Dzieci edenu

Joey Graceffa swoją książką bardzo dobrze wpasował się w mój gust. Cała historia nie jest czymś niesamowicie oryginalnym. Fabuła opiera się na wielu tak utartych już schematach, a jednak autor potrafił mnie nią zainteresować. Przedstawił te standardy na swój sposób, wrzucając w treść ciekawe i dość nowatorskie wstawki. Akcja stopniowo nabiera tempa, a gdy już się rozkręci to naprawdę pędzi. W książce dużo się dzieje, jest sporo zaskakujących zwrotów akcji, jak i również kilka porozpoczynanych wątków. Główna bohaterka nieco mnie interesowała, ale uważam, że to jest już takie typowe w przypadku młodzieżówek i nastoletnich bohaterów. Relacje, które zostały nakreślone pomiędzy postaciami sprawiały wrażenie naciąganych i sztucznych. Opisy zawierają mało szczegółów, przez co nie są tak obrazowe, ale w zupełności mi to nie przeszkadzało. Należę do tych czytelników, które zamiast kwiecistych opisów wolą porywającą akcję. Autor posługuje się przystępnym i prostym stylem, więc treść w żadnym stopniu nie nuży. Historia wciąga już po kilku stronach, lektura płynie szybko i przyjemnie. Przeczytanie całości zajęło mi kilka godzin i podczas czytania miałam jedynie niewielkie przerwy na inne obowiązki. Już nie mogę się doczekać dalszego rozwoju wydarzeń.

Jak dla mnie świetna,uwielbiam tą tematykę.

Troszkę przydługi,chwilami nudnawy wstęp,lecz gdy już akcja się rozkręci,ciężko się oderwać. Książkę „połknęłam” w dwa dni. Pewnie gdybym miała więcej czasu pochłonęłabym ją tego samego w którym zaczęłam.

Zakończenie pozwala mi mieć nadzieje ze pojawi się druga część,na co zreszta bardzo liczę :) Chętnie zatopię się w dalszej części tej historii po raz kolejny.

Tym co zwróciło moją uwagę na tę książkę jest jej okładka. Dlaczego? Ogromnie przypomina ona mi niedawno wydaną polską książkę - "Friendzone". I nie chodzi o to, że styl ułożenia cąłości jest identyczny, ale głownie kolorystyka i zamysł są bardzo podobne. Wręcz do tego stopnia, że widząc jedną z książek automatycznie myślę o drugiej. I o dziwo że, tematyka obu historii jest zupełnie inna, to mimo wszystko automatycznie je łączę.

Skoro już mowa o tematyce, uważam ją za bardzo pomysłową. Mimo, iż początkowo może wydawać się podobna do wielu książek, w których czytaliśmy już o systemach rządzących ludnościami. Pierwszymi które mi się nasuwają mi się to : "Dawca", "Niezgodna", czy też "Rywalki". I pomimo faktu, że są to motywy oklepane i dobrze nam znane, to tutaj autorce udało się troszkę od tego odbiec. Nie mówię, że od razu całkowicie książka jest wyjątkowa w swoim rodzaju, ale są aspekty, które mogły być bardzo przewidywalne, ale rozwiązano je w inny niesztampowy sposób. Co więcej ciekawym tutaj był udział rodziców dziewczyny w całym procederze przywrócenia jej do społeczeństwa. Zwykle w książkach tego typu, bohater musi radzić sobie sam w stylu ON kontra reszta świata. Ciekawym tez był rozwój technologii jaki stworzyła autorka.Przekazała nam swego rodzaju przestrogę pokazując system, jako twór sprawujący władze nad społeczeństwem, ale również pokazała implanty soczewkowe, chroniące ludzi. Dlatego tez pokazała nam jak technika i jej postęp może skutkować pozytywnym jak i negatywnymi efektami.

Jednak w całej książce, pomimo tego że akcja była bardzo interesująca, to jej rozwój był nierównomierny. Raz wiele wątków było w fazie kulminacyjnej, a za chwilę nie działo się praktycznie nic. Przez to w pierwszych opisanych przeze mnie był taki natłok emocji i wydarzeń, żę nie miałam momentu na złapanie oddechu. Z kolei w tych drugich strasznie się nudziłam i miałam ochotę zostawić książkę. Niestety na bardzo interesowała mnie fabuła bym to zrobiła.

Ogółem, pomimo braku logiki w kilku pomniejszych wątkach, i braku stałości tempa akcji książkę odebrałam bardzo dobrze. Zainteresowała mnie tym co przedstawia, a także czytało się ją całkiem sprawnie i szybko. Jeśli byłaby druga część raczej bym po nią jednak nie sięgnęła, historia jest jak dla mnie całkowicie zakończona i nie oczekuję więcej.

Jak to jest żyć w społeczeństwie, które cię nie akceptuje? Czy można zaznać szczęścia ukrywają się w ciemnych kątach i przenikając w mroku, by nikt cię nie zauważył? Każdy dzień staje się wyzwaniem, każda chwila staje pod znakiem zapytania, bo może już za chwilę ktoś wkroczy do tego względnie zbudowanego świata i zabierze cię - nie wiesz gdzie - ale na pewno po to, by cię zabić. Czy można tak żyć? Czy można taką egzystencję w ogóle nazywać życiem?

Odpowiedzi na te pytania zna Rowan - drugie dziecko w rodzinie. Świat w którym przyszło jej żyć akceptuje wyłącznie jednego potomka, dlatego dziewczyna żyje w ukryciu. Nie może zaznać prawdziwego życia, bo odsunięta od szkoły i przyjaciół nie wie jak to jest być akceptowanym przez innych. W dodatku jej obecna sytuacja uniemożliwiła zdobycie specjalnych implantów soczewkowych, które nie tylko chronią przed szkodliwym promieniowaniem, lecz także są przepustką do społeczności Edenu. Jednak dziewczyna nie jest z tych, które załamują ręce i płaczą do utraty tchu. Nie jest szczególnie zadowolona z obecnej sytuacji, ale charakter jaki nadał jej autor sprawia, że idzie do przodu i nie poddaje się mimu licznych niepowodzeń. Bardzo polubiłam jej postać i zachwycona pierwszoosobową narracją z jej strony chwytałam każdą podjętą przez nią decyzję zastanawiając się czy słusznie robi, ale trzymając także za nią kciuki.

Eden to ostatnie miejsce na ziemi, w którym można żyć. Joey Graceffa stworzył swojego rodzaju apokaliptyczną wizję świata, w którym ingerencja człowieka skutecznie uniemożliwiła mu dalszy rozwój. Zabrakło zwierząt, nie ma roślin, ludziom przyszło żyć w system sztucznej inteligencji stworzonej przez genialnego naukowca. Eden to miejsce, w którym ściśle ustalone zasady rujnują człowieka - każą mu żyć pod konkretne dyktando, wymuszają na nim przestrzeganie surowych praw i nie pozwalają na chwilę oddechu. Przyznaję, że autor w bardzo drobiazgowy i opisowy sposób potraktował Eden, ale dzięki temu wiele się dowiedziałam i mogłam zrozumieć jego funkcjonowanie. To miejsce zaskakujące i przede wszystkim bardzo intrygujące, w którym nie jest łatwo się odnaleźć a które wiele razy zaskoczyło mnie grozą sytuacji w stosunku do poczynań Rowan.

"Dzieci Edenu" to powieść oparta na znanym schemacie - mroczna wizja przyszłości przytłacza główną bohaterkę, która koniecznie chce się wyrwać spod jarzma narzuconych zasad. A kiedy już myśli, że wszystko się udało: wydarzenia jeszcze bardziej się komplikują. Joey Graceffa wrzuca swoich czytelników w emocjonalną i angażującą podróż, barwnie opisaną, niebezpieczną i pełną nieoczekiwanych zwrotów akcji. Doskonale bawiłam się podczas lektury za sprawą mnóstwa postawionych przede mną wyzwań i zagadek, których rozwiązanie wzięłam sobie do serca a jednocześnie w finale zderzyłam się z nieoczekiwanym zwrotem akcji.

To mądra, dobrze napisana i przede wszystkim bardzo wciągająca powieść z gatunku New Adult i powieści dystopijnej. Inspiruje, wzrusza, bawi i intryguje - to bardzo niepozorna książka, która zabiera czytelnika do wielkiego świata tajemnic i trudnych do zrozumienia zasad, która budzi skrajne emocje i nie pozwala odejść czytelnikowi do ostatniego przeczytanego słowa. W głowie budzi chaos, bo nie jest to historia wybitna i wielu czytelników znajdzie w niej wady jak miejscowy przestój w fabule czy brak ciągłości zdarzeń, ale jest tak pomysłowa i angażująca, że śmiało można przymknąć ta te wady oko. Bo chociaż tak naprawdę to książka młodzieżowa podobna do innych - ma w sobie ten urok, jakiego nie można jej odebrać.