Szeptem. Tom 2. Crescendo

,,- jesteś psychopatą

- wolę określenie "człowiek z wyobraźnią""

Każdy z nas odznacza się własną, nieokiełznaną wyobraźnią, idąc za cytatem oznacza to, że każdy z nas jest psychopatą bez skrupułów, możemy stworzyć inną rzeczywistość, całkiem odmienny świat do którego tylko my mamy dostęp. Cytat ten pochodzi oczywiście z książki pt.,,Crescendo"

To już trzecia część sagi ,,Szeptem". Może początki są ciężkie, ale za każdym razem mam ochotę wrócić, po raz kolejny stać się świadkiem w życiu Nory, zawsze powracam i nie mam ochoty zmierzyć się z codziennością, lecz czytać cały czas twórczość Fitzpatrick, która wlewa miód w moje serce.

Becca Fitzpatrick to przede wszystkim autorka z pełną głową pomysłów i jeszcze większą motywacją do pisania. Dla pisarstwa rzuciła pracę w służbie zdrowia. "Szeptem" to jej pierwsza książka. Od razu po premierze znalazła się na liście bestsellerów "The New York Times". Becca pracuje nad kolejnymi powieściami, a w wolnych chwilach oddaje się swoim pasjom: uprawia jogging, kupuje buty i ogląda seriale kryminalne.

Po raz kolejny obserwujemy Norę i jej nietypowy romans. Tym razem Patch nie jest już upadłym aniołem, lecz na skutek wydarzeń w pierwszej części aniołem stróżem dziewczyny.

,,Czasami trzeba dopuścić zło, by mogło się to ostatecznie obrócić w dobro."

Jego zadaniem jest jej ochrona. Lecz archaniołom, sprawującym kontrolę nad Patchem nie podoba się rosnące uczucie pomiędzy nim, a Norą. Zaczynają się kłopoty i rozpacz. Okazuje się, że niesamowity chłopak Nory miał coś wspólnego ze śmiercią jej ojca. Pojawia się pytanie: ,,Co zrobić w tej sytuacji?". Odpowiedz nadchodzi szybciej niż każdy się tego spodziewa. Związek Nory i Patcha od samego początku to mieszanka wybuchowa, tak jest i tym razem.

Kolejne podobieństwa do ,,Zmierzchu"? Owszem, na szczęście jest ich o wiele mniej. Za to od tej książki nie można się oderwać. Wciąga nas i wciąga. Spokojnie, da się z nimi przeżyć. Może jest to jakiś plagiat, jednak muszę przyznać, że seria prezentuje się wspaniale.

Tym razem autorka wbija nam nóż w serce. Wątek Marcie, nielubianej przez Norę dziewczyny ze szkoły niebezpiecznie się rozszerza. Cóż, zawsze w naszej wyobraźni możemy zmienić bieg wydarzeń.

Książka jest nieco bardziej emocjonująca od pierwszej części. Zabiera nas w podróż po uczuciach: złości, nadziei, miłości.

Jestem na tak.

Niestety ocena nie będzie najlepsza.

Moja ocena: 6/10

,,Wiedza ma swoją mroczną stronę."

Crescendo to drugi tom wspaniałej serii "Szeptem" napisanej przez Beccę Fitzpatrick. Mój egzemplarz zakupiłam już dawno temu i nadal często do niego wracam. Pamiętam, że czekanie na przekład polski było dla mnie prawdziwą udręką, ponieważ wydawało mi się, że czas ciągnie się jak gumka recepturka, ale wiedziałam, że kiedyś albo pęknie albo wypadnie z rąk i uderzy we mnie z wielką mocą. Pierwsza część podbiła moje serce i byłam nieprawdopodobnie ciekawa jak potoczy się związek Patcha i Nory. Gdy w końcu otworzyłam "Crescendo" i zaczęłam sunąć wzrokiem po literach moje przypuszczenia odnośnie dalszych losów głównych bohaterów rozpłynęły się w powietrzu.

"Sen nadszedł w trzech kolorach: czerni, bieli i bladej szarości.” // Crescendo, str. 80 //

Drugi tom przyniósł lepszą psychologię i konstrukcję postaci. Stały się one bardziej przestrzenne, plastyczne i zawikłane. Najbardziej podoba mi się fakt, że autorka przyłożyła się do postaci Vee Sky, która w "Szeptem" niezmiernie mnie irytowała. Teraz zobaczyłam w niej świetną przyjaciółkę, która próbuje pomóc Norze w każdej sytuacji. Nora natomiast pokazuje, że jest silna i nie boi się walczyć oraz stanąć przed prawdą niezależnie jak okropna by była. Przyjaciele stają się wrogami, a "ci źli" dobrymi.

Akcja toczy się dynamicznie i nie można od niej odpocząć, co dla mnie jest ogromnym plusem. Tajemnice wychodzą na jaw i następują nagłe, zaskakujące zwroty w fabule. Niekiedy myślałam, że uda mi się przechytrzyć autorkę i odgadnąć co się wydarzy, ale wtedy Becca dawała mi kolejny ostry zakręt w zupełnie inną stronę. Sprawia to bardzo dobre wrażenia i nie pozwala powieści stać się nudną.

Sztuka powinna wzbudzać emocje. Nieważne czy jest to lęk, smutek lub radość. Ważne są odczucia. I tak było podczas czytania owego tomu. Emocje czułam od początku do końca, a każda strona przynosiła nowe. Uczucia bohaterów przelewały się przez słowa do mnie. W pewnym momencie nie mogłam tego czytać. Nie, nie dlatego że mi się nie podobało - łzy zalewały mi całą twarz, a wszystko rozmazywało się przed oczami. Jednak najbardziej zaskakujący był moment kiedy zrozumiałam, że to nie tylko emocje Nory wywierają na mnie taki wpływ, a nawet bohaterów drugoplanowych. To pierwszy raz kiedy książka wzbudziła we mnie tyle uczuć.

Mogę zdecydowanie powiedzieć, że "Crescendo" mnie zgniotło, zaatakowało ze wszystkich stron emocjami, bohaterami i wydarzeniami. Odcięło dopływ tlenu i kazało oddychać swoimi słowami, literami. Fitzpatrick wybrała fenomenalny moment aby skończyć drugi tom, środek akcji, pełno napięcia. Sprawia, że czytelnik rozmyśla nad tym, co może się dalej wydarzyć. Było to niezwykłe doświadczenie i zachęcam każdego do przeczytania tej książki, a najlepiej całej serii.