Eliza i jej potwory * *

Tekst pochodzi z bloga: [Adres usunięty]

ELIZA WYCHODZI DO LUDZI?

Eliza ma swój świat w Internecie. Tam panuje nad wszystkim. Ma swój komiks, z którego jest dumna, znajomych, którzy rozumieją ją jak nikt inny oraz fanów, którzy podziwiają jej pracę. Jednak rodzina nie jest zbytnio zadowolona z tego, że dziewczyna nie wychodzi z domu, nie ma w szkole przyjaciół i nienawidzi sportu. Pojawienie się w szkole Wallace'a coś zmienia, jednak czy to wystarczy? I czy funkcjonowanie w realu nie będzie zbyt trudne dla Elizy? Zwłaszcza, że ciężko być aktywnym zarówno w sieci, jak i w rzeczywistości. Czy warto było próbować się otworzyć na świat? A może czeka ją tylko przykre rozczarowanie?

Francesca Zappia z niezwykłym wyczuciem wykreowała nasze postacie, zarówno te na pierwszym planie, czyli Elizę i Wallace'a, ale też i te poboczne, ze szczególnym naciskiem na braci dziewczyny. Każdy bohater był wielowarstwowy i niezwykle ciekawy, a ja z przyjemnością ich poznawałam. W przypadku niektórych z nich nawet dawałam się autorce zaskoczyć, bo byłam przekonana, że niczego interesującego nie uda się jej z nich wykrzesać, a jednak się myliłam. Autorka ma u mnie za to wielkiego plusa!

W TYM MORZU SĄ POTWORY

Wydawałoby się, że wszystko jest tutaj proste i łatwe. Ktoś mógłby powiedzieć: "Jakie problemy może mieć nastolatka, która ciągle przesiaduje w necie? Niech wyjdzie do ludzi i po sprawie!" A jednak problemy są i to spore. Autorka pokusiła się o ciekawy wątek związany z presją, jaką nakłada na młodych ludzi otoczenie, a także oni sami. Pojawiły się ataki paniki, a także traumy związane ze stratami bliskich osób. I jak się okazuje, nie tylko nasza Eliza zmierzy się z tymi problemami, ale także i inni bohaterowie. Jednak nie zdradzę szczegółów, bo jaka wtedy byłaby przyjemność z samodzielnego poznawania historii? ;-) Dodam więc tylko, że jest to jedna z tych młodzieżówek, które są naprawdę wartościowe i poza pięknym opakowaniem mają też coś cennego do przekazania młodym ludziom.

STRUKTURA I WALORY ESTETYCZNE

Struktura tej książki jest dosyć nietypowa. Poza zwykłym podziałem na numerowane rozdziały mamy jeszcze masę przerywników w postaci rozmów z czatu, wątków z forum, fragmentów komiksu Elizy, czy też jej rysunków. Dzięki temu historia nabiera niezwykłej dynamiki i możemy poczuć się jak jeden z jej internetowych znajomych, który uczestniczy w czacie grupowym bądź też jak fan komiksu. Trzeba też przyznać, że sam pomysł na komiks był świetny i z niecierpliwością wyczekiwałam kolejnych wstawek. A skoro sporo tu rysunków, to od sprawy technicznej dodam też, że papier, na którym została wydrukowana książka jest nieco grubszy od tego zwyczajowego, więc tym bardziej całokształt wykonania robi wrażenie.

Przechodząc do treści zaś - narracja pierwszoosobowa, z perspektywy Elizy i było to świetne rozwiązanie, bo autorka bardzo dobrze oddała wszystkie myśli i emocje, jakie kłębiły się w głowie dziewczyny, a łącząc to z jej niezwykle przystępnym stylem pisania, otrzymałam historię, którą czytało się niezwykle przyjemnie i miło. Nawet, jeśli w kilku miejscach mnie wzruszyła, czego się nie spodziewałam. A to też jak najbardziej na plus.

PODSUMOWUJĄC

Eliza i jej potwory to niezwykle przyjemna w odbiorze, a jednocześnie wartościowa książka, którą czyta się niezwykle szybko i bez żadnych zgrzytów. Historia, mimo że nie jest specjalnie odkrywcza, bo bywały już tytuły o podobnych wątkach, to jednak potrafi wciągnąć czytelnika. W połączeniu ze świetną kreacją bohaterów, przyjemnym stylem pisania i genialną oprawą graficzną sprawia, że spędziłam z tą książką bardzo dobrze czas i jak najbardziej polecam ją wszystkim, którzy lubią sięgać po wartościowe młodzieżówki, czy też powieści z elementami graficznymi. Nie zawiodą się również ci, którzy przyjemnie wspominają lekturę #niewidzialnej, która porusza podobną tematykę.

Wam serdecznie polecam Elizę i jej potwory, a sama koniecznie muszę sięgnąć po inne utwory autorki! ;-)

Eliza to zamknięta w sobie osiemnastolatka, która tworzy internetowy komiks. Nikt z jej otoczenia – poza rodzicami i internetowymi przyjaciółmi – nie wie, że to ona jest autorką poczytnej historii, na której dziewczyna również całkiem nieźle zarabia. Gdy do jej szkoły dołącza nowy uczeń, dziewczyna staje w jego obronie, gdy nabijają się z niego szkolni żartownisie. Wallace nie jest zbyt rozmowny, właściwie to wcale się nie odzywa, ale pisze do Elizy karteczki, zagadując ją o rysunki, które widział w jej szkicowniku. Okazuje się, że jest fanem Morza Potwornego, komiksu dziewczyny. Eliza zaczyna myśleć o tym, że może jest szansa na przyjaźń poza siecią i to właśnie Wallace stanie się jej kompanem...

Eliza i jej potwory Franceski Zappi to powieść młodzieżowa, w której główną bohaterką i narratorką jest Eliza. To osiemnastolatka, która nie ma znajomych w szkole, nie dogaduje się z rodziną, ma pewne dziwaczne przyzwyczajenia i ogromny talent. Od dawna tworzy komiks, który udostępnia w sieci. Ma grono fanów, wielu naśladowców i propozycji na stworzenie z internetowego dzieła czegoś większego. Dziewczyna praktycznie przeniosła swoje życie do świata wirtualnego – tu ma przyjaciół, z którymi się dogaduje, i tu może realizować swoją pasję, na której przy okazji zarabia. To wycofana nastolatka, która zaczyna otwierać się dopiero, gdy poznaje Wallace’a.

Książka ma dwa główne wątki – jeden skupia się na przedstawieniu rozwoju znajomości Elizy i Wallace’a, drugi na zmianie, jaka zachodzi dzięki temu w dziewczynie. Eliza jest nieufna wobec nowego kolegi, nie wie, jak się zachować w jego towarzystwie. On również nie jest zwyczajnym nastolatkiem – wygląda jak sportowiec, a się nie odzywa, uwielbia komiksy i pisze własne teksty. Nie ocenia dziewczyny przez pryzmat jej wyglądu, lecz stara się ją poznać. Eliza ukrywa jednak prawdę na temat swojego hobby i tego, że to ona tworzy popularny komiks. Jest rozsądna, wie, że mogłaby przez to mieć nieprzyjemności – tłumy fanów pod domem, ale też mniej bezpieczne sceny.

W powieści możemy przeczytać o tym, jak Eliza męczy się w swoim życiu. Z jednej strony nie chce powiedzieć nowemu koledze o tym, że jest autorką Morza Potwornego, z drugiej miło łechta jej ego fakt, że poznała na żywo swojego fana. Chce być wobec niego szczera, ale boi się. Rodzice jej nie doceniają, nie rozumieją jej pasji i chcą, by oderwała się od komputera, a przecież komiks to jej życie. Dziewczyna jest zagubiona, tym bardziej że chce spędzać czas z nowym kolegą, ale też musi pamiętać o rysunkach. Tylko czy nie wzięła na siebie zbyt wiele? Czy rysowanie nadal będzie jej sprawiać przyjemność, gdy będzie się zmuszać, by coś naszkicować?

Podoba mi się, że w książce oprócz tradycyjnej narracji znajdziemy też rysunki, które są fragmentami komiksu Morza Potwornego, oraz rozmowy na czacie i wpisy z forum. To urozmaica tekst i sprawia, że jest naprawdę atrakcyjny. Poza tym doskonale pasuje to do historii, którą znajdziemy w książce.

Eliza i jej potwory to urocza książka, która daje nadzieję na to, że każdy może znaleźć miłość. Pokazuje też, jak wiele znaczy w życiu pasja. Porusza się tu również ważne tematy dotyczące zaufania, kłamstw i brania za nie odpowiedzialności, relacji rodzinnych i internetowych znajomości, dojrzewania, zmian, jakie zachodzą w nastolatkach, i podejmowania trudnych decyzji. I mimo że to naprawdę urocza i ciepła książka, jest też bardzo przewidywalna. Momentami to typowa młodzieżówka, w której wszystko toczy się według znanego schematu. A jednak cudownie bawiłam się przy tej powieści i gorąco ją polecam.

Eliza ma swój świat. Niestety głównie wirtualny. To tam realizuje pasje i oddaje się marzeniom. Tymczasem pewnego dnia dopada ją rzeczywistość, a wszystkie znaki wskazują, że pora zejść na ziemię.

Po „Elizę…” sięgnęłam wiedziona ciekawością, pamiętając, jak pozytywne uczucia wywołała we mnie poprzednia książka autorki. Bardzo lubię młodzieżówki, zawsze jednak próbuję doszukać się w nich czegoś więcej niż miłostek łączących głównych bohaterów. Tym razem zwróciłam uwagę przede wszystkim na sylwetkę głównej bohaterki, która wydała mi się intrygująca i niebanalna.

Eliza jest wycofana i niepewna siebie, a przynajmniej taka wydaje się w prawdziwym świecie. Trzyma się na dystans, nie ma prawdziwych przyjaciół, często pada obiektem drwin i zaczepek. Nie lubi szkoły, nie czuję się doceniana w domu. Za to w Internecie jest królową. Tworzy popularny komiks, posiada wiernych fanów. To miejsce pozwala jej uciec, tam się spełnia. Bardzo podoba mi się, w jaki sposób autorka wykreowała swą postać. Dziewczyna wydaje się dokładnie wpisywać w realia dzisiejszych czasów. Towarzyszące jej odczucia budzą w czytelniku emocje, odwołują się do naszych doświadczeń, bazują na wspomnieniach. Łatwo się z nią utożsamić.

„Prawda to najgorszy z potworów, bo nigdy na dobre nie znika”.

Mogłoby się wydawać, że w świecie rzeczywistym odnajduje się coraz mniej ludzi, a Internet całkowicie zawładnął naszym umysłem, duszą, marzeniami. Nie potrzebujemy czuć bliskości, a obecność innych dla wielu z nas również staje się zbędna. Cieszę się, że autorka zwróciła w swej powieści uwagę na ten problem. Bo nie można się oszukiwać- ten problem naprawdę istnieje. Lubię tematy ważne, dające do myślenia, skłaniające do refleksji i ukazujące pewne rzeczy w innym świetle. Tutaj pod pozorem prostej opowieści dla młodzieży autorce udało się przemycić wiele istotnych treści.

Wallace pojawiający się u boku Elizy również zdobył moją sympatię. I od razu mam ochotę podkreślić, że to nie jest kolejna historia o nastoletniej miłości. Choć watek ten oczywiście pojawić się musi, to nie odczułam jednak, by autorka koniecznie chciała umieścić go na pierwszym planie. Pomiędzy bohaterami poczułam raczej sojusz, wspólne pasje, podobne problemy. I towarzyszące im obojgu demony. Zappia bardzo postarała się, by powieściowe postacie nie pozostawiły czytelnika obojętnym. Nawet, gdy ich problemy brzmią dla nas obco, to jednak potrafimy choć po części je zrozumieć, wyobrazić sobie, na czym polegają i co do nich prowadzi.

„Ale ja nie chcę przyjaźnić się z ludźmi, którzy z góry decydują, że nie zasługuję na życie, bo jestem zbyt cudaczna”.

To, co podoba mi się najbardziej, to sposób, w jaki autorka połączyła rozrywkę z morałem. Jej opowieść jest lekka, płynie szybko, pozwala oderwać się od codzienności, ale oprócz typowo rozrywkowego charakteru niesie ze sobą również przesłanie. Zwraca uwagę na rzeczy ważne i ważniejsze, uczy. Zwraca się w stronę znanych tematów, ale w jej wykonaniu nie są one tak ograne i banalne, jak to często bywa. Mnie takie wydanie się podoba.

Jak można było się spodziewać, powieść napisano bardzo lekko. Styl autorki jest swobodny, nie wymaga przesadnego myślenia, a słownictwo nie jest wyszukane. Zostajemy zaproszeni do świata nastolatki i ten świat zostaje utrwalony na powieściowych stronach. Nic dodać, nic ująć.

„Eliza i jej potwory” to powieść, która podobała mi się bardziej od jej poprzedniczki. Mocniej uderzył we mnie główny temat, a i bohaterzy wydali mi się ciekawsi.

[Adres usunięty]

Osiemnastoletnia Eliza jest zamknięta w czterech ścianach. Ze swoim komputerem i tabletem graficznym. Nie myślcie jednak, że ktoś ją uwięził. Ona własne życzenie zamyka się przed światem, jest ekscentryczką i nerdem. Na co dzień boryka się z niesamowitym stadium nieśmiałości - ale tylko w życiu realnym. W internecie jest inną osobą - Lady Konstelacją, twórczynią zyskującego ogromną popularność komiksu "Morze potworne". Posiada całą rzeszę fanów i niedużą grupkę wsparcia. Wydawać mogłoby się, że żyje tylko i wyłącznie w sieci. To przecież tam jest w stanie dokonywać niemożliwego i otwierać się przed światem - ale tylko

i wyłącznie wykreowanym wizerunkiem.

Do szkoły Eliza trafia były futbolista - Wallace. Jest wielkim fanem komiksu, który tworzy Eliza. Pojawienie się Wallace'a daje Elizie nadzieję na to, że prawdziwe życie też może być fantastyczne i pełne niespodzianek. Czy Wallace będzie najwspanialszą niespodzianką, która spotka Elizę? Czy zrodzi się między nimi uczucie? Czy nastolatka będzie w stanie przezwyciężyć swoją nieśmiałość

i pozwoli swojemu własnemu ja wyjść poza sieć?

"Eliza i jej potwory" to nowoczesna, wspaniała opowieść o wielkiej pasji, która łączy ludzi,

o miłości, która przychodzi znienacka, i o tym, że warto wyjść naprzeciw dręczącym nas potworom. Idealna dla nastolatków, ale i tych, którzy nieustannie dążą do wykreowania jak najlepszego wizerunku w internecie, zapominając przy tym o świecie rzeczywistym. To książka, która udowodni, że owszem, warto rozwijać się przy pomocy mediów, spełniać marzenia i dążyć do ulepszania się w swoich hobby, ale nie wolno zapominać o tym, że poza internetem istnieje inny świat. Dużo lepszy, prawdziwy.

"Eliza i jej potwory" to książka warta przeczytania z kilku powodów. Pierwszy - książka jest napisana językiem prostym i lekkim, czyli idealnym dla tych, którzy nie lubią bogatych opisów

i czegoś na zasadzie "dużo słów - mało treści". Drugi - wiele osób może utożsamiać się z główną bohaterką. W dzisiejszych czasach istnienie internetowego życia jest na porządku dziennym. Trzecie - książka może być lekarstwem na nieśmiałość. Myślę, że po jej przeczytaniu wiele osób zastanowi się nad tym, co jest dla nich ważne i ważniejsze. Czyli powieść zmusza do refleksji

- i dobrze, takich książek nam trzeba!

Reasumując, choć "Eliza i jej potwory" nie jest książką nadzwyczajną i ogromnym odkryciem to jest lekturą, którą niektórzy powinni przeczytać. Wspomniałam już, że to doskonały środek na nieśmiałość, książka skłaniająca do przemyśleń. Polecam głównie młodzieży, a w szczególności młodym twórcom.

Izabela Nestioruk

"Powinnam była z tego wyrosnąć.

Powinnam chcieć mieć jakieś towarzystwo.

Powinnam pragnąć przyjaciół, których będę mogła zobaczyć na własne oczy i dotknąć własnymi rękami."

Przyznam, że lektura jest inna niż myślałam. Czytałam poprzednią książkę tej autorki, dlatego chętnie zabrałam się i za tą lekturę. Jak dla mnie, powieść okazała się naprawdę dobra. Oczywiście ma pewne niedociągnięcia, lecz są one maskowane dobrymi rzeczami. Autorka stworzyła świetną lekturę o ponadczasowym brzmieniu, poruszyła świeżą tematykę z którą boryka się dzisiejsza młodzież. Autorka w swojej powieści skupiła się głównie wokół tematyki hikikomori. Niewiele osób o tym mówi, lecz łatwo jest zaobserwować dzisiejsze wycofanie nastolatków, którzy spędzają coraz więcej czasu w Internecie.

Nasza bohaterka, Eliza ma właśnie zalążek tego problemu. Dziewczyna nie lubi swojej szkoły, realnego życia oraz przede wszystkim ma dość swojej rodziny. Jej najlepsi przyjaciele żyją na odległość, w wirtualnym świecie. Dziewczyna stara się nie wychylać w życiu codziennym, za to w Internecie jest gwiazdą. Eliza tworzy pod pseudonimem LadyKonstelacji komiks, który swoją sławą przykrył już nie jedno dzieło. To istny fenomen! Miliony czytelników czeka na nowe publikacje, a Eliza stara się za nic na świecie nie zawieść swoich fanów.

Przy jej boku pojawia się Wallace, który ukrywa się w realnym świecie tak samo jak Eliza. Ta dwójka wspaniale się rozumie, chociaż na początku ukrywają przed sobą prawdę o sobie. Wallace jest bardzo ciekawym bohaterem dla którego autorka przyszykowała własną historię.

"Lubię wmawiać sobie, że może pójdę - lubię wmawiać sobie, że zrobię mnóstwo różnych rzeczy - ale i ja, i mój mózg, i wszyscy inni dobrze wiemy, że koniec końców stchórzę i zabarykaduję się w swoim pokoju z talerzem pizzaroladek i Netfixem."

Mnie osobiście książka bardzo zaciekawiła. Pochłonęłam ją raz, dwa! Pisarka stworzyła świetnych bohaterów dodając dla nich prowokującą fabułę. Ciekawiło mnie jak zakończy się ta historia i przyznam, że zakończenie jest równie dobre jak całość.

Lekturę polecam wszystkim, którzy lubią takie mądre opowieści. Jest to czytadło bardzo imponujące, o krótkich rozdziałach poświęconych zarówno Elizie jak i jej komiksowi. Mamy tutaj krótkie opisy pokazujące zarysowane strony komiksu, dające czytelnikowi jasny obraz historii, którą żyją fani Morza Potwornego. Bardzo ciekawy pomysł do wykorzystania w powieści.