Pan O.

Zakazany owoc smakuje najlepiej, ale jego zerwanie może mieć drastyczne konsekwencje. Dla Nicka takim zakazanym owocem jest Harper Holiday, młodsza siostra jego najlepszego przyjaciela Spencera. Choć w głowie mężczyzny niczym zapętlony film pojawiają się fantazje z Harper w roli głównej, w imię utrzymania przyjaźni z dziewczyną (i w obawie przed zemstą Spencera), Nick postanawia nie wcielać ich w życie. Nigdy. Pod żadnym pozorem. Problem w tym, że jeśli chodzi o rudowłosą piękność Nick całkowicie traci głowę. Kiedy Harper prosi go, by pomógł jej podszkolić randkowe umiejętności przed spotkaniem z facetem, który jej się podoba, Nick zgadza się bez wahania, choć nie ma pojęcia, co do cholery strzeliło mu do głowy, żeby iść na ten układ. Wszystkie znaki na niebie i ziemi zapowiadają katastrofę, a kiedy wreszcie pragnienia tej dwójki zerwą się ze smyczy wszystko skomplikuje się jeszcze bardziej. Tylko czy dla kilku chwil przyjemności warto ryzykować przyjaźń?

Jeśli czytaliście pierwszy tom serii (co nie jest absolutnie konieczne by zabrać się za „Pana O.”-to niezależne historie!), na pewno pamiętacie Nicka Hammera. Ciężko zapomnieć tego seksownego okularnika z pięknie wyrzeźbionym sześciopakiem i niesamowitymi tatuażami. Niegdyś chudy, nieśmiały i wiecznie schowany za szkicownikiem chłopak, zmienił się w mężczyznę, który jest ucieleśnieniem kobiecych pragnień, a jego talent, przyniósł mu spory rozgłos. Nick, jest autorem erotycznych komiksów o przygodach Pana Orgazma, czyli bohatera ratującego liczne kobiety przed brakiem spełnienia. Bardzo intrygujący i zabawny motyw, a za razem coś, czego nigdzie wcześniej nie było. Między stronami teksu z najdziemy nawet jeden z rysunków Nicka. Świetny pomysł, ale niestety tylko zaostrzył mi apetyt na jeszcze i sprawił, że zaczęłam wyobrażać sobie jaka świetna byłaby ta książka, gdyby takich ilustracji było więcej.

Jeśli chodzi o Harper, jest równie nietuzinkowa, co nasz seksowny rysownik. Kobieta z zawodu jest iluzjonistką, występuje głównie na dziecięcych przyjęciach i nie raz czaruje czytelnika swoimi sztuczkami. Z taką postacią również spotykam się po raz pierwszy i niesamowicie podoba mi się fakt, jak niespotykane zawody wybrała dla swoich postaci autorka. On rysuje komiksy z jej udziałem, a ona stale zaskakuje go magicznymi sztuczkami. Harper i Nick są naprawdę zgraną, magicznie-komiksową parą, o której można czytać bez końca.

Wecie już sporo o bohaterach, a co z fabułą? Jest w książce taka scena, kiedy Nick prosi Harper, by poszła z nim na firmową imprezę w charakterze „tarczy”. Dziewczyna pyta, czy ma na myśli układ podobny do tego, jaki zawarł jej brat Spencer ze swoją przyjaciółką, która miała udawać jego narzeczoną. Pada wtedy żartobliwe, ale ważne dla fabuły zdanie: „to by było słabe, powtarzać ten sam numer. Tak naciągane, jak gdyby jakaś autorka romansów postanowiła oprzeć swoją kolejną książkę na tej samej intrydze, którą wykorzystała w poprzedniej”. I owszem, intryga jest inna, ale początkowe różnice szybko zaczynają się zacierać, kiedy poznajemy rozwinięcie całej akcji. Choć autorka naprawdę stara się by „Pana O.” dzieliło jak najwięcej od „Pana Wyposażonego”, szybko daje się wciągnąć w wir stworzonego przez siebie schematu. Początkowo miałam nawet do niej odrobinę żalu, że nie postarała się bardziej i niczym mnie nie zaskoczyła, ale szybko porzuciłam te myśli. W sumie chyba myślałam tak tylko przez jakieś 20sekund, dokładnie do momentu, kiedy po raz kolejny wybuchłam śmiechem, rozbawiona komicznymi przemyśleniami Nicka. Bo jest jeszcze jeden schemat, którego autorka postanowiła się kurczowo trzymać- genialna, przezabawna męska narracja, którą chłonie się z wypiekami na twarzy. I chyba właśnie schematy przestały mi przeszkadzać.

O CZYM? „Pan O.”, to ciepła i zabawna opowieść o mężczyźnie, który ma pomóc swojej przyjaciółce w zdobyciu innego faceta, jednak odkrywa, że to zadanie, będzie trudniejsze niż początkowo przypuszczał. Mocna i pikantna erotyka, to znak rozpoznawczy serii Lauren Blakely. Jest odważnie, ostro, gorąco i niegrzecznie, ale w odpowiednich momentach również zabawnie i uroczo. Uwielbiam tą serię za męską narrację- dosadną, szczerą i pełną humoru, ale podoba mi się w niej również to, jak wiele szacunku i czułości okazują wspomniani narratorzy kobietom. To dosyć niespotykane w literaturze erotycznej, gdzie rządzi dominacja, bicie pejczem i spełnianie rozkazów kochanka. Ta czuła, choć wciąż namiętna wersja podoba mi się o wiele bardziej. To nie tylko pikantny erotyk, ale też urocza historia, która wywoła uśmiech na twarzy każdej kobiety (a może nawet faceta? Kto wie! Mam ochotę to przetestować). Jeśli szukacie czegoś więcej niż erotyka bez żadnej konkretnej fabuły, ale wciąż macie ochotę na książkę lekką, zabawną pozbawioną dramatów i niezobowiązującą, „Pan O.” będzie doskonałym wyborem.

Z twórczością Lauren Blakely spotkałam się po raz pierwszy za sprawą wydanej na początku tego roku powieści „Pan Wyposażony”, która okazała się dla mnie sporym zaskoczeniem. Nie spodziewałam się wówczas po niej zbyt wiele, a otrzymałam całkiem zgranie napisany i porywający romans. Z chęcią zatem sięgnęłam po kolejną jej książkę, jaką jest „Pan O”. To historia Nicka, przyjaciela Spencera, którego mogliśmy poznać we wspomnianym wcześniej „Panu Wyposażonym”.

Tym razem już takiego zaskoczenia, jak przy lekturze poprzedniej książki Blakely, już nie było. Nie oznacza to bynajmniej, że tym razem autorka mnie rozczarowała. Jej lekki styl i zręczność w snuciu opowieści sprawiają, że książkę czyta się w ekspresowym tempie, a sama historia wciąga naprawdę szybko. Lauren Blakely wybiera w swoich powieściach motywy, które często budują ciekawe romanse. W przypadku „Pana Wyposażonego” był to motyw uczucia, które wyrasta na fundamentach solidnej przyjaźni. „Pan O” z kolei bazuje na motywie zakazanego owocu, a to od razu zwiastuje historię kipiącą od emocji. Narratorem w całej powieści jest Nick, który miota się między tym, czego pragnie jego ciało, a tym, co podpowiada mu rozum. Z jednej strony nie potrafi przestać snuć fantazji na temat Harper, z drugiej zaś rozważa konsekwencje dla jego przyjaźni ze Spencerem, jeśli jego ewentualny romans wyjdzie na jaw. Zakazany owoc kusi, a pokusie trudno się oprzeć, kiedy ten zakazany owoc sam pcha się w dłonie.

Pochwalić autorkę muszę za kreację postaci. Nick to facet, który do wszystkiego doszedł sam. Potrafił w pełni wykorzystać swój talent. Jego osiągnięcia zbudowały w nim silne poczucie własnej wartości. Nick wie, kim jest, wie, czego chce od życia i odważnie po to sięga. Jest przy tym też obdarzony humorem i osobistym urokiem, który sprawia, że kobiety lgną do niego jak ćmy do ognia. Doskonale też rozumie położenie Harper, bo sam kiedyś był bardzo nieśmiałym chłopakiem.

Harper z kolei to kobieta-zagadka. Jest iluzjonistką, a już samo to czyni z niej ciekawą postać. Jest uroczo nieporadna w relacji z facetami, nie zauważa subtelnych sygnałów, że komuś się podoba. Jest też bardzo pojętną uczennicą.

Każde z osobna jest interesującą osobowością, każde z nich potrafi zaskarbić sobie sympatię czytelnika, ale dopiero połączenie tych osobowości tworzy prawdziwie apetyczną, iskrzącą od wzajemnej pasji mieszankę. Urzekło mnie to, jak oboje nawzajem wpływali na siebie, jak ich relacja sprawiała, że każde z nich okrywało zupełnie nowe oblicze swojego charakteru. Lubię obserwować, jak bohaterowie książek ewoluują i tutaj mogłam być tego świadkiem.

„Pan O” to erotyk, zatem nie zdziwi nikogo fakt, że można znaleźć w nim bardzo pikantne sceny. Ta powieść jest jednak bardziej pikantna od „Pana Wyposażonego”. Nick w swojej wyobraźni przerabia niejeden scenariusz tego, co chciałby zrobić z Harper, jego myśli przepełnione bywają pożądaniem, jakie ta w nim wzbudza, a to dopiero wstęp do tego, co dzieje się potem. Jest gorąco, momentami książka aż kipi seksem. I to jest jedyny zarzut, jaki mam wobec niej, bo czasami miałam wrażenie, że jest tego ciut za dużo, a autorka momentami sprowadza Nicka do roli kogoś, kto w głównej mierze myśli penisem. Do głosu dochodzą tutaj także uczucia, na szczęście nie samym seksem bohaterowie żyją, ale jednak miałam czasem wrażenie, że równowaga między ich emocjami a stroną czysto fizyczną bywa nieco zachwiana. Trzeba umieć we wszystkim zachować umiar i tutaj autorka, moim zdaniem, odrobinę go przekroczyła.

Mimo tego jednego zarzutu to spotkanie z twórczością Lauren Blakely zaliczam do udanych. Jeśli zostaną wydane kolejne jej powieści, na pewno będę kontynuować tę znajomość. Zarówno „Pan Wyposażony” i „Pan O” świetnie sprawdzają się w roli książek czytanych wyłącznie dla rozrywki i umysłowego resetu, oczywiście o ile gustuje się w powieściach erotycznych. Jeśli sięgacie po powieści, których autorki nie szczędzą pikantnych szczegółów, obie powinny Wam się spodobać. Polecam!

Od razu na wstępie muszę Was ostrzec, bo "Pan O" jest drugim tomem serii "Big Rock" a co za tym idzie? Przed przeczytaniem mojej opinii na temat drugiej części, zachęcam do zapoznania się z opinią o "Pan Wyposażony" ;)

"Nieodwzajemnione pożądanie jest do [motyla nóżka]. Nie dajcie sobie wmówić, że jest inaczej."

Nick Hammer swoją karierę rozpoczął w internecie na rysowaniu i udostępnianiu komiksów. Jego poczynania zostały dostrzeżone i w taki o to sposób "Pan Orgazm" trafił do telewizji, jako animowane show. Nickowi niczego nie brakuje, jest wysportowany, piekielnie przystojny, z bujną wyobraźnią, w okularach a do tego przy niezłej kasie ;) chyba najfajniejsze jest to, że udało mu się znaleźć taką pracę, z której nie dość że czerpie zyski to jeszcze sprawia mu ona ogromną przyjemność ( Kto by tak nie chciał? Moim malutkim marzeniem jest praca w wydawnictwie, albo prowadzenie księgarni

Pan O jest to idealna książka na letnie wieczory i nie tylko. Autorka w bardzo ciekawy sposób wykreowała akcję, jaki bohaterów. Sceny zbliżeń czytamy z wypiekami na twarzy i szybszym biciem serca. Niewątpliwie książkę gorąco polecam!

[Adres usunięty]

Seria Big Rock Lauren Blakely mignęła mi gdzieś po raz pierwszy przy okazji przeglądania Amazona – długo przed tym, zanim został ona wydana w Polsce. Okładka zdecydowanie przyciągała mój wzrok, niestety dopiero przymierzam się do czytania po angielsku, dlatego nie zdecydowałam się na czytanie opowieści w oryginale. Jednak kiedy dowiedziałam się, że seria zostanie wydana w Polsce od razu chciałam po nią sięgnąć. „Pan O” jest moim drugim spotkaniem z autorką. Pierwszym był „Pan Wyposażony”- może nie była to literatura najwyższych lotów ani nie była zbyt pouczająca, jednak Lauren ujęła mnie swoim poczuciem humoru. Zawarte w książce specyficzne podkręcanie atmosfery również chwyciło mnie za serce, razem z ciekawie wykreowanymi bohaterami. Postaci w jej powieści może mieli duże poczucie własnej wartości ale w mieścili się w granicy normy, żeby nie zostać okrzykniętymi narcyzami.

Druga część serii dotyczy przyjaciela Spencera( bohatera pierwszej części)- Nicka Hammera. Niegdyś nieśmiały facet, dziś - pewny siebie rysownik, twórca kreskówki o superbohaterze Panu Orgazmie, która przyniosła mu pieniądze, sławę i powodzenie u kobiet.

Pewnego dnia na jego spotkanie autorskie przychodzi siostra Spencera- Harper. Przyjaźnią się – podczas gdy ona ratuje go przed kłopotami, ON w podzięce zaprasza ją na kawę. Przyjemna rozmowa kończy się, gdy na pierwszy plan wychodzą problemy kobiety z komunikacją z płcią przeciwną. Przy kolejnych spotkaniach Nick zauważa jak wielce dziewczyna jest nieświadoma swojej atrakcyjności oraz tego jak działa na płeć przeciwną -postanawia jej pomóc.

„Przyciągnąłem ją bliżej do siebie, a ona nie stawiała oporu- Otworzę ci oczy na wszystko, z czego nie zdajesz sobie sprawy, Zbłąkana Księżniczko.”

Przy następnym spotkaniu Harper zwierza się szczerze Nickowi, ze swoich problemów i obaw. Wpada na pomysł, aby mężczyzna został jej korepetytorem od randek, by nauczył ją jak ma się zachowywać oraz jakie są reguły gry. Nasz bohater ma pewne obawy - od jakiegoś czasu ciągle myśli o młodszej siostrze swojego kolegi. Nie może jednak odmówić dziewczynie pomocy - w końcu co może pójść nie tak ?

Początkowo po prostu udziela jej przydatnych rad oraz rozjaśnia wszystkie jej wątpliwości. Wszystko zmienia się po ich niezamierzonym pocałunku, rozmowy nabierają tempa a Harper chce przenieść ich naukę na… wyższy poziom. Nick nie może powiedzieć „nie” ponieważ dziewczyna wypełnia ciągle jego myśli. Stała się jego małą obsesją -uważa, że to pomoże mu się z niej wyleczyć. Jednak im dłużej się leczy… tym więcej razem spędzają czasu, dłużej rozmawiają a także częściej praktykują nowe umiejętności Harper.

„Chcę spojrzeć komuś w oczy i poczuć się, jakby ten ktoś mnie znał i rozumiał. Chcę, żeby dostrzegał moje dziwactwa i żeby je akceptował, nie starając się ich zmienić. Chciałabym wiedzieć, jak to jest.”

Rysownik robi się coraz bardziej zaborczy, rodzą się w nim uczucia. Nie jest do końca pewny czy dla Harper znaczy tyle samo, czy jest tylko jej nauczycielem i przepustką do łatwiejszych kontaktów z mężczyznami? Rodzi się trochę niepewności – nie można też zapominać o Spencerze! Co powie na to jego przyjaciel! Czy to może się w ogóle udać? Cóż - ja nie udzielę Wam odpowiedzi. Ale wiecie co zrobić, żeby je poznać.

Tytuł może sugerować dużo -tak jak już pisałam nie jest to literatura mega ambitna. W tej powieści nie ma bohaterów z trudną przeszłością ani głębokiego przekazu, jednak mimo wszystko posiada ona swój pewien urok. Zdecydowanie podobał mi się humor autorki, która w pewnym momencie żartuje nawet z siebie samej na temat pisania powieści. Bohaterowie zostali ciekawie wykreowani, jakby wyrzuceni ze schematu jaki panuje w takich książkach. Plusem jest to, że narrację w książce prowadzi Nick - zazwyczaj to kobieta opowiada nam historię. Ja osobiście wolę męski punkt widzenia. Co do scen erotycznych - było ich sporo i fajnie podgrzewały atmosferę. Książka nie jest długa, napisana jest lekkim językiem, więc i szybko się ją czyta. Nie wymaga też dużej koncentracji - można spędzić przy niej miło wieczór bez zbyt dużych wymagań. Dla humoru, nieskomplikowanej fabuły i przeuroczego Nicka - warto po nią sięgnąć.