Czerwień. Tom 3. W stronę mroku

"Nie ma prawdziwych sojuszników, ustalonych wrogów ani określonego pola walki. Konflikt przenika dziedziny finansów, komunikacji, propagandy, terroryzmu i wojskowości w postaci zmieniającej się nieustannie matrycy..."

Odpowiada mi klimat książki, gdzie military science fiction przeplata się z political fiction. Dynamicznie prowadzony rytm, w zasadzie z jednej akcji przechodzimy natychmiast do kolejnej, brak zbędnych opisów, poza tymi dotyczącymi wyposażenia żołnierskiego, partii rozgrywanych wojen, prowadzonych walk, zagadkowej strategii sił toczących spór o władzę i zdobycie przewagi militarnej. Sztuczna inteligencja, która wymyka się spod ludzkiej kontroli, manipuluje zachowaniami członków rządów, korporacji i organizacji, modyfikuje rzeczywistość według własnych długoterminowych priorytetów, ustala pożądane protektoraty, cele, zasady, nakazy i filtry informacyjne. Nanotechnologia, która z jednej strony staje się wysublimowaną bronią, a z drugiej strony śmiertelnym zagrożeniem, kiedy wpadnie w niepowołane ręce.

Wartka akcja, umiejętnie podsycane napięcie, spora dawka niewiadomych, przekonująca kreacja głównego bohatera, powodują, że chętnie angażujemy się w intrygujący scenariusz zdarzeń. Wprawdzie liczyłam na większą złożoność wątków oscylujących wokół tytułowej Czerwieni, mocniejsze akcenty tajemniczości, wyrazistsze sylwetki drugoplanowych postaci, czy bardziej obszerne i spektakularne zakończenie, to jednak i tak świetnie bawiłam się podczas zagłębiania się w kolejne strony powieści. Odpowiadała mi wyśmienita narracja, lekkość pióra autorki, dostosowanie języka do charakterystyk postaci, mocniejsze uderzenia podczas relacjonowania bitew, mnogość zwrotów akcji, a także niepewność i nietrwałość zawiązywanych sojuszów.

James Shelley, kapitan oddziału reagowania kryzysowego, tajnej grupy bojowej, o której nie wie nawet wojsko amerykańskie, wraz z podwładnymi bierze udział w tajnej operacji na Arktyce. Ich zadaniem jest szybko dotrzeć i przejąć kontrolę nad naftową platformą wiertniczą, którą podczas zimowych miesięcy zamieszkują naukowcy, oficjalnie badający dynamikę paku lodowego oraz zwyczaje wędrujących białych niedźwiedzi. Jednakże nie wszystko odbywa się zgodnie z planem, a konsekwencje występujących rozbieżności okazują się zaskakujące. W jakim stopniu Ziemi zagraża zagłada? Jak ocalić ludzkość przed międzynarodowym konfliktem? Jakie plany wobec Jamesa ma Czerwień? Dlaczego Shelleya dopadają żołnierskie rozterki i wahania?

[Adres usunięty]

Pierwszy tom trylogii science fiction Czerwień Lidy Nagaty był całkiem udany, drugi już nieco słabszy, zaś trzeci okazał się być najsłabszy. Nie miałem wobec niego wielkich oczekiwań - byłem zwyczajnie ciekawy jak autorka zakończy całą tą historię, ponieważ końcówka Ciężkich prób zapowiadała bardzo interesujące rozwinięcie zagadnienia sztucznej inteligencji, która opanowała świat, czyli tytułowej Czerwieni. A tymczasem spotkał mnie zawód i brak odpowiedzi na wiele z nurtujących mnie pytań.

Porucznik James Shelley został uznany za martwego przez najbliższych jak i cały świat. To pozwala zwerbować go do tajnego oddziału, których zadaniem jest obrona życia na Ziemi przed zagładą, oraz służenie interesom Czerwieni. Shelley z czasem zaczyna jednak nabierać coraz większych wątpliwości, jakie są prawdziwe cele tej sztucznej inteligencji, komu może zaufać, oraz czy aby ich misje nie eskalują tylko konfliktów, zamiast im zapobiegać...

Mając w pamięci zakończenie Ciężkich prób, spodziewałem się, że w finałowym tomie trylogii Linda Nagata zdecydowanie bardziej ukaże wątek dotyczący Czerwieni. A w zasadzie obserwujemy głównie kilka misji porucznika Shelley'a, które polegają na sprawdzeniu pewnych miejsc, które wymykają się obserwacji i w których nie wiadomo dokładnie jakie badania są przeprowadzane. Ingerencja Czerwieni ogranicza się do zlecania tajnemu oddziałowi kolejnych misji, z których niekoniecznie istnieje realna szansa na powrót. Przez to trudno zrozumieć jakie są rzeczywiste plany tej sztucznej inteligencji oraz co dokładnie chce ona uzyskać w wyniku działań żołnierzy. Oczywiście, ma to wszystko swoje lepsze lub gorsze wytłumaczenie w powieści, ale mnie osobiście to nie przekonało. Odniosłem wręcz wrażenie, że autorka nie do końca wiedziała jak zakończyć swoją trylogię. Z jednej strony są poszukiwania jak można wykorzystać Czerwień do własnych celów, a z drugiej ona sama pragnie chronić ludzi przez zagładą, do której ludzkość sama prowadzi. Oczekiwałem, że ostatecznie te dwie kwestie zostaną znacznie szerzej wyjaśnione, zwłaszcza w zakończeniu. Tak się jednak nie stało, otrzymujemy bardzo lakoniczne informacje o sytuacji w epilogu, który nie przynosi odpowiedzi na nurtujące pytania.

W trzecim tomie pojawia się kilkoro nowych bohaterów - żołnierzy, którzy jak Shelley oficjalnie nie żyją i są uznani za martwych. Niestety, podobnie jak w poprzednich tomach nie poznajemy ich zbyt dobrze, poza szczegółami budowy ciała, preferencji broni, czy kilku cech charakteru. Można to wytłumaczyć faktem, że narratorem jest ponownie porucznik Shelley i z jego punktu widzenia jest prowadzona fabuła. W związku z tym, mamy niewielką okazję poznać jego oddział, zwłaszcza że mówienie o swojej przeszłości nie jest powszechną praktyką. Nie zmienia to faktu, że po lekturze kolejnego tomu najwięcej mogę powiedzieć o głównym bohaterze, a o pozostałych znów niewiele.

W stronę mroku jest niestety tylko dobrym zakończeniem trylogii Lindy Nagaty. Jest dużo akcji, emocjonujących walk, ucieczek i zasadzek, ale w tym wszystkim temat Czerwieni, czyli niezwykłej sztucznej inteligencji, odszedł jakby na dalszy plan. A szkoda, ponieważ był to dla mnie jeden z najciekawszych tematów trylogii Nagaty. Ta książka, jak i pozostałe dwa tomy zdecydowanie przypadną do gustu osobom szukającym wartkiej i emocjonującej akcji.

[Adres usunięty]