Historia złych uczynków

Jest to bardzo dobra książka,która pomimo ciężkiej i przygnębiajacej historii warta jest swej uwagi.

Fabuła jest tu genialnie poprowadzona, trzy ramy czasowe, które idealnie ze sobą współgrają a niepodważalnym atutem powieści są bohaterowie. Skomplikowane, autentyczne, rewelacyjnie wykreowane osobowości.Jest to również połączenie trudnych, ciemnych tematów i mrocznych charakterów. No, nie jest to łatwa pozycja książkowa, łączy ona w sobie bowiem elementy obyczajowe, historyczne, thrillera, psychologiczne, nawet dotyka erotyka. Jest to zapewne książka dla osób o mocnych nerwach.

"Historia złych uczynków" to opowieść o miłości, o rodzinie, o wyborach, których dokonujemy aby ratować to co jest dla nas w życiu najważniejsze nawet za cenę wyrzutów sumienia, które będą nas gnębić do końca życia.

.A wszystko zaczyna się jak banalna historia.Ona młoda studentka z prowincji, on uznany wykładowca o świetnej renomie. Łączy ich uczucie pełne namiętności i dzikiego seksu, który często ociera się o przemoc.Te zachowania zaczynają niepokoić Ninę jednak zaślepiona miłością do Miłosza nie protestuje.Dopiero gdy Miłosz znika ,Nina zaczyna poszukiwania a w miarę kolejnych kroków poznaje przeszłość kochanka.Nina w końcu odkrywa ,że losy jej rodziny i rodziny Miłosza skrzyżowały się już w przeszłości a jego zainteresowanie jej osobą wynikało z chęci zemsty pielęgnowanej latami a nie miłości.Co było dalej? To proszę czytajcie ,bo warta jest uwagi.

„Historia złych uczynków” to wznowienie powieści Katarzyny Zyskowskiej, które ukazało się w niedługim czasie po premierze „Nocami krzyczą sarny”, i choć powinnam rzucić się do lektury od razu po otrzymaniu swojego egzemplarza, wewnętrzny głos podszeptywał mi, żeby dać sobie chwilę na głęboki  oddech, a nawet pozwolić sobie na inne tytuły, by potem na spokojnie zanurzyć się w taką trochę szkatułkową opowieść, w których specjalizuje się autorka.

To historia rodziny, w której niemal każdy ma coś do ukrycia, gdzie wstydliwe momenty przeszłości pulsują wspomnieniami, których nie sposób wymazać z pamięci. To wybory, które zbierają żniwo nawet w przyszłym pokoleniu i schematy, które powielają się bez względu na podjęte decyzje.

Czytając o związku Niny z Miłoszem, od którego rozpoczyna się ta książka, nie mogłam nie wracać myślami do Książkowych Klimatów i ich niezwykle ciekawego tytułu „Pod słońcem Turynu”, ponieważ także u Zyskowskiej mamy obraz związku, który nie powinien się wydarzyć, jednak ludzka fascynacja znów uczyniła z kobiety istotą słabą i zależną.

„Historia złych uczynków” powiela pewien schemat, którym posługuje się Katarzyna Zyskowska w budowaniu swoich narracji. Przy tym poziomie zawiłości aż prosi się o jakieś drzewo genealogiczne, z drugiej jednak strony już na wstępie zdradziłoby ono zbyt wiele, bowiem to właśnie w łączeniu nici czytelnik znajduje satysfakcję. Trochę przeraziło mnie tempo w finale, nadmiar czasami szkodzi, dlatego też, choć to interesująca pozycja, będzie ona w mojej ocenie niżej niż „Nocami krzyczą sarny”.  

IG @angelkubrick

To powieść, którą trudno jednoznacznie zaklasyfikować. Autorka łączy kilka elementów: rodzinną tajemnicę, historię o miłości, powieść z historią w tle. Każdy z nich może z czytelnikiem rezonować w inny sposób – w zależności od tego, czego szukamy w książkach. Niemniej Katarzyna Zyskowska stworzyła historię kompletną: emocjonalną i dopracowaną w każdym szczególe.

"Historia złych uczynków" wciąga już od pierwszych stron. Już wtedy emanuje niesamowitym klimatem: mrocznym, tajemniczym, gęstym. Ale też pełnym nostalgii, refleksyjności, tęsknoty.

Wielka miłość i wielkie rozczarowanie towarzyszą bohaterom przez całe pokolenia. Ale nie tylko, bo także tytułowe złe uczynki – choć początkowo jakby na drugim planie, ale to właśnie one stają się siłą napędową wszystkiego, co się wydarzy. Fabuła co rusz zaskakiwała, odkrywanie kolejnych rodzinnych tajemnic było za każdym razem niespodzianką, tym bardziej, że Katarzyna Zyskowska świetnie połączyła pozornie odległe wątki.

Emocje wylewają się z każdej strony tej powieści, wyjątkowy klimat pochłania czytelnika i nie pozwala się z niego uwolnić nawet po odłożeniu książki. Powieść wwierca się w serce i umysł, bo Katarzyna Zyskowska w pięknym stylu, w jakim pisze, każe czytelnikowi przeżywać historię bohaterów całym sobą.

"Historia złych uczynków" to historia przede wszystkim o kobietach. O ich sile, niezależności, poszukiwaniu swojego miejsca na świecie. To także powieść, która stawia pytania: ile jesteśmy w stanie poświęcić dla własnego szczęścia, spokoju i miłości. Mroczna, tajemnicza, niepozostawiająca na czytelniku suchej nitki – szczerze polecam!

Sowa… większości kojarzy się z mądrością, ale czy wiecie, że sowy w słowiańskich wierzeniach uważano za ptaki pochodzące z zaświatów? Żyły na granicy życia i śmierci, dnia i nocy. Ich pohukiwania budziły grozę i odbierane były, jakby to sam diabeł przemawiał. Sowy były duszami zmarłych… I to właśnie te demoniczne ptaki towarzyszą bohaterom 𝓗𝓲𝓼𝓽𝓸𝓻𝓲𝓲 𝔃ł𝔂𝓬𝓱 𝓾𝓬𝔃𝔂𝓷𝓴ó𝔀 od pierwszej do ostatniej strony. Przelatują między rozdziałami bezszelestnie zbierając po kolei to, na co polowały.

„Jest czas na zabijanie i czas na miłość. Wszystkie historie są o miłości i ta też [jest] właśnie o tym”.

O miłości trudnej, bolesnej, o wyborach tych dobrych i złych, o tym, że czasami kolejne pokolenia płacą za błędy swoich przodków i o tym jak życie potrafi być nieobliczalne i przeplatać historie rodzinne.

Od pierwszej chwili z każdego słowa wylewa się nostalgia i smutek, strach i przerażenie, obawa i skrzywdzenie. Poznajemy losy wielu osób, tych którzy żyją tu i teraz i tych, których już zabrakło, a każdy z tych żywotów niesie za sobą „klątwę”. Mogłoby się wydawać, że nie mają ze sobą nic wspólnego, a mają tak wiele, przede wszystkim zło, które opanowało ich dusze i tkwi w ich sercach od lat, wtedy i teraz, z tymi co umarli i z tymi co jeszcze żyją.

Pani @katzyskowska to czarodziejka, zaczarowała mnie już w pierwszych słowach i moje zauroczenie trwało do samego końca, „ I będzie trwać…”, bo nie potrafię zapomnieć o Ninie, Miłoszu, Feli, Basi, Kazku, Bronku, Heli…

To trudna, dotkliwa, dojmująca „historia rodziny, w której wszyscy popełnili zbrodnie”.

Cały czas słyszę gdzieś w oddali pohukiwane sowy i ogarnia mnie poczucie ogromnej zadumy, refleksji… takie są właśnie historie Pani Katarzyny… kompletne w najdrobniejszym szczególe, opowiedziane pięknymi, subtelnymi słowa, choć traktujące o okrutnych sprawach…

Znalazłam swojego kolejnego ulubieńca i dziękuję @znak_literanova za wznowienie, bo to, że ta historia skradła moje serce…

“Teraz czuję to doskonale. Jest we mnie. W nas. We wszystkich niekochanych dzieciach, skrzywdzonych córkach, zaniedbanych synach. I będzie trwać…”

Tytuł idealnie posapuje, przejmująca opowieść o złych uczynkach. Poznajemy Ninę, młodą zakompleksioną dziewczynę, która wyjeżdża do Warszawy na studia. Przypadkiem trafia na Miłosza. Mężczyzna fascynuje ją i jednocześnie przeraża, jest w nim coś pierwotnego i drapieżnego. Stopniowo zaczyna ją osaczać, kontrolować, uzależnia od siebie, w ich związek wkracza przemoc. Gdy Nina zachodzi w ciążę, Miłosz niespodziewanie znika. Felicja i Bronek, poznali się tuż przed wojną, ulegają wzajemnej fascynacji. Wybuch wojny zmienia w ich życiu wszystko. On jest Żydem. Okropności wojny, doprowadzają ludzi do różnych skrajności. Ich historia jest dramatyczna. Uczucia jednego z nich wywołują lawinę zła. Zła, którego konsekwencje będą ponosić kolejne pokolenia.

Nie jest to łatwa opowieść… Przeszłość, która kładzie się cieniem na teraźniejszości. Wnikliwa perspektywa, ukazująca psychologiczne studium ludzkich zachowań. Wielowątkowa akcja powieści toczy się swoim rytmem, nieustannie zaskakuje i wywołuje ogromne, sprzeczne emocje. Fabuła genialnie poprowadzona, trzy ramy czasowe, które idealnie ze sobą współgrają. Niepodważalnym atutem powieści są bohaterowie. Skomplikowane, autentyczne, rewelacyjnie wykreowane osobowości, trudno mówić o większej sympatii, do któregokolwiek z nich.

Ludzkie, nieprzewidywalne koleje losu. Wyraźnie wyczuwalne zło, które uderza niespodziewanie z ogromną siłą, mroczna, gęsta atmosfera. Prawdziwe bagno, które wciąga, trzyma, nie można się z niego uwolnić. Tornado skrajnych emocji, przeważają te negatywne, od niedowierzania, złości, szoku zniesmaczenia, po obrzydzenie, niechęć, wewnętrzny sprzeciw. Miłość, jej różne oblicza, namiętności, nienawiść, złość, przemoc, dokonane zbrodnie. Popełnione straszne grzechy, złe uczynki, które mają swoje konsekwencje, od których nie ma odwrotu.

Fascynująca, mocna, przepełniona mrokiem i tajemnicami, misternie utkana opowieść, która trzyma w niepewności i napięciu do samego końca. Daje do myślenia, zmusza do refleksji, nasuwa liczne pytania, pozostawia trwały ślad. Bardzo polecam Tatiasza i jej książki :)

Od ostatniego spotkania z twórczością Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak minął już dłuższy czas. Postanowiłam jednak dać jej szansę po raz kolejny. Czy było warto?

Z tego, co mogłam przeczytać na blogach innych dziewczyn, czy stronach księgarni, pisarka zasłynęła raczej z lekkich powieści obyczajowych, trylogii wojennej. ,,Historia złych uczynków" zupełnie się z tego schematu wyłamuje. To połączenie powieści psychologicznej z elementami folkloru oraz kryminału. Trzeba przyznać, że bardzo miło spędziłam z nią czas.

Nina od najmłodszych lat interesowała się komputerami i możliwościami, które mogą przynieść. Nic więc dziwnego, że i studia wybrała w zgodnie ze swoją pasją. Za namową matki, okazało się, że może zamieszkać i studiować w Warszawie. To właśnie tam wdała się w romans ze swoim wykładowcą, Miłoszem Krajewskim, który na dobre zawładnął jej życiem. Tymczasem dwutorowo poznajemy historię znajomości Bronka Libermana, Żyda oraz Feli Hryniewicz, dorastającej na letnisku w Aninie. W jaki sposób te dwie historie były ze sobą powiązane?

Muszę przyznać, że Katarzyna Zyskowska-Ignaciak wykreowała bardzo interesujących, nietuzinkowych bohaterów. Tempo akcji nie jest zbyt spieszne, historie współczesne przeplatają się z wydarzeniami z przeszłości. Jak się okazuje, decyzje kiedyś podjęte w chwilach emocji, mają wpływ na dalsze pokolenia. Autorka systematycznie stopniuje napięcie, ujawniając coraz to nowe fakty.

,,Historia złych uczynków" to powieść inna, niż te, z którymi dotychczas miałam okazję się zapoznać. Pisarka stworzyła publikację, która na długo zapada w pamięć. Daj się porwać tej historii.

Każdy czytelnik sięgając po nowy tytuł, w skrytości ducha, liczy na to, że kolejna książka go na tyle pochłonie, iż nie będzie w stanie oderwać się od rzeczywistości przedstawionej w utworze. W moim przypadku do tego procesu, o dziwo, dochodzi dość rzadko. Jednakże jest kilka nazwisk w polskiej literaturze, które zwykle stanowią gwarancję fascynującej podróży: oderwania się od tego, co prawdziwe, prosto w ramiona wciągającej fikcji opisanej w książce. W tym przypadku mam na myśli Katarzynę Zyskowską i jej wspaniałą „Historię złych uczynków”.

Główną bohaterką książki jest Nina, dziewczyna wychowana pod czujnym i apodyktycznym okiem matki, w Jugowie, w samym sercu Gór Sowich, z dala od miejskiego zgiełku, bogactwa czy technicznych udogodnień. Dziewczyna żyje bez ojca, w biedzie, nie wyróżniając się jednak zanadto pośród tutejszej wiejskiej społeczności. Po zdaniu matury w sercu dziewczyny kiełkuje marzenie o studiach informatycznych w głośnym i pięknym Wrocławiu, z dala od surowej matki i zahukanego prowincjonalnego Jugowa.

Decyzja o rozpoczęciu studiów w innym mieście musi się spotkać z pełną aprobatą matki Niny. A tej dziewczyna w żadnym wypadku nie otrzyma. Na Ninę bowiem czeka w stolicy odziedziczone po zmarłym ojcu niewielkie mieszkanko i to tam dziewczyna ma rozpocząć naukę i zupełnie nowe samodzielne życie. Nina z maniakalnym wręcz uporem dąży do jednego – wyrwania się z nędzy, która dość dotkliwie położyła się cieniem na całym jej dzieciństwie. Dziewczyna ciężko pracuje, a wszystko po to, by poczuć pieniądze, władzę i upragnioną niezależność, która przyniesie złudne poczucie wolności. Nie długo jednak przyjdzie dziewczynie doświadczać tych uczuć…

Trudno stwierdzić, czy to przeznaczenie, nierozliczone winy przeszłości czy zwykły przypadek, ale za murami warszawskiej politechniki Nina poznaje Miłosza – tajemniczego przystojniaka, który oprócz drogiego garnituru i wartego miliony wypasionego samochodu, może pochwalić się tytułem doktora wykładającego na uczelni, do której uczęszcza główna bohaterka. Dziewczyna wdaje się z mężczyzną, w równie dziwną i toksyczną, co zakazaną relację, pełną tajemnic i niedomówień.

Miłosz wprowadza Ninę w nowy, uzależniający świat, w którym prym wiedzie bogactwo i układy, dziki i namiętny seks, wolność i niepewne jutro. Mężczyzna bowiem, mimo widocznego zainteresowania dziewczyną, nie wykazuje chęci przeniesienia ich relacji na wyższy poziom. Nie deklaruje wprost swojego uczucia względem Niny. I pewnego dnia po prostu znika z jej życia. Dziewczyna nie potrafi pogodzić się z nagłą nieobecnością Miłosza i za wszelką cenę próbuje odkryć wszystkie te karty, które niepostrzeżenie pozostawił po sobie uchylone mężczyzna. Nina zaczyna węszyć w historii ukochanego, poznając coraz bardziej przerażające i zagmatwane fakty z życia jego rodziny.

Katarzyna Zyskowska pomimo niełatwej tematyki, która krąży na dwóch fabularnych płaszczyznach, jedna bowiem dotyczy współczesnych perypetii Niny, druga zaś to dość potężna dawka historii i rozgrywającej się w tle II wojny światowej, przedstawia wszystko w tak wiarygodny i wyrazisty, że nie sposób nie zachwycać się tą powieścią.

Niesamowicie przemyślana struktura całej książki, w której jeden fakt nieodłącznie łączy się z drugim, mocni i charakterni bohaterowie, którzy niejednokrotnie stawiają własne dobro nad życie innych, którzy w sposób bezceremonialny, bez jakichkolwiek skrupułów, korzystają z nieskończonego źródła zła i przemocy. Bohaterowie „Historii złych uczynków” nauczeni bowiem życia bez miłości i rodzinnego wsparcia, bez troski i uczucia, nie potrafią funkcjonować w normalnym społeczeństwie, opartym na zdrowych i poprawnych relacjach.

Na przykładzie Niny i wielu innych bohaterów, niejako związanych z główną postacią, doświadczamy zła w niemal każdej jej postaci. Raz bowiem zło ukrywa się podstępnie pod uśmiechem i pozorami prawdziwego uczucia, raz pojawia się w całej swej nikczemnej okazałości, kryjącej się w prawdziwie podłych występkach, raz za zwykłą ludzką słabością i niedołężnością. Mogłabym wymieniać przeróżne walory tej powieści, zachwycać się genialnym, dla mnie wręcz wybitnym piórem autorki, sposobem kreacji świata przedstawionego, budowaniem gęstej atmosfery niepewności i mroku, od której nie sposób się oderwać, ale uważam, że tak doskonała proza obroni się sama i z pewnością zyska szerokie grono zagorzałych czytelników. I tego serdecznie życzę autorce.

[Adres usunięty]

Intrygujący, niebywale tajemniczy, poniekąd niepokojący i nade wszystko przyciągający uwagę tytuł, a także nieznajomość pióra autorki oraz oryginalna i zagadkowa okładka - owe elementy przyczyniły się do tego, iż zdecydowałam się sięgnąć po najnowszą powieść Katarzyny Zyskowskiej. Książki pisarki wielokrotnie przewijały się przed moimi oczyma, ale żadna z nich nie wzbudziła we mnie tak ogromnej ciekawości, aż do teraz. Na moje zainteresowanie nią wpłynął między innymi też niewiele zdradzający opis fabularny z jego niejako mroczną otoczką, sekretami czającymi się między tworzącymi go słowami i mnóstwem emocji z niego wypływających. Musiałam zaznajomić się z tą opowieścią, albowiem nurtowały mnie pytania: o jakich złych uczynkach mowa? Jak wyglądał ich początek? Co było ich przyczyną? I kto oraz dlaczego się ich dopuścił? Teraz już znam odpowiedzi. Stopniowo odkrywane niejednokrotnie wprawiały mnie w osłupienie, nierzadko przetrawiały kotłujące się w mej głowie myśli, intensywnie targały mymi uczuciami miażdżąc owe od czasu do czasu, aby wreszcie pozostawić mnie pogrążoną w zadumie, z poczuciem okropnej pustki...

Katarzyna Zyskowska (ur. 1979) - pisarka, absolwentka Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Autorka licznych powieści obyczajowych, m.in.: trzytomowej serii Upalne lato, Nie lubię kotów czy Wiecznej wiosny, a także zbeletryzowanych biografii: Marii Skłodowskiej-Curie pt. Zanim oraz K. K. Baczyńskiego Ty jesteś moje imię, która w 2015 roku na Festiwalu Literatury Kobiet Pióro i Pazur otrzymała tytuł "Książki bez granic". Mieszka w Warszawie, w wolnych chwilach wędruje po górach. (źródło: [Adres usunięty])

Nina i jej matka polonistka z wykształcenia mieszkają w niewielkiej miejscowości o nazwie Jugów, gdzie wiodą skromne życie. Pewnego dnia dziewiętnastoletnia dziewczyna dowiaduje się, że jej zmarły ojciec (którego nigdy nie poznała) zostawił jej mieszkanie w Warszawie na Mokotowie. Za namową nieustępliwej matki Nina decyduje się podjąć studia w stolicy i tym samym przeprowadzić się do zapisanego jej tam lokum. Uczęszcza na zajęcia, ima się różnych prac, a w wolnym czasie spotyka się z chłopakiem Piotrkiem. Jednak któregoś dnia na uczelni poznaje przystojnego wykładowcę Miłosza, i ulega jego urokowi. Ukrywają swój związek przed światem. On z pełną świadomością całkowicie włada jej życiem, a ona mu na to pozwala darząc go wielkim uczuciem. On mami ją drogimi prezentami, cudownymi zagranicznymi wojażami, swą niebywałą inteligencją i tajemniczością. Ona zakochana po uszy nie dostrzega lub nie chce zauważyć malutkich sygnałów. Dla niej liczy się tylko on, jest dla niej powietrzem, drogowskazem i oparciem. Ona nie potrafi już bez niego żyć. A ON marcowego dnia nagle znika. Nina zgłasza jego zaginięcie, musi go odnaleźć, aby przekazać mu ważną wiadomość. Udaje się do jego rodzinnego domu, gdzie poznaje Mariolę - jego matkę... Ta ujawnia mroczną przeszłość syna... I nie tylko...

Wielowątkowość, wielostronność, nieprzewidywalność i różnorodność gatunkowa - owe cechy niewątpliwie charakteryzują i tym samym wyróżniają najnowszą publikację Katarzyny Zyskowskiej. Ta niesamowicie poruszająca i przejmująca powieść stanowi zbiór rozmaitych pojedynczych włókien fabularnych, które przez bardzo długi czas wzajemnie się przeplatają, aby ostatecznie zetknąć się w jednym punkcie i stworzyć wyrazisty kłębek wyzwalający szeroką paletę emocjonalną. Jednym z atutów jest dwutorowość narracyjna pozwalająca na dokładny ogląd ukazanej historii z różnych perspektyw. Kolejną zaletą jest ogromna rozpiętość czasowa uwzględniająca okresy od wojennego aż po współczesny, która przybliża czytelnikom istotę zachodzących wówczas przemian społecznych, kulturowych, gospodarczych i politycznych. Wydarzenia sprzed kilkudziesięciu lat, fakty historyczne są precyzyjnym tłem przedłożonej opowieści, ową wzbogacają i nadają jej autentycznego wydźwięku. Historyczne źródło otula tę powieść o zabarwieniu obyczajowym, niepozbawioną kryminalnego tonu i metafizycznej nutki będącej zaskakującym urozmaiceniem oraz niewątpliwie pobudzającej wyobraźnię. Poszczególne wątki fabularnego splotu rodzą ciekawość wzmagającą się z każdą kolejną kartką, mocno chwytają w swe sidła i nie pozwalają się z nich wydostać, a co najważniejsze, wywołują gamę emocji, które przeciśnięte przez praskę tworzą mieszankę skrajnych cząsteczek, a te po rozprzestrzenieniu się pozostawiają pustkę. Co więcej, podczas przewracania stron pojawiają się niepewność, swego rodzaju niepokój, strach i napięcie trzymające aż do ostatniego akapitu, aż do ostatniego zdania. A to wcale nie jest zwieńczeniem doznanych w czasie smakowania powieści przeżyć, lecz w pewnym sensie początkiem, następnym znakiem zapytania...

"Historię złych uczynków" się chłonie, przeżywa, odczuwa. Owa powieść porusza, dotyka, wstrząsa i porywa. W nią się wnika, zgłębia się jej meandry, szuka się przesłanek dających możliwość szybszego odkrycia kart fabuły oraz znaczeń wyrażanych w historii pewnych symboli. A to wszystko jest możliwe i osiągalne dzięki lekkiemu, przyjemnemu i prostemu stylowi. Stylowi dość specyficznemu, innemu, skrywającemu w sobie coś frapującego i enigmatycznego. Coś, co wabi, fascynuje i przyciąga. I zapada w pamięć.

Wspomniana powieść to siatka zawiłych i jakże trudnych dróg ludzkich. Te skomplikowane życiowe ścieżki w pewnym momencie się schodzą, nadając wspólny, nierzadko wzruszający i przeraźliwy bieg przyszłym pokoleniom. Kreacje ludzkie przedstawione w tejże publikacji są niezwykle wyraziste, skrupulatne i prawdziwe. Wszyscy naznaczeni są traumatyczną przeszłością, dźwigają na plecach ogromny ciężar, którego pozbycie się nie tylko nie jest łatwe, ale wręcz niemożliwe. Walczą ze sobą i swymi słabościami, wykorzystują swą siłę, zmagają się z nachodzącymi ich problemami i nękającą przeszłością, próbują przetrwać w okrutnych warunkach, dokonują egoistycznych wyborów, chronią siebie jednocześnie wystawiając innych w ręce wroga. Kochają i nienawidzą, zabierają wolność, porzucają, znikają, realizują plan zemsty... Każda z postaci skrywa tajemnicę, przybiera niejedną twarz, tłamsi swoje uczucia, które po jakimś czasie wydostają się na zewnątrz w przerażającej i niewyobrażalnej formie. Każda z nich pozostaje nieodgadniona do samego końca... Wrażliwa, ambitna i uległa Nina, introwertyczna i samotna Mariola, stanowcza i surowa Róża, pewna siebie i niejako pazerna Felicja, zarozumiały i niebezpieczny Miłosz, zagubiony i przepełniony tęsknotą Bronek, obojętna i uparta Basia to tylko ułamek bohaterów przewijających się na łamach powieści i tworzących plejadę znakomitych i zdumiewających osobowości.

"Historia złych uczynków" to zajmująca, nieoczywista, niepokojąca, niebywale mroczna i nostalgiczna powieść o wojnie, życiu w niewoli, pragnieniu wolności i wyzwoleniu. O ukrywaniu Żydów, uleganiu Niemcom, kłamstwie i obłudzie. O samotności, depresji, śmierci, lękach, skomplikowanych więzach rodzinnych i niełatwych relacjach międzyludzkich. O trudach podejmowanych decyzji rzutujących na dalsze losy, zachłanności, egoizmie, posłuszeństwie i życiu w strachu. O poczuciu winy, żalu i tęsknocie. O przeszłości nękającej przez całe życie i pozostawiającej po sobie mroczny ślad. O zdradzie, przemocy, rozstaniach i powrotach. O bezlitosnych snach pozbawiających spokoju. O ponadczasowych poglądach i przesądach rozpalających wrogość i agresję. O tym, że zło istnieje i przechodzi z pokolenia na pokolenie. O nawracającej przeszłości, która mąci, rani i niszczy. O przeznaczeniu, które zjawia się niespodziewanie i burzy niejako poukładany świat. I wreszcie o miłości, nieszczęśliwej, toksycznej, zakazanej. O miłości, dla której człowiek jest w stanie nawet zabić.

Hipnotyzująca, zatrważająca i ujmująca. Taka właśnie jest "Historia złych uczynków". Gorąco polecam! Naprawdę warto!

Zabierając się za czytanie "Historii złych uczynków" spodziewałam się raczej przeciętnej książki - do przeczytania jeden raz i zapomnienia. Kompletnie nie brałam pod uwagę tego, że ta z pozoru niewinna powieść może zrobić na mnie tak ogromne wrażenie i zapuścić korzenie w moich myślach na bardzo długi czas. Według mnie na rynku wydawniczym zdecydowanie brakuje tak dobrze dopracowanych historii, i to w dodatku spod pióra polskich autorów. Takie perełki powinny być jak najmocniej promowane, aby trafiły do jak największego grona czytelników, którzy będą mogli docenić umiejętności autorki i zachwycić się przygodami głównych bohaterów. Co takiego wydarzyło się na kartach tej powieści? W jaki sposób autorce udało się mnie tak zaskoczyć? Zapraszam do zapoznania się z dalszą częścią recenzji, z której z pewnością się tego dowiecie.

Nina przyjeżdża do Warszawy z nadzieją, że uda jej się wieść lepsze życie niż matka. Jednak dzień, w którym poznaje Miłosza, wywołuje lawinę niekontrolowanych i niespodziewanych konsekwencji. Ich związek jest toksyczny i niebezpieczny, ale pomimo tego, dziewczyna nie potrafi go zakończyć. Pewnego dnia Miłosz znika, a Nina orientuje się, że wcale nie znała go tak dobrze jak jej się początkowo wydawało. Bohaterka postanawia dowiedzieć się o nim czegoś więcej, jednak nie podejrzewa, że aby to zrobić będzie musiała powrócić do przeszłości, która może okazać się bardzo bolesna. Co takiego odkryje Nina? Czy to co ją spotka będzie karą za błędy jej przodków?

Fabuła książki jest niesamowicie intrygująca i przede wszystkim doskonale dopracowana. Już od pierwszych stron dokładnie widać, że autorka świetnie przemyślała całą historię i zaplanowała każde wydarzenie w taki sposób, aby płynnie łączyło się z resztą wątków. Katarzyna Zyskowska podaje czytelnikowi wiele informacji i przedstawia bohaterów, którzy pozornie nie mają ze sobą nic wspólnego. Szybko jednak okazuje się, że każda postać odgrywa szczególną rolę w tej powieści i nie sposób zepchnąć jej na dalszy plan. Jestem pod wrażeniem ogromnych umiejętności autorki i jej dbałości o dosłownie każdy, nawet najmniejszy szczegół.

Bohaterowie są naprawdę świetnie wykreowani, a każdy z nich wyróżnia się niepowtarzalną osobowością i cechami charakteru. Autorka bardzo mocno zagłębia się zarówno w psychikę postaci, jak i przeszłość każdego z nich. Muszę przyznać, że uwielbiam takich bohaterów - z krwi i kości - którzy wręcz wyskakują spomiędzy kartek i wydaje nam się, że zaczynają uczestniczyć w naszym własnym życiu. Nina jest osobą, której bardzo współczułam i jednocześnie mocno się z nią zżyłam. Potrafiłam zrozumieć jej fascynację Miłoszem i nie byłam w stanie długo denerwować się na jej niemądre zachowanie.

Język, którym posługuje się autorka jest niesamowicie lekki, ale jednocześnie ukazuje ogromne umiejętności jakie posiada Katarzyna Zyskowska. "Historia złych uczynków" to powieść, która jest po prostu bardzo dobrze napisana pod względem językowym. To pozycja, której nie brakuje absolutnie niczego i jestem pewna, że czytelnicy, którzy zdecydują się po nią sięgnąć, docenią każdy przeczytany rozdział. Nie mam pojęcia dlaczego tak późno zdecydowałam się na zapoznanie z tą autorką, ale wiem, że kiedy tylko nadarzy się okazja do ponownego spotkania, z przyjemnością ją wykorzystam.

"Historia złych uczynków" to pozycja, którą ciężko zakwalifikować do jednego gatunku. Mamy tutaj wątki obyczajowe, trochę historii, a nawet okruchy zjawisk paranormalnych. Autorka stworzyła niezłą mieszankę, ale zrobiła to w sposób, który absolutnie zachwyca. Ta książka jest dla mnie tak ogromnym zaskoczeniem, że jeszcze długo po zakończeniu lektury miałam problemy z zebraniem wszystkich pojawiających się w mojej głowie myśli. Ten tytuł po prostu musicie mieć w swojej biblioteczce!

Podsumowując - "Historia złych uczynków" to prawdziwa perełka pośród przeciętnych tytułów pojawiających się w księgarniach. Jestem pewna, że kiedyś powrócę do tej książki i jeszcze raz przeżyję wspólnie z bohaterami ich historię. Ogromne brawa dla autorki, która stworzyła coś oryginalnego, a przy tym niesamowicie fascynującego. Czekam na więcej takich książek!

"Jest czas na zabijanie i czas na miłość. Wszystkie historie są o miłości i śmierci, i ta też będzie właśnie o tym."

Życie różnie się układa i pisze zaskakujące scenariusze. Kto by mógł się spodziewać, że akurat poznaje osobę, z którą przeznaczenie związało go już dawno temu...

"Był niebezpieczny, był pohukiwaniem w mojej głowie. Jednak zło jest zawsze bardziej pociągające niż dobro."

Nina rozpoczyna nowe życie, przyjeżdża do Warszawy i podejmuje naukę na uczelni. Mimo że początkowo jest samotna i niedoceniana, szybko udowadnia niedowiarkom, że informatyka była słusznym wyborem. Koledzy w końcu przestają z niej szydzić i traktować jak głupiutką, naiwną panienkę ze wsi. Dziewczyna staje się niezależna finansowo, zdobywa nowe znajomości, wiąże się z kolegą ze studiów, wszystko zaczyna się powoli pięknie układać. Nagle do jej życia niespodziewanie wkracza on, przystojny i tajemniczy wykładowca Miłosz, dla którego absolutnie traci głowę. Z czasem ich relacja staje się niebezpieczna, wręcz toksyczna, namiętny seks przeplata się z bólem i upokorzeniem kobiety. Nina uświadamia sobie wkrótce, jak niewiele wie o nowym partnerze, niestety nie umie, a nawet nie chce uwolnić się spod władzy dominującego, obezwładniającego kochanka. Niespodziewanie mężczyzna znika. Wygląda na to, iż wszystko miał misternie zaplanowane. Wkrótce pozna ona mroczne sekrety swojej rodziny, które odmienią wszystko...

Opowieść o losach Niny przeplata się z historią Bronka i Felicji, dwójki nastolatków zakochanych w sobie, niestety rozdzielonych przez tragiczne zdarzenia, jakim są choroba matki chłopca, a także wybuch wojny. Autorka niezwykle autentycznie i sugestywnie ukazała okres okupacji, perfekcyjnie nakreśliła bohaterów, którzy przez niedogodne warunki musieli dojrzeć szybciej niż rówieśnicy, genialnie odzwierciedliła okrucieństwo wojny oraz wybory, do których postacie niejednokrotnie były zmuszone.

Bronek i Felicja po wielu latach będą mieli okazję zobaczyć się ponownie. Tylko czy te spotkanie będzie takim, jakim oczekiwali? Czy letnia fascynacja miała jakiekolwiek szanse przetrwać ten okrutny czas?

I jaki związek ma historia dwójki zakochanych nastolatków z obecnym życiem Niny?

"Zawsze czułam, że mojemu życiu towarzyszy jakiś nieokreślony mrok."

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Katarzyny Zyskowskiej i muszę przyznać, że jestem oczarowana piórem autorki. Styl jest lekki i przyjemny, sugestywny, w zaskakująco silny sposób przemawia do czytelnika. Pisarka stworzyła naprawdę niezwykłe tło historyczne, które umożliwia mentalną, angażującą wszelkie zmysły, podróż do okresu II wojny światowej. Jesteśmy naocznymi świadkami ludzkich dramatów, przeżywamy je niczym swoje własne. Wiarygodność przekazu nie tylko wzmaga doznania emocjonalne, ale także sprawia, iż zatracamy się w tej opowieści bez reszty, nie chcemy wracać do zwykłej, szarej rzeczywistości.

Postacie stworzone przez autorkę są niesłychanie barwne, pełnowymiarowe. Mamy możliwość zagłębić się w ich psychikę, poznać sekrety, odkryć, co nimi kierowało. Nikt nie jest z natury po prostu zły, jednak pewne sytuacje zmuszają ludzi do popełniania okrutnych, wręcz niewyobrażalnych czynów. Trudności, z jakimi musieli zmierzyć się bohaterowie powieści, dla wielu z nas obecnie mogą wydawać się niemożliwe, ale w tamtych brutalnych czasach, było to rzeczą normalną. To doskonale odzwierciedla okrucieństwo wojny, gdy człowiek kieruje się zupełnie innymi priorytetami, nie zawsze ma możliwość postępować zgodnie ze swoim sumieniem, nie może żyć tak, jak tego pragnie. Każdy pożąda miłości, jednak często nie ma sposobności, by zaznać tego spełnienia. Perfekcyjnie ukazane zostały też jej różne oblicza, ujrzymy zarówno piękną, niewinną fascynację, gorącą namiętność, jak i uczucie, które staje się idealnym narzędziem manipulacji.

Ogromną zaletą książki Katarzyny Zyskowskiej jest to, że kolejne elementy są odkrywane stopniowo, etapami. To powieść nasiąknięta sekretami i mrocznymi tajemnicami, które z czasem zaczynają się układać w jedną spójną całość. Dostrzegamy, że każda decyzja pociąga za sobą pewne konsekwencje, wszelki błąd musi zostać ukarany, jeśli nie teraz, to w przyszłości. Mroczny, pełen sekretów klimat wielokrotnie przyprawia o dreszcze, intensywnie mąci w głowie czytelnika, który nie ma bladego pojęcia, czego może spodziewać się na kolejnej stronie. Nieobliczalność i silne, rosnące napięcie nie pozwalają przerwać lektury ani na chwilę.

"Może wszystkie jej przemilczenia i niedopowiedzenia powinny były mnie zastanowić, może należało przewidzieć, że brudy i tajemnice, które tak skrupulatnie zamiotła pod dywan, kiedyś spod niego wypełzną? "

Jest to przede wszystkim głęboka, życiowa, powieść o trudnych wyborach, lecz także o przeznaczeniu i o obowiązkowej karze za grzechy. Nie zabraknie w tej historii niespełnionych marzeń, ale znajdziemy również miłość, która choć wiele razy będzie wystawiona na próbę, udowadnia, że odrobina szczęścia należy się każdemu. Nie jest to jednak pozycja łatwa, autorka porusza niesamowicie trudną, bolesną tematykę taką jak prześladowanie Żydów, nietolerancja wobec odmienności, molestowanie czy śmierć. Po lekturze spodziewajcie się głębokiej zadumy, wielogodzinnego rozmyślania nad ludzkim losem. Nasuwają się głównie pytania odnośnie mrocznej natury człowieka. Czy grzech może złączyć pokolenia? Czy wszyscy skrywają mroczne sekrety? A może w każdym z nas drzemie zło, które tylko czeka na odpowiednie warunki, by się ujawnić?

Podsumowując, "Historia złych uczynków" to wyjątkowa, intrygująca, wielowątkowa, ale nadzwyczaj spójna opowieść o demonach przeszłości i o grzechach, które muszą być za szelką cenę odpokutowane, nawet jeśli ma się to spełnić dopiero w dalekiej przyszłości. Zaskakująca, mocna, pełna sekretów i niedomówień, swą wiarygodnością zarówno zachwyca, jak i przeraża. Gwarantuję, iż kolejno ujawnione tajemnice wielokrotnie wbiją was w fotel, a mroczny klimat przyprawi o dreszcze. W tę historię wsiąka się całą duszą, totalnie hipnotyzuje czytającego, obezwładnia. Zapewniam, że to pozycja wyjątkowa, takiej książki jeszcze nigdy nie czytaliście. Wierzę, że będziecie nią równie mocno zachwyceni, jak ja! Gorąco polecam!

Obejrzyj się! A jeżeli to Tobie przyjdzie zapłacić za wszystkie złe uczynki?

On i ona. Jak ogień i woda. On nie bacząc na nic i nikogo, kroczy dumnie i niszczy wszystko wokół siebie, a zwłaszcza ją. Tę, która próbuje ugasić rozszalały żywioł. Ale jest zbyt słaba, zbyt zagubiona, zbyt ufna, zbyt dobra. Pozwala się parzyć, tłamsić, uzależniać. Aż wreszcie nie potrafi bez niego żyć, chociaż to tak strasznie boli...

Kiedy na dobre znika z jej życia, rozpoczyna poszukiwania, bo jest coś, o czym nie zdążyła mu powiedzieć.

Taki jest Miłosz i taka jest Nina.

Mężczyzna i kobieta, którzy nigdy nie powinni się spotkać. A mimo to zły los postawił ich naprzeciw siebie na drodze życia. Przeznaczenie? A może... karma?

Słoneczne lato i znienawidzone wakacje na polskiej wsi. To nie może się udać. A raczej nie mogłoby się udać, gdyby nie ona. Młoda, piękna i taka odważna. Kolejna znajomość, która wiele lat wcześniej nie powinna była się wydarzyć. Gdyby nie wojna, może wszystko potoczyłoby się inaczej? Kto zapłaci za te wszystkie złe uczynki? Kiedy to się wreszcie skończy?!

Decydując się na przeczytanie i zrecenzowanie tej powieści, nie wiedziałam tak naprawdę, na co się piszę. Jedyne, co znałam, to tytuł, wydawnictwo i nazwisko autorki. Autorki, z której twórczością nigdy wcześniej nie miałam do czynienia.

A mimo to postanowiłam zaryzykować, zupełnie jak bohaterowie powieści.

W moim przypadku się opłacało, a w ich?

Ta historia to jedno wielkie WOW.

Dwie płaszczyzny czasowe : teraz i wtedy. Dwa języki. Wydarzenia z teraźniejszości opisane nowocześnie, tak (nie)zwyczajnie. I przeszłość. I tylko subtelne zmiany w zapisie i konstrukcji zdań, a ja miałam wrażenie, jakbym cofnęła się w czasie i trafiła w sam środek trwającej wojny. Coś niesamowitego!

Cała fabuła - misternie przemyślana. Każdy krok - dopracowany niemal ze szwajcarską precyzją. Tu nic nie dzieje się bez przyczyny.

Liczyłam na... No właśnie. Spodziewałam się obyczajówki. Po prostu, dobrej, polskiej obyczajówki, która sugerując się tytułem troszkę mną potrząśnie. Ale takiego trzęsienia ziemi w życiu bym się nie spodziewała.

To spotkanie, z tymi ludźmi było takie... rzeczywiste. Ich uczucia, emocje, czyny. Jakbym stała obok nich, oddzielona jedynie szybą, która tłumi krzyki. I to wszechobecne zło, wypełzające z każdej strony bezszelestnie niczym węże. Niezauważalne, a jednak obecne.

Kiedy byłam w trakcie lektury, w mojej głowie powoli rysował się zarys przyszłej recenzji. Pojawiały się pojedyncze zdania, myśli, które zamierzałam wpleść w poszczególne akapity, fragmenty, które planowałam zacytować. Im bardziej zbliżałam się do końca, tym bardziej zdawałam sobie sprawę, że one będą bezużyteczne, bo przecież teraz już nic nie będzie takie same.

Taka właśnie jest "Historia złych uczynków". Ją się czyta z lekkim drżeniem serca czekając na cios, a kiedy wreszcie się ją zamknie, siedzi się oszołomionym w fotelu, nie mogąc się poruszyć. W głowie zaczynają kłębić się myśli, a co jeśli zło nie zostało ukarane i teraz kolej... na mnie?!

/Ania.

Sięgając po „Historię złych uczynków” musicie być przygotowani na dosłownie wszystko. Mamy tu albowiem do czynienia z wieloma wątkami, w które zamieszane jest spore grono bohaterów. Rozpoczyna się wszystko nieco niepozornie, przez chwile czułam, że będę miała do czynienia jednym z wielu romansów. Myliłam się.

Miłosz jest tajemniczym, przystojnym i bogatym mężczyzną. Początkowo nie wiele nam o sobie zdradza, co jeszcze bardziej pobudza naszą ciekawość. Już na starcie jego związek z Niną należał do tych trudnych, ponieważ ON był jej wykładowcą, więc nikomu nie mogła zdradzić z kim się spotyka. Nina to dziewczyna, która przyjeżdża z niewielkiej miejscowości do stolicy, aby tam studiować. Zamieszkuje w mieszkaniu, które otrzymuje w spadku po ojcu, którego nigdy nie miała okazji poznać. W nowym miejscu nie ma zbyt wielu bliskich dla siebie osób, a odkąd rozpoczyna znajomość z Miłoszem rezygnuje nawet z tych niewielu. Cały jej rozkład dnia podporządkowany jest właśnie jemu, to ON zaczyna decydować za nią o jej życiu. Aż do pewnego dnia kiedy znika bez wyjaśnień.

Oprócz głównej akcji cofamy się również do przeszłości, gdzie poznajemy bliżej przodków obojga bohaterów, ma nam to pomóc lepiej zrozumieć przyczyny obecnych zdarzeń. W trakcie czytania zdajemy sobie sprawę, że całość jest bardziej mroczną niż romantyczną historią. Nic również nie dzieje się bez przyczyny. Każdy z bohaterów książki jest wyjątkowy, specyficzny jak również wielowymiarowy. Nie jesteśmy wstanie jednoznacznie określić żadnego z nich.

Sam pomysł na fabułę z pewnością mogę uznać za oryginalną i zdecydowanie wciągającą. Mamy tu do czynienia z tyloma zagadkami, że ciężko oderwać się od treści książki. Wszystkie pomysły autorki są idealnie dopracowane tak, aby współgrały i dały nam coś zupełnie wyjątkowego. Dostarcza nam wiele skrajnych emocji po przez nadzieje, miłość, radość aż po smutek, rozpacz, rozczarowanie.

Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką, a już pokochałam jej twórczość. „Historia złych uczynków” jest jedną z tych książek, którą polecam każdemu, niezależnie od tego jaki gatunek czytacie na co dzień.

Jest to zdecydowanie jedna z najlepszych książkowych nowości ostatnich lat, jakie miałam w rękach. „Historia złych uczynków” to powieść niesamowita, trzymająca w napięciu do ostatniej chwili. Znajdziecie tutaj wszystko – miłość, poświęcenie, ból, zbrodnię, nadzieję, przeszłość splatającą się z teraźniejszością. A wszystko podane w doskonałej formie, opowiedziane w bardzo sugestywny sposób. Szczerze polecam!

Czytelnik, nawet taki, który ma bardzo spokojny i stonowany gust, od czasu do czasu potrzebuje mocnych wrażeń. Potrzebuje książki, która zapanuje nad nim niczym silny narkotyk. Potrzebuje emocji, które sprawią, że zapomni w jakim świecie żyje na rzecz świata z czytanej książki, który nim w zupełności zawładnie. Książek o takiej mocy nie jest zbyt wiele i czasem bardzo trudno trafić na tego typu tytuł. Mnie się udała ta sztuka, bo przeczytałam najnowszą powieść Katarzyny Zyskowskiej, której premiera będzie miała miejsce ostatniego dnia lutego 2018 roku.

Tytuł tej powieści sam w sobie już intryguje. Już zapowiada, że będzie wyjątkowo i grzesznie. Tak, będzie w całkowicie niesielankowych klimatach, będzie brutalnie, mrocznie i bohaterowie nie będą aniołami. Będą zdecydowanie ludźmi z krwi i kości, którzy mają w duszy i dobro i zło. I mają serca pełne namiętności, strachu, pożądania i ochoty na życiową wolność.

Przedstawione na kartach tej książki osoby to nie papierowe, bezbarwne postacie, które łatwo wchodzą w oklepane schematy. Każda z przewijających się przez fabułę osobowości jest wielowymiarowa, skomplikowana i tym samym wyrazista oraz ciekawa.

Główna bohaterka to dziewczyna wychowywana samotnie przez matkę w małej miejscowości u podnóża Gór Sowich, żyjąca w biedzie i przeświadczeniu, że jej ojciec nie żyje. Jedynym jej bogactwem są czytane książki. Nina po zdanej maturze wybiera studia informatyczne. Marzy o nauce we Wrocławiu, ale matka wysyła ją do stolicy i mieszkania, które ma w spadku po tacie. Tam Nina ciężko pracuje i zdobywa wiedzę by wyrwać się z nędzy. By poczuć smak posiadania pieniędzy i życia na godnym i wygodnym poziomie. Swój cel osiąga, poznaje smak pieniądza, ale i miłości. Po związku bez blasku i mocnych wrażeń z kolegą ze studiów wikła się w relację o smaku zakazanego owocu. Zaczyna spotykać się ze swoim wykładowcą i późniejszym promotorem. Miłosz wprowadza ją w nowy świat - rewelacyjnego namiętnego seksu, nieprzewidywalnego jutra i pozwala jej poczuć smak toksycznego związku. Związku w którym ona stanie się niewolnicą a ON jej panem. Związku, który zaprowadzi ją do poznania przeszłości, która okaże się zaskakująca i zmieni wszystko raz na zawsze, która pokaże jej jak brudny może być świat, jak nieprzewidywalni i słabi bywają ludzie. I jak bardzo zło jest w stanie zniszczyć w człowieku to, co ludzkie i dobre...

"Historia złych uczynków" to książka wybitna, wyjątkowa i doskonała. Zawarta w niej historia młodej Niny rozgałęzia się na kilka wątków, które wzajemnie ze sobą perfekcyjnie współistnieją i uzupełniają się. Poznanie przeszłości głównej bohaterki i jej partnera nie jeden raz przyprawia o dreszcze i łzy wzruszenia. W losy opisanych postaci wplata się historia oraz zło, które popycha do okrutnych czynów i złych uczynków. Człowiek jak wynika z fabuły to istota krucha i podatna na diable zakusy, a miłość i zauroczenie, pożądanie i emocje potrafią skutecznie zatrzeć granicę pomiędzy moralnością a tym co zakazane, pomiędzy dobrem, a tym co niegodne i nadające się jedynie do potępienia.

Fabuła jest niezwykle dopracowana, przemyślana i pozwala dostrzec wybitny talent Autorki do tworzenia jedynych w swoim rodzaju historii. Wśród postaci nie ma ideałów, wśród opisanych zdarzeń nie ma scen sentymentalnych. Życie składa się z wielu trudnych, bolesnych i wymagających walki chwil, a pozytywne zdarzenia, momenty szczęścia są ulotne i kruche jak najlepsza porcelana. Miłość przeplata się z pożądaniem i zauroczeniem, które trwa krótko i mija. Nina doświadcza bycia w toksycznym związku, który ją wyniszcza, ogranicza, podcina jej skrzydła i zabiera więcej niż daje. Wykrada spokój, stabilizację i poczucie bezpieczeństwa. Jest jak narkotyk, który uzależnia i wciąga na dno. Łzy są częstsze niż uśmiech, a każda chwila niepewna. Emocje spływają w nadmiarze, a każdy krok to stąpanie po kruchym lodzie i rosyjska ruletka. Każdy dzień przypomina jazdę górską kolejką bez trzymania, a niebezpieczeństwo jest nieodłącznym cieniem.

Bardzo mocno otuliła mnie ta opowieść. Wyłączyła mnie z mojej rzeczywistości, zobojętniła na realne sprawy i problemy. Po lekturze potrzebny był krótki detoks by wrócić do rzeczywistości. Dzięki tej powieści trafiłam do czytelniczego nieba, wspięłam się tam, gdzie jako czytelnik lubię być. Książka dostarczyła mi wielu wrażeń i emocji. Musicie ją przeczytać i przeżyć, pooddychać jej treścią i zajrzeć do serc jej bohaterów. Wyjątkowa pozycja, którą każdemu rekomenduję.

Dawno nie byłam tak wstrząśnięta po lekturze książki. W głowie kłębiły się myśli, ciągle rozpamiętywałam to, co zaszło. A emocje aż kipiały, czułam jak rozrywają mnie od środka by wydostać się na zewnątrz w postaci łez, niedowierzania, smutku i w pewnych momentach nadziei.

Nie dostaniecie banalnej opowiastki o romansie dwojga ludzi. Tutaj pajęczyna ludzkich losów jest tak mocno uwita, że przeplata się z pokolenia na pokolenie. Każdy jeden gest, czyn czy decyzja zostawia swój ślad, a za błędy i grzechy przodków przyjdzie odpokutować. Co gra tutaj tytułową rolę? Niekochane dzieci i rodzice, mrok i terror II Wojny Światowej oraz jego obfite żniwo. Śmierć, która czyha za rogiem. Ponadto ludzkie szczęście i nieszczęście, słodko-gorzki smak pierwszej miłości, rozczarowania i dramatu, do którego wszystko nieuchronnie zdąża. Fascynacja i brutalność, toksyczność i oddanie. W tle pohukiwania sowy, który tylko patrzy kto tym razem zasługuje na wieczne potępienie.

Fabuła i styl, w jaki autorka poprowadziła całą akcję to mistrzostwo. Połączenie przeszłości z przyszłością wiele wyjaśnia, na pozór nie pasujące elementy wskakują na swoje miejsce. Niepokojący klimat prowadzi człowieka w odmęty własnych myśli „Co ja bym zrobiła?”, „Jak ja bym się zachowała?”. Cała rzesza bohaterów, wykreowanych z ogromną dbałością o szczegóły, dostarcza czytelnikowi niewyobrażalną ilość emocji i wtapia go w ich świat, tak piękny i zarazem przesiąknięty okrucieństwem.

Dla mnie to rewelacyjna książka, obnażająca prawdziwe oblicze człowieka i jego zwierzęcej natury. Wielkie brawa dla autorki, stworzyła wybitny obraz ludzkiej ułomności, przesiąknięty krwią, potem i łzami.

„Historia złych uczynków” to powieść mocna, uderzająca trafnymi spostrzeżeniami i wnioskami. Książka pochłania, wsysa i pozostawia w oszołomieniu, w konsternacji, w rozdygotaniu, które trudno opanować.

więcej: [Adres usunięty]

Na skrzydełku okładki napisano, że powieści Katarzyny Zyskowskiej nie otulają niczym ciepły kocyk i nie rozgrzewają jak goździkowa herbata. Nie wiem, ile w tym prawdy i jakie są pozostałe powieści pani Katarzyny, ale ta historia rzeczywiście do otulania się nie nadaje. I bardzo dobrze, bo tych otulających, ciepłych, przytulnych – mamy bardzo wiele, a takich mocnych, niepokojących, a równocześnie dobrze napisanych zdecydowanie mniej.

Fabuła powieści pani Zyskowskiej skojarzyła mi się z rozchełstanym kłębkiem sznurka. Kłębkiem splątanym do imentu, w którym poszczególne nitki pełzają na wszystkie strony, zaciskając się w dziesiątki większych i mniejszych supełków, pozornie nie do odplątania. Jednak wystarczy w tym chaosie odnaleźć jedną postrzępioną końcówkę i cierpliwie przeciągać ją przez niezliczone tunele, pętelki i węzły, bo dojść jądra kłębka. Kłębka lub przesyconej tajemnicą historii, której początek tkwi w jakimś „dawno dawno temu”, tuż przed wybuchem wojny, a może jeszcze wcześniej?

Początkowo sądziłam, że Katarzyna Zyskowska stworzyła powieść o toksycznej miłości, chorym związku, w którym jedna strona jest silnie podporządkowana drugiej, w którym dochodzi do przemocy fizycznej i psychicznej. Ale nie. To co najważniejsze w tej historii, kryje się jeszcze głębiej. W przeszłości. W złych uczynkach, których jedynymi świadkami były ściany starego domu, pnie strzelistych sosen, zakurzone pokoje i omszałe głazy. Uczynkach, które nigdy nie zostały ukarane. Tytułowych bohaterach powieści.

Katarzyna Zyskowska płynnie wiedzie nas przez koleje losu swoich bohaterów. Tych ludzkich. Tych z przeszłości i tych nieco bliższych nam w czasie. Stosując zabieg retrospekcji, odsłania kulisy, wydarzeń – często dramatycznych – sprzed lat. Nie zważa na tabu i konwenanse. Potrafi zmienić język swojej powieści, szyk zdań, brzmienie dialogów, by oddać atmosferę konkretnej epoki. Przywołuje miejsca i ludzi znanych z kart podręczników historii. Tak po prostu przyznaję – czytałam tę powieść z fascynacją. Z wypiekami. Nie mogłam się oderwać, bo już, teraz! chciałam poznać mroczne sekrety bohaterów Zyskowskiej. Teraz otwieram na pierwszej lepszej stronie i podczytuję. Sprawdzam koleje zdarzeń, kręcę głową nad tym, jaki świat jest malutki. Trawię książkę. I prawdą jest, że ta powieść nie pozostawia czytelnika obojętnym. Że wchodzi pod skórę i uwiera. Jak drzazga.

Mam nadzieję, że ta książka zostanie bestsellerem !!! Trzymam za to mocno kciuki !!! To niesamowita powieść – trzyma w napięciu do ostatniej strony. Niby thriller a jest tu wszystko: zbrodnia, ból, miłość, nadzieja i ciągle splatająca się teraźniejszość z przeszłością. Autorka opisuje to wszystko w wspaniały sposób, posiada szczególnie niebywałą zdolność przeplatania teraźniejszości z przeszłością. Po przeczytaniu powieści miałam wrażenie, że była to historia na faktach. Każdy wątek jest ciekawy skrywa mnóstwo tajemnic i niedomówień powiązanych z grzechami przeszłości. Bardzo ciekawym „elementem” powieści jest tajemnicza sowa, która melodyjnie pohukuje i posiada ogromne oczy… Co sowa może mieć wspólnego z Bronkiem, Felą, Basią, Niną i Miłoszem? A co ich łączy? Czy czyny przodków mogą mieć wpływ na kolejne pokolenia?

Historia zaczyna się w teraźniejszości, co ich połączyło? Miłość? Pożądanie? Przeznaczenie? A może zło, które wydarzyło się dużo wcześniej? Książka napisana jest bardzo przystępnie z dużą zawartością bogatego słownictwa. Poznajemy w niej realia życia podczas wojny i lat późniejszych aż do teraźniejszości. Dopiero na końcu wszystko splata się w jedną całość. Nina – jedna z głównych bohaterek, przeprowadza się do Warszawy, by tam studiować i zdobyć szansę na lepsze życie. Jednak pewnego dnia wsiada do samochodu obcego, tajemniczego Miłosza i wtedy wszystko się zmienia…nieodwracalnie. Wtedy też zaczyna się najlepsza akcja powieści – stają się parą i tworzą toksyczny związek, w którym dominuje pożądanie, fascynacja, kontrola i uzależnienie. Co dzieje się dalej...? Miłosz znika bez słowa a Nina zaczyna go szukać. Czy go znajdzie? I kim w końcu jest Felicja z Bronkiem? Sowa i tajemniczy dom? Na te pytania znajdziecie odpowiedź po przeczytaniu książki – naprawdę warto po nią sięgnąć.

To naprawdę genialna powieść !!! Bardzo gorąco polecam :- )