Dziedzice ziemi

O będzie ciężko… Zaczęła się jesień, a z nią przyszła pora na opasłe tomiska, które tak wygodnie czyta się w łóżku(niestety czasami ciekawość wygrywa i ładuję taką cegłę do torebki). Gdy tylko zobaczyłam książkę Dziedzice ziemi, wśród nowości, wiedziałam, że będę chciała ją mieć. Od kiedy dziewięć lat temu przeczytałam wspaniałą Katedrę w Barcelonie nie osłabło we mnie przeżywanie tej powieści. Pamiętam jak ją przeżywałam, chyba wszyscy z mojej klasy z kursu hiszpańskiego musieli ją przeczytać, bo suszyłam głowę. Byłam ciekawa czy po latach, kontynuacja utrzyma poziom. Wtedy ujęła mnie wspaniale wyrysowana Barcelona, a przede wszystkim ta gigantomachia, losy bohaterów, jak z Księgi Hioba, jakby ktoś w niebie założył się o nasze życie, jakbyśmy byli kręglami, w które uderzają kule rzucane przez możnych i chociaż to uderzenie przetrwaliśmy, za chwilę nadejdzie nowa fala.

Hugo jest młodym chłopcem, który marzy o byciu mistrzem szkutnictwa. Morze zabrało mu ojca, jego matka pracuje u rękawicznika, a siostra usługuje zakonnicy. Hugo nosi kulę za jeńcem z Genui, który odpracowuje swoje, czekając na wymianę jeńców. Patronem Hugona jest micer Arnau, który ongi wznosił świątynię Matki Boskiej Morskiej. To perypetie Arnau śledziliśmy w pierwszym tomie, to Arnau był ofiara walk możnych i w tej części finalnie pada. Odwieczny wróg jego rodziny dokonuje zemsty. Można barcelońska rodzina nie wie, że w ten sposób nienawiść i przepaść zostały przypieczętowane. Hugon widzi jak na jego oczach zgładzono tego, którego uważał za mentora, za najprawszego człowieka na ziemi. Od tej chwili chłopiec będzie musiał szybko dorosnąć i zacząć sobie radzić sam. A za motto będzie miał rady Arnau by nigdy nie zginać przed nikim karku. Szkoda, że mentor nie wyjaśnił mu, jak tak żyć. Wraz z Hugonem zobaczymy kilkadziesiąt lat historii Barcelony i Hiszpanii, serce feudalnego państwa, zmienność losu i niedolę biednych tego świata. Takie książki jak ta powinny być polecane, bo pokazują, że pewne mechanizmy się nie zmieniają, gdy nie ma się pieniędzy i wpływów, świat nami pomiata, ale są też wartości za które warto oddać życie.

Książkę pomimo solidnej objętości(dobrze ponad osiemset stron) czyta się szybko. Ildefoso Falcones już raz udowodnił, że sprawnie posługuje się piórem. Potrafi tworzyć epickie opowieści o Barcelonie, widać ogrom pracy jakiej włożył w kwerendę, w to by oddać klimat tego gwarnego, zróżnicowanego miasta z portem jako oknem na świat. Pokazuje Barcelonę, dynamiczną, pełną sprzeczności. Ludzi zapatrzonych w Morską Panienkę a jednocześnie unurzanych w przesądach, w nienawiści. Barcelona to miasto niespokojne, miasto które zmienia się, zmieniają się ludzie. Od nienawiści do miłości, dzieli ich krok. Na ich losach wyciska piętno polityka, ale i oni, mieszkańcy Barcelony wyraźnie wpływają na losy kraju i Europy.

Historia, historią, ale ludzkie losy potrafią wzruszyć. Powiem Wam szczerze im bliżej końca tym bardziej gryzłam paznokcie, wczoraj czytałam do drugiej, a Siostra uznała, że obudzi mnie o ósmej, dziś przezornie wyłączę dźwięki. Miałam łzy w oczach, ciągle mam. Ciągle tę książkę przeżywam, może nie z taką intensywnością jak dziewięć lat temu, ale w końcu dojrzałam, wiele widziałam, inaczej przeżywam, no i chyba mniej mam ludzi z którymi mogę się dzielić tymi przeżyciami w życiu realnym. A na wypisywanie wiadomości mam mniej czasu, ale pewnie kilka osób z którymi jestem w kontakcie usłyszy sporo panegiryków. Ta książka jest mocna i prawdziwa. Porywa nas Falcones do świata swoich bohaterów, sprawia, że żyjemy ich życiem i im kibicujemy. Naprawdę gorąco Wam polecam oba tomy. Może pierwszy sobie powtórzę jak tylko go odzyskam. Opowieść o odwadze, lojalności, miłości, nienawiści, zemście i determinacji. Kocham takie historie. Po prostu kocham. Zaznaczę, że mój Tata również swego czasu się zaczytał i później regularnie zabierał mi tę książkę by znajomym pożyczać!!!!

"Jeśli udało mi się zostać szanowanym człowiekiem, to może właśnie dlatego, że nigdy przed nikim nie zginałem karku."

Zagłębiając się w mocno rozbudowaną powieść wkraczamy na wiele godzin w ponure klimaty, średniowieczny mrok, złowróżbne zabobony, dotkliwe klęski głodu, zarazy niosące żniwo śmierci, krwawe echa inkwizycji, licznych wojen i bezlitosnej walki o władzę. Przygnębiające losy bohaterów, odmalowane ciemnymi barwami, nasycone niepokojem i strachem. Jeśli tylko dobrze odnajdujemy się w takiej posępnej atmosferze fabuły, książka ma sporo do zaoferowania.

Przyjazny, płynny i dynamiczny nurt narracji. Akcja powieści obejmuje okres od tysiąc trzysta osiemdziesiątego siódmego do tysiąc czterysta dwudziestego trzeciego roku. Trzeba przyznać, że autor nakreślił wyjątkowo bogate w zdarzenia scenariusze ludzkich żyć, z wieloma nagłymi zwrotami akcji, często zakończone w nagły i tragiczny sposób. Powstaje wrażenie, że tak naprawdę dominuje cierpienie, zdrada i zemsta, a pomyślność, szczęście i radość są jedynie deficytowymi wartościami. A jednak i w takich okolicznościach można dostrzec przebijającą się lojalność, poświęcenie, miłość i sprawiedliwość.

Z niezwykłą starannością, zwracaniem uwagi na najdrobniejszy detal, nakreślono tło historyczne, uwzględniające faktyczne wydarzenia, znaczące postaci, hierarchię społeczną, elementy codziennego życia mieszkańców, specyfikę wykonywanych zawodów, praktykowane zwyczaje. Barcelona ukazująca się z różnych perspektyw, zgiełku miejskiego życia, ulicznego handlu, różnorodności przywożonych przez żeglarzy towarów, stylów ówczesnej architektury, imponujących sakralnych budowli, kościołów, klasztorów, cmentarzy, wyposażenia zwykłych domów, rzetelnych obrazów bogatych i biednych dzielnic.

Hugo Llor to główny bohater powieści, z zainteresowaniem śledzimy jego losy jako nastolatka, młodzieńca i dorosłego mężczyzny. Zmienne koleje losu, kaprysy przeznaczenia, które raz daje, a kiedy indziej odbiera. Nieustannie przeplatające się zyski i straty w rachunku życia. Mnogość postaci towarzyszących mu w kolejnych etapach poszukiwania spełnienia, dalece wpływających na bieg opowieści, z niektórymi sympatyzujemy, ale wielu nie jesteśmy w stanie zaakceptować. Wyraziste i przekonujące portrety, będące doskonałym wyznacznikiem mentalności epoki.

Walka o dumę, honor, godność, sprawiedliwość, spokojne życie, a po przeciwnej stronie niełaska, zaślepienie, okrucieństwo, bezmyślność i bezkarność. Jakże szybko można zdobyć zaciekłych wrogów, a jakże trudno pozyskać prawdziwych przyjaciół i sprzymierzeńców. Co tak naprawdę jest w stanie pomóc przetrwać w nieprzychylnym świecie? Czy wystarczy spryt, męstwo i odwaga? Do jakiego stopnia warto trzymać się wyznawanych wartości i przekonań? Podobnie pozytywnie odebrałam pierwszy tom "Katedra w Barcelonie".

[Adres usunięty]

Dziedzice ziemi to obszerna, świetnie napisana, barwna opowieść. Tym razem hiszpański pisarz przenosi nas na kartach swojej powieści do średniowiecznej Barcelony końca XIV stulecia. Jest dokładnie rok 1387. Bohaterem jest osierocony dwunastolatek, Hugo Llor, którego wziął pod opiekę Arnau Estanyol. Chłopiec pracuje w stoczni i marzy o tym, by w przyszłości stać się słynnym wytwórcą statków.

Niestety, ale szybko to co zapowiadało się doskonale, protekcja zamożnego człowieka, kończy się. Estanyol zostaje skazany na śmierć, a nastolatek po raz kolejny przeżywa dramat i musi stawić czoła termu co jemu i jemu podobnym serwują bogaci.

Razem z chłopcem, póżniej młodym męźczyzną wędrujemy po XIV- i XV-wiecznej Hiszpanii, poznajemy kraj, okrutne obyczaje, krajobrazy, kulturę. I choć los nie oszczędza Hugo, to nie zrezygnuje ON z marzeń o lepszym życiu oraz o prawdziwej miłości. Czy ma na to szansę?

Dziedzice ziemi to doskonale napisana książka, którą śmiało mogę porównać do Katedry w Barcelonie zarówno pod względem rozmachu, jak i wymowy. Nie jest to bowiem tylko książka przygodowo-historyczna. To przede wszystkim opowieść o niezwyciężonym duchu, sile walki o to co ważne, potędze marzeń.

Książka zachwyca bogactwem faktów historycznych, genialnym oddaniem ówczesnych realiów, plastycznym nakreślenie wizerunku ówczesnej Hiszpanii. Kraj z wyjątkowym naciskiem na Barcelonę, ukazany jest z różnych perspektyw, przez pryzmat różnych wydarzeń, różnych osób, zarówno bogatych, jak i biednych. Bardzo ciekawy zabieg.

Ogromnym atutem jest także powiązanie wydarzeń prawdziwych z fikcyjnymi i umiejętne wplecenie w to porywającej fabuły.