Marionetka. Elite King's Club. Tom 2

Zwykle drugie tomy trylogii odbieram jako najsłabsze, jednak Amo Jons nie zawiodła - nieprzewidywalna, pełna napięcia, czytana jednym tchem! Wciąż w zawieszeniu, czuję głód czytelniczy, w oczekiwaniu na kolejną - w duchu mam nadzieję, że nie ostatnią - część. Bezkonkurencyjny, nieszablonowy, mroczny romans w literaturze.

Życie Madison jest w niebezpieczeństwie. Dziewczyna poznała sekrety chłopaków z tajemniczego klubu i teraz może zapłacić za to życiem. Już wie, że musi uciekać i to jak najszybciej i jak najdalej. Pytanie, czy jest miejsce na świecie, gdzie może się skryć, szczególnie przed przywódcą klubu, któremu być może oddała już część swojego serca?

Drugi tom niebezpiecznie fascynującej serii Elite Kings Club!

„Teraz jestem tylko zepsutą zabaweczką, nie da się mnie naprawić”.

Madison Montgomery musi uciekać. Została zdradzona, upokorzona i poznała sekrety chłopaków z Elite Kings Club. Zostało jej bardzo mało czasu. Jeden zły krok, jedna zła decyzja mogą sprawić, że dziewczyna zniknie na zawsze.

Pomoc przychodzi z niespodziewanej strony. Madison zdobywa fałszywe dokumenty i szybko opuszcza kraj. W ucieczce towarzyszy jej najlepsza przyjaciółka, która też nie ma nic do stracenia. Dziewczyny będą szukały bezpiecznego miejsca jak najdalej od „Królów”, a w szczególności od jednego z nich.

Więcej na: [Adres usunięty]

Odkąd Madison poznała kilka tajemnic chłopaków z Elite Kings Club, wie że musi uciekać jak najdalej. Tylko czy jest miejsce, w którym będzie bezpieczna od ich wpływów. Dziewczyna wie, ze jej życiu zagraża niebezpieczeństwo, ale mimo tego nie potrafi odciąć się od kilku przedstawicieli klubu, zwłaszcza jednej i to najbardziej niebezpiecznego. Tylko czego jeszcze nie wie dziewczyna? Dlaczego wszyscy życzą jej śmierci? Jakie blizny z przeszłości zostaną ujawnione?

Bałam się sięgnąć po ten tom. Pierwszy za bardzo nie przypadł mi do gustu i obawiałam się, że z kolejnym może być tylko gorzej. Zaryzykowałam i dość miło się zaskoczyłam. Ale przejdźmy do rzeczy.

Madison chce uciekać po poznaniu tajemnic i swojego przeznaczenia. Dziewczyna nie chce mieć z tym nic wspólnego i marzy, by o tym zapomnieć. Jednak chłopaki, a zwłaszcza Bishop, jej na to nie pozwolą. Rozpocznie się poszukiwanie kolejnych prawd i poznawanie tajemnic, które jeszcze bardziej namieszają wszystkim w głowie. Co mogę powiedzieć, książka ogólnie jest lepsza od pierwszego tomu, to zdecydowanie. Jest więcej akcji, sekrety powoli wychodzą na jaw i dowiadujemy się więcej o całej historii Elite Kings. To moim zdaniem jest zdecydowanie na plus.

Za to co mnie zniszczyło w tej książce, to główna bohaterka i sceny seksu. Madison stała się jeszcze bardziej bezmyślna niż się mogło wydawać. Najpierw chce uciekać gdzie pieprz rośnie, a jak pojawia się Bishop to już nie chce uciekać, tylko zostać i nagle poznać wszystkie sekrety. Pakuje się ciągle w kłopoty i idzie w zaparte ze swoim zdaniem, nie dopuszczając myśli, że ktoś inny może mieć rację. Daje sobą łatwo manipulować i nawet nie zwraca na to uwagi. Dodatkowo nie przeszkadza jej to, że Bishop jest mordercą i robi z nią co chce. Nie zwraca uwagi, że podczas seksu dusi ją, bije, gryzie do krwi, ogólnie katuje ją. Jej to nie przeszkadza, bo przecież to normalne. Strasznie mnie to denerwowało i nie mogłam zdzierżyć tych scen. Ogólnie sceny seksu, chociaż nie wiem czy to można tak nazwać, były obrzydliwe.

Nie licząc właśnie tej głównej bohaterki i seksu, książka nie jest zła. Czyta się ją szybko i naprawdę wciąga. Chciałam jak najszybciej poznać zakończenie, którego kompletnie się nie spodziewałam i które sprawiło, że jak najszybciej chce dostać w łapki kolejny tom!

Także podsumowując ta historia to naprawdę dark romans. Tutaj nie ma miejsca na czułe słówka, delikatny dotyk i urocze śmieszki. To historia, która wciąga i zaprowadza na dno piekieł, w którym wcale nie jest cieplutko, jak przy kominku. Przekonajcie się sami jak mroczna jest ta powieść!

Madison po odkryciu faktu, że jest Srebrnym Łabędziem postanawia uciec z kraju wraz z najlepszą przyjaciółką, Tatum. Dziewczyny lecą do Nowej Zelandii, ale nie ma takiego miejsca na świecie, gdzie Bishop i Królowie nie odnaleźliby Madi. Jakie tajemnice tym razem ujrzą światło dzienne?

Byłam przygotowana na wielki rollercoaster wydarzeń, przy którym pośmieję się z głupoty bohaterów i po prostu się odmóżdżę. Z takim podejściem trzeba czytać te książki, aby miały szansę nam się spodobać. Nie można oczekiwać arcydzieła i mądrze wykreowanych bohaterów. Zwykle bym na to narzekała, ale ta historia ma po prostu w sobie *to coś*. Każda osoba, której podobał się "Srebrny Łabędź" wie, że ta historia jest szalona i *to coś* sprawia, że nie możemy jej odłożyć. W kwestii mojego odmóżdzenia, którego oczekiwałam po lekturze drugiej części trylogii Elite King's Club jestem (prawie) usatysfakcjonowana.

Na wielki plus "Marionetce" wyszło to, że jest w niej o wiele mniej dzikiego seksu ze wszystkim co się rusza, a bohaterowie minimalnie przestali zachowywać się jak chodzące i buzujące hormony. W pierwszej części było tego trochę za dużo, a w drugiej jest znośnie.

Myśleliście, że uzyskacie odpowiedzi na pytania zadawane przez Was podczas czytania pierwszej części tej trylogii? Och, nie bądźcie naiwni, moi drodzy. Nic nie stanie się jasne, jedynie bardziej mroczne. Ta krótka książka zostawi Was z jeszcze dłuższą listą pytań. Na odpowiedzi musimy poczekać do premiery ostatniej części historii Madi i Królów.

"Marionetka" dostaje w skali od do 10 o jedną ocenę mniej niż "Srebrny Łabędź" (7/10), ponieważ oczekiwałam od niej więcej sytuacji, podczas których dostanę z liścia w twarz, bo będę tak zszokowana obrotem wydarzeń. Jednak z drugiej strony - nie mogę powiedzieć, że się na niej zawiodłam. Po prostu w pierwszą część bardziej się wkręciłam, a zakończenie "Marionetki" daje nam zbyt słaby cliff hanger. Co nie oznacza, że z zapartym tchem nie będę oczekiwać ostatniej części trylogii! Jestem bardzo ciekawa jak to będzie wyglądać, skoro będą tam też rozdziały opowiadane z perspektywy Bishopa. Nie pozostaje mi nic, tylko czekać na wielki finał.

Przy tej serii chyba tradycją jest, że nie do końca wiem, co myśleć po zakończonym czytaniu. Bo nie wiem, czy autorka miała coś z głową pisząc tę historię, czy może ja mam coś z głową, bo pomimo tego jak była niedorzeczna, to w ostatecznym rozrachunku podobała mi się i niesamowicie mnie wciągnęła. Myślicie, że uzyskacie tu odpowiedź na pytania, które nagromadziły się podczas czytania "Srebrnego łabędzia"? Nic bardziej mylnego, bo autorka rzuca nam tylko strzępki, a do góry pytań bez odpowiedzi dokłada drugie. Mam wrażenie, że to jest cel zamierzony, aby dotrwać do trzeciej części. I muszę przyznać, że Amo Jones to się udaje, bo trzyma tu taki sam poziom napięcia jak w części pierwszej.

Jeśli chodzi o postacie, to w tej kwestii nadal nic się nie zmieniło. Bishop nadal jest samcem alfa, który raz jest słodki, by za chwilę stać się odrażający. Madison nadal nie zapełniła pustki pod kopułą. Nie wie czego chce, ani tym bardziej kogo. Jedno myśli, drugie mówi. I nadal wymienia się śliną z połową członków elity. Niby coś tam czuje do Bishopa, ale to co robi, pokazuje co innego. Twierdzi, że nikomu nie ufa, ale i tu jej postępowanie temu przeczy. Ta dziewczyna jest tak niezdecydowana i tak infantylna, że stanowi jedną z oryginalnych postaci książkowych pod tym względem. Nie da się o niej zapomnieć - poważnie. Od czasów "Srebrnego łabędzia" miałam jej postać w głowie i szczerze mówiąc to nawet nie liczyłam, że coś się w niej zmieni. Jest po prostu tak wyjątkowa z tą swoją głupotą, że zapada w pamięci na dłużej.

Jedyne, co w fabule się zmieniło, to to, że Królowie prowadzą zdecydowanie mniej chorych i niebezpiecznych gierek.

W książce zaczynają znikać osoby, które Madison zna, a w jej życiu pojawi się ktoś zupełnie nowy.

"Marionetka" to tak jak pierwsza część nieco niedorzeczna i zwariowana historia, przy której rozum krzyczy: "ej, co to ma być", ale serce bije dla niej mocniej. Kompletnie nie rozumiem tego, bo wiem, że ta historia jest specyficzna, ale wiecie co? Uwielbiam takie. Może faktycznie mam coś z głową, ale wiem, że siłą, by mnie od niej nie odciągnęli. Z bohaterami nadal się nie polubiłam, ale to co uważam za mocny punkt tej książki, to oczywiście fabuła. Trzyma w napięciu, nie pozwala oderwać się choćby na chwilę. Zniesmacza, ale również fascynuje. Koniecznie chciałam odkryć odpowiedzi na zadawane przeze mnie pytania, odkryć, co siedzi w głowie bohaterom, poznać nie tylko ich myśli, ale zrozumieć też motywy ich postępowania.

Nie jest to powieść dla wszystkich, bo tak jak w "Srebrnym łabędziu" dużo tu sprośności, chamstwa i wulgarności. Ta książka ma mega mroczny i brutalny klimat, który nie każdemu przypadnie do gustu. Jeśli szukasz lekkiej, przyjemnej i romantycznej historii, to tu jej na pewno nie znajdziesz. Nie sięgaj po nią wtedy pod żadnym pozorem! Tę książkę albo się pokocha, albo znienawidzi. Mi pomimo irytujących bohaterów, bardzo się podobała. Autorka z pewnością potrafi tworzyć historie, po które chce się sięgać. A może to kwestia tego jak je kończy? Bo ja po skończonym czytaniu miałam ochotę czymś rzucić w ścianę i jak na szpilkach czekać na kolejną część.

"Marionetka" jest jak disco polo. Niby wiesz, że jest to coś dennego, ale jak już poczujesz rytm, to podrygujesz do taktu jak ci zagra. Jeśli ci się spodoba, to z pewnością również staniesz się jej marionetką.

Już po lekturze „Srebrnego Łabędzia” wiedziałam, że gdy „Marionetka” pojawi się na rynku wydawniczym, z pewnością znajdzie się również w mojej biblioteczce. W pierwszej części serii autorka powaliła mnie na łopatki swoją historią, ale urwała ją w takim momencie, że wręcz zmusiła mnie do sięgnięcia po kontynuację.

Amo Jones pisarka z Nowej Zelandii. Autorka bestsellerowych serii dark romance: Sinful Souls, The Devil’s Own, Elite King’s Club. W Polsce została wydana tylko ostatnia seria.

"Kiedy zakochujesz się w diable, uważaj, żeby nie wylądować twarzą do ziemi z sercem przebitym jego rogami."

Madi bardzo się zmieniła po przejściach z „Królami". Może to strach tak na nią wpłynął, a może postanowiła dorosnąć, nie wiem, ale ważne jest to, że w „Marionetce” w większości przypadków nie zachowuje się już tak impulsywnie, jak to miało miejsce w pierwszej części i to jest zdecydowany plus, bo mimo iż ją polubiłam, to czasami bardzo mnie irytowała. Jeżeli chodzi o bohaterów męskich to tutaj mam mały problem, ponieważ faceci w książkach Amo Jones są, delikatnie mówiąc, wrednymi osobnikami i przyznam się szczerze, że po każdej „akcji” lubię ich mniej. Czasami gubiłam się, czy oni/on to jednak coś czują do głównej bohaterki, czy myślą tylko o tym, jak ją zgnębić i stłamsić. Takie zachowania bardzo mnie dezorientują, ale też dodają tajemniczości, bo sprawiają, że pozytywni bohaterowie nie są aż tak pozytywni, a i ci źli nie są tak źli, jak mi się początkowo wydawało.

„Marionetka” jest książką bardzo wciągającą, tajemniczą i chaotyczną zarazem. Autorka nie bała się wprowadzać w życie swoich pomysłów, a miała ich bardzo wiele, co zaowocowało niesamowicie szybkim tempem akcji w książce. Czy mi się to podobało? Zdecydowanie tak! Lubię, gdy w książce dużo się dzieje, a „Marionetka” zaciekawia już od pierwszych stron i całkowicie zaspokoiła moje wymagania w kwestii fabuły. Niebezpieczeństwo, tajemnice, zdrady, a to wszystko przesiąknięte niemal namacalnym erotyzmem sprawia, że czas przy niej spędzony pędzi w zastraszającym tempie. „Marionetka” jest to kontynuacją „Srebrnego łabędzia” opowiadająca o dalszych losach bohaterów poznanych w pierwszym tomie, właśnie dlatego polecam zapoznawać się z tą serią od początku, w innym wypadku można się pogubić.

"Tylko ty widzisz światło tam, gdzie inni widzą mrok, Madison."

„Marionetka” z pewnością nie jest wybitnym dziełem literatury, nie zmusza do refleksji i z pewnością ciężko wynieść z niej jakieś nauki, ale jestem pewna, że nie taka miała być. Okazała się niesamowicie wciągającą książką, która czasami bawi, innym razem rozpala, zdarza się również że szokuje. Jest to powieść z rodzaju tych lekkich i niezobowiązujących „czasoumilaczy”, po które często chętnie sięgamy, szukając odskoczni od bardziej wymagających lektur. Autorka postarała się również, żebym na trzeci tom czekała równie niecierpliwie, jak na poprzedni, jej zakończenie wbija w fotel i pozostawia w niesamowitej niepewności z wyobraźnią szalejącą na najwyższych obrotach.

,,Marionetka" Amo Jones jest książką, która nieprzyzwoicie wręcz wciąga. Niesamowite tempo akcji i chęć rozwikłania tajemnicy sprawiają, że czyta się ją jednym tchem. Polecam fankom erotyków o zabarwieniu romantycznym.

"Marionetka" to druga część serii Elite King’s Club, ponieważ pierwsza część przeczytałam, jak wiecie, podobała mi się, postanowiłam sięgnąć po kolejną część.

Traumatyczne wydarzenia, niespełniona miłość, niepewność, to wszystko zmusza Madison do ucieczki. Wraz z przyjaciółką uciekają do Nowej Zelandii, tam próbują się ukryć przed Królami, rodzicami i wszystkim, co je przeraża.

Zastanawiałam się jednak czy one na pewno są tam bezpieczne? Przecież łapki taki grup jak Elite King's Club są wszędzie i raczej nie da się przed nimi ukryć? Moje przypuszczenia okazały się prawdziwe, dziewczyny szybko wracają do domu. Jakoś miałam nadzieję, że dłużej pozostaną poza domem, niestety autorka postanowiła, o szybkim powrocie do Królów. Książka od początku zaczyna się w sumie nieźle. Autorka stara się trochę zamotać i skomplikować fabułę, żeby nie było nam zbyt łatwo przewidzieć kolejnych kroków bohaterów.

Medison w zasadzie dalej mnie trochę irytowała swoją naiwnością. Starała się być twardzielką, tylko zastanawiałam się czasami po co?

Królowie dalej są mroczni i w zasadzie nie wiemy, jakie są ich intencje. Miałam wrażenie, że trochę odpuści Medison, co mnie w zasadzie ucieszyło i zainteresowało, bo jakoś mi to do nich nie pasuje. Ciekawa jestem, co kombinują?

Romans Madi i Bishopa to kolejna ciekawa kwestia. Podoba mi się, że nie jest ON jednoznaczny. W zasadzie nie wiadomo czy oni się nienawidzą, czy kochają? Czy uda im się w końcu wyjaśnić co do siebie czują? Ta część jest mniej wulgarna niż pierwsza. Wiecie, że ja nie jestem zwolenniczką wulgaryzmów, więc jest mi to na rękę. Chociaż słowo k… i tak zbyt często gości na ustach Medison.

Fabuła jest ciekawie skonstruowana i nie pozwala nam na nudę. W zasadzie nie da się przewidzieć, co będzie dalej, na jaki pomysł wpadła Amo. Kolejne wydarzenia są intrygujące i ciekawie budują akcję.

Jest to dobra wakacyjna lektura, czyta się ją, lekko i szybko a takie książki lubimy na wakacyjne leniuchowanie.

Pełna wersja recenzji na: [Adres usunięty]

Po przeczytaniu „Srebrnego łabędzia” byłam pod ogromnym wrażeniem, ponieważ nie spodziewałam się, że tak spodoba mi się ta książka. Dlatego też, tak bardzo nie mogłam się doczekać „Marionetki”. W momencie, kiedy ją otrzymałam wiedziałam, że moje serduszko będzie złamane, jednak każda przeczytana strona będzie tego warta.

„Marionetka” rozpoczyna się w momencie, w którym kończy się „Srebrny łabędź”. A mianowicie, Madison i Tatum uciekają do Nowej Zelandii, aby odciąć się od spraw związanych Elite King’s Club. Nie jest to jednak takie proste, gdy cały czas jest się śledzonym przez Bishopa. Pomimo szczerych chęci naszym bohaterkom nie udaje się odciąć od życia w Hamptons i zostają one ponownie w nie wciągnięte. Mad podczas odkrywania tajemnic Królów, dowiaduje się również wielu rzeczy na swój temat, które są dla niej przerażające. Dziewczyna powoli zaczyna przypominać sobie swoją przeszłość, która do tej pory była tylko mglistym obrazkiem.

Po przeczytaniu tej historii uzmysłowiłam sobie, dlaczego Amo Jones wybrała właśnie taki tytuł dla tej książki. Madison w tej historii jest zwyczajną marionetką, za której sznurki pociągają Królowie. Czytając tę książkę, poniekąd też się czułam, jak ta tytułowa marionetka, ponieważ autorka w bardzo sprytny sposób pociągała za moje sznureczki odpowiedzialne za różne uczucia.

Powiem Wam szczerze, że liczyłam na to, że w „Marionetce” odnajdę pytania na nurtujące mnie pytania, które narodziły się w mojej głowie podczas czytania pierwszego tomu tej serii. A rzeczywistości okazała się o wiele bardziej okrutna i po lekturze „Marionetki”, tych pytań pojawiło się jeszcze więcej. Wiem, że kluczem do tych wszystkich pytań jest książka, którą posiada Madison. Dlatego też dopóki ona jej nie przeczyta w całości, to i my czytelnicy nie poznamy całej prawdy.

Podsumowując, Marionetkę oraz serię Elite King’s Club albo się kocha albo nienawidzi, ja należę do tej pierwszej grupy. Amo Jones potrafi zaskoczyć czytelnika, a nieoczekiwane zwroty akcji na koniec książki powodują, że na kolejny tom tej serii czeka się z ogromną ekscytacją. Pomimo tych sprzecznych emocji, która wywołała we mnie Marionetka jestem zachwycona tą książką i już wiem, że ta seria będzie należała ulubieńców tego roku.

Marionetka. Pusta lalka, przywoływana do życia jedynie za pomocą sznurków. Całkowicie kontrolowana i zależna od innych. Do tej pory taka właśnie była Madison, uwikłana w mroczną historię, której sama do końca nie rozumiała, niczym zwykła marionetka postępowała według z góry narzuconych zasad Elite Kings Club. Kiedy jednak w pewnym momencie strach o własne życie bierze nad nią górę, dziewczyna postanawia raz na zawsze uciec przed swoim zagmatwanym życiem, zabierając w drogę swoją przyjaciółkę Tatum. Jako początkowy cel podróży obierają niewielkie miasteczko na Mount Maunganui, półwyspie będącym częścią Nowej Zelandii. Czy jednak aby na pewno to odległe miejsce zapewni jej całkowite bezpieczeństwo? Czy będzie w stanie uchronić ją przed Bishopem oraz pozostałymi bezwzględnymi członkami Elite Kings Club? Jedno jest pewne, Królowie nigdy nie odpuszczają. I zawsze dostają to, czego pragną.

"Za każdym razem, kiedy próbuję zajrzeć w głąb siebie, szukając tego, co naprawdę czuję, napotykam pustkę. Nie ma we mnie żadnych uczuć."

"Marionetka" jest to już drugi tom z cyklu "Elite Kings Club". Tak jak i poprzednio, w tomie tym poprowadzona została narracja w pierwszoosobowej formie, która sprawdza się w przypadku romansów idealnie. Dzięki temu rozwiązaniu bliżej poznajemy Madison, nie tylko jej zagmatwaną teraźniejszość, ale jak się wkrótce okazuje równie mroczną przeszłość. Dodatkowo w pewnym momencie pojawia się także narracja poprowadzona z perspektywy nowego, tajemniczego bohatera Deamona, który z pewnością sporo namiesza w tej historii.

Jeżeli chodzi o pierwszy tom, miałam spore zastrzeżenia co do głównej postaci, która wykreowana została jako podatna na wpływy, często bezmyślna, rozpuszczona nastolatka. W części tej w końcu widać zmianę w jej kreacji, już od pierwszych stron Madison walczy o swoje, czasami z lepszym, czasami z gorszym skutkiem, ale jednak ważne jest, że próbuje. Nie jest bezradną, pomiataną przez Królów zabawką, która za każdym razem się im podporządkowuje, nareszcie zaczyna brać życie we własne ręce, co z pewnością jest pozytywną zmianą. Ponadto w pewnym momencie poznajemy strzępki jej mrocznej przeszłości, która z pewnością w pewien sposób ją ukształtowała i sprawiła, że patrzę teraz na jej postać z całkiem innej perspektywy. Z kolei Bishop pomału zaczyna odkrywać przed czytelnikiem swoje drugie, o wiele łagodniejsze oblicze. I chociaż wciąż usilnie skrywa je pod swoją oziębłą, gruboskórną warstwą, nie jest w stanie już go całkowicie maskować. W historii tej pojawia się również nowy tajemniczy bohater, którego jeszcze do końca nie rozgryzłam. Nie chcę zdradzać Wam zbyt wiele, jestem jednak pewna, że mocno wpłynie ON na dalsze losy dziewczyny.

Styl autorki jest dosyć prosty, dodatkowo znaczna liczba dialogów i narzucone już od pierwszych stron spore tempo akcji sprawiają, że książka niemal czyta się sama i nim się spostrzegłam, przewracałam już ostatnie jej kartki. To, czego z pewnością nie można odmówić Jones, to tworzenia piekielnie wciągającej, intrygującej fabuły. Od samego początku dzieje się naprawdę wiele, pojawiają się kolejne zawiłe wątki, a gdy na jaw wychodzą niektóre dotychczasowe tajemnice, zaraz w ich następstwie wynurzają się kolejne, wydawać by się mogło jeszcze bardziej skomplikowane, budząc w czytelniku chęć ich poznania. Autorka po raz kolejny zostawia nas z ogromną ilością znaków zapytania, które mam nadzieję rozwieją się w kolejnym tomie. Jednak to, co najbardziej wyróżnia tę pozycję na tle innych, to ten niepowtarzalny, mroczny klimat, którym kartki są wręcz przesiąknięte. Amo Jones z każdą kolejną stroną coraz mocniej zagłębia nas w świat pełen zawiłych intryg, tajemnic i niejednoznacznych zasad. Pojawia się w nim również brutalność, wulgarność i pewna prymitywność, jednak w zdecydowanie mniejszym natężeniu, niż miało to miejsce w pierwszym tomie.

Podsumowując, "Marionetka" jest z pewnością udaną kontynuacją i śmiało mogę stwierdzić, że podobała mi się ona zdecydowanie bardziej od "Srebrnego łabędzia". Jeżeli przypadła Wam do gustu ta specyficzna, mroczna i nieprzyzwoita aura tomu pierwszego, koniecznie musicie sięgnąć również po tę część!

Ucieczka, pościg i powrót. Uczucia kierowane w stronę różniących się od siebie mężczyzn. Powinności i przeznaczenie skontrastowane z ocaleniem. Niebezpieczeństwo i odkrywająca kolejne elementy układanki księga. W końcu powracający brat. Czym jest Srebrny Łabędź i czego muszą dokonać Królowie? Być może tych kilka zdań brzmi jak streszczenie powieści fantasy, ale dla tych, którzy nie wiedzą informacja – trylogia Elite Kings Club to romans, mroczny, bardzo oryginalny, ale też bardzo kontrowersyjny. Może niecodzienny i nadzwyczajny, ale rozegrany w realnej rzeczywistości. W pierwszej części serii sporo się dzieje, nie inaczej jest także w drugiej. Autorce nie brak pomysłów, którym towarzyszy aura brutalności i braku łagodności, ale ma to swój urok. Mankamentem, jak dla mnie, okazują się niedopracowane opisy i tak, jak zazwyczaj raczej za nimi nie przepadam, tutaj sytuacje aż proszą się o kilka słów dopowiedzenia. Jakby autorka już z góry założyła, że czytelnik sam upora się z rozgryzieniem tego, co miała ona na myśli.

Sama główna bohaterka, podobnie jak i budzący w niej niespójne uczucia Bishop są dla mnie twardym orzechem do zgryzienia. Oboje z pewnością wyróżniają się spośród grona literackich znajomych ciętym językiem i sposobem bycia nie tylko balansującym na granicy dobrego smaku, ale na pewno w jego przypadku – po prostu ją przekraczając. Rozumiem, albo i nie do końca rozumiem zawiłość sytuacji, w której oboje się znaleźli, ale niektóre z ich rozmów i tak były dla mnie delikatną przesadą. Z pewnością więc nie chciałabym ani Madison, ani też Bishopa w gronie swoich znajomych, co jednak nie oznacza, że nie byłam w stanie zainteresować się ich losami. Kolejny raz autorka pozostawiła mnie z mieszanymi, zahaczającymi o kontrowersję emocjami i już wiem, że zachęcona finałem sięgnę po trzeci, ostatni tom trylogii, tym razem – jak zapowiada druga część – opowiedziany z perspektywy dwóch wspomnianych wyżej bohaterów. A to może oznaczać, że w końcu w tym całym mroku pojawi się szansa na przejaśnienia.

Jak na romans przystało, są uczucia. A te niejedno mają imię. Jeśli spodziewacie się romantycznych wyznań i namiętnych uniesień, nie tędy droga. Wspomniałam już, że książka należy do tych wywołujących sprzeczne wrażenia i w przypadku miłości (o ile można tak nazwać pojawiającą się tutaj relację) sprawa wygląda dokładnie tak samo. Co z kolei nie oznacza, że każda strona razi perwersją i wyuzdanymi zwrotami. Autorka ma po prostu zbyt wiele do powiedzenia, by poświęcać całą uwagę takim sprawom.

Czy polecam? Fanom pierwszej części zdecydowanie tak, tym – którzy podobnie jak ja mieli względem otwierającego trylogię tomu – mieszane uczucia, również. Marionetka nie odbiega poziomem od Srebrnego łabędzia, te same mankamenty, niedopracowane opisy, ale i kolejny raz oryginalne pomysły. Jeśli liczycie na poprawę jakości treści, możecie się rozczarować. Ja tymczasem czekam na wielki finał, bo liczę na to, że jeszcze sporo może się wydarzyć.

[Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Są takie pozycje, które pomimo swoich wad, na długo pozostają w pamięci czytelnika. W moim przypadku, jedną z takich książek był „Srebrny łabędź” Amo Jones, czyli pierwszy tom trylogii „Elite Kings Club”. Co prawda, zarówno w trakcie jak i po zakończeniu lektury, towarzyszyła mi ogromna dezorientacja, a mniej więcej milion pytań na minutę przewijało mi się w głowie. Nie zmienia to jednak faktu, że w pewnym stopniu dałam się oczarować tą zagmatwaną historią i z niecierpliwością oczekiwałam kolejnej części. Sięgnięcie po drugi tom pt. „Marionetka”, okazało się tylko kwestią czasu…

Drugi tom długo wyczekiwanej serii Elite Kings Club. Życie Madison jest w niebezpieczeństwie. Dziewczyna poznała sekrety chłopaków z tajemniczego klubu i teraz może zapłacić za to życiem. Już wie, że musi uciekać i to jak najszybciej i jak najdalej. Pytanie, czy jest miejsce na świecie, gdzie może się skryć, szczególnie przed przywódcą klubu, któremu być może oddała już część swojego serca?

Drugi tom niebezpiecznie fascynującej serii Elite Kings Club!

„Teraz jestem tylko zepsutą zabaweczką, nie da się mnie naprawić”.

Madison Montgomery musi uciekać. Została zdradzona, upokorzona i poznała sekrety chłopaków z Elite Kings Club. Zostało jej bardzo mało czasu. Jeden zły krok, jedna zła decyzja mogą sprawić, że dziewczyna zniknie na zawsze.

Pomoc przychodzi z niespodziewanej strony. Madison zdobywa fałszywe dokumenty i szybko opuszcza kraj. W ucieczce towarzyszy jej najlepsza przyjaciółka, która też nie ma nic do stracenia. Dziewczyny będą szukały bezpiecznego miejsca jak najdalej od „Królów”, a w szczególności od jednego z nich.

Od tej chwili Madison będzie musiała uważać i stale oglądać się za siebie. Jednak czy podróż na koniec świata wystarczy? Jak długo będzie ignorować uczucie, które zrodziło się do bardzo złego chłopaka?

Na samym wstępie muszę przyznać, że drugi tom zdecydowanie podobał mi się bardziej niż pierwszy. Jak dla mnie był ON bardziej dopracowany i przemyślany. Pomimo tego że drugi tom wiele mi rozjaśnił, to jednocześnie dostarczył mi kolejną dawkę pytań. Autorka rzuca nieco światła na pewne tajemnice, ale jednocześnie wymyśla kolejne.

Z pewnością seria ta nie jest dla każdego. Jest to dość mroczny romans z dużą dawką wulgarności i erotyzmu. Sama relacja między Madison a Bishopem jest dość specyficzna (a nawet toksyczna). Opiera się ona na mieszance miłości z nienawiścią. Sama aktualnie nie potrafię sprecyzować mojej opinii o tym „związku” (o ile to tak w ogóle można nazwać). Z pewnością jest ON na swój sposób oryginalny i jest w pewnym stopniu odskocznią od tych wszystkich cukierkowych i ckliwych romansideł, jakich aktualnie na rynku wydawniczym nie brakuje.

Co do bohaterów - moje nastawienie się nie zmieniło. Madison jest wciąż irytującą do potęgi i wiecznie napaloną nastolatką, której zachowania czasem kompletnie nie potrafiłam zrozumieć. Do Bishopa jak na razie nie zdołałam się przekonać. Być może w trzeciej części ulegnie to zmianie?

Największym atutem książki jest ciągły rozwój akcji. Tutaj nie ma czasu na oddech, wszystko dzieje się szybko. Z każdą kolejną stroną przybywa tajemnic, a odpowiedzi znajdują się dopiero na końcu książki. Co do samego finału – był ON bardzo zaskakujący i dość… drastyczny. W pewnym momencie, wydaje mi się, że autorka dała się nieco zbyt ponieść, gdyż ukazane przez nią oblicze głównej bohaterki było przerysowane. Jej postępowanie w ostatnim rozdziale było jak dla mnie zbyt „gangsterskie” i odrobinę zaprzeczało z jej portretem, jaki wykreowała sama autorka.

Oczywiście jako okładkowa sroka na końcu muszę pogratulować Wydawnictwu Kobiecemu świetnej roboty, jaką włożono w szatę graficzną tej historii. Okładka ta, jest dla mnie fenomenalna i jest to zdecydowanie jedna z najlepszych okładek, jakie powstały w tym roku.

Uważam, że „Marionetka” jest świetną kontynuacją serii. Jeśli już zaczniecie czytać, ciężko będzie się Wam od niej oderwać. Amo Jones nie wie co to spokój, czy brak akcji. Trylogia „Elite Kings Club” zdecydowanie jest serią godną polecenia, choć z pewnością nie przypadnie ona do gustu każdemu czytelnikowi.

Moja ocena: 8/10

Recenzja pochodzi z bloga [Adres usunięty]

Madison odkrywa tajemnice chłopaków, które co tu dużo mówić, są okropne i obrzydliwe. Nie chce być marionetką w ich rękach, więc razem z przyjaciółką postanawia uciec. Zwraca się o pomoc do bibliotekarki, która ją kieruje w tym, jak ma postąpić. Dziewczyny pakują swoje rzeczy, przybierają nowe imiona i nazwiska i wyjeżdżają. Co jakiś czas zmieniają swoje miejsce pobytu, bo tak naprawdę nie wiedzą, czy są bezpieczne, czy Królowie są na ich tropie, czy też nie. Wolą nie ryzykować. Czy uda jej się ukryć przed Bishop'em? Czy Królowie faktycznie ją szukają?

Tyle mogę powiedzieć, nawiązując do opisu z okładki. Byłam święcie przekonana, że drugi tom będzie skupiał się właśnie na tej ucieczce. A w rzeczywistości ta ucieczka dzieje się na przestrzeni kilku rozdziałów :D. Naprawdę, bardzo mnie to zaskoczyło!

Jednego jest pewne - akcji w tym tomie nie brakuje. Ciągle coś się dzieje. Ciężko przestać czytać na którymś rozdziale, bo historia naprawdę wciąga. Pojawiają się jakieś odpowiedzi, ale w ich miejsce wskakuje jeszcze więcej pytań, na które odpowiedzi już nie znamy. Czyli standard, jeśli chodzi o tę historię :D

Odnoszę też wrażenie, że ten tom jest trochę mniej wulgarny. Nie ma tyle seksu, co poprzednio, ale za to pewna fantazja Madi nadrabia chyba ten brak. Według mnie była obrzydliwa i w ogóle, mam wrażenie, że pod tym względem dziewczyna nie jest normalna (bez obrazy dla niej).

Pojawiają się tez nowe postaci, ale tutaj nie zdradzę dokładnie, kto to taki. Musicie sami się przekonać, bo to cały urok tej części. W dodatku okazuje się, że dzieciństwo dziewczyny było....okropne i to bardzo. Nawet nie przypuszczałam, że mogła jej się dziać taka krzywda. Ona sama wiele zrobiła i poświęciła, by się wyprzeć tych wspomnień. A wszyscy chcą, by sobie to wszystko przypomniała. Wydaje się, że jest to konieczne do zrozumienia tego wszystkiego.

Jeśli chodzi o Królów, to wciąż nie przepadam za Bishop'em. Mam wrażenie, że jest po prostu mało ludzki. I w tym momencie mogę przyznać, że momentami nie dziwię się Madi, iż nie może zdecydować się na jednego faceta. Nate ma w sobie to, co brakuje Bishop'owi. Wiecie co to jest? Jestem ciekawa Waszych odpowiedzi :).

Pojawia się też tutaj motyw znaczenia nazwisk naszych bohaterów. Tutaj polecę trochę ze spojlerem, ale wydaje mi się, że jest to coś istotnego. Nazwisko Madi z łacińskiego oznacza polować. I teraz pytanie - czy Madi faktycznie jest osobą, na którą polują Królowie, czy może jednak....to ona będzie polować? :) Bardzo mnie to ciekawi.

Autorka doskonale poradziła sobie w tej części. Nie mogę jej nic zarzucić. Posługuje się trochę wulgarnym językiem, ale tutaj występuje w mniejszej ilości niż w Srebrnym łabędziu. Świetnie poprowadziła akcję i nie mogę doczekać się finału historii tej dwójki! Zwłaszcza, że kończy opowiadać w takim momencie, że czytelnik znów nie wie, co powinien o tym sądzić. Nie można też zapomnieć o okładce, która jest świetna :)

Recenzja pochodzi z bloga: [Adres usunięty]

Jasna cholera. Ta seria zdecydowanie wykończy mnie psychicznie. Ja naprawdę myślałam, że książka "Srebrny Łabędź" była frustrująca, ale poziom mojej frustracji przy marionetce był poza skalą. Madison jest postacią, która kocham i nienawidzę w tym samym czasie. Czasami miałam wrażenie, że ona lubiła te szalone sytuacje i to co mogliby jej zrobić. Ale najbardziej irytującą w niej rzeczą było to, że chociaż tak bardzo pragnęła poznać odpowiedzi na wszystkie nurtujące ją pytania, a każdy jej powtarzał "przeczytaj książkę, to wszystkiego się dowiesz" to ona praktycznie po tę książkę nie sięgała. Dziewczyna ma odpowiedzi na pytania praktycznie pod nosem, a co robi? Ignoruje to. Żeby nie było, że jestem wobec niej taka surowa, to muszę ją pochwalić. W jakimś tam stopniu zaczyna rozumieć działanie mózgu i zaczyna go używać. Wstańmy i zacznijmy bić brawa. Wreszcie postanowiła działać, a przede wszystkim zaczęła się stawiać i próbowała walczyć. Nadal nie jestem przekonana do Bishopa. W pewnym momencie powiedział "nie jestem stuknięty" i tutaj bym raczej polemizowała, bo stary z przykrością muszę stwierdzić, że normalny to ty nie jesteś. Ale zauważyłam, że zaczyna się trochę otwierać, co jest ogromnym plusem. Dam mu szansę i może przy trzecim tomie przekonam się do niego bardziej. Nate, ah mój Nate. Jest ON moim ulubieńcem od początku i nie sądzę, żeby w tej kwestii kiedykolwiek coś się zmieniło. Mimo że nie jest idealny, to jednak ON miał najwięcej oleju w głowie. Jestem miło zaskoczona nowymi postaciami. Cóż, jednych lubiłam bardziej, a drugich mniej,aczkolwiek dzięki nim ta książka stała się jeszcze bardziej ciekawa.

Może moje słowa o bohaterach nie są jakoś super pozytywne, ale tak naprawdę w tym jacy oni są (nawet jeżeli nie są w stu procentach zdrowi psychicznie) jest właśnie cały urok. Ta ich dzikość, te ich dziwactwa i tajemnice, to wszystko przyciąga czytelnika do tej lektury. Z resztą uważam, że ich zachowanie skądś się bierze i jestem prawie pewna, że oni wszyscy musieli przez coś przejść. Przykładem jest choćby Barntley, którego poznajemy od zupełnie innej strony. Część jego historii zostaje ujawniona i chociaż nigdy nie był ON przyjemniaczkiem, to przynajmniej teraz mieliśmy szansę zrozumieć dlaczego. Myślałam, że drugi tom będzie zawierał dużo odpowiedzi, oh.. ja naiwna. Co prawda parę istotnych informacji zostaje wyjawionych, a dodatkowo poznajemy przeszłość Madison, co daje nam możliwość zrozumienia kilka sytuacji, ale to jednocześnie sprawia, że mam jeszcze kolejne tysiąc pytań. No i ta końcówka.. Amo Jones jest geniuszem. Ta książka ma w sobie wszystko: nieprzewidywalną, oryginalną fabułę, akcję trzymającą w napięciu, tajemnice oraz seksowny romans.

“Tylko ty widzisz światło tam, gdzie inni widzą mrok.”

Chyba wszyscy uwielbiamy książki, które dostarczają nam jak najwięcej emocji, prawda? "Marionetka" jest właśnie taką książką. Na swój sposób mroczna i pokręcona, a do tego mocno wciągająca.

Książka szokuje i to w bardzo pozytywny sposób. Jest inna i specyficzna. Pełno w niej emocji i adrenaliny czyli coś, co w książkach kocham najbardziej. Amo Jones świetnie wykreowała bohaterów, szczególnie Madison, bohaterkę, której emocje są pokazane prawdziwie. Uwielbiam tę książkę. I muszę powiedzieć, że ta część strasznie mnie zaskoczyła. No kurczę, wszystkie fakty na temat pewnych osób, które były w pierwszej części, okazują się tu fałszywe. I za każdym razem otwierałam usta ze zdziwienia... i czytałam drugi raz, czy aby na pewno dobrze przeczytałam. :D

[Adres usunięty]

Niczym marionetka w rękach bezwzględnych Królów…

Przed przeczytaniem tej książki miałam milion pytań, a po dwa razy tyle… Amo Jones uwielbia bawić się czytelnikiem i zostawia nas w ogromnym zawieszeniu w oczekiwaniu na trzeci tom serii. Jeśli szukacie książki, która wstrząśnie waszym kompasem moralnym, wciągnie do niebezpiecznego świata, w którym władza stanowi największą walutę to Marionetka to książka, którą musicie przeczytać!

[Adres usunięty]