Czas Łucji

Ostatnio często wśród nowości przykuwają moją uwagę powieści, będące analizą życia. Gdy zobaczyłam opis książki Czas Łucji wydawało mi się, że może to być dobra książka, chociaż wydana jest w takiej szacie graficznej, że najprawdopodobniej w księgarni bym ją minęła. No może ten szmaragdowy, butelkowy kolor zwróciłby moją uwagę. I tak leżała sobie pod choinką, aż któregoś wieczora otworzyłam i zaczęłam czytać. Oj zauroczyła mnie. To jedna z książek, które dowodzą, że prawdziwa literatura nie umarła. Że ciągle na rynku jest miejsce na książki refleksyjne, mądre, napisane z klasą. Książki, które pomogą nam zajrzeć w głąb siebie. Bo polska literatura, to nie jest czysta komercja.

Łucja wiedze normalne życie. Jest żoną, matką, taka egzystencja szara i bardzo zwyczajna. Wszystko zmienia się w przeciągu chwili, gdy w niedopiętym ubraniu biegnie do męża. Zostaje wdową i wszystko. Po śmierci męża kobieta zapada się w sobie, wspomina swoje życie, chwile z mężem, dom rodzinny, teściów, swoje ciąże, macierzyństwo .Tak jakby odejście męża było doskonałym pretekstem do dokonania bilansu z całego życia. Ta książka to opowieść o codzienności o prozie życia i o kobiecej duszy. Znajdziemy tutaj różne sytuacje, które każda kobieta zna. Nie jest to książka lekka. Pokazuje chaos myśli i ciemność depresji. Nie przejdźcie obok niej lekkomyślnie!

Książka jest napisana wspaniałym językiem. Czyta się ją bardzo dobrze, nie ma tutaj przypadków, nawet ten pozorny chaos i przeskakiwanie z tematu, na temat ma sens, bo odzwierciedla to, jakimi ścieżkami poruszają się nasze myśli. Książka jest bardzo refleksyjna, napisana z ogromną klasą i w dobrym stylu. Moim zdaniem to prawdziwa perełka na rynku, warta uwagi, bezdyskusyjnie! Naprawdę polecam ją waszej uwadze! Bardzo, bardzo warto!!

Łucja prowadzi normalne, spokojne życie. Dom, praca, mąż, dzieci - nic nadzwyczajnego. Pewnego dnia normalność znika. Łucja niespodziewanie zostaje wdową i w tym momencie jej życie się kończy. Łucja przestaje dbać o dom, o dzieci, o siebie. Popada w depresję, a wieczory spędza przed lustrem pijąc wino.

.

Podczas tych samotnych wieczorów kobieta wspomina dzieciństwo, młodość, rodzinę oraz przede wszystkim męża Edwina. Ich poznanie, pierwsze spotkania, wspólne życie, wyjazdy. Łucja analizuje swoje małżeństwo. Zastanawia się czy wspólne życie było udane i szczęśliwe. Czy to było to o czym zawsze marzyła i czego chciała.

.

Czy w życiu Łucji wydarzy się coś co pozwoli jej otrząsnąć się z letargu? Czy znajdzie ona w sobie wystarczająco dużo siły by stłuc lustro i zacząć nowe życie?

.

Akcja książki nie toczy się tylko w czasie rzeczywistym. Najpierw przeżywamy wydarzenia mające miejsce tuż po śmierci Edwina, po chwili przyglądamy się młodości Łucji aby następnie zobaczyć jak wyglądało życie codzienne bohaterki. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że nie ma w tym żadnej logiki. Jednak wszystko doskonale się uzupełnia i płynnie przechodzi z jednej rzeczywistości do drugiej. W książce jest bardzo mało dialogów oraz bardzo dużo opisów. Nie każdemu taki styl przypadnie do gustu. Niemniej jest to wspaniała książka psychologiczna oraz tornado emocjonalne. Nie często tak bardzo wzruszam się podczas czytania ale ta powieść ma w sobie coś, co mnie ujęło.