Gwiazdka z nieba. Seria mazurska. Tom 1

Kolejną powieścią, którą można zaliczyć do kategorii "świątecznych", jaką wzięłam do ręki była "Gwiazdka z nieba" autorstwa Katarzyny Michalak. Sądziłam, że pisarka przeniesie mnie w okres Bożonarodzeniowy, gdzie dane mi będzie rozkoszować się zapachem pierników, będę towarzyszyła bohaterom podczas strojenia choinki, podglądnę jak świat otula miękka kołdra śniegu, usłyszę kolędy, śmiech, radość, poczuję miłość. Po okładce tego tytułu śmiało można nabrać ochoty na wspaniałą, lekką, pełną ciepła, bezpieczeństwa powieść, w której nic złego nie ma miejsca. Po raz kolejny rozczarowałam się ale niekoniecznie w złym słowa znaczeniu. Publikacje Katarzyny Michalak albo lubimy albo nie. Cieszy się ona niezmiennie szerokim gronem przychylnych odbiorców lecz nie brak również tych, którzy omijają jej pozycje ... łukiem. Moje serducho autorka zdobyła, uważam fenomenalną, serią Kwiatową. Już nie mogę doczekać się kontynuacji. Nie potrafię jednoznacznie powiedzieć, co sprawia, że sięgam po jej powieści. Jestem ich po prostu ciekawa. "Gwiazdka z nieba" rozpoczyna nową serię... w przyszłym roku, na wiosnę będzie można zapoznać się z drugim tomem. Żałuję, że na kontynuację trzeba czekać aż tak długi czas, gdyż zakończenie pierwszej, prezentowanej teraz części, nie pozostawia spokoju serca. Pisarka wie jak sprawić, żeby czytelnik nie zapomniał o książce i z niecierpliwością wypatrywał tomu następnego.

Pierwszą sprawą, jaka prędko rzuciła mi się w oczy jest fakt, iż w końcu otrzymujemy książkę gdzie głównym bohaterem jest mężczyzna. Pokiereszowany przez życie dwudziestokilkuletni Nataniel. Chłopak zmaga się na co dzień z samotnością i niepełnosprawnością. Opuszcza dom, w którym spędził dzieciństwo. Rusza przed siebie, bez planów. Kiedy los kieruje jego kroki do Sennej, życie powoli zaczyna zmieniać swój bieg. To właśnie tutaj ma szansę zrealizować nagle powstałe marzenie: pragnie mieć na własność chatę. Tą, żadną inną. Spotyka się z nieznaną mu wcześniej życzliwością. Na jego drodze staje Marta, której zachowanie przywołuje wspomnienia o zmarłej mamie oraz Mateusz, mężczyzna ze zranionym sercem gotowy śpieszyć na pomoc o każdej porze dnia i nocy. Oczywiście prócz dobrych dusz, Nataniel spotyka również tych, których twarze nie przypominają ludzkich...raczej zwierzęce.

Kiedy po latach samotności, na drodze chłopaka staje Iwona, ON nie zastanawia się ani chwili. Oddaje dziewczynie wszystko. Ufa, że może być szczęśliwy. Wreszcie zaczyna wierzyć, że może się podobać taki, jaki jest czyli kulejący, nie w pełni sprawny.

W tym samym czasie Marta poddaje się urokowi pewnemu mężczyzny, którego intencje nie mogą być nieskazitelnie czyste. Przez pewien czas potrafiła obronić się przed tym uczuciem, lecz właśnie teraz zaczyna rozumieć, że chce się poddać. Po prostu pragnie zaznać szczęścia i miłości.

Sprawy jednak trochę się skomplikują..

Katarzyna Michalak nie obawia się poruszyć trudnych tematów na kartach swoich książek. Cieszy mnie to, że coś się dzieje. Pamiętam, jak czytałam kilka lat temu jej powieści. Tam wiało nudą. Teraz jest inaczej i chwała jej za to. Długo zastanawiałam się nad przesłaniem tej książki, chcąc wejść trochę wgłąb, nie dotykać tylko powierzchownie tej historii. Doszłam do wniosku, że pisarka bardzo chce pokazać swoim czytelnikom, iż to, co tak na prawdę jest istotne to dom i serdeczni ludzie wokół. To dlatego te tematy przewijają się we wszystkich jej opowieściach. Pokazuje historie życiowe, mogą się one zdarzyć w naszej rzeczywistości, nie tylko tej wykreowanej w wyobraźni. "Gwiazdka z nieba" jest dobrą lekturą niekoniecznie na okres przedświąteczny a na każdy czas. Czyta się jak każdą powieść tej autorki szybko i łatwo a przy tym ten tytuł nie pozbawiony jest mądrości, którą warto zachować w sercu.

Polecam.

Okładka skradła moje serce - mała dziewczynka z lampionem w dłoni, a wokół niej śnieg, śnieg i jeszcze więcej śniegu. Nic dziwnego, że nastawiłam się na uroczą historię w świątecznym klimacie, która rozpali w moim sercu płomyk nadziei, a wszystkie problemy odejdą na bok. Cóż, mogę rzec jedno - owa historia to idealne odzwierciedlenie całej twórczości Katarzyny Michalak. Z tego względu jej zagorzali fani nawet przez chwilę nie powinni mieć wątpliwości, czy ta opowieść spełni ich oczekiwania. Jednocześnie osoby, które nie czują mięty do utworów tej pisarki, powinni omijać "Gwiazdkę z nieba" szerokim łukiem.

Nataniel zupełnie przypadkiem trafia do Sennej, zakochując się w mazurskiej chacie, w której pragnie zamieszkać. Na jego drodze pojawia się dwoje wspaniałych ludzi: Marta i Mateusz - stają się jego powiernikami, choć sami nie mają najłatwiej w życiu. Do Nataniela cały czas puka przeszłość, nie dając o sobie zapomnieć. Czy młody mężczyzna zazna w końcu spokoju?

Losy wykreowanych postaci uświadamiają, że nigdy nie wolno się poddawać, a nadzieja powinna umierać ostatnia. Do tego los nie zawsze jest sprawiedliwy, ale podobno co się odwlecze, to nie uciecze, dlatego warto wierzyć, iż w końcu każdy dozna tyle szczęścia, na ile zasłużył. Warto doceniać to, co się posiada, ponieważ obok istnieją ludze, którzy nie mają nawet tego, co my.

Niestety szata graficzna książki, a także przedświąteczny czas, kiedy została wydana, mają niewiele wspólnego z tą historią. Dopiero na samym końcu pojawia się nieco grudniowej atmosfery - niemal cała akcja dzieje się podczas cieplejszych miesięcy. Szczerze przyznam, że bohaterowie okazali się nieco nijacy (owszem, polubiłam Martę i Mateusza, ale niejednokrotnie działali mi na nerwy), a Natanielem, szczególnie w fazie jego zakochania, najchętniej wystrzeliłabym w kosmos. Oczywiście w tej historii dużo jest dramatów, ale najczęściej dotyczą one przeszłości, przez co tak naprawdę przez całą książkę nie dzieje się nic szczególnego... Czy nie można byłoby nie rozwlekać wszystkiego, zamykając całą opowieść w jednym tomie?

"Gwiazdka z nieba" to moja czternasta książka autorki, po jaką sięgnęłam, także zdążyłam już naprawdę dobrze rozeznać się w twórczości Katarzyny Michalak. Niestety mam wrażenie, że już nie trafię na historie w stylu Serii z kokardką - ciepłe i przyjemne opowieści, w których ludzie zmagają się z problemami typowymi dla większości naszych rodaków. Zbrzydły mi już gangsterskie porachunki i sceny erotyczne w każdej lekturze, czarny charakter niemal zawsze posiada niemiecko- bądź rosyjskobrzmiące nazwisko, wszędobylskie trzykropki, wyjaśnianie ciągle tego samego czytelnikowi, jakby cierpiał na zanik pamięci; nieustanne zapowiadanie tego, co się wydarzy, a do tego niemal zawsze - główny bohater, pragnący uciec od przeszłości, odkrywa przestronny dom, który wymaga remontu, i dąży do tego, aby w nim zamieszkać. To było naprawdę interesujące za pierwszym i drugim razem, ale niekoniecznie później... Taki trochę odgrzewany kotlet, który różni się tylko panierką od innych - rzucam się na niego, oczekując nowych doznań smakowych, a dostaję zwykłego schabowego. Niby smaczny, ale już tak dobrze znany, że miejscami po prostu mdły.

Od jakiegoś czasu opowieści snute przez pisarkę, bardziej budzą we mnie zażenowanie, niżeli radość oraz satysfakcję z lektury. Łączy mnie z twórczością Michalak dziwna relacja - z jednej strony nieustannie utwierdzam się w przekonaniu, iż więcej nie zniosę, a po jakimś czasie znowu sięgam po kolejną książkę ze złudną nadzieją, że może tym razem będzie lepiej. Niestety nie jest, a czytelnicza część mojego serca krwawi. Parafrazując Agnieszką Chylińską: kiedyś powiem sobie dość i wiem, że to już niedługo...

[Adres usunięty]

Katarzyna Michalak, to jedna z tych polskich pisarek, której książki przeczytałam praktycznie wszystkie. Od cyklu o Ferrinie (czyli serii fantasy - ale ja lubię magię), po typowo kobiece powieści, w których rządzi miłość, przyjaźń oraz ukochany przeze mnie klimat małych miasteczek. Autorka ma to do siebie, że praktycznie wszystkie jej książki składają się z kilku części i zawsze jest tak, że jak przeczytam pierwszą, a nie ma wydanej jeszcze kolejnej, to cierpię katusze nie mogąc się jej doczekać. Nie potrafię się przemóc, by poczekać aż ukażą się wszystkie odsłony i potem spokojnie przeczytać całą try(tetra-)logię. Jednak jak tu czekać kiedy z góry wiem, że kolejny tytuł pani Michalak będzie fantastyczny? Jak sobie odmówić takiej przyjemności?

Najnowsza powieść wydawnictwa Znak Literanova przykuwa uwagę przepiękną okładką. To mnie jednak nie dziwi, gdyż wszystkie powieści tej pisarki mają cudowne oprawy graficzne.

O czym jest najnowsze dzieło pani Michalak?

Historia Nataniela zaczyna się w śnieżną noc na tatrzańskim szlaku. Jako ratownik górski, mimo ciężkich warunków pogodowych, wyrusza na pomoc zagubionym w śnieżycy turystom.

Sześć lat później na Mazurach jego życie ma szansę rozpocząć się na nowo. Poznaje przyjaciół, którzy trwają przy nim w każdym momencie. Przyjeżdżając do Sennej - maleńkiej miejscowości wśród mazurskich jezior i lasów, nasz bohater nie ma w zasadzie nic. Poza komputerem, który służy mu do pracy i jest jedyną szansą na zarobek, Nataniel jest biedny jak przysłowiowa "mysz kościelna".

Co się działo w jego życiu przez ostatnie lata? Dlaczego postanowił zostawić wszystko i wyruszyć w nieznane? Jaki wpływ na jego życie będzie miał okaleczony pies i dwójka nowych przyjaciół? Kim jest Siergiej i czy naprawdę jest takim typowym czarnym charakterem?

Książkę czyta się z zapartym tchem. Pełna emocji i wartkiej akcji, mimo, iż jest to powieść obyczajowa. Typowa literatura kobieca. Nie brak tu wątku miłosnego, przyjaźni, wzmianki o złym traktowaniu zwierząt i oczywiście czarnego charakteru. Nataniel stracił wszystko. Teoretycznie nic gorszego spotkać go nie może. Cierpi na ciele i duszy. Za to może wiele zyskać jeśli tylko otworzy oczy i swoje serce. Jeśli tylko pozwoli przyjaciołom na bycie nimi. Jeśli się nie podda i zawalczy o swoje szczęście.

Tytułowa "Gwiazdka z nieba" może być wszystkim dla głównego bohatera. Co lub kto nią będzie? Czy przyniesie mu ukojenie, czy może wręcz przeciwnie - wprowadzi w jego życie jeszcze większy chaos?

Drugi tom opowieści ukaże się dopiero na wiosnę. Nie wiem jak dotrwam do tego czasu, zwłaszcza, że nie lubię okresu jesienno-zimowego.

Więcej na blogu [Adres usunięty]

Książka rewelacyjna jak i reszta Kolekcji Mazurskiej, polecam również inne powieści tej autorki.

Premiera tej lśniącej gwiazdami powieści będzie miała miejsce 8 listopada bieżącego roku.

„Gwiazdka z nieba” Katarzyny Michalak fascynowała mnie od pierwszych zapowiedzi, okładką, z której bije magia. Nie ukrywam, że bardzo lubię powieści autorki, dobrze mi się je czyta i mam ich trochę na swoim koncie. Więc tym bardziej, pragnęłam dostać „Gwiazdkę z nieba” w swoje ręce.

I dostałam, radość wielka – w pięknym granatowym pudełku, pełnym granatowych wiór (jak to określił mój syn)...a w środku lampion, zdjęcie autorki i na końcu, oczywiście, była moja wymarzona „Gwiazdka z nieba”.

Wiecie, że jeszcze nikt do tej pory nie podarował mi gwiazdki z nieba? To był pierwszy raz :)

Co może grozić komuś, kto stracił już wszystko?

W śnieżną wigilijną noc na tatrzańskiej przełęczy dochodzi do tragedii.

Sześć lat później w mazurskiej chacie nad jeziorem staje się cud.

Niektórzy ludzie, choćby mieli wszystko, nie będą szczęśliwi. Inni nie mają nic, a potrafią cieszyć się życiem. Nataniel należał do tych drugich.

W przeszłości uległ poważnemu wypadkowi,

potem zmarła jego ukochana mama, a teraz stracił jeszcze dach nad głową.

Nie miał nic, ale zyskał wolność i mógł ruszać w nieznane.

Senna – zagubiona wśród lasów wioska na Mazurach – miała być tylko krótkim przystankiem w jego podróży. Zatrzymał się w małej, opuszczonej chacie nad brzegiem jeziora. Miejscowa legenda głosiła, że ktokolwiek w niej zamieszka, straci to, co kocha.

Ale co może grozić komuś, kto stracił już wszystko?

Czy los nie mógłby w końcu nagrodzić dobrego serca i szlachetnej duszy?

„Gwiazdka z nieba” to nie opowieść wigilijna w stylu Dickensa, o Ebenezerze Scrooge i trzech świątecznych duchach. Nie jest to też ckliwa romantyczna historia o miłości przy świątecznym stole. Ta książka to fascynująca opowieść o zwykłym życiu. To historia, jaką może napisać otaczająca nas rzeczywistość i przewrotny los. Może dotknąć lub już dotknęła wielu z nas. A to co z tym zrobimy, zależy tylko od nas.

Życie nie jest bajką, bywa okrutne i niesprawiedliwe. Tym co mają dobre serce kładzie kłody pod nogi, ugina ich plecy pod ciężarem cierpienia i składa na ich barki wciąż nowe kłopoty. Zaś tym co, w sercu noszą zło i gniew, daje często w nadmiarze, mają wszystko, niczym się nie martwią, idąc lekko przez życie, nie doceniają w pełni tego co mają.

Dlaczego tak jest? Nie wiem.

Może Ci dobrzy są silniejsi i dlatego są w stanie unieść ogrom trudu i cierpienia, ponoszą wielkie straty, ale wstają i walczą dalej? Może Ci źli nie byliby w stanie udźwignąć nadmiaru bólu, straty, padliby na kolana i nigdy, by się nie podnieśli z klęczek?

Może o to chodzi? Trudno znaleźć odpowiedzi na te pytania.

„Gwiazdka z nieba” też nie daje jednoznacznych odpowiedzi. Autorka, oczywiście porusza te dylematy, opowiadając nam historię Nataniela, Marii i Mateusza, oślepionej Trusi i złamanej Królewny Śnieżki. W całej tej historii pomiędzy wierszami jest ukryta sekretna prawda, którą możemy wyczytać, jeśli otworzymy na nią swoje serce.

Oczywiście wiemy to, że „świat jest pełen zła, to prawda, większość ludzi jest dobra. Zło tylko głośniej wrzeszczy i brutalnie rozpycha się łokciami...”.

Wiemy też, że „niektórzy ludzie, choćby mieli wszystko, nigdy nie będą szczęśliwi. Inni nie mają nic, a potrafią cieszyć się życiem.”

„Gwiazdka z nieba” Kasi Michalak, porywa serce, wciąga je w wir zdarzeń i nie puszcza do ostatniej strony. Łamie duszę, jak lekarz łamie źle zrośnięte kości. Boleśnie dotyka brutalną prawda o życiu i jego niesprawiedliwości. A jednocześnie, jak wspomniałam, daje receptę, na to w jaki sposób można przetrwać. Wiara. Wiara w to, że po ziemi chodzą dobrzy ludzi, którzy pochylą się nad nami kiedy upadniemy twarzą w błoto, że podadzą nam szklankę wody, będą w potrzebie przy nas jak Anioł Stróż, niezawodni, milczący, niosący swoje serce i empatię na dłoni.

Wiecie, ostatnio, mam taki czas, że odkrywam to na nowo, tę wiarę w ludzi i w Anioły.

„Gwiazdka z nieba” uświadomiła mi, że Anioły mają też ludzką twarz, albo przybierają postać zwierzęcia. Czasem może się to wydawać niepojęte, ale dobro powraca, a jeśli nie wróciło jeszcze do tej pory, to powróci. Nawet kiedy los nas samych nie pieści i nie głaszcze po głowie. Nie wolno tracić nadziei.

Warto też czasem docenić to, co mamy, na przekór całemu światu, bo może jest tak że to, co mamy – to jest bardzo wiele, a gdybyśmy to stracili nie byłoby już nic.

A przede wszystkim, najważniejsze jest to, by kochać też samego siebie. Nie patrzeć na to jak widzą nas inni, bo Ci co kochają, nie widzą naszych ułomności i fizycznych braków. Widzą dobre serce i duszę pełną gwiazd.

„Gwiazdka z nieba” Katarzyny Michalak jest więc opowieścią, o życiu, o ludziach dobrych i złych, o recepcie na los i na przetrwanie...Jest zatem idealną książką, dla tych co stracili nadzieję, dla tych którzy czują pustkę i myślą, że już nic dobrego ich w życiu nie spotka.

Jeśli macie wokół siebie takie osoby, to podarujcie im „Gwiazdkę z nieba”, a jeśli sami sądzicie, że jest ona Wam potrzebna, by światło rozbłysło w Waszych sercach, to koniecznie sięgnijcie po tę opowieść.

Serdecznie i ciepło dziękuję Wydawnictwu Znak za podarowanie mi „Gwiazdki z nieba”

Recenzja na: [Adres usunięty]

„Jeśli nie zależy ci na własnym życiu, nie możesz oczekiwać, że komu innemu będzie na twoim życiu zależało bardziej niż tobie.”

Powieści Katarzyny Michalak są jak ruletka, albo natrafia się na coś wzruszającego – zwyciężając, albo ginie się u boku akcji, w której absurd goni za absurdem. Trudno wyjaśnić mi fenomen towarzyszący prozie tej autorki, która nawet rozczarowując w magiczny sposób mnie przyciąga. A że lubię ryzyko, postanowiłam sięgnąć po kolejną jej książkę, „Gwiazdka z nieba” żałując trochę, że nie udało mi się przeczytać jej w grudniu. Byłam przekonana, że to idealna na świąteczne dni lektura. Okazało się jednak, że nieco się myliłam. Ależ te okładki potrafią wyprowadzić w pole. Zapraszam na recenzję.

ZARYS FABUŁY

Pomimo tragicznych wydarzeń, które od czasu do czasu potrafią o sobie przypomnieć, Nataniel postanawia wyruszyć przed siebie w poszukiwaniu szczęścia i swojego miejsca. Dręczony przeszłością, po śmierci matki trafia w progi niewielkiej mazurskiej wioski. Owiana legendą nieszczęścia miejscowość należy do tych, którą młodzi ludzie omijają raczej szerokim łukiem. To jednak właśnie tutaj Nataniel spotyka Martę i Mateusza, dobre dusze stanowiące dowód na to, że największe piękno człowieka tkwi w jego wnętrzu. Czy mężczyzna odnajdzie szczęście, którego szuka? W tej historii nie wszyscy okażą się serdeczni. Ale przecież takie jest życie, przez które trzeba kroczyć z szeroko otwartymi oczyma.

NIEKONIECZNIE ŚWIĄTECZNA

Zacznę może od tego, od czego zaczęłam. To nie jest świąteczna powieść, na którą się nastawiałam. Sugerując się okładką i poniekąd tytułem, liczyłam na biały puszek spowijający ziemię, pachnącą choinkę czy wigilijne ciepło. Nic z tego. Autorka, owszem, funduje zimowy klimat, jednakże jest ON tylko namiastką tła, które choć oczywiście malownicze i pobudzające wyobraźnię (tego Katarzynie Michalak odebrać nie mogę) z grudniowymi świętami wspólnego ma niewiele.

BIALI - CZARNI

Główny bohater, Nataniel, to człowiek napiętnowany dramatami przeszłości, potrafiący cieszyć się życiem i gotowy na to, by komuś zaufać. Człowiek wrażliwy, dobry – postać bardzo typowa dla twórczości tej autorki, która często stawia na bohaterów wpisujących się w bajkowy schemat czarnych charakterów i kontrastujących białych. Nataniel jest tym białym, podobnie jak i wprowadzający go w nowe środowisko mieszkańcy. Ale bez obaw, nie brak i tych, którzy potrafią uprzykrzyć innym życie. To dodaje powieści smaczku.

PRZYJAŹŃ, TAJEMNICE… CO JESZCZE?

Katarzyna Michalak tworzy książki z fabułą uwitą wokół miłości. Ta owszem, także tutaj jest i niejedno ma imię. Ba! Galopuje nawet przeistoczona w całkiem odważną erotykę. Niemniej jednak muszę powiedzieć, że pośród tajemnic, przestępstw i dramatów minionych lat stoi na czele przyjaźń. To historia o ludziach, którzy w dobie dzisiejszego egoizmu są w stanie pomóc innym nie oczekując niczego w zamian. I właśnie to lubię w powieściach autorki, że daje ludzkości szansę.

„Gwiazdka z nieba” to mimo wszystko książka ze smutną melodią w tle. Potrafi wzruszyć i nie ogranicza się tylko do tragedii człowieka. Autorka pokazuje cierpienie zwierząt będące wynikiem ludzkiej bezmyślności. Właściciele psiaków i koni – szykujcie się na trudne sceny.

JAKIEŚ MINUSY? ALEŻ PROSZĘ

Nie jest wcale tak różowo, jakby się mogło wydawać i nie chodzi tutaj o losy bohaterów, a o moją ocenę tej powieści. Nie zabrakło mało wiarygodnych zbiegów okoliczności, które podważają wiarygodność tej historii. Były momenty, które mnie intrygowały, były i takie, w towarzystwie których chciało mi się śmiać (a nie powinno!). Sam finał zachęcił mnie na tyle, bym sięgnęła po kontynuację, ale nie będę oczekiwać cudów.

PODSUMOWANIE

To nie jest najgorsza, ale też na pewno nie najlepsza powieść Katarzyny Michalak. W mojej ocenie „Gwiazdka z nieba” wypada przeciętnie, więc Ci, którzy raczej krytykują twórczość autorki nie mają co liczyć na zmiany. Czytałam ze zmiennym poziomem zainteresowania, docierając do końca, ponieważ czymś jednak udało się mnie zaciekawić. Zobaczymy, co przyniesie kontynuacja.

[Adres usunięty]

Są takie książki po które koniecznie chcemy sięgnąć. Nie zważamy na to, że dana publikacja ma niepochlebne opinie, sami chcemy wyrobić sobie o danej powieści własne zdanie. ,,Gwiazdka z nieba" jest właśnie jedną z takich nowości.

Sześć lat wcześniej życie Nataniela uległo pogorszeniu. Stało się tak dlatego, że chciał ratować inne życie. Przez dobre serce jego zdrowie uległo pogorszeniu. Obecnie jest na etapie żałoby, niedawno zmarła mu matka. Czy wśród nieznanych ludzi uda mu się odnaleźć szczęście?

Przeczytałam prawie wszystkie książki, które wyszły spod pióra Katarzyny Michalak. W pewnym momencie powiedziałam sobie: dość. Wciąż było to samo, przez cały czas w książkach pojawiały się wszystkie tragedie świata, którymi nadzwyczaj hojnie byli obdarowani poszczególni bohaterowie jej powieści. Niemniej, za każdym razem i tak daję się namówić zachętom, że książka jest naprawdę niezwykła.

Po ,,Gwiazdce z nieba" spodziewałam się naprawdę pięknej, magicznej i, przede wszystkim, bożonarodzeniowej powieści, dającej nadzieję na lepsze jutro. To co otrzymałam, niestety bardzo zawiodło moje oczekiwania. Dla mnie powieść była po prostu nużąca. Irytowało mnie to ciągłe zapowiadanie nieszczęść, które mają spotkać bohaterów, choć i tak pojawiało się to rzadziej niż w innych książkach autorki.

Bożego Narodzenia, czy w ogóle zimowego okresu jest tutaj jak na lekarstwo. Tak naprawdę dopiero ostatnie kilkadziesiąt stron to akcja dziejąca się w grudniu. Muszę przyznać, że oczekiwałam w całości śnieżnej pozycji. Zakończenie związane z Gwiazdką okazało się dość niespodziewane, ale to ostateczne było to dla mnie zbyt banalne.

,,Gwiazdka z nieba" to jedna ze słabszych pozycji autorki, z którymi miałam okazję się zapoznać. Dla mnie nużąca, w ogóle średnio świąteczna. Bohaterów znów spotyka wiele tragedii. Nie wiem, czy sięgnę po drugi tom.

Czy nie jest tak, że gdy czegoś nie mamy to szukamy tego w książkach? W chwili gdy sięgałam po "Gwiazdkę z nieba" Katarzyny Michalak, której okładka aż błyszczy śnieżną bielą, za oknem słyszałam jedynie kapanie deszczowych kropli... Mało zimy tej zimy... Dlatego tym bardziej liczyłam na otulającą śniegiem i mrozem opowieść poczytnej a zarazem kontrowersyjnej pisarki, w której pojawi się mała dziewczynka patrząca z okładki.

Nataniel Domoradzki jest bezdomną kaleką. Sześć lat temu w wigilijny wieczór stracił zdrowie próbując ratować ludzkie życie na niebezpiecznych górskich szlakach. Później bandyci wykończyli mu matkę a finalnie spakował swój dobytek do starego opla i ruszył przed siebie, bowiem nie miał już nawet gdzie mieszkać…

Był koniec wiosny, gdy przybył do Sennej na Mazurach. Urzekła go mała chata nad jeziorem oraz cudowny widok roztaczający się z pagórka. Z całych sił Nat marzy, by tutaj zamieszkać, ale… Przecież nie ma pieniędzy… Na dodatek lokalna społeczność nie jest zbyt otwarta i z niechęcią przyjmuje nowych. Czy Nataniel spełni swoje pragnienie? Czy odnajdzie tutaj swoje miejsce na ziemi a demony przeszłości przestaną go nawiedzać w snach?

Wrażliwy na nieszczęście ludzi i zwierząt młody mężczyzna spotyka na swojej drodze Martę i Mateusza - dwoje miłych i chętnych do pomocy, odrzuconych przez lokalną społeczność samotników. Oboje mają swoje tajemnice, oboje borykają się z problemami. Mają dobre serca, ale w przeszłości zostali zranieni. Szczególny zamęt w życie tej trójki wprowadza Siergiej Sodarow – człowiek niebezpieczny i zakochany w Marcie. Tylko czy gwałtowny i porywczy mężczyzna jest godny zaufania?

„Niektórzy ludzie, choćby mieli wszystko, nigdy nie będą szczęśliwi. Inni nie mają nic, a potrafią cieszyć się życiem.” *

Katarzyna Michalak chciała podarować czytelnikom ‘gwiazdkę z nieba’ pod postacią przedświątecznej i mocno zimowej – sądząc po okładce – opowieści. Jednak nie do końca książka spełniła te kryteria, chyba podczas pisania fabuła postanowiła spłatać psikusa i zaczęła żyć własnym życiem. Dopiero pod koniec historię przepełniają wirujące płatki skrzącego śniegu, Nataniel otrzymuje niezwykły wigilijny prezent a niespodziewani goście wprawiają go w kolejne stany osłupienia.

Wcześniej autorka oddała niezwykły hołd stosunkowi ludzi do zwierząt – moje serce skradła Trusia a później również Śnieżka i Kacperek. Ze ściśniętym gardłem czytałam o koniach na rzeź…

Nie mogę jednak nie wspomnieć o postaciach, których relacje w dość różnorodny sposób wzbogacają lekturę. Jest trochę miłości, kilka scen uniesień, jednak największą rolę odegrała tutaj przyjaźń. Bardzo ujęło mnie podejście przyjaciół do siebie – zawsze mogą na siebie liczyć, o każdej porze dnia i nocy czuwają nad szczęściem drugiej osoby i w razie potrzeby ruszają z pomocą. Bo przyjaciele kochają i akceptują człowieka takim, jakim jest nie bacząc na ułomności, niepełnosprawność czy zasobność portfela. Potrafią doradzić wprost z serca i ocenić obiektywniej niż my sami.

„Bo w miłości nie ma miejsca na żadne ‘ale’. Albo jest bezwarunkowa, albo to nie miłość. **

Jak przystało na twórczość Katarzyny Michalak w powieści nie brakuje gangsterów, tajemnic, bohaterskich zachowań, lejącej się krwi, obrońców pokrzywdzonych oraz licznych rozterek. Sugestie co może zdarzyć się w kolejnych rozdziałach podsycały moje zainteresowanie (coraz częściej spotykam się z tym zabiegiem w powieściach). Zaskoczenia sypią się jak z rękawa a finalne sceny intrygują – choć domyślam się kim jest tajemnicza osoba to chętnie dowiem się, jak to się stało, że zapukała akurat do tej mazurskiej chaty i to w tak szczególnym dniu...

Podsumowując - „Gwiazdka z nieba” to opowieść o bólu, tęsknocie, samotności i kruchości ludzkiego życia. O wspomnieniach, które nieustannie powracają, by mącić spokój z wielkim trudem już wypracowany. O rozwianych złudzeniach, omotaniu, ‘płoszeniu kormoranów’, zdradzie i bezgranicznym oddaniu czworonogów. Historia rozgrywająca się pod mazurskim niebem pokazuje rozpacz w oczach i ciężar, który nosimy w sercach. W powieści znajdziemy cały wachlarz uczuć i emocji – „gniew i współczucie, żal i litość, wściekłość, pogardę, strach i odrobinę zrozumienia.” ***

* K. Michalak, "Gwiazdka z nieba", Wyd. Znak Literanova, Kraków 2017, s. 14

** Tamże, s. 286

*** Tamże, s. 309