Dom na Wschodniej

„Codziennie znajdujemy się na zakręcie i codziennie wybieramy, a ta historia może się potoczyć w prawo, w lewo albo jeszcze inaczej. Może być dobrze, może być źle. Suma wyborów.”

Doro wraz z matką i siostrą Różą przeprowadzają się na podkrakowską wieś. Ich mama pracująca jako położna stara się pogodzić pracę wraz z obowiązani starając się jednocześnie ułożyć swoje życie od nowa. Do sąsiedniego domu na Wschodniej wprowadza się Emma ekscentryczna starsza pani wraz z dziećmi, pomocą domową i nietypowymi pracownikami. Jakie tajemnice skrywa dom na Wschodniej?

„Dom na Wschodniej” to pełna przygód i ciepła opowieść w której nie brakuje nawiązań do Muminków. Nie brakuje tu problemów dnia codziennego, pierwszych miłości, porażek czy nastoletnich problemów. Całość nie jest przy tym pozbawiona realizmu czy wyzwań jakie niesie codzienne życie. Autorka w swojej powieści podejmuje szereg ważnych tematów takich jak nastoletnia ciąża, rasizm, adopcja, odwyk, samotność, walkę z nałogami czy pomoc słabszym. Największym plusem książki są jej bohaterowie. Są nietuzinkowi, mają swoje wady i zalety, własne zdanie czy poglądy na konkretny temat. Są po prostu ludzcy. Poznając ich przeszłość na pewno nie będziemy się nudzić zwłaszcza że nie mieli oni łatwego życia.

To w jaki sposób została napisana ta książka sprawia, że czyta się ją szybko i przyjemnie. Pomimo, iż jest adresowana do młodzieży to starszy czytelnik także znajdzie w niej coś dla siebie. Całość jest niezwykle mądra i poruszająca.

Powieść skupia się na Teodorze Kowalskim, szesnastoletnim chłopcu zwany Doro, który pełni rolę narratora. Razem z matką i młodszą siostrą uciekają z Krakowa przed okrutnym ojcem. Po wielu przeprowadzkach osiedlają się w małej wsi Jadownik niedaleko Krakowa. Choć wynajmują skromną chatkę bez bieżącej wody i ogrzewania, to dla nich jest lepsze niż życie w ciągłym strachu. Doro rozpoczyna naukę w miejscowym gimnazjum, gdzie spotyka rówieśników, ale bliższą przyjaźń nawiązuje z dziećmi z sąsiedztwa, które zamieszkują Dom na ulicy Wschodniej. W tym domu mieszka starsza pani Emma wraz ze swoimi podopiecznymi, którzy przeżyli trudne losy. Czy uda im się poukładać życie na nowo?

Opowieść o losach bohaterów w tej powieści jest niezwykle intrygująca. W towarzystwie każdej z postaci dzieje się coś wyjątkowego i pociągającego. Coś, co wydaje się niemożliwe, ale jednocześnie fascynujące. Budowana fabuła kusi do dalszego poznawania historii i nie pozwala oderwać się od lektury. Postacie, które w niej występują, są tak wyraziste, że można je pokochać, znienawidzić lub po prostu nie lubić.

Książka porusza trudne tematy, takie jak przemoc domowa, nieletnie macierzyństwo, rasizm, adopcja, uzależnienia, samotność oraz pierwsza miłość. Każde z dzieci ma trudną przeszłość, związane ze stratą bliskich, niezależnie od okoliczności. Jednakże pojawia się osoba gotowa pomóc im w trudnych chwilach. Dodatkowo, w fabułę wplata się tajemnica związana z kluczem, który Teodor znalazł. Jakie drzwi otwiera?

W książce autorka wplata również motyw Muminków. Róża, jako małe dziecko, postrzega świat przez pryzmat tych postaci, nadając imiona z bajki swoim nowym znajomym. To zabawne, jak trafnie wybiera przydomki dla różnych postaci i jak odnajduje w nich cechy podobne do tych, które widzi u swoich przyjaciół.

Powieść wciąga czytelnika w świat bohaterów pełnych determinacji, pragnienia bezpieczeństwa i szukania miłości. To historia o przetrwaniu, odwadze i solidarności, która z pewnością dotknie serca czytelników.

Jak to dobrze po „Akuszerkach” móc znów wrócić do Jadownik, tyle tylko, że już dzisiejszych, choć w dalszym ciągu klimatycznych, tajemniczych i uroczo zaściankowych. „Dom na Wschodniej” jest debiutancką powieścią Sabiny Jakubowskiej, skierowaną głównie do młodzieży, co nie znaczy, że starszyzna nie może po nią sięgnąć. To bardzo rodzinna historia, poruszająca ogrom tematów, z którymi mierzą się współczesne rodziny. Autorka z impetem wrzuca nas, czytelników, jak i swoich bohaterów w nowe miejsce i pozwala swobodnie płynąć wydarzeniom.

Świat Jadownik widzimy oczami Doro, nastolatka, dla którego przeprowadzka była wyborem koniecznym. Wraz z matką i rodzeństwem mieszkają w domu, który trzeba opalać, którzy nie ma bieżącej wody, a o szybkim Internecie można pomarzyć. To cena, jaką bez wahania zapłacili za spokojny sen, i nie jest tego w stanie zrozumieć ten, który nigdy nie czuł permanentnego strachu przed bliską osobą. Nie ma zmian bez zmian, a każdy krok po takiej decyzji zawsze jest trudny. Nie inaczej będzie w tej historii, ale kiedy ktoś jest dobry... spotykają go dobre rzeczy, a na drodze stają dobrzy ludzie. Doro poznaje nowych przyjaciół, którzy dorównują jego inności, a nawet ją przebijają.

Nie sposób zdradzać tu czegoś więcej z fabuły, ponieważ rozdziały są krótkie, a w każdym z nich akcja zmienia się dynamicznie. To jedna z tych książek, w których człowiek zatapia się od pierwszych stron. Mądra, poruszająca, z przesłaniem. W końcu to Jakubowska :) Klasa sama w sobie.

„To, że ktoś traktował mnie jak zero, nie czyni ze mnie zera. A to, że ktoś chciał ciebie potraktować jak przedmiot, nie ma nic wspólnego z prawdą o tobie”. Do zapamiętania.

IG @angelkubrick

Gdy rok temu „Akuszerki” zawojowały rynek wydawniczy w Polsce ja z niecierpliwością czekałam na kolejną powieść Sabiny Jakubowskiej.

W tym roku wydawnictwo Relacja wydało ponownie debiutancką powieść Jakubowskiej „Dom na Wschodniej”. Powieść jest przeznaczona głównie dla młodzieży, ale ja jako już dorosła osoba z miłą chęcią ją przeczytałam.

„Dom na Wschodniej” to historia Doro czyli Teodora, jego mamy i jego młodszej siostry, Róży. Przeprowadzają się z Krakowa do Jadownik by we wsi znaleźć spokój po ciężkich wydarzeniach z przeszłości. W tym samym czasie do domu na ulicy Wschodniej wprowadza się nietypowa rodzina. Doro zaprzyjaźnia się z nimi, poznaje sekrety tej rodziny. Rodzina panny Emmy to tak naprawdę zlepek ludzi, którzy znaleźli się tam z najróżniejszych przyczyn.

Ta książka ma w sobie coś niesamowite, od początku czuć tu ten klimat wyjątkowości. Czytając ma się wrażenie, że zaraz stanie się coś magicznego spoza naszego świata. Ta aura tajemniczości jest tym co przyciąga do książki. Ja od pierwszych stron byłam zauroczona klimatem książki. Jest to coś mało spotykanego na rynku wydawniczym. Sabina Jakubowska stworzyła książkę bez szaleńczo mknącej akcji, bez fajerwerków, ale przy tym jednocześnie czuć tą werwę w fabule. Może to za sprawą pani Emmy, która jest bardzo dziarska i żywiołowa jak na swój wiek.

Nie wiem czy młody czytelnik doceni tą książkę tak bardzo jak ja, gdy jestem już dorosła. Mam nadzieję, że tak, ponieważ ta pozycja jest naprawdę warta uwagi. To nie jest jedynie zwykła opowieść o szesnastoletnim chłopaku i jego przygodach. Autorka bardzo zręcznie wplata do swojej powieści też trudne wątki, z którymi styka się młodzież w życiu codziennym (nastoletnia ciąża, znęcanie się, narkotyki czy alkohol). Jednak wplata to tak umiejętnie, że czytelnik czyta o tym z zainteresowaniem, a przynajmniej ja tak miałam. Te tematy nie górowały nad całą powieścią i to było, że napiszę tak kolokwialnie w punkt.

„Dom na Wschodniej” oczywiście po „Akuszerkach” stał się moją jedną z bardziej ulubionych książek. Jest tytułem, do którego będę niejednokrotnie wracać, czy to czytając fragmenty, całość czy po prostu miło ją wspominając. To powieść, która pozostaje w głowie na długo.