Inteligencja kwiatów

Nie polecam. Są lepsze książki opisujące tę tematykę. Za dużo podobnych wątków ciągnących się przez całą książkę. Za mało ciekawostek i wiedzy na ten temat.

Maurice Maełerlinck napisał tę książkę ponad sto lat temu i nadał jej tytuł bardzo prowokacyjny, bo czy rośliny mogą być inteligentne?

Nasuwa się tu również pytanie czy posiadając tak rozległą wiedzę w dzisiejszych czasach, książka napisana przed stu laty jest nadal aktualna?

W dzisiejszym rozumieniu inteligencja kojarzona jest z umiejętnością myślenia, a także obecnością układu nerwowego.

Rośliny tych cech nie posiadają, ale autor książki opisał je jako inteligentne.

Roślina wie lepiej od nas przeciw komu musi się buntować oraz kiedy ma być sprytna i przezorna.

Może brzmi to śmiesznie, ale na przykład rośliny o kwiatach żółtych podobnych do” kaczeńca” może tu posłużyć. W celu zabezpieczenia sobie gatunku i jego trwałości wydaje ona dwa rodzaje ziaren. Jedne łatwo odpadające, zaopatrzone w skrzydełka aby przenosił je wiatr, a drugie pozbawione tego narządu, tkwią wewnątrz korony aż do czasu jej rozkładu i potem dostają się do ziemi. Bardzo spodobał mi się opis małej roślinki o białych kwiatach, rosnącej pod drzewami oliwnymi.

Ta mała i krucha roślinka zaopatruje swoje łodyżki w gruczoły wydzielające kleistą ciecz i w ten sposób chroni się od drapieżnych i natrętnych owadów. Niektóre mają ostre kolce a inne zamiast kolców bardzo twarde owłosienie.

Są też takie, jak pokrzywa, które parzą jadowitą trucizną. Inne zaś wytwarzają ostre zapachy, by odstraszyć napastników, jak np. mięta i tuta.

Ale najfajniejsze są te, które bronią się w sposób mechaniczny.

Jest to np. skrzyp, otaczający się prawdziwą zbroją maleńkich ziarenek krzemiennego piasku.

Lektura książki Maełerlincka pozwoli Wam z zachwytem podziwiać świat roślin a słowa w jakie ubrał je autor i opisał są bardzo barwne , kolorowe i poetyckie. W zachwyt również wprowadzają rysunki które zostały wykonane w sposób barwny i kolorowy tak, że chciałoby się powąchać te przecudne kwiaty.

Książka została wydana w przepięknej twardej oprawie, a złote litery na stronie tytułowej dodają jej jeszcze uroku.

Zachęcam Was moi drodzy do tej przepięknej podróży w świat roślin, które swoim wyglądem, zapachem i inteligencją na pewno Was zachwycą.

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

"Zerwijmy jakiekolwiek źdźbło rosnące przy drodze, w pierwszej lepszej kępie trawy, a przekonamy się, że mamy przed sobą mikroskopijny intelekt zajęty pracą wytrwałą, świadomą celu, niestrudzoną i zdumiewającą w rezultatach."

Pierwsze czym zauroczyła mnie publikacja, to wyjątkowo bogata, dopieszczona i urocza oprawa graficzna, idealnie skomponowana, prezentująca rośliny w przepięknym stylu. Niesamowite ilustracje, wykonane z dbałością o każdy detal, przypatrywanie się im daje wiele przyjemności i możliwości uchwycenia prawdziwych cudów natury. Książka napisana sto dziesięć lat temu, a wciąż zachwyca barwnym, obrazowym i malowniczym stylem, wyrażającym ogromny szacunek, podziw i uznanie dla świata roślin.

Cudowny esej przyrodniczo-filozoficzny, poddajemy się wyjątkowemu klimatowi, refleksyjnym nutom, z zainteresowaniem zagłębiamy się w imponującą wiedzę o życiu roślin, porównując ją z naszymi obserwacjami, choćby podczas spacerów czy wędrówek. Znajdujemy odniesienia do osiągnięć cywilizacyjnych człowieka, motorów postępu technicznego i zjawisk społecznych. Oczywiście, dokonano już od tamtego czasu rozwoju w rozumieniu kwiatów, jednak główne idee pozostały podobne, dlatego z dużym zaangażowaniem i ciekawością spędzamy czas z książką. A ponadto, wzbogaca nas w dodatkową wartość w postaci możliwości spojrzenia na nieustanną fascynację człowieka przyrodą, wzorowaniu się na niej, poszukiwaniu wyrazów jej doskonałości i wspaniałości, jakby potwierdzenia naszej honorowej przynależności do niej.

Zachwycamy się konsekwentnym pędem życia roślin ku światłu i świadomości. Ich rozsądkiem, przezornością, sprytem, uciekaniem się do sztuczek, podstępów i forteli, a nawet genialnej twórczości, zdumiewających pomysłów, przynoszących efekt w postaci czegoś na kształt wynalazków mechanicznych. Potrzeba ruchu i łaknienia przestrzeni, nieustanna terytorialna ekspansja, nadrzędność misji utrzymania i rozmnażania organizmów, jakby wyposażenie w rozum i wolę. Zharmonizowana inteligencja roślin, potwierdzona przez podchwycone i przetworzone na różne sposoby patenty wyjątkowych rozwiązań, precyzyjnych, udoskonalanych w szczegółach i poddawanych modyfikacji w procesie przystosowania do zmiennych warunków środowiska.

Maurice Maeterlinck pokazuje świadectwa bohaterskich starań duszy kwiatów w przetrwaniu, wyraża admirację dla stopnia ich wysiłków ewolucyjnych, wspaniale o nich opowiadając, zgrabnie wplatając żargon botaniczny, nadając mu fascynującego kolorytu i uroczych zdobień w narracji. Ale również wskazuje na ciekawe przykłady prób, szukania po omacku, błędów, pomyłek, wahań, zmian, nawrotów, zawodów i rozczarowań przyrody. Po zaznajomieniu się z książką, obraz świata roślin staje się jeszcze bogatszy, piękniejszy, bardziej świadomy i niesamowity. Podobnie jak autor, utwierdzamy się w geniuszu tkwiącym w gatunku i życiu, wykraczającym daleko poza umiejętności pojedynczych osobników, kwiatów, liści, łodyg i korzeni.

[Adres usunięty]

Kwiaty towarzyszą człowiekowi od zawsze. Od tysięcy lat zachwycają swoim pięknem, kuszą zapachem, uwodzą rozpiętą paletą niezwykłych barw. Traktujemy je jako uroczy prezent na każdą okazję, wykorzystujemy do dekoracji domu czy do przygotowania ślubnej wiązanki. Dla wielu praca w ogrodzie stanowi największe hobby, które pozwala odreagować stres i naładować akumulatory. Czy jednak przyszło Wam kiedyś do głowy, że te małe cuda natury nie powstały tylko po to, aby cieszyć oko? Czy braliście pod uwagę, że kwiaty mogą mieć swój własny rozum? Czy wiedzieliście, że każda roślina przejawia ogromną inteligencję, wcale nieustępującą inteligencji ludzkiej? Jeśli nie wiedzieliście, to dowiecie się tego z książki "Inteligencja kwiatów", autorstwa Maurice'a Maeterlincka.

To, co w "Inteligencji kwiatów" rzuca się w oczy jako pierwsze, to piękno książki. Wydanie jest absolutnie fenomenalne - twarda, przyjemna w dotyku oprawa, cudowna, XIX-wieczna rycina na okładce i całe mnóstwo wspaniałych ilustracji. Teoretycznie wygląd tytułu nie powinien mieć żadnego wpływu na jego ocenę, ale w przypadku książki traktującej o biologii jakość wydania ma ogromne znaczenie. Obrazki zamieszczone w powieści pozwalają lepiej zrozumieć jej treść, dają nam możliwość zweryfikowania prawdziwości twierdzeń. A do tego tak zwyczajnie zachwycają i dzięki temu chętniej zagłębiamy się w treść książki.

Z każdej karty "Inteligencji kwiatów" bije miłość autora do natury. Maurice Maeterlinck pisze o kwiatach pięknym, pełnym uwielbienia językiem, pisze o nich jak o ukochanych dzieciach. Jego niezachwiana wiara w żywą inteligencję roślin momentalnie udziela się czytelnikowi, który z zapałem pędzi przez kolejne rozdziały, łaknąc następnych przykładów niezwykłej rozumności kwiatów. Tych w książce nie brakuje. Gwarantuję, że będziecie niesamowicie zaskoczeni, czytając o elementach dobrze Wam znanych - słupkach, pręcikach, łodygach, liściach - a nawet nie podejrzewaliście, jak ważną i mądrą pełnią one rolę. Każdy kwiat, każda najmniejsza gałązka stanowi skomplikowany i dogłębnie przemyślany mechanizm, który utrzymuje roślinę przy życiu, który pozwala jej przetrwać i rozsiewać nasiona.

"Inteligencja kwiatów" tłumaczy niemal wszystkie zachowania i potrzeby roślin. Dowiadujemy się z niej o samej woli życia, o metodach rozmnażania, o sposobach na obronę przed siłami natury. Kwiaty każdego dnia walczą, rozważając swoje następne kroki i wyciągając wnioski z powziętych już działań. Najlepszym potwierdzeniem tej tezy jest ogromne zróżnicowanie gatunkowe i ilość odłamów danego gatunku. Rośliny płynnie przystosowują się do zmiennych warunków, dopasowując swoje zwyczaje do terenu, na którym przyjdzie im rosnąć. Proces ten nie jest zakończony, wciąż trwa, a jego dynamika nie maleje.

Maurice Maetrlinck zwraca także uwagę na ludzkie technologie, które uznajemy za innowacyjne, a które od tysięcy lat funkcjonują w królestwie kwiatów. Śruby, katapulty, nawet spadochrony - to wszystko nie jest oryginalnym pomysłem człowieka, a jedynie kopią rozwiązań świata przyrody. To tak, jakby natura sama kierowała nas na właściwe tory, zaopatrując Ziemię w modele, które możemy wykorzystać. Jakby wszystko było z góry dla nas przygotowane, z góry nakreślone. Mądrość ludzka ugina się pod mądrością przyrody, której zdaje się w pełni nie doceniać. A to myślenie samolubne i bardzo błędne.

"Inteligencja kwiatów" to przepiękna opowieść o mikroświecie, który silnie wpływa na losy każdego istnienia na kuli ziemskiej. Jest mądra, ciepła, daje dostęp do ważnej i potrzebnej wiedzy. Co ciekawe, książka została napisana ponad 100 lat temu, a mimo to w ogóle nie traci na aktualności. Mam wrażenie, że dowiedziałam się z niej więcej niż ze wszystkich lekcji biologii. Informacje te na dobre zakorzeniły się w mojej głowie i szybko z niej nie wyparują. Nie sądziłam, że tytuł o roślinach może tak wciągać i tak zachwycać, a jednak to prawda. Gorąco polecam Wam "Inteligencję kwiatów" - to lektura obowiązkowa nie tylko dla botaników, ale dla każdego pragnącego większej świadomości człowieka.

Świat interesuje człowieka od samego początku. A świat przyrody jest czymś co zachwycało i nadal to robi pomimo minionych stuleci. Tak jak powieści czy poezje ludzie sięgają po książki popularnaukowe. Wydawać by się mogło, że wiedza się dezaktualizuje, rozszerza się. I tak jest, to prawda, jednak kunszt niektórych książek wciąż oczarowuje. I tak jest w tym przypadku.

Wydawnictwo MG kolejny raz wydało „Inteligencję kwiatów”. Oprócz tego, że wiedziałam od samego początku, że książka jest przepięknie wydana, to nie sądziła, że treść pomimo tylu lat (książka została napisana w 1899 roku) nadal interesuje i czytanie jej to uczta nie tylko dla oka, ale również dla intelektu.

Autor, Maurice Maeterlinck, był beligijskim dramaturgiem, poetą, laureatem nagrody Nobla i niesamowicie dobrym przyrodnikiem. Dzięki jego wytrwałym obserwacjom i zainteresowaniu światem przyrody, a dokładniej kwiatami, możemy nadal cieszyć się tą piękną pozycją na rynku wydawniczym.

Szczerze mówiąc myślałam, że będzie ciężko przejść przez tą książkę. Jednak czytając ją zauważyłam, że bardzo się myliłam. Maeterlinck pisze piękny, bardzo poetyckim, ale jednocześnie prostym językiem, więc nawet taki laik jak ja doskonale wie o co chodzi w poszczególnych rozdziałach.

W XIX wieku dużo wnikliwiej ludzie na pewno obserwowali przyrodę i jej zachowania. Ludzie w XXI wieku natomiast przykładają dużą wagę technologiom. Jednak warto wracać do takich książek jak „Inteligencja kwiatów”. Podziwiać je, czytać niespiesznie, zachwycać się każdym zdaniem. Jednym słowem chłonąć ją.

Czytając ją miałam wrażenie, że ta książka daje mi zwolnić więc jest idealna na obecnie modny slow reading.

Treść również jest niesamowita. Autor opisuje kwiaty jako rośliny, które wytworzyły mechanizmu, które nam, ludziom, zajęły wiele dziesięcioleci czy setek lat na odkrycie czy udoskonalenie, podczas gdy przyroda „wynalazła” je miliony lat wcześniej. To dowodzi tylko jak świat przyrody jest ciekawy i jak interesujące jest odkrywanie go i podziwianie.

To nie jest na pewno książka dla każdego, jednak dla konesera słowa pisanego będzie to idealna pozycja do zapoznania się. A tym, których kwiaty czy przyroda nie interesuje również zachęcam do spróbowania i przeczytania jej.