Królowa Tearlingu tom 2. Inwazja na Tearling

Druga część Królowej Tearlingu jest nieco inna niż pierwsza - mamy tu wprowadzoną nową bohaterkę, która pochodzi z czasów sprzed Przeprawy. Język wydał mi się bardziej brutalny. Ale dalej książka jest zupełnie nowym i świeżym podejściem do fantastyki. Genialna!

Choć to środkowy tom trylogii, to opowieść nie zwalnia, nie ma tego częstego oczekiwania na spektakularny finał, popychania fabuły do przodu jakby tak nieco z musu, bez pomysłu. Tu sporo się dzieje, młoda królowa zmienia się, dojrzewa, jej charakter ewoluuje od młodej, niezdecydowanej dziewczyny w kierunku kobiety, która chce zrobić jak najwięcej dobrego dla swojego królestwa i dla ludzi, którzy w nim mieszkają.

Jedna z najlepszych serii fantasy z jakimi ostatnio miałem do czynienia

Kelsea wiedziała, że w momencie gdy podjęła decyzję o zaprzestaniu wysyłania ludzi do Mortmesne, podpisała wyrok na Tearling. Nie powstrzymało to jednak młodej Królowej. Gotowa umrzeć dla swojego kraju i ludu, Kelsea musi szybko wymyślić jak obronić Tearling przed nadchodzącymi wojskami mortmesneńskimi i Szkarłatną Królową. Jednak czasu ucieka nieubłaganie…

Kiedy wydawać by się mogło, że nie ma już żadnej nadziei na ocalenie, królewski klejnot przenosi Królową Glynn w czasy sprzed Przeprawy, gdzie poznaje tajemniczą Lily. Czy wizje przeszłości pozwolą Kelsea’sie ocalić Tearling? Czy Szkarłatna Królowa znów zatriumfuje?

„Ból obezwładnia tylko słabych.”

Zakochałam się w „Królowej Tearlingu”, co już zapewne wiecie, bo mówiłam o tym dosłownie WSZĘDZIE. Myślałam, że bardziej już na punkcie książki nie można zwariować, myliłam się. „Inwazja na Tearling” rozłożyła mnie na łopatki. To jedna z tych książek, która pochłonęła mnie bez reszty, a ostatnio nie często zdarza mi się czytać takie. Ba! Z roku na rok jest ich coraz mniej. Ale na szczęście „Inwazja na Tearling” okazała się być jedną z nich.

Śmiało mogę powiedzieć o „Inwazji na Tearling”, że jest lepsza niż jej poprzedniczka. Znacznie lepsza niż można było się spodziewać. To właśnie tutaj, na naszych oczach młoda Królowa Glynn dorasta. Staje się odważną, silną i zdecydowaną Królową, która w żaden sposób nie jest idealizowana. Wręcz przeciwnie! Pozwala Kelsea popełniać błędy. Nawet sporo błędów, często wynikających z jej młodego wieku czy niedoświadczenia w prowadzeniu państwa.

Ale Królowa Glynn to nie jedyna bohaterka „Inwazji na Tearling”, jednak nie będę ich tutaj wymieniać ze względu na sporą ilość. I choć z każdym kolejnym rozdziałem przybywa coraz więcej nowych postaci to nie ma się wrażenia przesytu. Wręcz czynią oni książkę jeszcze bardziej barwną i ciekawą. Odnosi się wrażenie, że są to ludzie po prostu żyjący wśród nas.

Co do samej akcji książki można ją podzielić na dwie odrębne części. Pierwsza toczy się w czasie tytułowej inwazji i opowiada o planowaniu, przygotowaniach oraz samym jej przebiegu. Wszystko to mamy okazję poznać z punktu widzenia Królowej, kościoła, a także zwykłych obywateli, tym samym uzyskując pełen obraz sytuacji.

Druga to wątek Lily, który pozwala Kelsea, a wraz z nią czytelnikowi, poznać losy ludzi sprzed Wielkiej Przeprawy oraz dowiedzieć się dlaczego świat musiał się zmienić o sto osiemdziesiąt stopni. Dodatkowo pozwoliło to głównej bohaterce zrozumieć jak okrutne mogą być konsekwencje zbyt pochopnie podjętych decyzji.

Na początku wprowadzenie tego wątku może wydawać się bezsensowe i niezrozumiałe. Jednak z czasem, kiedy zaczniemy wraz z Królową Tearlingu składać fragmenty układanki odkryjemy, że tak naprawdę wszystko od tego właśnie się zaczęło.

Połączenie tych dwóch części stworzyło tak doskonałą całość, że oderwanie się od tej książki wydaje po prostu niemożliwe. Niestety ku utrapieniu czytelnika, Erika Johansen zakończyła swoją książkę w niesamowicie ciekawym momencie! Autorka nie mogła już chyba wymyślić bardziej emocjonującego i pełnego napięcia zakończenia. Nie pozwala zapomnieć o „Królowej Tearlingu”, aż do premiery „The Fate of Tearling”. Po prostu nie mogło!

„Historia jest wszystkim, bo w ludzkiej naturze leży powtarzanie wciąż tych samych błędów. Przeszłość czeka tylko, by wydarzyć się na nowo”

W recenzji „Królowej Tearlingu” wspomniałam, że nawet jeśli okazałaby się być kiepską książką to chciałabym mieć ją na półce chociażby ze względu na piękną, twardą okładkę. Wiem, że się powtarzam, ale tak samo jest w przypadku „Inwazji na Tearling”. Ta okładka również ma w sobie coś takiego majestatycznego i zaczarowanego, co przyciąga oka za każdym razem. Gdyby tego było mało całe piękno z zewnątrz zostało przeniesione do środka, gdzie każdy rozdział rozpoczynany jest fragmentem pochodzącym z kroniki lub źródeł historycznych wspominających dzieje Tearlingu i potężnej królowej Glynn. Na dodatek ku mojej (ponownej) radości po otwarciu „Inwazji na Tearling” w środku znalazła się cudowna mapa, którą koniecznie musicie zobaczyć sami!

„Szaleństwa młodości nie są mi obce. Ale żal potrafi ciągnąć się za człowiekiem długo po tym, jak młodość przeminie.”

Erika Johansen ponownie udowodniła, że potrafi pisać wyłącznie na najwyższym poziomie. „Inwazja na Tearling” to dojrzała, zaskakująca i trzymająca w napięciu kontynuacja „Królowej Tearlingu”. Przygotujcie się, bo nadchodzi ostateczna rozgrywka. Królowa Kelsea dorosła, Tearling zmienił się nie do poznania, a Szkarłatna Królowa jest jeszcze bardziej żądna krwi.

„Gdybyśmy byli lepszymi ludźmi, gdybyśmy tylko troszczyli się o siebie nawzajem, jak o samych siebie. Tylko pomyśl, jak wyglądałby świat!”

Aleksandra

*Wszystkie cytaty pochodzą z książki Inwazja na Tearling autorstwa Eriki Johansen.

[Adres usunięty]C4%99-nadchodzi-ostateczna-rozgrywka

"...czy ludzka natura kiedykolwiek się zmieniła? Czy wraz z upływającymi stuleciami ludzie w ogóle dojrzewali i uczyli się? A może człowieczeństwo było jak przypływy i odpływy... odchodzenie od pewnych rzeczy i powracanie do nich?"

Świetna kontynuacja interesującej opowieści o królestwie Tearlingu, wzbogaconej o kolejne intrygujące, zagadkowe i zaskakujące wątki, w które z wielką fascynacją zagłębiamy się. Powieść z rozdziału na rozdział coraz mocniej wciąga w swój bogaty świat, fabuła przyjmuje ciekawe perspektywy. Śledząc historię Lily uczestniczymy w wydarzeniach, które miały miejsce trzysta lat wcześniej. Dowiadujemy się wiele o życiu mieszkańców Ameryki sprzed Przeprawy, aspektach politycznych, społecznych i ekonomicznych. Na scenę wkracza bardzo tajemnicza postać Williama Teara, poznajemy członków i ideę organizacji Błękitny Horyzont, powoli uzyskujemy wyjaśnienia, zaczynamy docierać do przyczyn, kojarzyć fakty, rozumieć skutki, dostrzegać bezpośrednie powiązania między dawnym a Nowym Światem.

Odkrywamy kolejne tereny wrogo usposobionego królestwa Mortmesne. Najazd Mortmesne na Tearling już się dokonuje, przewaga najeźdźcy z każdym dniem staje się coraz bardziej przytłaczająca. Magia nabiera jeszcze potężniejszej mocy i siły. Kelsea Glynn staje przed ogromnym wyzwaniem i próbuje przeciwstawić się śmiertelnemu zagrożeniu ze strony Szkarłatnej Królowej. W jaki sposób ocalić tearlingowe królestwo przed nieuchronną zagładą? Na jakie kompromisy zdecyduje się pójść Kelsea usiłując uniknąć rozlewu krwi? Jakie mogą być konsekwencje i koszty zawiązywanych sojuszów i porozumień? Dlaczego osobowość Prawdziwej Królowej podlega gwałtownym, szybkim i głębokim przemianom? Czy jej serce i umysł wciąż oddane są słusznej sprawie? Czemu właśnie teraz ujawniają się mroczne demony przeszłości? Dokąd zmierza jej przeznaczenie?

Podoba mi się to, jak autorka prowadzi narrację, umiejętnie stopniuje napięcie, wprowadza nieoczekiwane zwroty w bardzo dynamicznej akcji, ale nie zapomina przy tym o wiernym odwzorowaniu szczegółów, oddaniu szerokiego wachlarza silnych emocji targających powieściowymi postaciami. Wszystko to sprawia, że książkę czytamy z wielkim zainteresowaniem i przyjemnością, trudno jest nam od niej oderwać się, nieustannie zastanawiamy się, co będzie dalej, jak potoczą się losy bohaterów i królestwa. I nawet negatywne postaci mają w sobie ten potrzebny do rozbudzenia czytelniczej ciekawości magnetyzm, wyrazistość i urealnienie. Sięgając po ten tytuł przygotujmy się na fantastyczną przygodę, wielkie emocje, magiczne klimaty i sporą dawkę wiedzy o ludzkiej naturze, powtarzalności zachowań na przestrzeni wielu wieków historii. W oczekiwaniu na trzeci tom autorka pozostawia czytelnika z wieloma napoczętymi wątkami, mam nadzieję, że ich wyjaśnienia i wzajemne powiązania okażą się mocno satysfakcjonujące.

[Adres usunięty]

Pierwszy tom serii Johansen ("Królowa Tearlingu") ogromnie mnie zaskoczył. Oczywiście pozytywnie. Nie spodziewałam się, że taka niepozorna lektura wywoła u mnie lawinę emocji. A jednak. Dlatego sięgnięcie po kontynuację losów Kelsei było dla mnie czymś oczywistym - nie mogłam się już doczekać co wydarzyło się zaraz po wydarzeniach z pierwszego tomu.

Jak się okazało - pierwsza część mimo swojej szybkiej akcji i wielowątkowej fabuły była jedynie wprowadzeniem do kontynuacji, w której wszystko przybrało na sile. Uwielbiam, gdy w grę wchodzi dynamiczne tempo, pędząca fabuła i zaskakujące zwroty akcji, dlatego przy lekturze "Inwazji na Tearling" bawiłam się wyśmienicie. Fabuła także tym razem została oparta na królewskiej intrydze, która pozwoliła mi na zagłębienie się w świecie pełnym knowań i ludzkiej bezwzględności, z czym przyszło sobie radzić głównej bohaterce.

Bez wątpienia Tearling to nie jest świat dla każdego. Autorka wykreowała miejsce, które nie ma granic, za to które ma zasady. I są one bardzo mocno zakorzenione w historii Tearlingu, na czym bazuje cała fabuła. Dlatego należy wczytać się w jej przebieg i poświęcić więcej czasu, by móc zrozumieć rozgrywane wydarzenia. To wielki atut powieści, bo oznacza, że kierowana jest ona do starszego czytelnika, który wyniesie z powieści mnóstwo wartości. W dodatku drugi tom jest bardziej dojrzalszym, co można zauważyć w każdej dziedzinie - dynamicznej zmianie bohaterów czy samej akcji dotykającej polityczno-wojennych rozgrywek na tle walki o tron.

Powieść mocno osadzona w ramach walki o zwycięstwo skupia się na losach Kelsea Glynn, obecnej królowie Tearlingu, która idąc przez życie wykorzystując własne zasady nacisnęła na odcisk nieodpowiednim osobom. Szkarłatna Królowa nie jest zwolenniczką sprzeciwiania się jej rozkazom, dlatego planuje natarcie na królestwo i samą królową, która nie jest jej przychylna. Tym samym rozpoczyna się tytułowa inwazja, której przyjdzie stawić czoła nie tylko Kelsey, ale i jej przyjaciołom, którzy stoją za nią murem. Tutaj też pojawia się ponadczasowy, cudownie wykreowany motyw przyjaźni która nie zna granic. Często zatrzymywałam się przy momentach rozmowy królowej ze swoimi towarzyszami, bo w dialogach i opisach widoczna była wielka, szczera relacja między nimi.

Drugi tom serii różni się od pierwszej części jedynie dojrzałością. Nie spodziewałam się, że autorka może mnie jeszcze czymś zaskoczyć a jednak - jej warsztat literacki został wzbogacony o nowe doświadczenia co przelała na strony swojej książki. Każde zdanie to przykład dojrzałości i mądrości autorki, dzięki czemu tekst stanowi nie tylko wielką przygodę dla czytelnika, ale również lekcje, które można czerpać garściami - o przyjaźni, odwadze, sile decyzji i nieprzemyślanych wyborów. Mogłabym tak wymieniać bez końca, ale jestem pewna, że więcej zrozumiecie, gdy sami zdecydujecie się na lekturę.

"Inwazja na Tearling" jest idealną kontynuacją serii. Nie mogłabym sobie wymarzyć lepszego rozwoju fabuły. Pojawiło się jeszcze więcej wątków (które już w pierwszym tomie zaskoczyły mnie swoją liczbą), przemyślane rzecz jasna w każdym detalu i bardzo pomysłowe! Główna bohaterka wpada po uszy w kłopoty, które mogą okazać się tragiczne w skutkach, a jednak podejmuje działania, których nie sposób nie poprzeć. Tą historią żyje się od pierwszej strony, od pierwszego zdania, które zmienia postrzeganie powieści fantastycznej - jako wiarygodną, pełnowymiarową przygodę z rzeczywistymi, ukochanymi bohaterami, którzy chwytają za serce. Przed Wami nieograniczony świat pełen przygód, strachu i wyzwań od których nie da się oderwać!