Cukiernia w ogrodzie

Już na samym początku, spoglądając na tył okładki zobaczymy wyróżniający się (napisany większą czcionką) napis: "Apetyczna powieść lepsza niż "Czekolada" i "Cukiernia pod Amorem". Czy tak jest? Czy słowa nie są pompatyczne i mające na celu przyciągnąć czytelnika, a treść od tego odbiega?

Być może narażę się wielu osobom, ale obie książki niekoniecznie przypadły mi do gustu (być może nie był to "ich czas"). Z ciekawością sięgnęłam więc po recenzowaną dziś przeze mnie książkę by samej się przekonać, czy wszystko co o "Cukierni w ogrodzie" się pisze to prawda.

Dziś już całą pewnością mogę powiedzieć: Caroline Matthews napisała świetną książkę! Lekka, przyjemna w lekturze, a przy okazji z przesłaniem. Wywołuje tak wiele emocji: od wzruszenia po irytację, od współczucia po złość.

Główną bohaterką jest Fay. Kocha gotować, piec. Prowadzi cukiernię w ogrodzie domu rodzinnego, w którym mieszka od lat. Na pierwszym miejscu u niej jest rodzina. Dni upływają jej na pracy w wyżej wspomnianej kawiarence oraz na opiece nad ciągle niezadowolonej mamie. Fay z siebie daje wszystko, lecz mimo to otrzymuje reprymendy, brak zrozumienia.

W związku bohaterki też nie dzieje się zbyt dobrze- po dziesięciu latach coś zaczyna się psuć, a wspólne przebywanie wydaje być się tylko przyzwyczajeniem.

Czy przezwyciężą kryzys, mimo tego, że w życiu Fay pojawi się przystojny Danny, a w zespole Anthony'ego- Deborah.

Ale "Cukiernia w ogrodzie" to powieść nie tylko o miłości. Rzekłabym, że uczucie jest na drugim planie, podczas gdy na pierwszy wychodzą emocje: zarówno te dobre, jak i złe. Będziemy jej towarzyszyć w najtrudniejszym momencie życia, gdy zrani ją najbliższa osoba. Właśnie wtedy dowiadujemy się, na kogo Fay będzie mogła liczyć.

Ta książka pokazała, że moja intuicja nadal jest na swoim miejscu. Czy można więc powiedzieć, że jest przewidywalna? Nie wydaje mi się- lecz sprawdźcie sami.

Bardzo podoba mi się okładka-prosta, nieprzekombinowana, od razu sprawia, że ma się ochotę na coś słodkiego.

Ja ze swojej strony polecam!

"Cukiernia w ogrodzie" to już druga książka Carole Matthews, którą miałam przyjemność czytać w niezbyt odległym od siebie czasie. I kolejny raz się nie zawiodłam. To cudowna książka, która pozwala się zrelaksować i zapomnieć o troskach dnia codziennego.

Fay to kobieta po czterdziestce, która zrezygnowała z pracy na etacie, aby móc prowadzić cukiernię w swoim ogrodzie i opiekować się matką. Od czterech lat leży ona w łóżku i wstaje tylko do toalety, chociaż tak naprawdę nie jest chora. Fay jest na każde jej zawołanie. Praktycznie nie ma swojego życia prywatnego. Czasem spotyka się z Anthonym, ale ich dziesięcioletni związek z lekka powiewa już nudą. Pewnego dnia w cukierni pojawia się Danny ze swoim psem. Znajduje zatrudnienie u Fay w pracach w domu i w ogrodzie. Co wyniknie z tej znajomości musicie przekonać się sami czytając „Cukiernię w ogrodzie”.

Powiem Wam, że z początku czytając tę książkę pomyślałam sobie: ależ nudy. Ale jakbym się srodze pomyliła gdybym odłożyła tę książkę nie czytając jej do końca. Bo z czasem się rozkręciła i to bardzo. Irytowało mnie zachowanie głównej bohaterki, która się poddawała matce, spełniała wszystkie jej zachcianki, wręcz podporządkowała całe życie dla niej by dowiedzieć się, że to wszystko na nic. To książka pełna tajemnic, wywołująca mnóstwo skrajnych uczuć: złość, wściekłość, rozczulenie, współczucie. To piękna książka o miłości i przyjaźni, o wybuchającej z wielką siłą namiętności, o samotności mimo otaczających nas ludzi wokół i o zdradzie, która ma różne oblicza. Książka ta uświadamia nam, że nie warto się starać dla bliskich, bo właśnie od nich dostaniemy cios prosto w plecy. Za to pomocną dłoń wyciągną do nas ludzie ze strony których nie spodziewamy się niczego dobrego.

Bardzo polecam tę książkę. Spędziłam z nią cudne chwile. Przeniosłam się w inny świat i przez chwilkę mogłam nie myśleć o swoich problemach, zagłębiając się w życie innych.

"Cukiernia w ogrodzie" to klimatyczna opowieść o przyjaźni, miłości, tajemnicy z przeszłości oraz życiowych upadkach i wzlotach. Niby zwyczajna, przewidywalna, a jednak porywająca. Autorka ma niezwykle lekkie pióro, a jej książka w zasadzie sama się czyta. Z przyjemnością zatopiłam się w cudownych nadmorskich klimatach, które zaserwowała nam Carole Matthews. Miałam wrażenie, że sama siedzę w ogrodzie, w Cukierni Fay, obok Stana, jem pyszności, a wiatr rozwiewa mi włosy. Autorka pisze tak sugestywnie i malowniczo, że mamy wrażenie, że sami uczestniczymy w prezentowanych wydarzeniach. Uwielbiam takie książki - pełne smaków, zapachów i tego specyficznego klimatu!

Lektura powieści Carole Matthews sprawiła mi wiele przyjemności, odstawiam ją na półkę, ale wiem, że kiedyś do niej wrócę :)

[Adres usunięty]

Literatura obyczajowa ma swoje plusy. Dzięki niej z pewnością możemy się zrelaksować, dlatego lubię czasami po nią sięgać. Jest to dla mnie świetna rozrywka. Jak było tym razem?

Trochę o fabule. Fay jest właścicielką cukierni w domowym ogrodzie. Jej życie opiera się na pracy i nieustannej opiece nad niewdzięczną matką. Poza tym od blisko dziesięciu lat jest związana z Anthonym, ale trudno powiedzieć, aby łączyło ich bajkowe uczucie. Któregoś dnia do brzegu dobija nowa łódź, a na jej pokładzie niesamowicie przystojny trzydziestolatek - Danny. Mężczyzna sprawia, że Fay zaczyna inaczej postrzegać swoje dotychczasowe życie. Niestety, los nie jest dla niej łaskawy. Przychodzi dzień, kiedy musi się pożegnać ze wszystkim, co do tej pory było jej bliskie. Kobieta musi podjąć bardzo ważną decyzję...

"Cukiernia w ogrodzie" jest książką, która mnie zaskoczyła. Myślałam, że trafiłam na powieść, która będzie dla mnie stanowić jedynie rozrywkę i nic z niej nie wyniosę. Myliłam się. Podczas lektury nie jeden raz nachodziła mnie refleksja nad ludzkim zachowaniem. W tym momencie należy wspomnieć o głównej bohaterce. Fay całe swoje życie poświęciła matce, która nigdy nie okazała jej cienia wdzięczności, a wręcz przeciwnie. Kobieta nigdy jednak nie poddała się. Mało tego, często doświadczała poczucia winy, gdy choć przez chwilę chciała zająć się swoimi sprawami. Nic dziwnego, skoro matka opanowała do perfekcji wpędzanie jej w ten stan. Często w realnym świecie spotyka się tego typu relacje, kiedy jeden człowiek manipuluje drugim poprzez obarczanie go winą. Zawsze zastanawiało mnie to, dlaczego ci potencjalnie słabsi ludzie tak łatwo im ulegają i sami przed sobą tłumaczą. Czy wynika to z ludzkiej naiwności? Czy z dobroci serca człowiek nie potrafi się komuś postawić? Czytając "Cukiernię w ogrodzie" będziecie mieli okazję się nad tym zastanowić.

Poza tym powieść Carole Matthews wywołała u mnie naprawdę silne emocje. Uwielbiam książki, które potrafią tak na mnie działać. Moje odczucia w trakcie lektury zmieniały się jak w kalejdoskopie. Raz bardzo współczułam głównej bohaterce i dzieliłam wraz z nią smutek. Innym razem denerwowała mnie swoim zachowaniem, kiedy aż chciało mi się krzyczeć, żeby wreszcie pomyślała o sobie. Wpadałam w złość, kiedy tylko pojawiały się fragmenty, w których matka Fay pokazywała swoje prawdziwe "ja". Swoją drogą zawsze daję szansę nawet tym negatywnym bohaterom i często jakiś przejaw dobroci jest w nich widoczny. Tutaj do samego końca Miranda nie zyskała nawet cienia mojej sympatii. Były też fragmenty, kiedy cieszyłam się, że wreszcie wszystko wychodzi na prostą, ale za moment nie mogłam uwierzyć, że los w tak okrutny sposób bawi się bohaterką. Wywoływanie tak różnych emocji jest niewątpliwie zaletą tej książki. Dzięki temu czytelnik nie może się nudzić.

Ta powieść uświadomiła mi bardzo istotną rzecz. W życiu warto być dobrym człowiekiem dla innych, ale nie powinno zapominać się o sobie. Czasami trzeba pomyśleć o własnym szczęściu i skupić się na nim. Nie należy jednak popadać w skrajność. Bycie egoistą nigdy nie wyjdzie na dobre i prędzej czy później odwróci się przeciwko nam. Takie wnioski wyciągnęłam po przeczytaniu "Cukierni w ogrodzie".

Historia niesie ze sobą jeszcze więcej. Oczywiście, nie zabrakło tutaj wątku miłosnego, który chociaż jest przewidywalny od samego początku (w zasadzie już po przeczytaniu opisu na okładce), nie jest banalny i całkowicie sielankowy. To również atut tej powieści. I tutaj można wyciągnąć ciekawy wniosek. Prawda jest taka, że prawdziwa miłość nie zna przeszkód. Nie da się przed nią uciec, schować, zapomnieć. Ona zawsze wraca. Nie ma na nią rady. Jest silniejsza od czegokolwiek. To najsilniejsze uczucie, jakiego doświadczają ludzie. Potrafi zwyciężyć wszystko, nawet największą nienawiść.

Ponadto jest to powieść, która idealnie odzwierciedla powiedzenie "prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie". Nie zawsze jest tak, że to najbliższa rodzina stanie za nami murem. Często to właśnie obcy ludzie są bardziej życzliwi i pomocni. Właśnie dla takich osób warto żyć i takim ludziom ofiarować swoje zaufanie i szacunek. Przekonała się o tym Fay, gdy całe jej życie legło w gruzach. Wtedy wyszło na jaw, kto jest jej prawdziwym przyjacielem.

"Cukiernię w ogrodzie" polecam wszystkim czytelnikom, którzy szukają ciekawej lektury. Z pewnością bardziej spodoba się paniom, chociaż może i panowie znajdą tutaj coś dla siebie. Myślę, że jeszcze sięgnę po twórczość autorki, ponieważ ta książka bardzo mi się spodobała. Natomiast Was, drodzy czytelnicy, zachęcam do zapoznania się z konkretnie tym tytułem. To naprawdę niesamowita powieść, która wywołuje mnóstwo emocji i pokazuje, że nie warto być egoistą, ale z pewnością należy od czasu do czasu pomyśleć o sobie, jeżeli całe swoje dotychczasowe życie poświęciliśmy innym.

[Adres usunięty]

Cala fabuła Cukierni w ogrodzie jest dosyć przewidywalna, utkana wg. sztampowego wzorca. Mimo tego książkę czyta się ze sporą przyjemnością, w ciągu kilku godzin. To lektura odprężająca na jeden wieczór, lub popołudnie...nie tylko w ogrodzie, ale z pewnością przy filiżance dobrej kawy czy herbaty.

Co prawda zakończenie łatwo przewidzieć, a całość, gdy patrzę z perspektywy czasu oceniam, jako odrobinę zbyt wyidealizowaną, ale mimo wszystko zachęcam do lektury książki. Wszak nie samymi ambitnymi dziełami mol książkowy żyje. Każda z nas od czasu do czasu potrzebuje takiej idealistycznej bajki, a przy tym lektury zmuszającej do zastanowienia się nad własnym życiem, nad własnym zachowaniem wobec innych. Bo tym ostatnim Cukiernia w ogrodzie także jest. Poczynania i perypetie Fay kilkakrotnie w trakcie lektury sprawiły, iż na chwilę zatrzymałam się i przemyślałam kilka spraw.

Trochę w książce brak przepisów na cukierniane słodkości. Moim zdaniem doskonale pasowałyby i do tytułu książki i do miejsca, gdzie rozgrywa się akcja.