Eksplozje

Z twórczością Janusza L. Wiśniewskiego miałam okazję zapoznać się przy okazji lektury m.in. Samotności w sieci czy też Na fejsie z moim synem. Specyficznym i niepowtarzalnym stylem autor zjednał sobie wielu fanów, jednak są i tacy, którzy nie podzielają uwielbienia wobec jego twórczości.

Eksplozje są kontynuacją bestsellerowych Kulminacji, niemniej są równie interesującą lekturą. Czy zaskakującą? Na to pytanie odpowiedzieć musi sobie każdy, kto miał okazję już czytać owe 16 opowiadań. Z połową z nich już się spotkałam, więc dla mnie było to miłe przypomnienie, a historie stworzone przez ośmiu współtwórców owej pozycji były ciekawym urozmaiceniem i dopełnieniem treści stworzonej przez Janusza L. Wiśniewskiego.

Ze zbiorami opowiadań najczęściej jest tak (zapewne się powtórzę), że ciężko jest powiedzieć: „wszystkie opowiadania przypadły mi do gustu” lub „bezapelacyjnie – mistrzostwo”. Nie trafiłam osobiście na taki zbiór, który rozkochałby mnie w sobie całkowicie i wycisnął ze mnie wszystko, co możliwe. I w przypadku Eksplozji tak właśnie było. Część opowiadań podobała mi się bardziej, część mnie nudziła, inne były po prostu ok – wszystkim nie dogodzisz :)

To do czego nie mogę się absolutnie przyczepić, jeśli chodzi o ten zbiór to język i styl, zarówno Janusza L. Wiśniewskiego, jak i pozostałych ośmiu panów. Każde z opowiadań czyta się szybko… stopień zainteresowania wynikał u mnie chyba tylko z tematyki, jakiej doczytało to, czy tamto opowiadanie… i tak, te z wojną w tle nie do końca do mnie przemawiały – nie jestem fanką takich klimatów, choć od czasu do czasu jakaś książka nawiązująca gdzieniegdzie do wojny wpada w moje ręce… ale wracając… te zaś bliższe „codzienności” zwracały bardziej moją uwagę (np. Arytmia i Metronom, czy Kochanka i Kochanek).

Każde z opowiadań w inny sposób ukazuje miłość, bo ma ona przecież wiele twarzy… Można rzec tyle, ile istnień na tym świecie. Z reguły uczucie to przedstawiane jest na wyraźnych, mocnych przykładach… miłość obarczona strachem, stratą, narażona na cierpienie… miłość trudna… taka, która wywołuje wiele skrajnych emocji…

Te szesnaście opowiadań przepełnione są smutkiem, cierpieniem, nieumiejętnością radzenia sobie z sytuacją. Są mocno nostalgiczne i refleksyjne. Skłaniają czytelnika nad zatrzymaniem się w tym wyścigu, jakim jest życie i zastanowieniem się nad tym, co czujemy, jak chcielibyśmy widzieć nasze życie, jak pokierować emocjami… jak przeżyć życie tak, by być z niego zadowolonym…

Oczom nie umknie także okładka, która urzeka i zwraca uwagę tak, jak treść zawarta na kartach tejże książki.

Podsumowując: Eksplozje to niezmiernie interesująca lektura, która zapada w pamięć. To książka, która pomimo szybkości, z jaką się ją czyta, daje szanse czas na zastanowienie się i przeanalizowanie opisywanych sytuacji i zdarzeń… na zastanowienie się… Dla fanów Janusza L. Wiśniewskiego będzie zapewne miłym urozmaiceniem i przypomnieniem okraszonym nowością w postaci „odpowiedzi” współautorów… niemniej każdy znajdzie w niej coś dla siebie… Ja znalazłam…

Polecam!

" Zabił mi go i wyjechał jak gdyby nigdy nic na urlop. Do Grecji. W dwa dni po zabiegu. Zakończył jedną igłą dwa życia i spokojnie poleciał się opalać. "

Szesnaście opowiadań.

Dziewięciu autorów.

Życiowe problemy.

Przemyślenia i wspomnienia.

"Eksplozje" są zbiorem opowiadań Janusza L. Wiśniewskiego uzupełnionymi i wzbogaconymi o komentarze ośmiu mężczyzn: Tomasza Jastrun, Daniela Odija, A.J. Gabryel, Alka Rogoziński, Igora Brejdygant, Jacka Melchior, Pawła Paliński oraz Ahsana Ridha Hassan.

Każdy z nich dodał od siebie słowa od serca, zobrazował sytuację na nowo, dał na nią dodatkowy pogląd i włożył w dzieło Pana Wiśniewskiego kawałek siebie. Cała dziewiątka wspólnymi siłami przyczyniła się do powstania nietypowej książki.

Na ponad trzystu stronach możemy znaleźć aż szesnaście opowieści, z których osiem należy do samego autora. Wszystkie przedstawią smutne historie, rozpadające się związki, zdrady, przemoc.

Każde opowiadanie skonstruowane jest jako wspomnienie z życia, które przeplatane jest z teraźniejszością. Po każdym z nich następuje komentarz innego autora, w postaci opowiadania, które pokazuje, że wiele wydarzeń może mieć miejsce z różnych przyczyn i przeciwności losu.

Przypatrzmy się chociaż pierwszym dwóm opowiadaniom.

W "Arytmii" Janusza L. Wiśniewskiego poznajemy parę, która wiedzie szczęśliwe życie, ale jedno z nich ukrywa przed drugim swoją chorobę, z którą mierzy się od wielu lat. Kobieta, która wspomina swoją miłość, opowiada o trudnych przeżyciach i momencie, w którym dowiedziała się o chorobie ukochanej osoby i chwili, gdy ją straciła, przez jeden błąd. Te opowiadanie idealnie obrazuje szczęście, które w każdym momencie życia może pokrzyżować marzenia oraz plany. Przedstawia lekarzy, którzy nie przejmują się losem pacjentów. Po prostu nasza codzienność. Jedna chwila, która potrafi zniszczyć wszystko.

W odpowiedzi na "Arytmię" poznajemy opowiadanie "Metronom" Daniela Odija. Tutaj poznajemy kolejną zakochaną parę, której związek jak poprzedniej rozpada się również przez chorobę, ale psychiczną.

Dzięki takiemu zobrazowaniu dwóch sytuacji, które prowadzą do jednego celu, podczas czytania uświadamiamy sobie, że tak naprawdę mamy wrażenie, jakbyśmy już gdzieś o tym słyszeli. No właśnie, wszyscy o takich sprawach słyszeliśmy. One dzieją się codziennie, gdzieś na świecie. Mówi się o nich w wiadomościach.

" Odtąd bosman jest jak kotwica na tym statku. I wie już raz na zawsze, że kobiety to ból. "

I pomyślcie sobie, że przez szesnaście opowiadań poznajecie sytuacje z życia wzięte. Wkradacie się w umysły innych ludzi, w wymyślone wspomnienia, które okazują się być prawdziwe.

Nieprawdopodobne? A jednak!

"Eksplozje" to nietypowa lektura, którą czyta się przyjemnie, aczkolwiek jest chaotyczna i z pewnością ten chaos nie wszystkim się spodoba. Wiele opowiadań jest wartościowych, inne są mniej interesujące, ale razem tworzą ciekawą całość.

Uważam, że warto sięgnąć po tę książkę i poznać wszystkie opowiadania. Z pewnością wiele wniosą do waszego życia i sprawią, że pomyślicie nad sensem życia. Niektóre z nich was wzruszą, inne zdenerwują, kolejne sprawią, że będziecie się śmiać.

Ogromnym minusem tej książki jest to, że większość opowiadań skupia się na seksie. Sprawiało to, że stawały się one mniej wartościowe. Te, które skupiały się na relacjach damsko - męskich (miłość, drobne uczynki, słowa, poznawanie siebie) były jak najbardziej przyjemne w odbiorze, ale czytanie przez większość czasu o seksie jest mdłe. ALE! Musimy wybaczyć to autorom, w końcu to sami mężczyźni, więc nie ma się co dziwić.

Większość opowiadań szybko ulatuje w niepamięć, ale są też takie, które z pewnością zapamiętam.

"Eksplozje" to książka, skierowana głównie do osób, które lubią opowiadania i potrafią się w nich odnaleźć. Sięgając po nią, należy nastawić się na lekturę, którą będzie czytało się raz szybko, a raz powoli. Wszystko zależy od naszych upodobań. Niemniej jednak ja zachęcam do sięgnięcia po książkę, ponieważ można wynieść z niej wartościowe informacje.

Recenzja: [Adres usunięty]

Uwielbiam powieści, które pozwalają na utożsamienie się z bohaterami, dogłębnie przedstawiające ich psychologiczne portrety. Jednak czasami daję się skusić na krótkie formy literackie, sięgając po opowiadania, gdzie w niewielkim odstępie czasu mogę zapoznać się z różnorodnymi historiami. Mistrzem w tym fachu wydaje się Janusz Leon Wiśniewski, który na kilku stronach potrafi poruszyć wszelkie emocje u czytelnika. Szkoda tylko, że "Eksplozje" okazują się odgrzewanym kotletem - nadal smacznym, ale jednak nie pierwszej świeżości.

Niemalże równe dwa lata temu czytałam "Kulminacje", czyli zbiór szesnastu opowiadań, w których osiem należało do Janusza Leona Wiśniewskiego, a kolejne do polskich autorek. "Eksplozje" nie różnią się niczym od swojej poprzedniczki, nie licząc okładki oraz doboru towarzyszy dla Wiśniewskiego. Opowieści przeplatają się, a Tomasz Jastrun, Daniel Odija, A.J. Gabryel, Alek Rogoziński, Igor Brejdygant, Jacek Melchior, Paweł Paliński oraz Ahsan Ridha Hassan odnoszą się do poszczególnych utworów poczytnego pisarza. Historie, które snują, niejednokrotnie są kontynuacją tych stworzonych przez Wiśniewskiego, dzięki czemu chociaż przez chwilę możemy podtrzymywać swoją znajomość z poznanymi bohaterami. Innym razem przedstawiają te same wydarzenia z zupełnie innej perspektywy, a nawet przekazują zdecydowanie różny obraz danej sytuacji niż ten, jaki pokazuje Wiśniewski. Każdy znajdzie tutaj coś dla siebie - coś, co go zaintryguje, wzruszy, skradnie serce i zapisze się w nim na dłuższy czas.

Według mnie panowie lepiej poradzili sobie z interpretacją opowieści znanego pisarza, ale tym razem również prym wiodą jednak historie stworzone przez Wiśniewskiego. Znałam je już wcześniej, jednak zatarły się one w mojej pamięci, dlatego czułam się, jakbym poznawała je po raz pierwszy (jedynie tytuły kojarzyłam bez problemu). Ponownie zachwyciłam się "Syndromem przekleństwa Undine" - historii przepełnionej strachem, chorobą, bolesnymi wydarzeniami z przeszłości i walką o siebie. "Anorexia nervosa" wzbudziła we mnie smutek, wprawiając w zadumę, gdyż opowiada o miłości, dobroci, smutku, tęsknocie, samotności, wystawianiu na próbę oraz okrutnie niesprawiedliwym życiu. Najbardziej poruszyła mnie jednak "Krew", ponieważ nie potrafię być obojętna na ludzką krzywdę, tym bardziej jeśli dotyczy ona bezbronnego dziecka, a jako matka podwójnie przeżywam takie historie. W przypadku opowiadań snutych przez współautorów nie było już tak dobrze, podobnie jak w przypadku Kulminacji. W pamięci zostanie mi na pewno opowieść "Jeden dzień w Sarajewie" Alka Rogozińskiego, której zakończenie bardzo mnie zaskoczyło. Do tego z wypiekami na twarzy przybliżałam sobie życie Magdy Goebbels z "Drugiego samobójstwa Magdaleny" Ahsana Ridha Hassana. Z kolei podczas czytania "Kochanka" Tomasza Jastruna czułam wiele negatywnych emocji spowodowanych skandalicznym postępowaniem głównego bohatera - jego podejście do kobiet nie napawa optymizmem. Podobne odczucia targały mną podczas lektury "Zmarszczek wszechświata" Jacka Melchiora, która okazała się nudnawą opowieścią ze snami na jawie.

Już podczas dzielenia się swoimi wrażeniami o "Kulminacjach", napomknęłam o tym, iż zniesmaczył mnie fakt wrzucenia do tego zbioru opowiadań Wiśniewskiego, które ukazały się już lata wcześniej. Ucieszyłam się, gdy wydawnictwo zdecydowało się na kolejną edycję, czekając na opowieści snute przez lubianego pisarza. Cóż... jestem podwójnie zażenowana i zdegustowana - w "Eksplozjach" nie znajdziecie niczego, co nie ukazało się w "Kulminacjach". Opowieści są żywcem przepisane, a jedynym urozmaiceniem są historie mężczyzn, z którymi Wiśniewski wszedł w dialog. Moim skromnym zdaniem, wręcz karygodny jest brak jakiejkolwiek wzmianki na okładce informującej o tym, iż czytelnicy pragnący nowych opowiadań ulubionego autora, nie mają na co liczyć. Zatem takowy człowiek leci do księgarni z wywieszonym językiem na brodzie, czując ekstazę spowodowaną utworami swego guru, po czym wydaje czterdzieści złotych, aby przeczytać to, co już doskonale zna. Uważam, iż jest to bardzo niesprawiedliwe w stosunku do czytelników - Wiśniewski bardzo stracił w moich oczach, bo ewidentnie pokazuje, że lubi spoczywać na laurach, zatem skoro ludzie będą płacić za to, co już napisał, to po co tworzyć coś nowego, gdy można zgarniać kasę na dotychczasowych sukcesach.

Generalnie fani zbiorów opowiadań powinni być zadowoleni, o ile nie przeszkadza im nieustanne powielanie tych samych historii, na czym aktualnie zdaje się bazować Janusz Leon Wiśniewski. Przyznaję, że tworzy naprawdę interesujące utwory, podejmując się skrupulatnego wczucia w emocjonalną sferę kobiet, jednak nadal nie potrafię wybaczyć mu twórczego zastoju. Jeżeli macie ochotę na książkę o miłości, wierze, tęsknocie, pragnieniach, marzeniach, beznadziei, rozczarowaniach, stracie, rozpaczy, złych kobietach oraz podłych mężczyznach, to "Eksplozje" są dla Was.

[Adres usunięty]

Janusz L. Wiśniewski stworzył dla nas kobiet wspaniałą książkę. Czytając książkę czułam się wspaniale. „Eksplozje” to szesnaście opowiadań, które opowiadają o relacjach damsko-męskich, a do stworzenia tej pięknej i ciekawej pozycji na polskim rynku wydawniczym przyłączyli się inni mężczyźni, m.in. Daniel Odija, Igor Brejdygant, Alek Rogoziński czy Tomasz Jastrun.

Tak jak już wspomniałam we wstępie, książka posiada szesnaście przeróżnych opowiadań. Pierwszym opowiadaniem i przyznam szczerze najbardziej zapadło mi ono w pamięć to opowiadanie „Arytmia”. Historia opowiada o kobiecie, która będąc w szczęśliwym związku dowiaduje się, że jej ukochany w każdej chwili może umrzeć. Opowiadanie chwytające za serce. Pokazujące jak ciężko jest przyjąć bolesną prawdę. W pierwszym zestawie opowiadań znajdziemy też historię napisaną przez Daniela Odijana, który też nie pokazał łatwej relacji między dwojgiem ludzi. Oprócz śmierci i stracie, Daniel Odija w swoim opowiadaniu „Mrtronom”, pokazał w małym ułamku jak może wyglądać relacja w związku, gdy jedna osoba jest chora psychicznie. Oprócz tych dwóch pierwszych w książce znajdują się takie opowiadania jak: „Anorexia nervosa” i opowiadanie Alka Rogozińskiego, który dopisał dalszą część tej historii pt. „Jeden dzień w Sarajewie”. Ciekawymi opowiadaniami są też te przedstawione w zestawie czwartym, które opowiadają o relacjach ludzi, którzy uwikłani są w trójkącie miłosnym. I szczerze przyznam, że „Kochanka” i „Kochanek” wywarły na mnie spore zaciekawienie.

Autor: Janusz L. Wiśniewski

Tytuł: Eksplozje

Wydawnictwo: Wielka Litera

Strony: 347

Muszę przyznać, że każdy zestaw tych opowiadań ma w sobie coś innego. Każda z przedstawionych historii przez Janusza L. Wiśniewskiego i jego gości porusza różne problemy i wzbudza różne emocje i uczucia. W opowiadaniach mowa o miłości, o trudnych relacjach. Można zauważyć widoczny strach i zdezorientowanie. To także ból i zetknięcie się ze śmiercią. Te wszystkie opowiadania to zbiór tego co możemy sami doświadczyć. Uważam, że „Eksplozje” to interesująca lektura i warto się z nią zapoznać. Serdecznie polecam Wszystkim fanom tego autora, jak i tym, którzy szukają właśnie takich ludziki i szczerych historii ludzkich.

[Adres usunięty]

Janusz Leon Wiśniewski to jeden z tych autorów, którzy piszą tak, jakby przejrzeli duszę ludzką i potrafili dotrzeć do najgłębiej skrywanych uczuć i emocji. Jego książki zazwyczaj dotyczą kobiet i miłości. Ma na swoim koncie fenomenalną Samotność w sieci, ale też zbiory opowieści, które obnażają kobiece pragnienia.

Najnowsza pozycja Janusza Leona Wiśniewskiego, Eksplozje, to zbiór szesnastu opowieści. Osiem z nich jest autorstwa Wiśniewskiego, kolejne osiem – innych pisarzy, w tym Tomasza Jastruna, Alka Rogozińskiego czy Igora Brejdyganta. Książka to literacka gra, dialog, który podejmuje autor Bikini z innymi twórcami. Każde jego opowiadanie to zamknięta historia. Autorzy, którzy mu „odpowiadają”, albo podejmują sam temat poruszany przez Wiśniewskiego, albo kontynuują tę samą opowieść lub też przedstawiają ją oczami innego bohatera.

Tematyka jak zwykle związana jest z kobietami. Nie zabrakło miłości i uczuć z nią związanych – strachu, niepewności, rozczarowań, ale też namiętności, pożądania, zaufania. Autorzy pokazali różne odcienie kobiecego życia. Każdy z nich miał swoją wizję na opowiadanie, dzięki czemu całość wypada różnorodnie, ale równocześnie spójnie dzięki tematyce.

Wielką zaletą tej książki jest tematyka. Wiśniewski znany jest kobietom jako pisarz, który doskonale zna ich psychikę i potrafi pokazać każde wydarzenie tak, że można się w tym tekście odnaleźć. Jego bohaterki to normalne kobiety, w zachowaniu których można przejrzeć się jak w lustrze. Autorzy, którzy partnerują Wiśniewskiemu w Eksplozjach, nie zawsze kojarzeni są z podobnym typem literatury, a jednak poradzili sobie z tematyką.

Plusem lektury jest też pomysł na jej realizację. Ten literacki dialog, który podejmuje Janusz Leon Wiśniewski i inni twórcy zaproszeni do pisania tej książki, jest naprawdę ciekawą formą. Dzięki temu poruszane są różne odcienie tego samego tematu, ale w inny sposób. Nie nudzi to czytelnika, pozwala mu odkrywać ciągle nowe spojrzenia pisarzy. Także same opowiadania są bardzo zróżnicowane. Niektóre posiadają narrację pierwszoosobową, inne trzecioosobową. Forma przedstawienia historii jest różna. Niekiedy narrator jest zupełnie zdystansowany, innym razem bardzo dobrze zna postać, o której mówi. Nigdy nie wiemy, czego spodziewać się w kolejnej części i ta niewiadoma jest dodatkową atrakcją lektury.

Eksplozje zachwyciły mnie realizacją, tematyką i opowiadaniami. Oczywiście, niektóre bardziej do mnie dotarły (absolutnie fantastyczna Kochanka i obie opowieści rozdziału piątego), inne zaciekawiły mnie mniej, ale całość wypadła naprawdę bardzo dobrze. To pozycja, na którą uwagę powinny zwrócić kobiety nie tylko zachwycające się Wiśniewskim i jego twórczością. To książka, która spodoba się wszystkim poszukującym niebanalnej literatury – bo czy dziewięciu mężczyzn piszących o kobietach może być banalnych?