Diabolika

Na początku – tak do około 180 strony strasznie mnie ta powieść męczyła, nużyła. Bo to było takie połączenie pamiętnika Kaliguli czy innego Nerona z Kapitolem z Igrzysk śmierci. Czyli rozpasanie, ciągle zabawy, cesarz z piekła rodem, poddani nie lepsi a Nemezis ciągle płacze za swoją Sydonią. Ale od początku. „Diabolika” S.J. Kincaid opowiada o sztucznie wytworzonej istocie, Nemezis, która służy tylko jednemu – musi chronić dziedziczkę Sydonię. Wychowała się razem z tym dzieckiem, pokochała ją, musi i chce odbierać wszystko zło, którym karmi się wszechświat. Taki nowoczesny chłopiec do bicia. Jest to kobieta – humanoid o niezwykłej sile, energii i wrażliwości. Kiedy okazuje się że cesarz zaprosił wszystkich dziedziców do pałacu gdzieś we wszechświecie, postanawia za namową matki Sydonii lecieć zamiast niej. Właściwie to jej kazano. Przybywa do tego ogromnego statku, tej stacji kosmicznej ale nadal nic się nie dzieje. Wszyscy są tacy sztuczni, nijacy, ciągłe bale, intrygi, nuda. Ale kiedy poznałam następcę dworu, szalonego i niebezpiecznego Tyrusa wszystko się zmieniło. On aby przetrwać musiał udawać chorego na umyśle, jednak to wyjątkowy i genialny chłopak. Szczególnie w tej pierwszej wersji, szalonego stańczyka podobał mi się najbardziej. Nemezis musi zawrzeć pakt z Tyrusem aby zemścić się na rodzinie królewskiej i na wszystkich, którzy skrzywdzili Sydonię. A że z biegiem dni zakochuje się w szalonym chłopaku to zupełnie inna historia. Żeby się przekonać jak to było z ich miłością, z Sydonią, z dworem królewskim, z niebezpieczną świtą cesarza musisz zajrzeć do książki. Polecam.

Nemezis jest diaboliką – istotą podobną do ludzi, lecz nastawioną wrogo do wszystkiego, co może zagrozić jej właścicielowi. Jest wyhodowana tak, by walka była jej żywiołem. Gdy Nemezis trafia do Sydonii, zostaje z nią związana. Ma chronić dziewczynę, córkę senatora, a w razie potrzeby oddać życie w jej imieniu. Dlatego też gdy cesarz wzywa Sydonię na swój dwór, jej rodzina postanawia, że zamiast senatorskiej córki pośle diabolikę. Rozpoczyna się żmudny proces upodabniania Nemezis do ludzkiej dziewczyny. Czy uda się zwieść władcę i cały dwór?

Diabolika S.J. Kincaid to powieść młodzieżowa, której główną bohaterką i narratorką jest Nemezis. Dziewczyna jest diaboliką – specjalnie wyhodowaną istotą, która jest agresywna, silna i waleczna, a po przywiązaniu do właściciela jej celem życiowym staje się jego ochrona. Z jej panią, Sydonią, łączą ją silne więzi. Nemezis nie zawaha się przed niczym, by zapewnić Sydonii bezpieczeństwo. Niestety, zdarza jej się działać instynktownie, co momentami może przynieść jej więcej strat niż korzyści.

Nemezis zostaje posłana na cesarski dwór zamiast swojej pani. Jednak diabolika znacznie różni się od ludzkiej dziewczyny – musi więc nie tylko zmienić swój wygląd, lecz przede wszystkim zachowanie. Na dworze dzieje się wiele rzeczy. Nie brakuje intryg i tajemnic. Nemezis trafia w sam środek towarzyskich sieci, które są bardzo skomplikowane i czułe. Nienawykła do takiego życia, musi bardzo uważać. Chce zapewnić sobie sprzymierzeńca, powinna też unikać osób, które mogą sprawić, że wizerunek Sydonii zostanie poddany osądom. Kolejne wydarzenia, zmiany stron, niespodziewane sojusze i ujawnione sekrety sprawiają, że Nemezis zostaje wciągnięta w coś, czego nigdy by się nie spodziewała. Mimo że jest diaboliką i nie ma uczuć, to jako jedna z nielicznych nie może zrozumieć zachowania dworzan – ich umiłowania do brutalnych zabaw i braku szacunku nawet do najbliższych krewnych.

Najmocniejszą stroną pozycji jest wykreowany przez autorkę świat. Podobał mi się pomysł na stworzenie diabolik. Nemezis była intrygującą bohaterką, szczególnie gdy zaczęła dostrzegać pewne rzeczy w swoim zachowaniu, których się nie spodziewała. To fascynujące móc oglądać jej zmianę. Również skomplikowane relacje międzyludzkie, dworskie życie, dążenia do władzy są interesujące. Nadają one książce świetnego klimatu – pełnego napięcia, niepewności, jakbyśmy wraz z Nemezis stąpali po cienkim lodzie. Niestety, to wszystko nie uratowało jednak powieści. Książka nie zaskoczyła mnie niczym nowym, powiela ten sam schemat co inne podobne powieści młodzieżowe. Owszem, tematy związane z władzą i jej intrygami są wciągające, jednak całość wygląda jak wiele innych pozycji – szczególnie w relacjach między Nemezis a jej nowym sprzymierzeńcem czy w przypadku rozwoju akcji.

Jeśli nie czytaliście zbyt wiele powieści młodzieżowych, w których pokazuje się nową wizję świata zbudowanego po jakiejś katastrofie, możecie sięgnąć po Diabolikę. Jeśli jednak macie za sobą już kilka czy kilkanaście pozycji z tego gatunku, możecie poczuć się rozczarowani. Nie znajdziecie tu niczego nowego – poza postacią diaboliki – i odkrywczego, schematy są powielone, a sama fabuła jest przewidywalna i mało zaskakująca.

Wow, zastanawia mnie dlaczego ta powieść dostała tak dobre recenzje. I to nie tylko na rodzimych portalach. Goodreads ocenia ją na ponad cztery gwiazdki na pięć. Dla mnie powieść ta wypadła blado. Nie ma w niej nic co czyniłoby ją lepszą od innych powieści z gatunku New Adult SF. Mamy tu do czynienia z utartych schematem, nawet dystopijny świat który poznajemy wydaje się nam znajomy. Oczywiście do przewidzenia było, że pojawi się również wątek miłosny. Więc co takie czytelnicy znaleźli w tej książce, że aż tak są nią zachwyceni? Niestety nie jestem w stanie odpowiedzieć na to pytanie.

Nemezis jest Diaboliką. Sztucznie wyhodowanym ludzkim bytem, jednak ze zmienionym kodem genetycznym. Jej hodowcy zaprogramowali ją tak by mogła służyć tylko i wyłącznie jednej osobie. Miała jej strzec przed wszystkimi czyhającymi niebezpieczeństwami. Diaboliki są większych rozmiarów niż normalni ludzie, mają też więcej siły, są prawdziwymi drapieżnikami z rozbudowanym instynktem łowieckim. Jednak dla osób, którymi się opiekują są gotowe oddać swoje życie. Tylko ich kochają , tylko wobec nich są lojalni, potrafią nawet zabić członków rodziny swoich

podopiecznych, jeśli wyczują że im zagrażają.

Właścicielką Nemezis została Sydonia, córka senatora, osoby bardzo kontrowersyjnej, będącej w zatargu z rządzącym Galaktyką cesarzem. Senator oskarżany jest o Herezję, a nad jego domem zbierają się czarne chmury. Pewnego razu Sydonia wyzwana zostaje na dwór cesarski by stawić się przed sądem. matka dziewczyny, wiedząc , że jej córka nie ma wystarczająco dużo temperamentu i odwagi postanawia zamiast niej wysłać jej Diabolikę. Nemezis oprócz zabiegów mających upodobnić ją do istoty ludzkiej, pobiera lekcje etykiety. Kiedy jest gotowa statek zabiera ją w sam środek galaktyki, gdzie ma udawać swoją Panią i zadbać o to by jej imię pozostało nieskalane.

Super. Wszystko to brzmi bardzo zachęcająco. Naprawdę liczyłam na to, że dostanę książkę inną niż wszystkie. Jednak już wcześniej powinnam zacząć coś przeczuwać. Kilka lat temu dostałam pierwszy tom serii "Selekcja" Kiery Cass. Przyznam szczerze, że nie udało mi się dobrnąć nawet do połowy. Potem przyszła pora na "Niezgodną"- i to samo, następnie "Obca"- trzydziesta strona i koniec. A wszystkie te pozycje dostawały bardzo wysokie noty. Potem przez jakiś czas dałam sobie spokój z tym gatunkiem. Gdy zobaczyłam okładkę "Diaboliki" miałam przeczucie, że to jest to. Niestety.

Dostałam kolejny odgrzewany kotlet, powielony schemat, na którego czoło wysuwa się wątek miłosny. I to właśnie ON zabił całą książkę.

Od samego początku książki, ba od samej okładki, autorka wmawia nam że nasza główna bohaterka nie jest człowiekiem, tylko specjalnie wyhodowanym humanoidem, którego głównym celem jest ochrona swojego Pana. I powiem, że na początku Nemezis była dla mnie bardzo wiarygodna. Wszystko co robiła miało na celu służenie Sydonii, zwracała uwagę na otoczenie, przewidywała zagrożenia, była jak czujny pies myśliwski. Krytycy zarzucają książce, że jest zbyt brutalna. Moim zdaniem Diaboliki powinny być brutalne, powinny nie mieć skrupułów i nie wahać się przed skręceniem karku wrogom swoich właścicieli. Więc o co cały ten szum?

Jednak w połowie książki coś się zmieniło. Istota, która miała nie znać uczuć , nagle zaczyna je odczuwać. WTF?? Czuje strach, smutek, żal, złość. Co się stało z tym drapieżnym stworzeniem? Czy coś poszło nie tak w procesie tworzenia? Czy nastąpiło jakieś zwarcie? Ale przecież Nemezis nie jest cyborgiem. Czy akurat ta Diabolika była nieudanym egzemplarzem? A może każda by się taka stała jeśli dać jej taką możliwość? Może to te lekcje etykiety uczyniły ją bardziej ludzką? Na to pytanie niestety nie jestem w stanie odpowiedzieć. Ale jedno wiem na pewno, w tym momencie bohaterka straciła dla mnie wszelką wiarygodność i zaczęłam podchodzić do książki z destansem i sceptycyzmem, i to się nie zmieniło do samego końca.

Jak już wiemy nasza Nemezis ( może za sprawą religii- ważny element w książce- czy Bóg wie czego jeszcze ) ma uczucia. Ba, pomijając te podstawowe, ma jeszcze uczucia wyższe - kocha. I to był już totalny gwóźdź do trumny. Mogłam jej jeszcze wybaczyć pewne wybryki ale tego, że się zakochała niestety nie jestem w stanie. Wątek romansu zabił tę książkę, a najgorsze jest to, że bez niego fabuła by zyskała i to bardzo dużo. Na prawdę, wystarczyło zmienić parę wątków i dialogów i powieść by zyskała na autentyczności.

Widać, że autorka dużo czerpała od innych pisarzy gatunku sf czy New Adult. Świat, który nam przedstawia nie był dla mnie nowy ani zaskakujący. Cała książka była raczej dość schematyczna, i troszeczkę naciągana. Nie potrafiłam sobie wyobrazić, jak to wszystko miało wyglądać. Wiemy, że ludzkość zawładnęła wszechświatem, wiemy że planeta ziemia nie ma już większego znaczenia i żyją na niej wyrzutki społeczeństwa. Wiemy, że elita planety nie robić nic tylko pije i się bawi, a ponad to korzysta ze zdobyczy technologicznych swoich przodków. Ci bogatsi żyją na wielkich statkach kosmicznych, którymi sterują maszyny, które naprawiają maszyny, a żeby to wszystko działało to muszą być kolejne maszyny by naprawiać te maszyny itd itd. Problem jest taki, że technologia się starzeje , maszyny psują a nie ma kto ich naprawiać, gdyż nie kształci się specjalistów ani inżynierów, bo wiedza jest zakazana. yyyy.. co? Nie bardzo zrozumiałam dlaczego uczenie się miało by być złe? I tym samym fabuła była dla mnie nieco niezrozumiała. Skoro wszyscy zdawali sobie sprawę, że bez wiedzy wszystko to upadnie już w najbliższej przyszłości to dlaczego zamiast to zmienić to zwolenników tzw herezji ( czyt. nauki ) skazywali na śmierć? Chyba tylko i wyłącznie po to by książka zyskała jakąś fabułę.

Oj ciężko się to czytało nie powiem, co prawda udało mi się dobrnąć do końca ( choć od połowy już go przewidziałam ) jednak było to nie lada osiągnięcie. Płytcy, mało wiarygodni bohaterowie, którzy działają bez zastanowienia. Świat, który ( choć dobrze odmalowany ) również nie jest wiarygodny. Koniec , który niczym nie zaskakuje. Jeszcze pierwsza połowa książki była znośna , potem było tylko pod górkę. I te nudy. Nie polecam i sama na pewno nie sięgnę po drugi tom .

Diabolika okazała się niewątpliwie książą, która była inna niż wszystkie. Wprowadziłą mnie w zupełnie inny świat i klimat, z którym dotąd nie obcowałam. Była to zdecydowanie niesamowita przygoda, choć nie idealna. Momenatmi bowiem, gubiłam się lub oczekiwałam tego co juz przewidywałam, tylko po to by wiedzieć co będzie jeszcze później.

Zacznijmy jednak od fabuły. Przepełniona jest ona emocjami i zagadkami, których rowiązanie nieraz było zadziwiające. Jednak jak już wspomniałam nie uniknięto tu sztampowośći. Autorka świetnie tutaj trzymała napięcie, Potrafiła momentami zmrozić mnie w oczekiwaniu na rozwiązanie danej sprawy. Co więcej nie brakowało tu krwawych scen. i choc często bywa tak, że są one zbyt przesadzone, Tutaj jjednak, mimo iż czasem dość ostre, to czytało się je z wielkim zainteresowaniem. Czasami co prawda pojawiały się momenty, w których autorka rozwlekała swoje myśłi między wieloma według mnie nieistotnymi aspektami, a to tylko odrzucało mnie od dalszego czytania. Na szczęście nie było tych momentów zbyt wiele.

Podobała mi się głowna bohaterka. Jak zwykle w takich książkach jest to postać bardzo silna i bezwzględna. Nie boi się stawiać przeciw innym i walczyć o swoje prawa, a także dążyć do postawionych celów. Nie boi się być brutalna. Robi co chce i nieogląda się na innych. Na jasny cel i niewiele czynników jest w stanie to zmienić.

Nie sposóbb nie wspomniec tu o okładce książki. Jestem wielką fanką białych kiązek, zatem oczywistym jest, że ta podoba mi się szcególnie. W dodatku głowna grafika idealnie komponuje się z tym co jest w środku.

Czy polecam "Diabolikę" Niewątpliwie seria zapowiada się bardzo dobrze. Liczę na to, że w kolejnych częściach autorka wykaże sie większą kratywnośćią i będzie w stanie zaciekawić mnie równie mocno jak w tym tomie. Ale to się dopiero okaże. Jak na razie jest to bardzo dobry start.

Co mogę napisać o książce, o której napisano i powiedziano już chyba wszystko? Co mogę dodać, oprócz tego, że książka mnie rozwaliła na łopatki, pomimo tych wszystkich pozytywnych ocen, nie nastawiałam się na wielkie WOW. A dostałam świetną książkę, którą dosłownie połknęłam, nie mogąc się oderwać.

Nemezis jest diaboliką, nie posiada uczuć, wolnej woli, a jej jedyny cel to obrona Sydonii. Zrobi dla niej wszystko, zabije i da się zabić, bo jest ona jedyną osobą, którą pokocha.

Trzeba przyznać, że autorka miała rewelacyjny pomysł na książkę. Nie jest to typowa młodzieżówka, choć do takiej kategorii jest zaliczana. Bardzo ciekawie wykreowany świat, nie, nie świat — wszechświat, ludzie odwrócili się od nauki, nie czytają, nie uczą się, nie tworzą nowych wynalazków. W przeszłości wiele osiągnęli, lecz jeden wypadek uniemożliwił dalszy rozwój technologiczny.

Niesamowita wręcz kreacja bohaterów, począwszy od Nemezis, przez Sydonię, Cygnę, Randewalda, aż do genialnego Tyrusa. Nie będę o nich pisać, musicie sami ich poznać. S. J. Kincaid zaskakiwała mnie na każdym kroku, tajemnica goniła tajemnicę, a intrygi mające miejsce na dworze cesarza były nie do przewidzenia. Muszę się przyznać, że nie potrafiłam przewidzieć zakończenia tej książki, a ilekroć wydawało mi się, że zbliżam się do rozwiązania zagadki, autorka wykonywała gwałtowny zwrot, który jeszcze bardziej mnie od niego odsuwał.

Diabolika to mistrzowsko stworzona historia o człowieczeństwie, wadze prawdziwych uczuć i o inteligencji, którą ciągle trzeba rozwijać. S. J. Kincaid bardzo mnie zaskoczyła i z niecierpliwością czekam na drugi tom serii. Polecam, bardzo gorąco, nie tylko fanom książek młodzieżowych.

Ciężko było mi się wgryźć w tę książkę. Coś nie do końca mi pasowało i sama nie wiem czy był to ten świat przedstawiony, główna bohaterka i cały ten dziwny system. Czytanie pierwszych stron szło mi strasznie topornie i zastanawiałam się, jak będzie dalej. Na szczęście później było znacznie lepiej...

S.J. Kincaid nie od samego początku wyjaśniła czytelnikowi, w jakim świecie toczą się wydarzenia bohaterów. Czytelnik mógł się jedynie domyślać, że na pewno nie jest to Ziemia i na pewno nie czasy obecne. Trochę się tego będę czepiać, ponieważ lubię mieć wyjaśniony i opisany świat przedstawiony. Domyśliłam się, że jest to mieszanka dystopii ze science fiction, a akcja dzieje się w kosmosie, ludzie mieszkają na statkach kosmicznych... Jeśli chodzi o świat przedstawiony, to, kiedy już doszłam do tego gdzie, co i jak, i mogłam skupić się na całej reszcie, stwierdzam, że autorka poradziła sobie świetnie i cała ta konstrukcja przypadła mi do gustu.

Bardzo interesował mnie temat diabolików? (nie wiem jak się to odmienia). Byłam ciekawa w jaki sposób te stworzenia okażą się inne od tych, które do tej pory były mi znane. Przyznam, że Kincaid miała pomysł na diaboliki i fajnie go wykorzystała. Genetycznie zaprojektowani ochroniarze, którzy w obronie swojego właściciela są zdolni do wszystkiego. A naprawdę mogą wiele, ponieważ dysponują siłami nadprzyrodzonymi. Są idealnymi mordercami, nie odczuwają żadnych uczuć, nie okazują współczucia... Są całkowicie obojętne na los innych istot, prócz swojego właściciela, dla którego zrobią wszystko i poświęcą się całkowicie. Wiecie co? Kupuję to!

Po takim opisie, spodziewałam się sporo krwawych i mocnych wydarzeń... Długo, długo nic. Dopiero potem zaczęło się coś dziać. I w tym temacie było naprawdę dobrze. Nie to, że rajcują mnie takie opisy, niemniej tego się spodziewałam i to chciałam w tej książce uświadczyć. Jeśli chodzi o zaskoczenie i emocje towarzyszące lekturze "Diaboliki", to autorce niejeden raz w drugiej połowie książki udało się mnie zaskoczyć. A towarzyszące tym wydarzeniom emocje były naprawdę skrajne. A i napięcie trzymało mnie już do końca z pytaniami "i co teraz? jak to będzie?".

Książka jest interesująca i całkiem oryginalna n tle innych książek tego typu, niemniej nie pokuszę się o stwierdzenie, że jest najlepszą jaką czytałam czy też, że jest najlepszą książką młodzieżową. Niestety czegoś mi brakowało, może to ta pierwsza połowa jakoś mnie nastawiła na takie stwierdzenie. Jest dobra, miło się ją czyta, pomijając - w moim przypadku - toporny początek i kilka minusików. Z całą pewnością jednak stwierdzam, że jest ona godna uwagi, a nawet więcej. Sądzę, że warto wyczekiwać jej premiery, bo temat tytułowych istot jest całkiem oryginalny i zapewne spodoba się wielu osobom. W dodatku akcja dzieje się w kosmosie, a i to jest gratka dla miłośników takich tematów.

sol-[Adres usunięty]

Diaboliki to specyficzne stworzenia i choć wyglądają jak ludzie, są silne i bezlitosne. Zakodowano w nich mordercze skłonności, mają zabijać i chronić człowieka, z którym zostają połączone. Człowiek staje się dla nich najważniejszy, nic więcej się nie liczy…. Są absolutnie oddane i lojalne, stają się strażnikiem swoich panów, bez względu na wszystko.

Nemezis jest diaboliką, która została wybrana i przystosowana do służby Sidonii, córce gubernatora Impirian. Diabolika uwielbia swoją panią, która jest jej przyjaciółką, a Donia kocha swą dibolikę jak siostrę. Są nierozłączne, łączy je specyficzna więź. Sidonia nie wyobraża sobie życia bez Nemezis, a dla Nemezis córka gubernatora jest centrum wszechświata i nie ma nic ważniejszego. Można rzec sielanka… Niestety, ojciec Sidonii nie przyporządkowuje się rozkazom cesarza, ma swoje zdanie i punkt widzenia, co jest źle postrzegane przez władcę. Kiedy przychodzi rozkaz pozbycia się diabolikę, nie podporządkowuje się i musi fortelem dowieść, że pozbył się jej. Po kolejnej niesubordynacji gubernatora, cesarz postanawia ukarać go dotkliwiej – rozkazuje przysłać do stolicy Sidonię, co może oznaczać jej śmierć. Rodzina wymyśla wyjście z sytuacji, niebezpieczne, ale jedyne. Przygotowują diablikę, aby zastąpiła swoja panią na dworze – ma udawać Sidonię u cesarza. Nie jest to proste, ale może się udać. Wyjazd do cesarza to egzamin dla nich obu. Czy Nemezis uda się udawać Donie? Czy przeżyje wyprawę? Przeczytajcie!

„Diabolika” to niezwykła, bardzo oryginalna i wciągająca powieść. Pochłonęłam ją błyskawicznie i miałam nie lada przyjemność. Stanowiła miłe oderwanie od ciągu słodko-gorzkich opowieści o życiu, które ostatnio czytałam. „Diabolika” jest bardzo specyficzna, bo trudno ją jednoznacznie określić, wymyka się szablonom, jest nietypowa i to jej wielki plus. Czytałam ją z wypiekami na twarzy i trudno mi było ją odłożyć. Pochłonęła mnie bez reszty opowieść o Sidonii i jej diabolice oraz wyzwaniu, któremu musiały sprostać. Powieść ma swój specyficzny klimat, a akcja mknie jak porywisty wicher i porywa czytelnika w sieć wydarzeń. Finał zaskakuje i sprawia, że pozostaje niedosyt – chciałoby się jeszcze….

Jeśli lubicie niestandardowe i oryginalne powieści, to Diabolika jest lekturą obowiązkową – polecam!

[Adres usunięty]

Recenzja znajduje się również na moim blogu: [Adres usunięty]

Fantastyka dla młodzieży to jeden z moich ulubionych gatunków, choć czasem irytujący przez zbyt wyeksponowany wątek miłosny. Opis "Diaboliki" jednak nie zapowiadał takiego wątku, więc bardzo mnie zainteresował futurystyczną wizją ludzkości.

Nemezis jest diaboliką, czyli stworzeniem z wyglądu przypominającym człowieka, jednak w rzeczywistości jest to specjalnie zaprogramowana istota, mająca służyć jednej osobie i niezależnie od wszystkiego - bronić ją, nawet za cenę własnego życia. Nemezis trafia do rodziny Impirian i zostaje osobistą diaboliką córki państwa - Sydonii. Po kilku latach służby nastają ciężkie czasy dla diabolik, które powoli wymykają się spod kontroli. Okazuje się, że czasem, aby bronić swojej podopiecznej, mordują całe rodziny, myśląc, że stwarzają one zagrożenie dla ich ukochanego człowieka. Cesarz postanawia doprowadzić do śmierci wszystkich diabolik i zakazuje ich tworzenia. Jednak Nemezis nie umiera i w wyniku podstępu trafia do posiadłości cesarza...

Wielkim plusem jest to, że wszystkie nowe słowa i świat wymyślony przez autorkę są wprowadzane spokojnie i wyjaśniane od razu. Spotkałam się z wieloma książkami z gatunku fantasy, w których autorzy używali wymyślonych przez siebie słów tak, jakby czytelnik miał od razu wiedzieć z czym ma do czynienia. Nie zawsze mi się to podobało, gdyż nie jest łatwo przyswoić sobie nowy świat, zwłaszcza że podczas czytania kolejnych stron, nowe zwroty namnażają się i coraz trudniej zorientować się, o co chodzi. Tutaj ten aspekt naprawdę został dopracowany i zrozumienie świata wykreowanego przez autorkę nie sprawiło mi żadnego problemu. Uwielbiam to usytuowanie fabuły w tak rozległej przestrzeni! Nie czytam dużo fantastyki, w której oprócz Ziemi jest wiele innych planet, a kosmos gra ogromną rolę, więc to było całkiem ekscytujące! Bardzo lubię te futurystyczne wizje, gdzie mieszają się starodawne motywy związane z rządzeniem państwem (tak jak tutaj jest to dwór cesarski, który otaczają arystokratyczne rodziny) z nowoczesną technologią, np. podbiciem kosmosu i mieszkaniem na statkach kosmicznych wśród gwiazd. Tutaj ten przywilej jest przewidziany jedynie dla elit, a zwykli śmiertelnicy mieszkają na planetach, gdzie życie jest o wiele trudniejsze. Ludzkość całkowicie skolonizowała wszechświat, co wydaje się na dzień dzisiejszy nieprawdopodobne, a wszystkim steruje oczywiście kto? Dyktator! Jak widać, niektóre rzeczy nie tak łatwo zmienić.

Bardzo zagadkową i niezwykle ciekawą postacią jest diabolika Nemezis. Z pewnością nie jest przeciętną bohaterką. Jest intrygująca, gdyż tak naprawdę jest morderczynią, specjalnie zaprojektowaną i stworzoną, aby zabijać, ale przecież powinna reprezentować sobą coś jeszcze. Bo główna bohaterka, która jedynie przynosi śmierć i nie ma żadnych pozytywnych cech, to na pewno nie jest postać, której losy chciałby śledzić czytelnik, prawda? I tak oczywiście jest. Ona nie jest zwykłym tworem, maszyną do zabijania, lecz zaczyna mieć ludzkie uczucia. I nie są to uczucia skierowane w swoją stronę, nie użala się nad sobą, nie myśli o własnych problemach, jak wszyscy ludzie, lecz widzi szerszą perspektywę. Ona wyraźnie nie jest typową diaboliką, gdyż z czasem zaczyna myśleć o ratowaniu całej ludzkości, nie tylko swojej podopiecznej... Mamy również postać męską - "szalonego" Tyrusa Domitriana, bratanka cesarza. Zdecydowanie jego osoba wprowadza nieco luźniejszą atmosferę do fabuły. Lecz niech nie zwiodą was jego żarty, ani to co mówią o nim krewni, jak i poddani, bo to tylko pozory. Czekałam tylko, aż pokaże swoją prawdziwą twarz, bo po prostu wiedziałam, że ON nie może być tak okrutny, jak cała rodzina rządząca.

"Diabolika" to idealna mieszanka dystopii i sci-fi. To opowieść o przyjaźni, ludzkości, rodzinie, polityce i miłości. Zdecydowanie nie można tej książki zaszufladkować, jako literatury dla młodzieży, bo jest o wiele mroczniejsza i okrutniejsza, niż większość książek dla nastolatków. Nie ma tutaj cukierkowego romansu ani problemów nastoletnich. Tutaj stawką jest życie wielu osób, które podpadną Nemezis, czy też będą stanowiły zagrożenie dla Donii albo po prostu których Nemezis nienawidzi. Oczywiście kibicujemy Nemezis i Tyrusowi, jako tym dobrym bohaterom, ale w tej książce nic nie jest czarne albo białe - są różne odcienie szarości, a główna para swoimi decyzjami czasem znajduje się w tym ciemniejszym tonie.

Być może jest na rynku już wiele książek, które zaliczane są do gatunku sci-fi, czy też fantasy dla młodzieży, jednak "Diabolika" jest szczególna. Nie widzę zbyt wielu powiązań do innych tego typu powieści, świat przedstawiony jest niezwykle interesujący, na każdym kroku autorka serwuje kolejne smaczki technologiczne, co po prostu ubóstwiam w sci-fi, a bohaterowie, zwłaszcza Nemezis i Tyrus są wisienką na torcie.

Czy zastanawialiście się jak postąpilibyście w chwili zagrożenia? Przejąłby Was nieopisany strach i sparaliżował do szpiku kości? A może stanęlibyście w gotowości do działania, by na przekór wszystkiemu bronić tych, których kochacie?

Nemezis, jednej z Diabolik te pytania nigdy nie powinny przejść przez myśl. Nie miały prawa. Została wyszkolona do tego, by bronić człowieka, dla którego powstała - za wszelką cenę. Taki jest jej los: naznaczony z góry wszelkim złem, do którego nie odwołałby się żaden człowiek. To przerażające, z jaką precyzją powstała historia Diabolik - istot okrutnych, bezwzględnych, pozbawionych litości. Kincaid bardzo dobrze przedstawiła ten kontrast pomiędzy nowo wykreowanymi istotami a człowiekiem na podstawie całej masy pozorów. Autorka wyciągnęła na światło dnia wszystkie najgorsze cechy ludzkości i uformowała je w postać Diabolik - kreując postać człowieka jako tego pozbawionego wad, idealnego w każdym calu i niezdolnego do krzywdy, stojącego naprzeciw istot pozbawionych zasad moralnych, wypranych z wszelkich uczuć, które mają bronić tych dla których powstały nie bacząc na morale.

W zrozumieniu psychiki Diabolik pomogła mi Nemezis i jej pierwszoosobowa narracja. Dziewczyna odziedziczyła fantastyczne cechy postaci, którą kocha się od pierwszej chwili i kibicuje się w dążeniu do jej celów - jest silna, potężna, a przy tym niesamowicie sympatyczna i bardzo ludzka. Na pierwszy rzut oka nie miałam pojęcia do czego może być zdolna i chociaż wspominała jak funkcjonuje jej gatunek - nie dawałam wiary. Nemezis bardzo przypominała swoją panią - Sidonię, której służyła i dla której zrobiłaby wszystko. Nie było w niej za grosz tego okrucieństwa o którym wciąż wszyscy wspominali, nie było tego potwora, który miał się wykreować już na pierwszych stronach. Relacja jaka połączyła tą dwójkę nie miała nic wspólnego z obowiązkiem, ponieważ pojawił się tutaj dar przyjaźni a zatem i uczucia, o których przecież nie powinno być mowy.

Przyznaję, że S.J. Kincaid oczarowała mnie światem, który stworzyła. Powołała do życia alternatywną rzeczywistość, w której człowiek staje się panem świata, a Diaboliki służą mu ponad wszystko. Niczym najzagorzalsi ochroniarze, których nikt nie jest w stanie złamać. Tylko, że w tym wszystkim zapomina się o człowieczeństwie, które jakby traci na znaczeniu. Ludzie w świecie autorki bywali czasami równie okrutni co Diaboliki, tylko w żaden sposób się nie przyznawali do tego: robiły to za nich knowania, polityczne gierki i chęć przejęcia władzy. To bezwzględny świat, w którym zarzucono nowym istotom okrutne cechy ludzi, by zmylić postrzeganie ich samych, ale nie ma w tym ziarna prawdy. Tak się przyjęło, ale postać Nemezis jest idealnym przykładem do burzenia murów utartych schematów - w świecie pozbawionym uczuć odnalazła w sobie człowieczeństwo i zaczęła odczuwać emocje. Stając w obronie Sidonii zmienia się w swoją przyjaciółkę a stając w obliczu niebezpieczeństwa nie może ujawnić swoich prawdziwych zdolności. Musi myśleć i działać tak jak człowiek, zatem musi też czuć. A jak się okazuje - to wcale nie jest takie trudne.

"Diabolika" to dobry przykład tego, że powieść młodzieżowa może nas jeszcze czymś zaskoczyć. S.J. Kincaid przekonała mnie do siebie doskonałym stylem i pomysłowością na fabułę, która trzyma przy sobie do ostatniej strony. A nawet po zakończonej lekturze wydaje się, że to wciąż mało i aż żal ściska serce, że być może przyjdzie nam trochę poczekać na kontynuacje. To jedna z tych książek, po które możemy sięgać w ciemno, bo każdy znajdzie coś dla siebie. Pomysłowa fabuła, doskonale wykreowani bohaterowie, realność scen i klimat, który wciąga czytelnika w sam środek rozgrywanych wydarzeń to jedynie kuszące wabiki, bo jest w tej powieści cała masa atutów. To powieść o ludzkich słabostkach, które zostały skierowane w stronę nowo stworzonych istot. A tak naprawdę pod fasadą pozorów kryją się potwory gorsze od Diabolik. Jesteście gotowi je poznać?

[Adres usunięty]

Diaboliki nie znają litości. Są silnie i niebezpieczne. Mają tylko jeden jedyny cel: zabić w obronie człowieka, dla którego zostały wyhodowane. Nic więcej się nie liczy. Diaboliki nie mają uczuć, nie mogą żyć własnym życiem. Cel, cel, cel - to jego muszą się trzymać. Wyglądają jak ludzie, są agresywni i zdolni do najokrutniejszych czynów, byle tylko uratować człowieka. Właśnie dlatego są strażnikami zamożnych rodzin.

"Nie jestem tu po to, żeby dotrzymywać ci towarzystwa. Jestem morderczynią, mam dla ciebie zabijać, a w razie potrzeby umrzeć dla ciebie. Jestem twoim narzędziem, twoją bronią - twoją własnością."

Nemezis służy córce senatora - Sidonii. Z dziewczyną wiążę ją nie tylko zaprogramowana więź, ale coś znacznie więcej. Nemezis

i Sidonia są dla siebie jak siostry. Obie zrobiłyby dla siebie wszystko. Diabolika, aby chronić dziewczynę będzie musiała podjąć się bardzo niebezpiecznego zadania. Musi udawać Sidonię wśród bezwzględnych polityków walczących o władzę. Czy wśród tego grona odnajdzie coś więcej niż własne człowieczeństwo? Czy maszyna może zostać iskrą, która rozbłyśnie w mroku imperium i zmieni bieg historii?

"Diabolika" to fantastyczna, zapierająca dech w piersiach wizja przyszłości. To oryginalna, nieschematyczna opowieść - taka, z jaką jeszcze nigdy nie spotkałam się w innych książkach. Motyw przyjaźni, oddania, subtelny wątek miłosny, ale przede wszystkim problem bezwzględnej walki o władzę. Dzięki temu mamy do czynienia z wieloma innymi bohaterami - równie intrygującymi, co Ci główni. To oni napędzają fabułę i dzięki nim książka jest tak pełnokrwista! Walka o władzę od zawsze pełna jest zawirowań, przyśpiesza tempo akcji i nadaje jej charakteru.

Uważam, że "Diabolika" to książka, w której każdy nastolatek odnajdzie coś dla siebie. Niezależnie od płci. To dobra książka fantasy skierowana do młodzieży. Nie ma tam miejsca na nudę, autorka dopracowała każdy szczegół. Początkowo wrzuca czytelnika na głęboką wodę, ale błyskawicznie wyjaśnia wszelkie niejasności. Lektura "Diaboliki" to nie lada przyjemność. Lekki styl pisania autorki i jej wyjątkowe pomysły na fabułę sprawiły, że bardzo ciężko było mi się oderwać od książki. Muszę też wspomnieć o tym, że do ostatnich stron nie wiadomo jak zakończa się losy bohaterów! Za każdym razem, gdy myślałam, że przewidziałam zakończenie S.J. Kincaid z powrotem wrzucała mnie na głęboką wodę. Zakończenie historii było dla mnie zaskakujące. Nie tego spodziewałam się rozpoczynając przygodę z "Diaboliką". I bardzo dobrze! Takie książki lubię. Fantastyczne, zaskakujące i takie, przy których mogę świetnie spędzić czas.

Izabela Nestioruk

Czym jest człowieczeństwo?

„Człowieczeństwo nie jest stanem, w którym przychodzimy na świat. To godność, którą trzeba zdobyć” – pisał Jean Bruller, a historia potwierdza prawdziwość tych słów. Wiele przełomowych wydarzeń okupionych jest bowiem krwią ludzi, którzy cierpienia doświadczyli właśnie z rąk bliźnich. Kim zatem byli oprawcy, skoro człowieczeństwo poznać po godności?

O tym, kim tak naprawdę jest człowiek i co odróżnia go od humanoidalnych stworzeń zastanowić się możemy w trakcie lektury książki, która rozpoczyna nowa epokę w dziejach powieści fantasy adresowanej do młodych czytelników. Tak naprawdę jednak po „Diabolikę” sięgnąć powinni wszyscy, którzy odnajdują się w klimatach całkiem nieodległej przyszłości, którzy cenią sobie dobrze napisaną powieść pełną manipulacji, gier strategicznych i międzygalaktycznych wojen i kryzysów. Opublikowana nakładem wydawnictwa Moondrive książka autorstwa S.J. Kincaid to porywająca historia mówiąca o rządzy władzy, ale i o człowieczeństwie właśnie i o jego wyznacznikach…

Autorka przedstawia nam tytułową diabolikę – humanoida tresowanego od najmłodszych lat na agresora, zdolnego zabić w obronie swojego właściciela. Moda na te stworzenia sprawiła, że niemal każda dobrze sytuowana rodzina ma swojego diablika, przeznaczonego najczęściej do ochrony dzieci. Ten nietypowy bodyguard nie ma uczuć, nie wie, czym jest empatia i życzliwość, jest raczej dobrze zaprogramowaną maszyną, której celem jest zabić każdego, kto zagraża poddanej ochronie osobie. W przypadku Nemezis tą osobą jest delikatna Sydonia, córka senatora von Impiriana. Donia, jako jedyna spadkobierczyni galaktycznego senatora, po przejściu ojca na emeryturę, ma przejąć jego obowiązki. Oznacza to, że już od najmłodszych lat przygotowywana jest do pełnienia ważnej, politycznej funkcji i zmuszona do utrzymywania kontaktów z innymi członkami gradiencji. Poza populacją wysoko postawionych w hierarchii grandesów, w przestrzeni kosmicznej funkcjonują między innymi zbędnicy, ludzie mieszkający na wyniszczających ich ciała planetach i podlegający zwierzchnictwu cesarza. Odkąd, po zniszczeniu całej wiedzy naukowej i technologicznej, jaka została zgromadzona na dyskach, przyjęto teorię o sprawczej roli Żywego Kosmosu w tej tragedii, sukcesywnie zaczęto niszczyć składowiska wiedzy naukowej. Tych, którzy utrzymują, iż nauki ścisłe są istotne, uznaje się na bluźnierców, zaś jakikolwiek sprzeciw w tej kwestii, uznawany jest za zdradę stanu.

Z racji tego, iż senator von Impirian wielokrotnie sprzeciwił się woli cesarza, jego poczynania są czujnie obserwowane. Dlatego też, kiedy przeciwstawia się ON zlikwidowaniu diabolika na cesarski rozkaz dotyczący czystek wśród humanoidów, a następnie przedstawia fałszywy dowód śmierci Nemezis, nie wzbudza ON zaufania. Rozkaz stawienia się Sydonii na cesarskim dworze senator odbiera jako zemstę za jego działania i poważnie obawia się o życie córki. Wówczas rodzi się pomysł wysłania w podróż … Nemezis. Dziewczyna zrobi wszystko dla swojej pani, choć jest świadoma, że nawet po specjalistycznych zabiegach mających na celu zmniejszenie jej wzrostu czy masy mięśniowej, trudno jej będzie udawać człowieka – wszak nie ma ona uczuć, nie czuje potrzeby zawierania nowych znajomości, zabawy. Okazuje się jednak, że na rozpasanym dworze, pełnym seksualnych dewiantów, narkomanów i okrutników, ona jest najbardziej człowiecza.

Nemezis na dworze cesarskim robi wszystko, by nie zaszkodzić senatorowi i Donii, stara się też zebrać jak najwięcej informacji. Z niepokojem obserwuje ponadto, jak w cesarskie progi przybywa coraz więcej potomków Impirianów. Przerażenie budzą też stosowane na dworze rozrywki, w których przoduje szalony Tyrus, siostrzeniec cesarza, który po śmierci władcy ma objąć tron. Jednak nawet ten obłąkany sadysta nie dorównuje cesarzowi w swoim okrucieństwie – otóż władca postanawia wynieść wszystkich przybyłych potomków Impirianów do rangi przywódców, zaś ich rodziny … likwiduje. Tym sposobem Nemezis, niczym uzurpatorka, przejmuje tytuł senatora. Poprzysięga jednak cesarzowi zemstę za zabicie jej ukochanej Sydonii, zaś w realizacji planu niespodziewanie postanawia pomóc jej Tyrus.

Jak potoczą się dalsze losy diaboliki? Czy prawda o jej tożsamości wyjdzie na jaw? Jaki cel ma Tyrus? To tylko kilka z wielu pytań rodzących się podczas lektury, od której nie sposób się oderwać. „Diabolika” ze swoją wartko toczącą się akcją, niezwykłą rzeczywistością wykreowaną przez autorkę i plejadą doskonale nakreślonych bohaterów sprawia, że targają nami sprzeczne emocje, że wraz z Nemezis zaczynamy … współodczuwać. Mistrzowsko skonstruowana fabuła i rosnące napięcie, nagłe zwroty akcji i nieoczekiwane rozwiązania stanowią – poza pomysłem – wielki atut książki i sprawiają, że nazwisko Kincaid trudno już będzie zapomnieć. A już z pewnością trudno będzie cierpliwie oczekiwać na kolejną powieść autorki.

Justyna Gul

Qultura słowa