Domek na drzewie

Okładka tej książki jest ładna. Od razu zwróciła moją uwagę. Mamy dwójkę ludzi, chłopaka i dziewczynę, leżących na ziemi i spoglądających w niebo. W dotyku jest matowa, nie posiada skrzydełek, a więc nie ma dodatkowej ochrony przed uszkodzeniami mechanicznymi. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka. Literówek brak, odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane.

Pierwsze spotkanie z autorką i muszę powiedzieć, że żałuję. Żałuję, że ta książka tyle czekała na mojej półce! Jest świetna, naprawdę. Czyta się szybko, przyjemnie, bez blokad. Napisana jest w przystępny sposób. Niesamowicie wciąga, przynajmniej ja od razu wpadłam do wykreowanego przez autorkę świata i zatraciłam się w codzienności bohaterów. Nie spodziewałam się, że będę tę historię tak mocno przeżywać i że zostanie w mojej głowie na dłużej niż kilka chwil. A jednak. Zostałam pozytywnie zaskoczona. Bardzo mi przykro, że o tej książce nie jest głośno. Jest jedną z lepszych powieści obyczajowych, romansów i naprawdę boli, że nikt o niej nie mówi. Jest to pierwszy tom ogólnie z czterech, a gdy weszłam na stronę autorki to znów zabolało. Wydała tyle powieści, w tym trzy następne części Domku, tylko z innymi bohaterami, że aż mi słabo, że wydawnictwo nie kontynuowało chociażby tych trzech książek. Może doczekam się kiedyś, aż inne wydawnictwo się za to zabierze...

Chloe jest dziewczyną, która momentami mnie drażniła. Chciała dla wszystkich dobrze, a samej wychodziła najgorzej i tego właśnie znieść nie mogłam. Jej szkolna przeszłość nie była kolorowa, ale pojawili się bliźniacy i to nieco zmieniło jej życie. Miała przyjaciół, na których w końcu mogła po cichu liczyć. Jak wiecie, przyjaźń a miłość w relacji damsko męskiej dzieli cienka granica. I tutaj... Sami musicie sprawdzić, jak to wyszło. Lubiłam Chloe, ale drażniła mnie, cztery lata później było dokładnie tak samo.

Devon był postacią, której od samego początku nie lubiłam i nie zmieniłam do samego końca o nim zdania, mimo wszystko.

A Gavin... To już inna para kaloszy. To była osoba, którą najbardziej polubiłam, ale i on czasami działał mi na nerwy, w szczególności, kiedy czytamy o nim po czterech latach ciszy. Jego tajemnica... zabolała nawet mnie...

Postacie są dobrze wykreowane, mamy tutaj tych złych i dobrych, którzy się ze sobą przeplatają. Myślę, że znajdziecie swojego faworyta.

Szczerość. Prawda. Wyznania. To powinno zawsze, w każdej relacji być na pierwszym miejscu. Nie żadne kłamstwa, odstawianie na bok niewygodnych prawd, bo na grząskim terenie nie zbudujemy nic solidnego. Szkoda, że nasi bohaterowie od samego początku niekoniecznie to rozumieją. Pakują się w niedopowiedzenia i ich świat wygląda tak, a nie inaczej... Przykro się o tym czytało, ale niestety nawet ludzie wokół nas tak postępują, więc nie ma co się dziwić postaciom z powieści. Myślę, że poprzez ich zachowanie wiele osób może wyciągnąć konsekwencje i ostrzec, czym to wszystko grozi. A grozi naprawdę niczym dobrym...

Fabuła jest przemyślana i dopracowana, wszystko zaczyna się w domku na drzewie i on ma znaczenie. W naszym życiu też są takie elementy, które łączą, które mają swój początek jak i koniec. Może nie jest to coś niesamowitego, ale powieść naprawdę ma sens. Jest trochę przewidywalna, ale mnie to nie przeszkadzało. Czytałam momentami z zapartym tchem i mocno trzymałam kciuki żeby losy bohaterów jakoś się ułożyły...

Mamy tutaj emocje, które przejęłam od bohaterów. Razem z Chloe czułam wszystko, tak jakbym to ja była główną bohaterką. Dlatego tak bardzo mi przypadła do gustu. Nie tylko pod względem wartości, które spokojnie możemy odczytać po zachowaniu czy między wersami. Ale to właśnie fakt odczuwania tego co postaci, ta chemia... Dla niej warto sięgnąć. Naprawdę. Nawet teraz, gdzie kilka pozycji następnych już czytałam, na samą myśl jak oni się czuli przeżywam wszystko od nowa. Zwłaszcza jeśli chodzi o przeszłość.

Akcja ma odpowiednie tempo, a autorka nie przejmuje się nami i co jakiś czas zrzuca na nas takie wydarzenia, że cały świat przewraca się niczym domek z kart.

Reasumując uważam, że naprawdę warto sięgnąć po ten tytuł, nie poczujecie się zawiedzeni. Jeśli lubicie powieści obyczajowe, romanse, to ta książka jest dla Was. Bardzo mi przypadła do gustu i niesamowicie cieszę się, że mam ją w swoich zbiorach. Wydana została w 2018 roku, a więc sześć lat po premierze - na pewno jest trudno dostępna, ale od czego jest olx, vinted czy grupy sprzedażowe na facebooku. Zdecydowanie polecam, nie będziecie żałować!!!

„Chciałam jedynie podążać za głosem swojego serca.

Zamiast tego zgubiłam swoją duszę…

Chciałam wyznać mu swoje sekrety, a przypadkowo stał się jednym z nich.

Chloe Rivers nie sądziła, że będzie miała tajemnice przed swoim najlepszym przyjacielem, ale nie mogła też przypuszczać, że się w nim zakocha. Kiedy w końcu zdecydowała się wyjawić mu swe uczucia, chłopak ją odrzucił.

Gavin Rhodes nie spodziewał się zdrady. Chloe od zawsze stanowiła jedynie zakazaną fantazję – była słodka, piękna, kusząca. Jednak, gdy w końcu nadarzyła się okazja, chłopak popełnił swój największy błąd.

A teraz jest już za późno…

Cztery lata po katastrofalnej tragedii ścieżki życiowe Chloe i Gavina ponownie się krzyżują. Młodzi, ścigani błędami przeszłości, muszą pogodzić się z tym, co ich spotkało. Walczą przy tym z emocjami, które prowadzą ich wprost do miejsca, w którym rozpoczęła się cała ta historia…

Do domku na drzewie…”

„Domek na drzewie” to powieść, która skusiła mnie piękną okładką, a opis jeszcze bardziej rozbudził moją ciekawość. Czułam, że ta książka wręcz do mnie krzyczy, bym ją przeczytała i poznała historię, która została opisana na jej kartach. Ostatnio moje czytelnicze przeczucie kilka razy mnie zawiodło, ale tym razem byłam na 101 procent pewna, że historia ta chwyci w swoje szpony moje serducho. Czy miałam rację? Oczywiście, że tak, bo książka okazała się dla mnie emocjonującą czytelniczą ucztą i mimo tego, że nie znalazłam w niej nic odkrywczego, a wątki w niej zawarte opisał już niejeden autor, to na mnie historia Chloe i Gavina wywarła ogromne wrażenie. Myślę, że to dzięki stylowi, jakim została napisała, który jest lekki i przyjemny w odbiorze i choć książka ma ponad czterysta stron, to tak niesamowicie wciąga, że czyta się ją raz, dwa, bo ciężko rozstać się z bohaterami. Kolejnym plusem są emocje, emocje i jeszcze raz emocje, które potrafią wyszarpać czytelnikowi serce, znajdują się prawie na każdej stronie i naprawdę dają nieźle popalić. Bywały momenty, że musiałam przerywać lekturę, by ochłonąć i uporać się z całym ładunkiem emocjonalnym, który przekazała mi autorka. Niedawno czytałam inną książkę z podobnym wątkiem, ale K.K. Allen swoją historię opisała zdecydowanie lepiej, bardziej zżyłam się z bohaterami oraz bardziej przeżywałam ich historię.

„Wszystko czego chciałam, to podążać za głosem serca. Zamiast tego zgubiłam swoją duszę.”

Kolejny plus to bohaterowie, którzy według mnie zostali nakreśleni przez autorkę idealnie. To postacie wielowymiarowe, które momentalnie kradną serce czytelnika. Niesamowicie ich polubiłam, a Gavin stał się kolejnym moim ulubieńcem. Nie będę ich Wam opisywać, ale myślę, że tak samo, jak ja obdarzycie ich ogromną sympatią. Napiszę tylko, że Chloe to dziewczyna bardzo zamknięta w sobie, ale jak możecie się domyślić, w jej zachowaniu będą zachodzić zamiany, Gavin to chłopak spokojny, wrażliwy i przede wszystkim troskliwy, no i mamy jeszcze Devona, bliźniaka Gavina, który jedynie z wyglądu przypomina brata. Devon uwielbia robić szalone rzeczy i kocha ryzyko. To właśnie w związek z nim wplątuje się Chloe, choć jej serce należy do drugiego z braci...

Autorka porusza w książce także trudne, bolesne i prawdziwe tematy, takie jak trudne dzieciństwo, czy znęcanie się pomiędzy rówieśnikami. Bardzo osobiście to odebrałam, bo przecież dręczenie w szkole, to temat rzeka, który nie ma końca i niestety dotyka wiele dzieci oraz nastolatków, moja córka także tego doświadczyła. Autorka w brutalny sposób uświadomi Wam, jak bardzo takie sytuacje wpływają na życie i odbijają się na przyszłości.

„Domek na drzewie” to powieść wyjątkowa, która chwyta za serce, wzrusza i daje do myślenia. To przepiękna historia o miłości i przyjaźni, która wciąga już od pierwszej strony. Na pewno o niej nie zapomnę…

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Filia.

Są książki, które po przeczytaniu szybko umykają z naszej pamięci i już po kilku dniach musielibyśmy mocno zastanowić się nad przedstawieniem ich treści. Te właśnie po prostu czytamy. Są jednak i takie, które po rozprawieniu się z ostatnią stroną jeszcze na długo pozostają w umyśle przywołując pytanie, dlaczego to już koniec. Właśnie te, które wywołują książkowego kaca są przez nas nie tylko czytane, ale i przeżywane. I właśnie taką powieść chciałam Wam dzisiaj przedstawić. „Domek na drzewie”, którą nie tylko pochłonęłam. Ta historia wciąż żywo we mnie tkwi.

ZARYS FABUŁY

Kiedy nieśmiała i padająca ofiarą kpin Chloe Rivers zaczęła przyjaźnić się z lubianymi bliźniakami, nie przypuszczała, że relacja z dzieciństwa ukształtuje całe jej dalsze życie. Gavin i Devon stali się dla niej czymś więcej niż dobrymi znajomymi. Ale podczas gdy wplątała się w toksyczny związek z jednym z nich, tak naprawdę od zawsze kochała właśnie tego drugiego.

Na wskutek tragicznych zdarzeń utraciła ich obu. Czy bezpowrotnie?

Mijają cztery lata. Chloe powraca tam, gdzie wszystko się zaczęło, nie do końca gotowa na konfrontację z przeszłością. Nie ma pojęcia, że zdarzenia minionych lat powrócą do niej ze zdwojoną siłą, a ona będzie musiała stawić czoła nie tylko wspomnieniom, ale także miłości.

POSTACI BUDZĄCE EMOCJE, CZYLI TEGO SZUKAŁAM

Autorka postawiła na moją ulubioną pierwszoosobową narrację, którą przejmują co rusz raz jeden, raz drugi główny bohater, w tym wypadku Gavin i Chloe. A kreacja postaci tej powieści to mistrzostwo, które konsekwentnie ciągnie się aż do samego końca. Chloe to zwyczajna, raczej cicha i przez pewien czas dająca sobą pogrywać dziewczyna. Uwielbiam ją stąd kibicowałam jej wraz z każdą kolejną stroną coraz bardziej. To jednak nie jej osobowością, a kreacją bliźniaków udało się autorce zabłysnąć. Ten spokojniejszy, utalentowany, pomocny i stonowany – światło. I ten, wokół którego roztacza się mrok, wybuchowy, gniewny, impulsywny. Gavin i Devon. Ich zachowania i charaktery nie są jednak wyssane z palca, ale uderzają w traumy dzieciństwa. Nie tak łatwo tutaj kogokolwiek oceniać, stąd książka wywołuje całą gamę emocji. Od autentycznego szczęścia, po dotkliwy ból.

POCZUJ TO SAM

Akcja powieści rozgrywana jest na dwóch płaszczyznach czasowych. Jest przeszłość skonfrontowana z teraźniejszością, ale wszystko ma swoją kolejność, tytuł i wprowadzenie, przez co udało się uniknąć chaosu, a wręcz przeciwnie. Mam wrażenie, że w tej historii zaplanowano każdy, najmniejszy szczegół. Stąd całość wypadła tak idealnie. „Domek na drzewie” to historia o przyjaźni i miłości, których bazą staje się szczerość, wzajemne zaufanie, ale i dzielony smutek. To nie jest jedna z tych książek, w których namiętność przejmuje stery, a kiedy już je złapie, bohaterowie nie wychodzą z łóżek. Owszem, historia potrafi rozpalić tak, że naprawdę przydałby się wachlarz, ale wszystko przez długo budowane fundamenty uczuć, dzięki którym każda przeżywana emocja wypada tak naturalnie, jakby miała miejsce w rzeczywistości i bezpośrednio dotykała czytelnika.

NIE TYLKO MIŁOŚĆ

W tle pojawiają się niewygaszone traumy z przeszłości, konsekwentnie odbijające się w dorosłym już zachowaniu poszczególnych postaci. Powieść posiada kilka wątków, są zwroty akcji, momenty kulminacyjne, wiodący element domku na drzewie i następujące po sobie konary, będące tak naprawdę kolejnymi częściami tej publikacji. Styl autorki, dialogi, pomysł na zawiłą fabułę, cudowni bohaterowie i ta magiczna okładka. W tej książce po prostu nie da się nie zakochać.

PODSUMOWANIE

Czytałam ją przemierzając prowansalskie wzgórza i ciężko było mi się zmotywować, by zerknąć do okna na widoki, które naprawdę zapierają dech. Czar przyciągania stron był tak wielki, że nie potrafiłam się oderwać. Kiedy zamknęłam ostatnią stronę powiedziałam mojej mamie, musisz to przeczytać. I Wam zalecę dokładnie to samo. Jeśli lubicie poruszające historie z miłością na czele, koniecznie dajcie jej szansę. A ja zakończę tą recenzję z jedną myślą. K.K. Allen zapodała mi historię, która już została moją najlepszą książką tego miesiąca, bo raczej nic nie będzie w stanie jej dorównać.

[Adres usunięty]

"Domek na drzewie" zaintrygował mnie od pierwszych stron. Historia Gavina i Chloe sprawiła, że przez całą książkę byłam naelektryzowana emocjami jakie towarzyszyły głównym bohaterom. Ich uczucia udzielały się również mnie, przez co nie raz czułam jak mnie one przygniatają, a ja z powodu ich nadmiaru musiałam kilka razy przerywać lekturę by ochłonąć. Uwielbiam książki za to, bo to je definiuje u mnie jako najlepsze i niezapomniane. Dajmy na przykład "Promyczka" czy "Kochając Pana Danielsa" i "Powietrze, którym oddycha", które do dziś noszę w sercu, a minęło już dużo czasu, kiedy ostatni raz po nie sięgnęłam. Myślę, że "Domek na drzewie" również tak się utrwali w moim umyśle.

Książka skupia się na takich tematach jak dręczenie w szkole, czy trudne dzieciństwo, które wpływa na naszą osobowość i postępowanie. Pokazując, że prześladowany niekiedy sam staje się prześladowcą.

"Domek na drzewie" to powieść pełna takich emocji jak ból, strata, poczucie winy, gniew i żal, ale też pożądania i nadziei.

Autorka umiejętnie przeplata wątki z przeszłości z teraźniejszością pozwalając nam poznać lepiej wydarzenia, które przyczyniły się do tragedii, ale również zrozumieć jak głęboka więź łączyła głównych bohaterów.

K.Allen ma lekkie i przyjemne pióro. "Domek na drzewie" wciąga od pierwszej strony i w napięciu trzyma do ostatniej. Nie brak tu emocji, dobrze wykreowanych postaci, których nie da się nie lubić. W powieści są komplikacje, walka ze sobą, z przeszłością, z uczuciami i z moralnością. Ja jestem zachwycona tą książką i z pewnością powrócę do niej.