiła nic, co proponował jej Will. Normalnie stała się pustą wydmuszką, zamknęła się gdzieś w sobie, ze swoim bólem, złością, złamanym sercem. Na końcu się poprawiła ale to dla mnie za mało, żeby się zrehabilitować. Polecam tylko na własną odpowiedzialność. A dlaczego aż trzy gwiazdki na pięć: za Sama i za słowa:

- Tęsknisz za nim?

- Każdego dnia.

Lou wróciła z wycieczki po Europie i zaczęła pracę w barze na lotnisku. Kupiła mieszkanie, wyprowadziła się od rodziców i stara się spełnić ostatnią prośbę Willa – żyć pełnią życia. Nie jest to łatwe – pustka po nim jest ciągle zbyt wielka, by Lou mogła się pozbierać. Mimo to chodzi na spotkania grupy wsparcia i poznaje nowych ludzi. Niestety, pewnego dnia przydarza jej się wypadek, który jest tylko początkiem serii dziwnych rzeczy, jakie wydarzą się w jej życiu...

Kiedy odszedłeś Jojo Moyes opowiada dalsze losy znanej z Zanim się pojawiłeś Lou Clark. Kobieta ponownie jest narratorką powieści, ale zdarza się też, że to nie ona opowiada historię, lecz trzecioosobowy narrator, który streszcza wydarzenia z życia innego bohatera książki. Zabieg ten jest tożsamy z tym, co otrzymaliśmy w poprzedniej części.

Lou nie umie sobie poradzić ze stratą Willa. Nadal go kocha, tęskni i często rozmawia z nim w myślach. Wie, że nie byłby zadowolony z jej obecnej sytuacji. Mimo że minęło sporo czasu, kobieta nie umie żyć normalnie. Widzimy, że zdarza jej się pić, nie umie się zaaklimatyzować w nowym środowisku i nie widzi dla siebie żadnych perspektyw rozwoju. Więc gdy dochodzi do wypadku, wszyscy myślą, że Lou chciała ze sobą skończyć.

Lou ma jednak nowe zmartwienie. Pod jej opiekę trafia nowa osoba, Lily. Nie jest to jednak nowy pacjent, jak Will, lecz również zagubiona istota, którą Lou instynktownie chce się zająć, pomóc jej. I chociaż jej historia brzmi nieprawdopodobnie, wszystko wskazuje na to, że nowa podopieczna jest tym, za kogo się podaje. Jak z taką wiedzą poradzi sobie Lou?

Oprócz głównego wątku, jakim jest pomoc nieznajomej, otrzymujemy też wiele innych tematów, które nas zatrzymują przy opowieści. Nadal przewija się gdzieś wątek związany z życiem Willa, lepiej go poznajemy, mimo że jego już nie ma. Ciekawe są relacje rodzinne zarówno w rodzinie Lily, dziewczyny, którą poznaje Lou, jak i samej panny Clark. Nie brakuje też zabawnych scen z pracy i domu, jest nawet wątek miłosny. No i przede wszystkim – sposoby na radzenie sobie ze stratą.

Poza główną bohaterką mamy też kilka postaci z poprzedniej książki – rodziców Willa, rodziców Lou i jej siostrę. Pojawia się nawet były narzeczony. Są też nowi bohaterowie – osoby z grupy wsparcia, których historie życiowe poznajemy podczas rozmów (trzeba przyznać, że to interesująca zbieranina i bardzo ciekawe opowieści, które pokazują, jak różna może być żałoba), ratownik, który zajął się Lou po wypadku czy nowa podopieczna.

Kiedy odszedłeś to zupełnie inna historia niż Zanim się pojawiłeś. Dla mnie była mniej wzruszająca, a o wiele bardziej gorzka. Lou nie umiała odnaleźć się w świecie bez Willa, pokazała też, że nie za bardzo chce żyć swoim życiem, woli poświęcać się dla innych – nie pierwszy raz zresztą. Wątek związany z Lily nie do końca mnie przekonał – owszem, cierpiała i miała trudne życie, ale nie umiała zrozumieć, że za niektóre decyzje i ich konsekwencje musi odpowiadać sama. Mimo wszystko cieszę się, że poznałam tę opowieść. Zobaczyłam, jak Lou radzi sobie z żałobą i jak się zmieniła. Dobrze było wrócić do tej historii.

Jeśli znacie Zanim się pojawiłeś, koniecznie sięgnijcie po Kiedy odszedłeś. Nie nastawiajcie się jednak na lekturę, która wzruszy was do łez i pozostawi w rozedrganiu przez wiele dni. To zupełnie inny typ opowieści, co wcale nie znaczy, że gorszy. Mnie zabrakło jednak „tego czegoś”, co pokochałam w Zanim się pojawiłeś. Ciekawe, czy wy też to poczujecie.

Ta recenzja to dla mnie nie lada wyzwanie. Okropnie trudne jest dzielenie się emocjami, wrażeniami po przeczytaniu TAKIEJ książki, na dodatek drugiego tomu.

Przede wszystkim przestrzegam przed dalszym czytaniem recenzji: mogą znaleźć się w niej tzw spojlery czyli opisy zdradzające fabułę, uprzedzanie faktów.

Powracamy do Louise, naszej dobrej znajomej. Dziewczyna po odejściu Willa nie może sobie z tym poradzić. Rzuca się w wir podróżowania, pracy. Wyprowadza się od rodziców i zaczyna nowe życie. Bierze też udział w spotkaniach grupy wsparcia- próbuje sobie poukładać w głowie emocje, nie myśleć o tym co ją spotkało.

Nikt się nie spodziewa, że pojawienie się Lily, krnąbrnej nastolatki wprowadzi tak wielki zamęt w życie bhaterów.

Tak samo jak przy "Zanim się pojawiłeś" na czytelników czekają wielkie emocje. Autorka porusza tematy trudne, takie jak śmierć bliskich i radzenie sobie z nią, o miłości i o problemach z nastolatkami. Wspomina też o okresie żałoby. Uczula, że nie zawsze wszystko jest czarne lub białe, istnieją przecież równe barwy, a postępowanie dziecka może mieć różne przyczyny- niekoniecznie nieposłuszeństwo.

Jojo Moyes próbuje odpowiedzieć na pytanie czy po śmierci bliskiego spotka nas miłość. Wbrew pozorom nie jest łatwo na nie odpowiedzieć: osoby po stracie odczuwają, że związek z kim innym może być zdradą.

Serdecznie polecam tę książkę! Naprawdę warta przeczytania. Trudno się od niej oderwać. Na pewno sięgnę po inne książki Jojo Moyes!

Wszystkie wydarzenia związane z Willem jakie miały miejsce w rodzinnym miasteczku Louisy zmuszają ją do wyjazdu, by plotki, oskarżenia i ludzie nie zjedli jej żywcem. Zaczyna podróżować po świecie, by po części dotrzymać obietnicy złożonej Willowi, a po części by uciec przed cierpieniem i żałobą. Niestety w końcu dochodzi pod ścianę i zatrzymuje się w Londynie, gdzie kupuje mieszkanie i podejmuje się pracy w barze na lotnisku. Życie jakoś się toczy, choć ona bardziej istnieje niż żyje, ale czas niestety nie staje w miejscu. Wszystko się zmienia, kiedy dochodzi do wypadku, a Lou dowiaduje się jeszcze jednego faktu z życia Willa. Czy Lily zrozumie, jak ważnym był człowiekiem w jej życie? Jak ona poradzi sobie z jego śmiercią i niebezpieczeństwami w świecie? Czy Lou wyjdzie ze swojej bańki, pójdzie naprzód, uratuje jedno z ważnych dla niej istnień? Jakie w tym będą zasługi nastolatki, jakie terapii, a jakie przystojnego ratownika?

Książkę przeczytałam zaraz po pierwszej części, przez co utrzymałam ciągłość wydarzeń i z tego powodu jestem ogromnie szczęśliwa. Jednak tytuł drugiej części sprawił mi zawód, ponieważ otrzymałam ją zanim zdążyłam przeczytać pierwszą i było to dla mnie oczywiście spoilerem. Jednak mimo wszystko za lekturę zabrałam się z ogromnym zapałem, bo bardzo interesowało mnie co się stało z Lou. Z książki jestem bardzo zadowolona, choć nie do końca spełniła moje oczekiwania. Ostrzegano mnie przed dalszym ciągiem tej historii, jakoby byłby wymuszony, ciągnięty na siłę. Niestety po części muszę się z tym zgodzić, czytając ma się wrażenie, że autorka po prostu pisze, by cokolwiek nabazgrać, a nie by cokolwiek nowego wnieść. Jednak nie żałuję ani minuty spędzonej na tym czytaniu, nawet najmniejszych szczegółów, bo Moyes skupiła się tutaj na uczuciach po utracie, a ja lubię, kiedy autorzy próbują rozgryźć stan emocjonalny swoich bohaterów. Tutaj pragnę zaznaczyć, iż Louisa w tej oto części nieco mnie denerwowała swoim niezdecydowaniem. Rozumiem, że można cierpieć i nie iść w przód, ale proszę, cofać się też nie należy i rozczulać się nad sobą, jakby była jedyną osobą cierpiącą na świecie. Za to Lily, to dziewczyna, którą polubiłam od pierwszego spotkania. Od początku wiedziałam, że za jej złym zachowaniem kryje się jakaś smutna historia i współczułam jej całym sercem. Wracając również do recenzji mojej pierwszej części, Pani T. tutaj mnie miło zaskoczyła. Wzięła się w garść i przyjęła odpowiedzialność jaka na nią spadła z ulgą i szczęściem. Nie wypięła się, tak jak to robiła wcześniej. Natomiast Pan T. zawiódł tym razem na całej linii. Jego i Delli nie mogłam znieść od początku. Jeśli chodzi o wątki, najbardziej rozbawiały mnie te z rodzicami Lou, którzy w tym wieku mają jeszcze siłę na takie zmiany, to było naprawdę pocieszające. Podsumowując, książka była ciekawym doświadczeniem i choć zakończenie całkowicie nie przypadło mi do gustu, wyobrażałam sobie, że będzie inaczej, to i tak miło było, że Louisa w końcu odnalazła jakiś cel. Autorka pozwoliła resztę powieści pozostawić naszej wyobraźni, za co bardzo dziękuję.

Recenzja znajduje się również na [Adres usunięty]

"Zanim się pojawiłeś" zrobiło na mnie ogromne wrażenie. Przez kilka dni nie mogłam się otrząsnąć po lekturze tej książki. Dlatego mając pod ręką kontynuację, od razu po nią sięgnęłam, aby jak najszybciej dowiedzieć się, co było dalej... Jeśli przygoda z Willem i Lou jeszcze przed Wami, a nie lubicie spoilerów - odradzam dalsze czytanie!

18 miesięcy po wydarzeniach z pierwszej części znów spotykamy Louisę. Pracuje na londyńskim lotnisku, w pubie Pod Koniczynką. Po scenie w Paryżu spodziewałam się raczej, że faktycznie stosuje się do rad Willa i żyje pełnią życia. Tymczasem wydaje się, że stoi w miejscu. Utknęła w pracy bez perspektyw, z dala od rodziny, a choć ma własne mieszkanie - wcale nie czuje się tam jak w domu. Pogrążona w głębokiej żałobie, żyje właściwie z dnia na dzień i nie znajduje w sobie siły, by cokolwiek zmienić. Jakby mało jej było nieszczęść, któregoś razu spada z dachu - i chociaż ma ogromne szczęście, wychodząc z tego cało - wszyscy myślą, że zrobiła to specjalnie. Rodzice wymuszają na niej udział w spotkaniach grupy wsparcia dla osób w żałobie. Czy wysłuchiwanie zwierzeń obcych ludzi przy kiepskich ciasteczkach może jej w czymkolwiek pomóc? Albo chociaż randka z "Kompulsywnym Bzykaczem"? No cóż, najlepiej przekonajcie się sami, bo czeka Was niejedna niespodzianka.

Lou bardzo się zmieniła, to już nie jest ta sama osoba, którą poznaliśmy w "Zanim się pojawiłeś". I trudno się temu dziwić. Zupełnie nie rozumiem narzekań i krytykowania książki za to, że niby jest zbyt dołująca (jakby pierwsza część wcale nie była...). Odejście Willa odcisnęło piętno na wszystkich... Ale Lou... straciła przecież człowieka, którego pokochała ponad wszystko. W dodatku wcale nie musiało się tak stać. Wciąż dręczą ją wyrzuty sumienia, że mogła zrobić więcej, by zmienić jego zdanie. Czego można się spodziewać w takiej sytuacji? Że popłacze sobie kilka dni i dziarsko ruszy na podbój świata, bo dostała w testamencie trochę kasy? Dziewczyna utraciła MIŁOŚĆ SWOJEGO ŻYCIA i to jeszcze w TAKI sposób. To oczywiste i naturalne, że coś takiego ją złamało, kompletnie rozbiło, zmieniło. Że czuje pustkę, której nic nigdy nie wypełni i nie potrafi sama sobie z tym poradzić.

Towarzyszenie Lou w jej bólu jeszcze bardziej spotęgowało żal, jaki czułam do Willa po lekturze pierwszej części... Ona ofiarowała mu bezwarunkową miłość, a w zamian ON zafundował jej traumę, jakiej nie zapomni do końca swoich dni. Co gorsza, najpierw utwierdzał ją w przekonaniu, że jest wyjątkowa, aby później stwierdzić, że ona i jej uczucie mu nie wystarczy. Owszem, ewidentnie polubił ją i podobała mu się, ale nie znaczyła dla niego aż tyle, by dać jej - im - choć cień szansy. By odsunąć swoją decyzję w czasie, by przynajmniej spróbować. Zachował się jak człowiek, który wszystko już wie, wszystko przeżył i wszystkiego doświadczył. A tymczasem wiedział tak niewiele... Myślę, że ON Lou nie kochał. Może nawet nie wierzył w taką miłość, jaką ona go obdarzyła. Ale swoim wyborem wyrządził krzywdę wszystkim, którym na nim zależało. Może i miał do tego prawo, ale szkoda, że nie wziął pod uwagę tych, którzy mieli żyć dalej... (wybaczcie, ale musiałam się z kimś podzielić swoimi przemyśleniami, a nie chciałam spoilerować przy poprzedniej recenzji).

"Kiedy odszedłeś" to przede wszystkim opowieść o przeżywaniu żałoby i próbach uporządkowania sobie życia na nowo po utracie ukochanej osoby. Nie jest to jednak książka całkowicie przesiąknięta smutkiem i rezygnacją, nie brak w niej również momentów humorystycznych. Szczerze się uśmiałam, czytając o zabawie Thomasa po obejrzeniu "Avatara" czy scenę, gdy ojciec Louisy przychodzi na przyjęcie ze swoim "przesłaniem". Podczas gdy pierwsza część była zdominowana przez Willa i wszystko skupiało się wokół niego, tutaj o wiele więcej się dzieje. Pokazując konsekwencje jego decyzji, zwłaszcza te, których w żaden sposób nie był w stanie przewidzieć, kontynuacja książki Jojo Moyes prowokuje jeszcze więcej głębokich przemyśleń o życiu. Gdybym miała wybierać, to większe wrażenie wywarło na mnie "Kiedy odszedłeś" - jako powieść głębsza, pełniejsza, ukazująca wszystko w szerszej perspektywie... Po prostu świetne uzupełnienie "Zanim się pojawiłeś".

Polecam!

[Adres usunięty]

Oto i ona! Kontynuacja genialnej książka autorstwa Jojo Moyes Zanim się pojawiłeś. Czekali na nią fani, krytycy, jak również Ci, którzy czytają tylko bestsellery, a także Ci, którzy oglądają tylko filmy. Jednym słowem czekali na nią wszyscy. Co dostali? O tym poniżej. UWAGA: lektura chociaż drobnego fragmentu kontynuacji Zanim się pojawiłeś spoileruje wydarzenia z poprzedniej części.

Jojo Moyes słynie z lekkiego i niezwykle autentycznego pióra, mając ten rzadki dar wciągania Czytelnika w opisywaną historię tak, jakby sam był jej uczestnikiem, i poznawania bohaterów w taki sposób, jakby byli jego przyjaciółmi. Fani stylu Jojo i tym razem nie będą zawiedzeni. Autorka po raz kolejny tworzy książkę, z którą można się utożsamiać, która pozwala rozwiązać czytelnikom ich całkiem prawdziwe problemy i podpowiada rozwiązania, z których sami mogą skorzystać.

Z drugiej jednak strony pozostaje odpowiedź na pytanie jaki był cel napisania tej książki? Podobno naciskali na nią fani... Być może jest ona formą pocieszenia, rekompensaty za to, że pierwsza część nie kończy się szczęśliwie. Nie wiem jak Wy, ale ja naprawdę nie znoszę złych zakończeń.

W książce może dziać się źle, ale na koniec wszystko ma być tak jak trzeba :)

Książka w końcu powinna dawać ukojnie, być rozrywką, pozwolić miło spędzić czas, a nie przygnębiać i wpędzać w depresję. Tym bardziej, że z talentem Jojo Moyes możemy autentycznie popaść w jak najbardziej realne przygnębienie, święcie wierząc, że wszystko, co opisała zdarzyło się naprawdę. Jednak taka jest Jojo. Nie daje nam typowego romansu, gdzie wszystko jest ładnie i posprzątane. W jej książkach czai się życie… a jak wiemy w życiu czasami brakuje dobrych zakończeń.

Dla osób, które oczekują podobnych emocji, jak te które towarzyszyły im przy czytaniu Zanim się pojawiłeś, książka może być rozczarowaniem. Nawet biorąc pod uwagę fakt, że Lou poznaje nową miłość i jej życie zaczyna biec we właściwym kierunku. Nowa relacja nie jest tak ekscytująca, jak ta, która łączyła ją z Willem, a wydarzenia, w których bierze udział nie porwą Czytelnika tak, jak te z pierwszej książki.

Jednak Lou nadal jest zabawna i pomysłowa. Wciąż mamy wrażenie, że jest nam bliska i że naprawdę dobrze ją znamy. Książka leczy rany Lou, ale także nasze. W końcu pierwsza historia nie kończy się szczęśliwie, a my chcielibyśmy poczuć się lepiej, mieć nadzieję, że ta historia ma dalszy, pogodny ciąg,

W końcu Zanim odszedłeś będzie doskonałą pozycją, dla kogoś, kto próbuje uporać się ze stratą bliskiej osoby. Pomoże jej przejść przez trudny etap żalu, rozłąki i tęsknoty. Pokazać, że są osoby podobne do niej, które też przez to przechodzą i że nie jest w tym osamotniona. Jojo potrafi zaoferować takie pocieszenie. Jej książki wdzierają się do serca i chcą już tam pozostać. Dlatego, jeżeli należycie do fanów Jojo i jej talentu, koniecznie sięgnijcie po tą książkę. Tylko za nic w świecie nie porównujcie jej z pierwszą, bo czeka Was gorzkie rozczarowanie.

Zapewne doskonale znacie to uczucie, gdy czytając daną książkę, okazuje się ona nie tylko pierwszą częścią danej serii (czy to dwutomowej, czy ciągnącej się w nieskończoność), ale i światowym bestsellerem, publikacją, na której temat złego słowa nie wypowie żaden czytelnik; murowanym hitem pod każdą postacią. Logicznym więc jest, że od kontynuacji historii wymagać się będzie dużo. Jeśli nie wyżej postawionej poprzeczki, to przynajmniej równego poziomu, porównywalnego z pierwszą częścią... Mówię od siebie. Ja, po przeczytaniu "Me before you" wymagałam niesamowicie od "After you". Opowieść o prostolinijnej Lou i niepełnosprawnym Willu, który rozkazał jej żyć, zawładnęła całym światem, wzmagając apetyt na więcej. Rozpalając ciekawość na ciąg dalszy. Uruchamiając lawinę pytań w stylu "co było dalej"? Chciałam i ja dowiedzieć się, jak potoczyły się losy panny Clark; tym bardziej, gdy zobaczyłam piękne wydanie drugiej części serii pani Moyes. I co? No właśnie.

"Kiedy człowiek zamieszany jest w tragiczne wydarzenie, które zmienia całe jego życie (...) wydaje mu się, że będzie się musiał zmierzyć tylko z tym (...)".

Mijają prawie dwa lata od wydarzeń opisywanych w poprzedniej części; państwo Traynorowie się rozstali, ojciec Willa układa sobie na nowo życie z rudowłosą Dellą, jego była żona wyjechała z miasta, by wieść samotny, cierpiętniczy żywot, a Lou... Lou, wróciwszy z Paryża, gdzie miała "po prostu zacząć żyć" zaczyna na powrót popełniać błędy z przeszłości. Pracuje w lotniskowym barze, nosząc codziennie do pracy upokarzający strój, wciąż nie umie urządzić swojego mieszkania, ciągle się nad sobą użala i nie potrafi ruszyć naprzód. Rozpamiętywanie Willa nie pozwala jej normalnie funkcjonować. Wiem, zaczynając pisać tę recenzję aż kipiałam od złości, bo książka już na samym wstępie bardzo mnie rozczarowała. Owo wrażenie niestety pozostało, choć im dalej się w nią zagłębiałam - było lepiej. Naprawdę. Ale minus jest jeden, podstawowy, niezmienny: nie ma tu Willa.

Historia Lou pokazuje, że po śmierci najbliższej osoby, mimo ogromu cierpienia, bólu, niewysłowionego żalu, momentami wyrzutów sumienia, że mogło się zmienić bieg pewnych wydarzeń - życie toczy się dalej. Świat się nie zatrzymał, rzeczywistość nie stanęła w miejscu. Trzeba cały czas iść przed siebie, nie oglądając się wstecz (mając jednak świadomość przeszłości, w końcu to ona kształtuje nasze postawy i charaktery), próbować na nowo poskładać części swojego funkcjonowania w jedność; wymagać od siebie jeszcze więcej, przy jednoczesnym zachowaniu umiaru. Kiedy odszedłeś to ciepła, poruszająca, ale i momentami denerwująca powieść; zachowanie głównej bohaterki czasem irytuje, doprowadza na skraj cierpliwości, to już nie ta sama osoba co dawniej. Motyw z Lily (kim jest owa postać nie zdradzę, bo zepsułabym całą ciekawość czytania) jest (ale to moje zdanie, MOJE) naciągnięty i niemożliwie nieprawdopodobny. Pomimo całej magicznej otoczki pisarstwa autorki, morału wypływającego z książki (o którym za chwilę) - kontynuacja serii nie dorównuje niestety pierwszej części, która tak zawojowała świat.

"Ale dobrze wiedziałam, jak maska, którą człowiek decyduje się pokazywać światu, może być zupełnie inna od tego, co dzieje się w środku".

Zdaję sobie, że moja opinia na temat tej książki jest skrajna; z jednej strony naprawdę bardzo mi się ona podobała, z drugiego punktu widzenia - jednak coś nie do końca mi tu zagrało. Może oczekiwałam zbyt wiele, może za bardzo wierzyłam w inne prawdopodobieństwo zdarzeń w życiu Lou. Wzruszałam się, śmiałam w głos; ponownie odłożyłam lekturę z przeświadczeniem, że muszę jak najwięcej wyciągnąć od swojego życia, zacząć je naprawdę doceniać, cieszyć się każdą małą przyjemnością dnia codziennego, uśmiechem zarażać innych ludzi, być lepszą pod każdym względem, by później spokojnie sobie spojrzeć w twarz. Wiem, że zawsze można wszystko zacząć od początku, bo nigdy nie jest za późno na szczęście.

Brak obecności Willa jest chyba największą wadą tej książki; nie wiem czego się spodziewałam, ale na pewno nie tego, co otrzymałam. Książka jest dobra, naprawdę dobra, jednak po lekturze pierwszej części - można wymagać więcej. Dużo więcej. Nie zmienia to faktu, że niedługo sięgnę po kolejne książki pani Moyes i być może ponownie będę nią zachwycona ;). Ocena taka a nie inna - głównie z powodu rozczarowania.

[Adres usunięty]