Córka doskonała

Nie zawsze nasze życie układa nam się dokładnie tak jak byśmy tego chcieli. Czasami los decyduje za nas, innym razem to my nie mamy wyboru, żeby zdecydować inaczej. Bywa też tak, że to ktoś zrezygnował z nas a okoliczności sprawiają, że płyniemy z prądem, niekoniecznie zastanawiając się jak nasze życie będzie później wyglądało. Wielu ludzi właśnie w ten sposób trafia do punktu, w którym sami sobie zadają pytanie “co ja tu robię?”, “co się stało z moim życiem?”

Będąc młodym, łatwo ulec mrzonkom i ideałom. Łatwo też wtedy ulec zauroczeniu i stworzyć w swojej głowie obraz człowieka wspaniałego- naszego, wymarzonego, jedynego. Tylko że ON odszedł, musiał wyjechać, nie miał innego wyjścia i zostawił. Nie pozostaje więc nic innego jak płynąć z prądem własnego życia, pozwolić innym decydować za siebie, wybrać mniejsze zło, by na końcu i tak przez całe życie marzyć o tym pierwszym, niespełnionym, odległym. Łatwo wtedy się pogubić. Nasza wyobraźnia potrafi wszystko. Według niej ten idealny nie ma wad, nie ma ograniczeń, tylko okoliczności mu nie pozwoliły, bo przecież inaczej by nie odszedł. A ten, który jest tuż obok, ten który dba, walczy, opiekuje się i oddaje całego siebie, by zasłużyć na miłość, zawsze będzie tym gorszym. Bo jest, bo brudzi w domu, bo nie jest idealny, nie ma tego, co tamten zapewne by miał. Gdyby oczywiście nie wyjechał. Ale przecież musiał wyjechać, nie miał wyjścia.

W takim błędnym kole własnych wyobrażeń żyje bohaterka książki Amandy Prowse “Córka doskonała“. To wspaniała powieść rodzinna o tym, co naprawdę w życiu ważne. I o tym jak własna głowa potrafi oszukiwać serce.

Jacks miała mnóstwo marzeń, chciała być KIMŚ, chciała wyjechać, wiele osiągnąć, podróżować, uczyć się. Chciała zdobywać świat. Miała tego dokonać u boku wielkiej, młodzieńczej miłości, która niestety okazała się być tchórzliwym dupkiem. Oczywiście nie w jej opinii. Dla niej ON był cudem, który byłby z nią, gdyby oczywiście mógł. Ale nie mógł, bo… I tutaj Jacks potrafiła znaleźć milion wytłumaczeń. Wyobrażała sobie jak po nią wraca i zabiera ją do raju. Do raju, w którym nie ma wkurzającego męża, zapracowującego się dla rodziny, dzieci, domu, który wymagał remontu, problemów finansowych, chorej matki. Do raju, w którym życie jest bezbolesne, łatwe, proste i idealne.

To wszystko sprawia, że Jacks ma poważne problemy z pogodzeniem się z własnym życiem i zbudowaniem zdrowych relacji ze swoją rodziną. Nie pomaga fakt, że jest przemęczona i zwyczajnie zniechęcona. Ma dosyć swojego życia i wydaje jej się, że gdyby była z kimś innym, to byłaby szczęśliwsza. Dlatego postanowiła sobie, że jej córka będzie miała lepiej! Spełni jej marzenia o zostaniu prawnikiem, będzie niezależna, dobrze wykształcona i wyjedzie daleko stąd. Domek z kart się jednak posypał, gdy okazuje się, że córka idzie w jej ślady…

Ta książka ma niesamowity przekaz! Życie zawsze nas zaskakuje. Nigdy nie jesteśmy w stanie przewidzieć tego, co zaplanował dla nas los. Czasami gorycz porażki i ogromny żal, towarzyszy nam przez wiele, wiele lat. Jednak życie przeszłością i wyobrażeniami to ślepa uliczka. W pewnym momencie okazuje się, że to, co wydawało się być idealne, jest tylko złudzeniem. A owy ideał to zwykły, tchórzliwy egoista. Szczęście i bezpieczeństwo najczęściej jest blisko. Wystarczy jedynie spojrzeć w przód a nie do tyłu.

Zdecydowanie trafiła do mnie ta historia. Sama zatrzymałam się nad nią chwilę, zastanawiając się nad niektórymi aspektami mojego życia. Jednak mimo to, nie polubiłam głównej bohaterki. Trochę mnie denerwowała, bo niesprawiedliwie traktowała swoją córkę. Hipokryzja wypływała jej uszami. Okrutnie obchodziła się ze swoim mężem, który zrobił dla niej naprawdę wiele. Mimo to, rozumiem ją. Ktoś ją oszukał, zranił i pozbawił marzeń. To spowodowało duży bałagan w jej głowie a nadmiar bieżących problemów, kazał jej uciekać w zbudowany, wyidealizowany świat. Tym trudniej było jej wrócić na ziemię, do domu, do rodziny i otworzyć oczy na to co naprawdę jest ważne, prawdziwe i potrzebne.

Jack w końcu odkryła, że nie ważne w jakim stanie mamy dom, jak jest ON duży i jak pięknie wyremontowany. Najważniejsze, że ludzie, którzy w nim mieszkają są zdrowi, szczęśliwi i kochani. Mając przy sobie ukochaną osobę, jesteśmy w stanie osiągnąć wszystko. Mając zdrowe i szczęśliwe dzieci, możemy spełnić każde swoje marzenia. Niektóre trzeba zmodyfikować, inne zupełnie się zmieniają ale nie ma rzeczy niemożliwych, gdy potrafimy dostrzec to, co cenne i potrzebne.

“Córka doskonała” to opowieść o zmęczonej życiem kobiecie, która próbuje pokierować życiem córki w taki sposób, by ta nie popełniała jej błędów. To historia, która pokazuje jak bardzo można się mylić. I jak wiele zależy od nas samych, od naszego nastawienia i podejścia do życia. Bo to co dla nas może się wydawać największym koszmarem i ograniczeniem, dla innych może być szczytem marzeń. Warto przeczytać, warto przemyśleć.

[Adres usunięty]

Ta książka jest o życiu, o tym prawdziwym życiu. Bez czarowania, bez kolorowania, bez fajerwerków. O smutku, rozczarowaniu, strachu. O tym, że nie zawsze wszystko wygląda, tak jak to sobie wymarzyliśmy. Jednak to wcale nie znaczy, że ta „zastępcza” wersja naszego życia jest gorsza. Czasem tak bardzo pogrążamy się w poczuciu porażki, że przestajemy doceniać, to co otrzymaliśmy od życia. Nie zauważamy, że szczęście to te momenty, których doświadczamy każdego dnia. Lubimy wracać do sytuacji sprzed lat i rozmyślać „co by było gdyby…”.

W książce mamy doczynienia z niedoskonałą kobietą, która usiłuje być doskonała. Dla męża, dla dzieci, dla chorej matki (której nie lubi). Zapominając w tym wszystkim o sobie. Żyje wspomnieniami i ciąglą świadomością, że mogła mieć lepsze życie. Z większym domem, z oranżerią, z karierą, podróżami, z innym mężczyzną… Jednak czy o to właśnie chodzi? O wspomnienia? Tęsknotę, za czymś czego nigdy nie będzie miała, a mogła mieć?

Ta książka jest tak naprawdę o każdej z nas. O doskonałości w niedoskonałej formie. O tym, że życia nie da się zaplanować od początku do końca, a zmiana kierunku naszej ścieżki nie musi być złą zmianą.

Książka, przy której w ogóle się nie nudziłam. Połykałam kolejne strony zaciekawiona, co czeka w kolejnych rozdziałach. Niesamowicie ciepła, prawdziwa. Niosąca piękne przesłanie, które sprawi, że inaczej spojrzymy na otaczający nas świat.

Czy polecam? Oczywiście – kobietom o kobietach.

Recenzja również na moim blogu: [Adres usunięty]

Z twórczością Amandy Prowse spotkałam się dawno temu, podczas lektury Zła kobieta, powieści, która bardzo mnie oczarowała. Zła kobieta to mocna lektura, pobudzająca czytelnika do myślenia, do refleksji, pozostawiająca ślad w psychice. Po dziś dzień pamiętam fabułę, losy bohaterów, takich książek się nie zapomina. W związku z tym, iż Autorka potrafi szokować ponownie chciałam spotkać się z jej twórczością. Zapraszam do zapoznania się z moją recenzją.

Historia rozpoczyna się wyjątkowo pięknie. Ślub w Urzędzie Stanu Cywilnego, Jacks wychodzi za Pete’a. Później miało być wyjątkowo i pięknie. Jednakże często jest tak, iż nim się obejrzymy, a dopada nas szara codzienność. Jak temu sprostać? Czy można to jakoś zmienić? A może trzeba po prostu zaakceptować to co przygotował na nas los? W podobnej sytuacji znalazła się właśnie Jacks Morgan – główna bohaterka. Żona, matka i córka, a także kobieta o wielkim sercu. Dla każdego pragnie jak najlepiej, każdego pragnie uszczęśliwiać, jednakże w tym wszystkim nie potrafi znaleźć odrobiny czasu, ani miejsca dla siebie samej… Jacks kiedyś miała marzenia, pragnęłam zostać spełnioną kobietą sukcesu i podróżować po świecie. Marzyła również o pięknym domku, w którym mogłaby spędzać czas ze swoim ukochanym. Jednak życie napisało dla niej inny scenariusz, któremu kobieta musi sprostać. Piękny dom, o którym od zawsze marzyła, różni się o ideału, mąż kompletnie oddalił się od Jacks. Uczucie, które ich kiedyś połączyło, od dawna jest nieznane głównej bohaterce. Dwójka dzieci zdiagnozowany Alzheimer u jej matki, każdego dnia utwierdza kobietę w przekonaniu, iż życie jest niesprawiedliwe. Zmęczona i rozgoryczona swoją egzystencją coraz częściej rozpamiętuje niedokończone sprawy z przeszłości. Nawiedzają ją myśli o miłości ze szkolnych lat, z którą planowała spędzić resztę swojego życia. Tęsknota za tym, co straciła, zdaje się pogłębiać z każdym kolejnym dniem…

Idąc dalej Jacks ze wszystkich sił stara się, aby chociaż życie jej dorosłej córki było idealne, a także lepsze niż jej własne. Pragnie i pokłada nadzieje w tym, żeby jej córka poszła na studia i została prawnikiem. Kiedy Martha zostaje przyjęta na uniwersytet, to właśnie wtedy w głowie Jackie zaczyna pojawiać się myśl, iż może rzeczywiście wszystko jest tak, jak być powinno? Ale czy, aby na pewno jej życie jest takie, o którym od zawsze marzyła? Jeżeli chcecie dowiedzieć jak zakończyła się ta historia, to koniecznie przeczytajcie i przekonajcie się sami!

Bardzo mądra książka, skłaniająca czytelnika do głębszej refleksji. Córka Doskonała bezbłędnie odzwierciedla, to jaka rzeczywistość potrafi być zaskakująca. Świetnie ukazuje prawdziwe i codzienne życie, które otacza nas wszystkich. Bardzo podobało mi się to, iż Autorka wplotła w swoją powieść rozdziały składające się z krótkich wspomnień i wydarzeń głównej bohaterki, które miały miejsce dziewiętnaście lat wcześniej. Dzięki takiemu zabiegowi, czytelnik może lepiej poznać główną bohaterkę. Zrozumieć jej postępowanie i dowiedzieć się, jaka była będąc młodą dziewczyną. Książka jest naprawdę godna polecenia. W moim subiektywnym odczuciu, należy do grupy tych, które tak jak wcześniej pisałam skłaniają do głębszej refleksji. Przez jej uniwersalną formę i prosty język autorki, jestem przekonana, iż jest skierowana do osób bez względu na wiek. Treść przyswaja się bardzo łatwo, a całość czyta się płynnie i szybko. Sądzę, iż cała książka skrywa w sobie piękne przesłanie, iż powinniśmy skupiać swoją uwagę na tym co mamy tu i teraz, a nie na tym co moglibyśmy mieć, gdybyśmy postąpili inaczej. Czasem naprawdę nie warto rozpamiętywać, i zastanawiać się „a co by było gdyby”.

Reasumując Córka doskonała to powieść o zmęczonej i rozgoryczonej nieudanym życiem kobiecie. To historia, która trafnie uświadamia nam czytelnikom, iż często nie jesteśmy w stanie zauważyć najcenniejszych wartości, które często znajdują się tuż obok nas… Serdecznie polecam. Jestem przekonana, iż każdy znajdzie tu coś dla siebie.

Zaczynając przygodę z tą pozycją wiedziałam mniej więcej czego mogę się spodziewać. Autorkę poznałam już jakiś czas temu przy okazji premiery książki "Świąteczna kafejka". Niezwykle przyjemnie w jej towarzystwie spędziłam, o ile dobrze pamiętam, przedświąteczny czas w grudniu. Z radością więc zareagowałam na nową publikację tej pisarki.

Jacks miała cele. Śniła o Svenie, który był jej pierwszą sympatią. Nade wszystko pragnęła żyć z nim. Budzić się i zasypiać u jego boku. Były wspólne plany dotyczące przyszłości, śmiałe plany. Odważnie wypowiadane słowa miłości, przyrzeczeń oraz niezachwiana wiara w to, że wszystko się spełni. Zderzenie z rzeczywistością bywa brutalne. Kiedy Sven wyjechał aby spełniać marzenia, Jacks została... Nie tak to miało wyglądać. Życie dziewczyny na zawsze zmienia swój bieg. W zaistniałej sytuacji nie pozostaje jej nic innego (zdaniem rodziców) jak przyjąć miłość Petera, który zapewni jej i nie tylko jej stabilizację i bezpieczeństwo. Chłopak jest zakochany w pannie Morgan. Czy Jacks zdecyduje się małżeństwo nie czując nic do przyszłego współmałżonka? Musicie doczytać sami. Mogę zdradzić, że nie będzie to proste, wręcz przeciwnie wymagające dużo cierpliwości, determinacji. Czy kobieta osiągnie szczęście?

Lata mijają a życie Jacks wciąż wiedzie pod górkę. Małżeństwo nie przynosi takiej radości, jakiej oczekiwała. Schorowana Ida - matka Jacks - wymaga całodobowej opieki, która to spada na barki córki. Przytłaczający byt kobiety zaczyna jej ciążyć. Wtedy pojawiają się różne pokusy... Wraz ze swoją przyjaciółką wyrusza na spotkanie dawnej sympatii. Czy zderzenie marzeń z rzeczywistością położy kres ciągłej wewnętrznej szarpaninie a Jacks zacznie cieszyć się z tego, co ma?

Mądra, przytulna, ciepła opowieść. Tak mogę w kilku słowach opisać książkę "Córka doskonała". Napisana pięknym a zarazem prostym stylem, szybko podbije serca czytelniczek. Dedykowana jest kobietom w każdym wieku, bo wszystkie znajdziemy w niej coś, co z chęcią zaczerpniemy do swojego życia. Dla każdej z nas będzie to coś innego. To jedna z niewielu książek, której akcja toczy się niespiesznie a nie nuży ani przez chwilę. Podzielona na rozdziały, gdzie teraźniejszość w głównej mierze szara egzystencja Jacks przeplata się z wspomnieniami z czasów dzieciństwa oraz szalonej pełnej marzeń młodości. Prawdziwa. Autentyczna. To historia wielu z nas. Opowieść o niespełnionych pragnieniach. O rozczarowaniach. O szalonej, pięknej, poniekąd wyimaginowanej miłości. O problemach, które nie omijają a wręcz przeciwnie. Nawarstwiają się nieraz z każdą sekundą. To krzyk smutnej kobiety nie umiejącej zrozumieć, dlaczego jej własne dzieci nie chcą wysłuchać cennych rad, które mogłyby naprowadzić je na ścieżkę wiodącą do spełnienia marzeń. Historia matki, która pragnie, by potomstwo miało lepsze życie, niż ona. Ta pozycja to po prostu życie opisane w chwytliwy, domowy, przyjazny sposób.

Na pierwszy ogień wezmę bohaterkę, bo tu będzie trochę narzekania. Bardziej beznadziejnej istoty to z lupą szukać. Jest tak perfidnie niedoskonała, że myślałam w pewnym momencie, że wstanę i ją zamorduję. Ale nie, wtedy by w niebie/piekle narzekała, a ja nie będę przecież nikogo kolejnego narażać na utratę cierpliwości, a później zdrowia. Co robi Jacks? Narzeka jak to jej w życiu źle. Narzeka i narzeka, i narzeka... No szału dostać można. Wszyscy są 'be', a ona jest poszkodowaną szarą myszką. Dlaczego? Bo coś nie jest tak, jak sobie wymarzyła. A przecież może być jeszcze gorzej! O nieeee, to już torturowanie naszej biednej bohaterki! Jak ona przeżyje takie znęcanie się?! (...) Dajcie ludzie spokój. Ma wspaniałego męża i nie pracuje. Jedynymi jej obowiązkami jest opieka nad dziećmi i matką, od czasu do czasu coś posprząta. I ona ma ciężkie życie. Co mają powiedzieć matki, które i pracują na pełen etat, i muszą ogarniać dom oraz dzieci?

Musiałam sobie zrobić w ciągu czytania przerwę, by sięgnąć po lekturę szkolną. Powracaliśmy do 'Skąpca' Moliera. Przeczytałam, zdałam i powróciłam do 'Córki...'.

Wtedy mnie uderzyło. Dostałam w twarz podsumowaniem. Autorka, podobnie jak Molier, wyśmiewa się z pewnych zachowań. Nie ma absolutnie żadnej szansy, żebyśmy polubili naszą bohaterkę. Więc z każdego jej zachowania możemy wyciągnąć naukę. Wszystko co robi, wszystko co nam gra na nerwach, możemy przełożyć na nasze życie. Ile razy mięliśmy dość, więc pisaliśmy do najlepszej przyjaciółki by sobie ponarzekać? Kiedy nawrzeszczeliśmy na kogoś, bo... się nawinął? Nikt z nas nie jest ideałem. Nie damy rady być nim, bo nie ma czegoś takiego poza naszymi snami.

Poza morałem chyba nie mam czego się doszukiwać w tej powieści. Fabuła została napisana pod niego, bohaterowie zostali wykreowani... Generalnie brakuje mi słów, bo ta książka taka była. Jednowieczorówka aż do bólu. Przeczytać, zrozumieć, zapomnieć. Raczej nie zostanie mi w pamięci na długo, bo nie ma co zostawać po prostu. Dobrze było sobie uświadomić kim nie chcę się stać, ale poza tym - czy ja wiem... Nie żałuję przeczytania, ale też pewnie nigdy do niej nie wrócę, bo niczym wspaniałym mnie nie ubodła. Ach! Zapomniałabym. Uświadomiła mi, że warto trzymać się schematu -> najpierw studia - potem miłość. Jednak nie jestem pewna, czy to nie miało działać w tą drugą stronę, że miłość przezwycięży wszystko.

Całą recenzję wraz ze zdjęciami znajdziesz na:

[Adres usunięty]

"Ciepła, rodzinna, zabawna i bardzo prawdziwa opowieść o tym jak pokonywać kłody rzucone nam przez życie. Szczerze mówiąc nie spodziewałam się, że ta książka aż tak mi się spodoba. Historia Jacks chwyciła mnie za serce i naprawdę czułam z nią więź podczas lektury. Wszystkie jej smutki, radości przeżywałam równie mocno.

Ciekawą rzeczą jest to, że mamy retrospekcję, gdzie Jacks wspomina swoją młodość i dawną miłość. Ale tak serio: czy zastanawialiście się kiedyś co aktualnie robią Wasze dawne miłości? Ja też nie. Ale główna bohaterka bardzo chce się dowiedzieć co robi aktualnie jej była miłość życia, a kiedy jej się to udaje doznaje szoku. (...)

Bardzo spodobała mi się historia, którą przedstawiła nam autorka. Jest napisana w taki sposób, że chwilami miałam wrażenie, że to jest historia autorki a nie Jacks. Sposób w jaki autorka przedstawiła opisy różnych miejsc, osób mogą śmiało na to wskazywać.

Uwielbiam takie książki i mogę Wam ją z całego serca polecić. Na pewno drugiej tak dobrze napisanej obyczajówki nie znajdę nigdzie. Nawet u Danielle Steel, choćby za kilkanaście lat."

Więcej na: [Adres usunięty]

Córka Doskonała" to opowieść o prawdziwym i codziennym życiu, które otacza wszystkich ludzi. Każdy z Nas ma inne problemy i inne oczekiwania wobec niego. Ja jestem dopiero niespełna szesnastoletnią dziewczyną, która nie ma dużej wiedzy o nim, ale ta książka wywarła na mnie duże wrażenie i skłoniła mnie do głębszych refleksji.

Jackie jest żoną, matką i córką, która każdemu chce dogodzić i dla każdego chce najlepiej, jednak nie znajduje w tym wszystkim czasu ani miejsca dla siebie. Coraz częściej męczą ją niedokończone sprawy z przeszłości i gdybanie "co by było gdyby...". Być może uznacie to za banalne zachowanie, a tym bardziej za prosty pomysł na fabułę, ale po chwili zdajemy sobie sprawę, że jest tak z większością z Nas. Zawsze chcemy "lepiej", ale zapominamy o tym co naprawdę jest dobre w naszym życiu, i taki właśnie problem dotyczy głównej bohaterki książki Amandy Prowse.

Zmęczona życiem kobieta chce by chociaż jej dzieci nie zmarnowały sobie przyszłości tak jak ona. Podczas czytania poznajemy także jej przeszłość z krótkich retrospekcji i dowiadujemy się, że postępowała zgodnie z sercem. Myślę, że ten tok rozumowania jest jedną z przewodnich myśli tej książki, bo gdy Jackie domyka stare sprawy dochodzi do wniosku, że najważniejsza jest rodzina, a nie pieniądze i szukanie zawsze czegoś "lepszego". My czytelnicy zagłębiając się w tej historii, też powinniśmy do niego dojść i uznać, że trzeba się skupić na tym co mamy, a nie na tym co moglibyśmy mieć.

Córka Doskonała Amandy Prowse to książka, która nie porywa swoim wnętrzem, bo jej zadanie jest inne, przekazuje Nam ważne wartości. Główna postać książki, Jackie jest zmęczona swoim życiem i chce od niego uciec, ale jej postawa symbolizuje każdego człowieka. Jako że w końcu dochodzi ona do ważnego wniosku, tak i my powinniśmy ujrzeć to przesłanie.

Tak naprawdę było mi bardzo trudno ocenić tę książkę, gdyż oddaje ona niezwykle realia codziennego życia, a je z kolei ciężko też jest ocenić.

Tą opowieść polecam każdemu czytelnikowi, ale myślę, że trzeba do niej troszkę dojrzeć.

Recenzja pochodzi z [Adres usunięty]

Czy czujesz czasami, że masz wszystkiego dość, denerwuje Cię mąż, dzieciaki doprowadzają do szewskiej pasji, wszystko irytuje? Na pewno zdarzają się takie dni. Przyznaj się? Myślisz sobie wtedy co by były, gdybym…. Kiedy zobaczyłam tytuł książki, pomyślałam o to coś dla mnie, mam przecież córkę doskonałą, najcudowniejszą na świecie. Główna bohaterka Jacks to trzydziestosześcioletnia mama dwójki dzieci, żona i córka, która opiekuje się matką. Ma wspaniałego męża, który kocha ją na życie i oddałby wszystko, żeby ona była szczęśliwa. Córka jest wspaniałą, bardzo zdolną uczennicą liceum, która stara się dostać na najlepsze uczelnie w kraju. Z matką, którą się opiekuje, nigdy nie miała dobrego kontaktu. Mieszkają w malutkim domku, gdzie jedno potyka się o drugie, gdzie ośmiolatek mieszka w pokoju z osiemnastolatką. Wiadomo, czasami tak bywa, nie wszyscy mają wille z basenem. Niestety w takich warunkach często jesteśmy rozdrażnieni, zmęczeni, nie zauważamy tego, co dobre, wyolbrzymiamy te złe aspektu życia. Jacks chciałby, żeby jej córka Martha została prawnikiem, żeby miała pieniądze i dostanie życie. Czy tak się stanie? A może Martha ma inne plany na życie? Życie czasami pisze własny scenariusz, niekoniecznie taki jak my byśmy chcieli. W książce przeplatają się dwie płaszczyzny czasowe Jedna to czasy obecne bohaterów, druga to czasy młodości Jacks, jej narzeczonego Svena i jej obecnego męża Pete. Tak nasza bohaterka wspomina ciągle swojego byłego narzeczonego, wyobrażając sobie, co by było, gdyby. Czy to na pewno dobry pomysł? Czy Wy żyjąc w dobrym związku, wspominacie i marzycie o swoich byłych? Pewnie nie, choć, kto wie?

Jest jeszcze jedna rzecz, a mianowicie nasze niezrealizowane ambicje, które staramy się przerzucić na dzieci. Tu mamy doskonały tego przykład. Martha ma być taką osobą, która realizuje marzenia swojej mamy. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że my dorośli nie widzimy tego, że te nasze plany nie zawsze są jednakowe z planami naszych dzieci. Uparcie dążymy do ich zrealizowania, unieszczęśliwiając tym samym nasze pociechy. Tu autorka w bardzo ciekawy sposób przedstawia te kwestie. Są one bardzo wyraźnie zaznaczone, bardzo dobrze przekazane, dające nam wiele do przemyślenia.

Druga sprawa, której też często nie doceniamy to radość z tego, co mamy. Czasami zdarza się, że nachodzą nas takie myśli, że chcielibyśmy czegoś więcej. Więcej pieniędzy, większego domu, więcej…, czegoś innego, staramy się wyobrażać sobie, co by było, gdyby.

Tylko czy to ma sens? Czy to nie zatruwa nam życie? Oczywiście, że tak. Amanda Prowse w doskonały sposób nam to udowadnia. Pokazuje nam jak łatwo się w tych naszych marzeniach zatracić i nie zauważyć tego, co dobre w naszym życiu. Wiadomo, można czasami pobujać w obłokach, pod warunkiem, że zejście na ziemię nie będzie dla nas bolesne. Każdy ma prawo marzyć, jednak nie może nam to przesłonić codzienności, bo powrót do realnego świata, może być bardzo bolesny.

Trzeba rozgraniczać przeszłość od teraźniejszości, bo przecież to, co było, nie wróci, wiec po co do tego wracać. Powinniśmy się cieszyć z tego, co mamy, brać życie takie, jakim jest. Cieszyć się z każdej dobrej rzeczy, niepowodzenia zostawiać za sobą. Cieszyć się każdą chwilą spędzona z rodziną, radości brać garściami, smutki przeżywać szybko, na błędach się uczyć, by nie popełniać ich więcej.

Książka zdecydowanie daje do myślenia i skłania do głębszych refleksji. Autorka pokazała to jak rzeczywistość potrafi być zaskakująca i nieprzewidywalna. Nie ma tutaj podkoloryzowania, autorka ukazuje życie takie jakie jest. Rozdziały składające się z krótkich wspomnień głównej bohaterki, które miały miejsce dziewiętnaście lat wcześniej były bardzo ciekawym dodatkiem do całej tej historii.

Fragment recenzji pochodzi z bloga: [Adres usunięty]

Być idealną żoną, matką oraz córką wymaga wiele cierpliwości. Zwłaszcza wtedy, kiedy zaplanowane życie miało wyglądać zupełnie inaczej niż dotychczasowe. Jak więc, poradzi sobie bohaterka powieści Amandy Prowse pdt. „Córka doskonała” w sytuacji, w której obecnie się znalazła?

Jacks Morgan to marzycielka. Pragnęła zostać spełnioną kobietą sukcesu i podróżować po świecie. Chciała zamieszkać w domu z widokiem na morze, w którym mogłaby spędzać niezliczone chwile z ukochanym, wpatrując się w rozgwieżdżone niebo. Los jednak zgotował jej inne plany na życie i odtąd kobieta musi zajmować się chorą na Alzheimera matką oraz dwójką swoich dzieci. Obecnie Jacks pragnie pomóc dzieciom, aby nie zmarnowały one swojej przyszłości. „Jedno, co wiem na pewno, to że życie trzeba sobie samemu poukładać. Nikt tego za ciebie nie zrobi.” Jacks to bohaterka, która z jednej strony jest poukładana na swój sposób, z drugiej strony skrywa przed rodziną pewną tajemnicę. Główna bohaterka powieści jest postacią naprawdę interesującą – z przyjemnością dowiadywałam się o niej nowych rzeczy oraz „słuchałam” sentencji życiowych, którymi nas częstowała w miarę pojawiania się dalszych szczegółów historii. Zdążyłam ją naprawdę polubić, choć w pewnym momencie, jej użalania się nad sobą, lekko zaczęły mnie irytować. W końcu, na świecie są ludzie, którym w życiu gorzej się powodzi. Nie był to jednak tak ważny szczegół, który wpłynąłby na moją ocenę. Książka prowadzona jest z perspektywy dwóch różnych przestrzeni czasowych – dowiadujemy się o życiu Jacks wszystkiego z przeszłości, jak i teraźniejszości. To sprawia, że powieść jest jeszcze bardziej interesująca, ponieważ możemy wniknąć w umysł nastoletniej Jacks oraz zobaczyć jaki miała wtedy pogląd na świat i co ją tak naprawdę ukształtowało. Tutaj jest to kluczem do zrozumienia jej dorosłego postępowania, a to bardzo mi się podoba. Myślę, że „Córka doskonała” Amandy Prowse jest pewnego rodzaju przestrogą. Zawsze warto mieć marzenia i do nich dążyć, lecz przez to musimy postępować niezwykle rozważnie, by te wszystkie pragnienia mogły się spełnić. Ważne jest również, by swoich marzeń nie przekładać na swoje dzieci. Książka ta jest idealna zarówno dla nastolatki, jak i dojrzałej kobiety, gdyż każda nich wyciągnie z niej pewnego rodzaju naukę. Pomimo tego, że mam dopiero dziewiętnaście lat, starałam się zrozumieć Jacks jak najlepiej, choć nie ukrywam, iż było to trudne, gdyż nie mam za sobą tego bagażu doświadczeń, który na karku ma nasza główna bohaterka. Z książki na pewno wyciągniemy wiele dobrego, a przede wszystkim to, żeby cieszyć się z małych rzeczy i nie popadać ze skrajności w skrajność. Mi osobiście książka przypadła do gustu, choć myślę, że gdy sięgnę po nią za jakiś czas, wyciągnę z niej o wiele więcej.

Niespełnione marzenia

„Pewnie wyobrażasz sobie, że zestarzejecie się razem pośród róż w ogrodzie. Tak nie będzie, Martha. To jest tylko zmyłka. To się zmienia, ale przed tym nikt cię nie ostrzeże. Myślisz, ze znalazłaś swoją wielką miłość? Chryste, minie kilka lat, a ON cię nawet nie będzie pamiętał! A ty będziesz marzyć w nieskończoność i tęsknić za nim po nocach” – ile to razy matki przeprowadzały taką rozmowę ze swoimi córkami. Zaskakujące jest to, że zazwyczaj nie przynosiły one żadnych rezultatów, tak to bowiem jest, że człowiek musi nauczyć się na własnych błędach. Tylko … czy zawsze są to błędy? Ile w pretensjach matki do dziecka jest własnych niezaspokojonych ambicji? Ile z tych córek zostało obarczonych odpowiedzialnością za realizację marzeń swoich matek? Ile z tych ambicji i dążeń nie wynika z rzeczywistych pragnień dzieci, ale niezaspokojonych potrzeb rodziców? Na to pytanie każdy z nas może sobie odpowiedzieć, ale szczerość wobec siebie bywa niekiedy bolesna…

O tym, jak bardzo możemy krzywdzić siebie i dzieci, jak – w dobrej wierze – możemy zatruwać im życie swoimi frustracjami, przekonuje się Jacks, trzydziestosześcioletnia żona i matka, której marzenia rozwijały się wraz z narodzinami dziecka i zamążpójściem. Jej przeciętną, znienawidzoną codzienność, portretuje Amanda Prowse, autorka powieści obyczajowej „Córka doskonała”. Na kartach książki czytelnik wielokrotnie odnajdzie siebie, bowiem Prowse po raz kolejny udowadnia swoje mistrzostwo w kreowaniu sytuacji i postaci, z którymi możemy się identyfikować.

Poznajemy Jacks w niezwykle ciężkim dla niej momencie życia. Coraz mocniej dociera do niej fakt, że z każdym rokiem jej piękne marzenia o światowym życiu, podróżach i wspaniałym domu z oranżerią obracają się w pył, a ona utknęła już na zawsze w małej nadmorskiej miejscowości, której nienawidzi z całego serca. Zamiast światowego życia ma przeciętnego męża, zarabiającego fizycznie na dom, dwójkę dzieci, ciągłe problemy finansowe, a na dodatek została obarczona odpowiedzialnością za chorą na Alzheimera matkę, z którą nigdy nie była w dobrych stosunkach. Zmęczona i zniechęcona codziennością, wszystkimi swoimi marzeniami i tęsknotami obarcza córkę, Marthę. W jej wyobraźni dziewczyna kończy prawo na prestiżowym uniwersytecie, jest osobą majętną i powszechnie szanowaną. Marzenia matki stają się stopniowo pragnieniami Marthy, dlatego stara się ona osiągnąć jak najlepsze stopnie, zaś miarą jej sukcesu jest zaproszenie od dwóch uczelni.

Przecież nie tak miało być – powtarza sobie codziennie Jacks. Miała zwiedzać ze Svenem świat, próbować nowych rzeczy i mieszkać w pięknym domu. Tymczasem chłopak wyjechał, ona zaś musiała zadowolić się szkolnym kolegą, który w wyniku kontuzji kolana nawet nie miał szans na zrobienie jakiejkolwiek kariery sportowej, nie mówiąc już o sukcesach w innej dziedzinie. Jacks radzi sobie ze stagnacją uciekając w marzenia i nieustannie snując nierealne wizje życia u boku Svena. Dlatego też, kiedy jej przyjaciółka przynosi jej katalog z wystawy jachtów, ze zdjęciem ukochanego, kobieta decyduje się na wyjazd do Londynu i spotkanie z młodzieńczą miłością. Wygląda na to, że Sven zrealizował wszystkie swoje plany, a ostatecznym ciosem dla Jacks jest fakt, że jej nie rozpoznał. I kiedy wydawałoby się, że gorzej już być nie może, Martha oznajmia, że nie wybiera się na żaden z zaproponowanych jej uniwersytetów…

Jak zakończy się ta historia? Czy Martha powtórzy błędy matki? A może … to wcale nie są błędy? Na te pytania odpowiedź przynosi lektura powieści „Córka doskonała”, może nie najlepszej w dorobku Amandy Prowse, ale bez wątpienia chwytającej za serce. Każda kobieta będąca matką odnajdzie na stronach książki własne dylematy, która bowiem nie chce wszystkiego, co najlepsze, dla swojego dziecka? Umiejętność obserwacji otoczenia i portretowania ludzi osadzonych z codzienności i przeciętności to wielki talent autorki, która po raz kolejny udowadnia, że życie pisze najbardziej poruszające i najbardziej skomplikowane historie …

Justyna Gul

Qultura słowa

To moje pierwsze spotkanie z Amandą Prowse. Spotkanie tym bardziej niezwykłe, że za kilka miesięcy zostanę mamą malutkiej dziewczynki i jak każda mama myślę o tym, że moja córka będzie…doskonała. W samym stwierdzeniu nie ma nic złego, ale jak pokazuje autorka, nie trudno o nieszczęście, gdy tym myślą towarzyszą plany na życie swojego dziecka.

Jacks jest trzydziestosześcioletnią mamą dwójki dorastających pociech, żoną mężczyzny patrzącego w nią jak w obrazek, opiekunką schorowanej matki, z którą nigdy nie potrafiła nawiązać prawdziwie przyjacielskiej relacji i właścicielką za małego jak na ich rodzinę domu, w którym nigdy nie będzie wymarzonej przez nią oranżerii. Losy tej pozornie zwyczajnej, przeciętej rodziny mają się odmienić za sprawą starszej córki Jacks – Marthy, dziewczyny ambitnej, zdolnej, która ma w przyszłości zostać wziętą prawniczką. Życie pisze jednak własne scenariusze, nie patrząc na ludzkie pragnienia, czasem pewnie nawet się z nich podśmiechując. Najgorsze obawy Jacks sprawdzają się – Martha powiela jej historię, zachodząc w ciążę u schyłku szkoły średniej, co powoduje całą lawinę innych wydarzeń, których Czytelnik bynajmniej się nie spodziewał. Parafrazując znane powiedzenie – trupy zaczęły wyłazić z szafy rodziny Davisów.

Przerzucanie własnych niezrealizowanych ambicji i marzeń na dzieci to jeden z największych błędów, jaki mogą popełnić rodzice. Amanda Prowse ukazała to bardzo obrazowo w „Córce doskonałej„. Ale to nie jedyny problem dużego kalibru poruszany przez autorkę. Kolejna kwestia to niedocenianie tego, co się posiada. Czasem każdego nachodzą myśli, że chciałby od życia coś więcej, inaczej i co by było, gdyby. Przykład Jacks pokazuje, jak łatwo się w tych marzeniach zatracić, co prędzej czy później prowadzi do bolesnego upadku przy zejściu na ziemię. Dobrze, jeśli tylko na upadku się skończy. Miło jest raz na jakiś czas pobujać w obłokach, ale tylko jeśli ma to działanie motywujące. Obwinianie innych za własne niepowodzenia nie ma prawa skończyć się dobrze. Przeszłość jest zawsze tylko przeszłością i nic nowego do teraźniejszości nie wniesie.

Przyznaję, że jestem pod dużym wrażeniem „Córki doskonałej”. Bardzo życiowa, trudna, niejednoznaczna w odbiorze choćby bohaterów – taka właśnie powinna być literatura obyczajowa. Szczerze polecam i zaczynam przegląd pozostałych utworów autorki.

Ulubione cytaty:

„- Czujesz, że jesteś żoną?

– Chyba tak. A jak się powinna czuć żona?

– Nie wiem. Może jak połowa jakiejś większej całości, która nie musi już samotnie zmagać się ze światem”

„Jak się kocha mocno, właśnie to trzeba zrobić – zostać bez względu na to, jak może być ciężko”.

[Adres usunięty]

Czy istnieją na świecie ludzie doskonali pozbawieni jakichkolwiek wad? Z całą pewnością nie. Nie ma ludzi doskonałych, tak samo jak nie ma idealnego życia. Jesteśmy młodzi, snujemy plany na przyszłość, a kiedy ona nadchodzi, rzeczywistość okazuje się inna niż mieliśmy to w planach. Nie można zaplanować życia do przodu o jakieś 5 czy 10 lat, gdyż nigdy nie wiemy co nam takiego przyniesie. Jest ono pełne niespodzianek.

Jacks Morgan to kobieta, która miała w młodości wiele marzeń. Los jednak sprawił, że jej życie potoczyło się całkiem inaczej niż przewidywała. Wyszła za mąż, nie za tego co planowała, urodziła dwójkę dzieci, a na końcu przyszło jej się opiekować matką, która zachorowała na Alzheimera. Czuła się zmęczona, rozgoryczona i rozczarowana życiem. To kobieta, która w pewnym momencie za bardzo zaślepiła się swoim życiem, a raczej tęsknotą za tym czego nie uzyskała, iż nie dostrzegała jak wiele skarbów ma przy sobie.

To smutne, że czasem nie dostrzegamy tego co mamy, że wciąż mamy poczucie jakiegoś żalu, że nie osiągnęliśmy tego o czym tak marzyliśmy. Żyjąc tęsknotą do niezrealizowanych marzeń, często nie zauważamy, że ranimy bliskie nam osoby, które wypruwają sobie żyły, by nam niczego nie brakowało. I dopiero w życiu musi się coś wydarzyć, byśmy to mogli zrozumieć, byśmy w końcu mogli przejrzeć na oczy i dostrzec to, co najpiękniejsze.

Najważniejsze w życiu jest szczęście i miłość, nie ważne jak mieszkamy, że musimy odmawiać sobie wiele rzeczy, bo najzwyczajniej w świecie nas na nie nie stać, ważne jest to kogo mamy u swego boku. Z ukochaną osobą jesteśmy w stanie pokonać wszystkie przeszkody. I choć ścieżka naszych marzeń często zbacza na inny tor, wcale nie oznacza to, że jest ON gorszy, że nie przyniesie nam satysfakcji i spełnienia.

Styl autorki może nie powala na kolana, jednak przesłanie jakie niesie w sobie ta książka jest ciekawe. Może nie same przesłanie jakie w sobie niesie, tylko wartości, z których przykład mógłby wziąć niejeden z nas. To, że nasze życie nie ułożyło się jak należy, nie oznacza, że życie naszych dzieci również powieli nasz los. Każdy z nas ma prawo decydować o swoim losie sam.

Córka doskonała to powieść o zmęczonej nieudanym życiem kobiecie, która za wszelką cenę stara się manipulować życiem swojej córki, by ona czasem nie podzieliła jej losu. Tylko jak przekonać matkę, że córka wcale nie musi powielać błędów matki? To historia, która uświadomi nam jak czasem potrafimy być zaślepieni własnym życiem i nie potrafimy dostrzegać tych najcenniejszych wartości, które często są tuż obok nas.

Jacks to kobieta, która musi zdzierżyć dzwonek matki, wydzieranie się nastoletniej córki, wysłuchiwać próśb syna na ostatnią chwilę i patrzeć jak jej zatyrany mąż wraca do domu trzymając się za kręgosłup. Myślicie sobie: zwykłe życie szarej kobiety – matki Polki. Owszem. Gdyby nie fakt, że dzieje się to w Anglii, a Jacks to dość młoda kobieta, która nie osiągnęła w życiu nic. Dosłownie NIC. A bynajmniej nie potrafi tego dostrzec.

Jestem zaskoczona książką ponieważ spodziewałam się, że może być TAK jak było, a jednak otrzymałam ogromną dawkę emocji. Owszem nie ma tu oryginalności, ale jest wyjątkowość. Bo która powieść potrafi wzruszyć do łez? Właśnie ta! Pod koniec siedząc w busie i czytając ostatnie strony łzy skapywały mi ciurkiem. Widok pasażerów? Uśmiechali się dobrodusznie, bo zgadli, że ryczę przez książkę. W końcu jestem na jej końcu. Nawet miła kobieta zapytała o tytuł – też chciałą się wzruszyć. Gdy jej powiedziałam, że to po prostu historia jednej z wielu matek, żon i córek w jednym uznała, że na bank zakupi egzemplarz. Najlepsza promocja? Łzy! (Powinnam zostać marketingowcem!)

Idąc dalej, co mnie tak zauroczyło? Jacks to kobieta, która ma dosłownie DOSĆ życia. Takiego w jakim została zamkniętym. Beznadziejny, starym i nie wyremontowany dom (tak jak sobie wymarzyła). Dwójka dzieci, które sprawiają same problemy (ale to akurat norma). Mąż, co ciężko pracuje (owszem docenia to, ale nie może znieść widoku jak np. je płatki śniadaniowe) i zarabia zbyt mało. Na końcu matka chorująca na zanik pamięci i puszczająca to i owo (domyślacie się). Mało? A co powiecie na miłość życia, za którą wzdycha co noc leżąc obok zaobrączkowanego męża?

Przyznam, że to co się dzieje w jej głowie jest naturalne. Kto by wytrzymał w takiej rodzinie? Pewnie niewielu. Lecz prędzej czy później musi się ułożyć, prawda? Córka jedzie na studia (jest naprawdę mądra!), synek dobrze się rozwija, a do męża wróci (chyba) mięta. Nic mylnego. Córka robi niespodziankę, syn problematyczne historie, a Jacks nie może zapomnieć o byłym chłopaku. I wszystko jakoś by szło swoim torem gdyby się nie łączyło w jedną rzecz: w bycie DOSKONAŁĄ CÓRKĄ. Jacks taka chciała być, ale nie była. Jej młoda kobietka też by chciała, ale… właśnie nie wychodzi jej to. Matka staje się jak córka: nieidealna. I tak już trzecie pokolenie.

Ale dlaczego były łzy?

Otóż gdyby tak na to popatrzeć, to życie Jacks jest takie samo jak wielu kobiet. Nawet n a nasze polskie realia. Było mi smutno, gdy czytałam jaki los ją spotkał. O tym jak bardzo chce aby jej więź z rodziną przetrwała najgorsze. Jak bardzo martwi się o dzieci, męża i matkę. Szkoda tylko, że choćby góry przeniosła nic by to nie dało. Walczy i przegrywa. Nie walczy też przegrywa. Robi dobrze, jest źle. Robi źle jest jeszcze gorzej. Mętne koło.

Podsumowując: To powieść, do której wrócę z przekorą. Zwłaszcza w bardzo nieprzyjemnych chwilach życia, gdy będę sądzić jak mi źle. To historia kobiety, która jednak postanowiła walczyć o swoje w taki sposób jaki potrafi. Popełniając błędy, mówiąc zbyt wiele i zbyt mało, idąc za głosem serca, a czasem rozumu. Po prostu jedna z nas. Czy jej córka podzieli jej los? Czy rodzina się nie rozpadnie? Czy odkryje w sobie coś, co pokaże jej jak cenne ma życie. Jak los ją wynagrodził?

Więcej na: [Adres usunięty]

Zapraszam :)