Co przyniesie wieczność

Wieczność to duże słowo - jak samo wskazuje obejmuje ona bowiem niezliczoną ilość czasu. Czasu, w którym poznamy życie zarówno z jego słodkiej i przyjemnej strony, jak również zaznamy goryczy rozczarowania, a nawet bólu, który popycha nas do ucieczki od samych siebie.

Mallory poznała ból ucieczki, nie mając właściwie dokąd uciec zamknęła się głęboko w sobie odcinając się tym samym od ludzi, przygód, świata - jednym słowem normalnego życia. Rider nie uciekał, może dlatego, że również nie miał dokąd, a może dlatego, że miał w sobie odwagę poświęcenia siebie dla dobra drugiej osoby. Rider poznał ból zgoła inny, ból który przeszywał mu ciało aż do kości, a jednak tylko ból sprawiał, że czuł się człowiekiem.

Książka w piękny sposób pokazuje życie dwojga ludzi, którzy pomimo swojego młodego wieku poznali życie od jego najgorszej strony. Każda kolejna strona stanowi niezwykłe studium uczenia się siebie, a właściwie uczenia się jak cały ból, strach, gorycz przekształcić w siłę i pewność siebie. Bohaterowie pomimo strachu, o którego istnieniu nie do końca zdawali sobie sprawę, uczą się jak żyć, jak dawać siebie, jak przyjmować życzliwość od innych ludzi, a również jak nauczyć się współgrać z bagażem doświadczeń, o których nie chce się pamiętać.

Czas, który został wyznaczony dla nas jest jedynie momentem w całej wieczności, czy to jednak nie oznacza, że stanowi ON wieczność samą w sobie?

Wciągająca, bardzo dobrze się czyta. Piękna przyjaźń i miłość głównych bohaterów, choć musieli wiele wycierpieć...

''Co przyniesie wieczność'' to książka pełna emocji, cierpienia i miłości. To historia opisująca ciężką drogę do uzdrowienia, zabicia demonów przeszłości i rozpoczęcia życia na nowo. Radość, smutek, miłość, żal, dobro i zło, to wszystko znajdziecie w tej książce, a autorka pokazuje, że wszyscy i wszystko, co nas otacza, kształtuje nas na ludzi, jakimi jesteśmy. Cudowni bohaterowie, historia trudnego dzieciństwa i drogi do lepszej przyszłości — Jennifer L. Armentrout po raz kolejny pokazała, że potrafi stworzyć świetną, emocjonalną powieść, a ''Co przyniesie wieczność'' to książka, którą musicie przeczytać.

[Adres usunięty]

Gdy milczenie staje się bronią.

W kategorii powieści gatunku paranormal romance Jennifer L. Armentrout spisała się na medal. Zarówno słynna seria Lux jak i Dark Elements dostarczyły mi takich wrażeń, jakich oczekiwałam sięgając po książki z miłością na czele i nutą fantastyki w tle. Czy równie dobrze odnalazła się zatem autorka w przestrzeni świata zupełnie realnego? Czy lokując akcję pośród zwyczajnych ludzi była w stanie zafundować mi równie atrakcyjną historię? Dziś recenzja kolejnej powieści dla młodzieży. Kolejnej, ale takiej, której nie mogłam pominąć. Czy słusznie zacierałam ręce sięgając po „Co przyniesie wieczność”?

Była sobie dziewczynka i był chłopiec, nieszczęśliwi, zastraszani, wychowywani w rodzinie zastępczej przez ludzi, którzy nigdy nie powinni stać się opiekunami dzieci. Cicha myszka i stający w jej obronie, nieustannie obrywający, mały wojownik. Kiedy ona wydostała się z piekła, trafiając w progi mieszkania życzliwych lekarzy, ON wciąż w nim pozostał. Rozdzieleni tragedią więcej się nie spotkali. Aż do teraz.

Mallory marzy o studiach. By jednak osiągnąć swój cel, musi przetrwać rok w publicznej szkole, a po latach terapii oraz indywidualnej nauki w domu nie jest to takie proste. Gdyby nie przeszłość, gdyby nie paniczny lęk przed mówieniem, niczym nie wyróżniałaby się spośród pozostałych rówieśniczek. Niestety…

Jednak nowy rozdział życia ma w zanadrzu przygotowaną dla niej niespodziankę. Nigdy nie przypuszczałaby, że właśnie teraz spotka Ridera Starka, chłopaka, który kiedyś niejednokrotnie ją ratował. Nigdy też nie przeszłyby jej przez myśl, że tym razem to ona będzie miała okazję ocalić jego.

Powieść o traumach dzieciństwa, o szansach – tych wykorzystanych i zmarnowanych. O odnajdowaniu własnych, właściwych dróg, o podejmowanych próbach, sukcesach i porażkach. Historia młodych ludzi, którzy spotkali się po latach będąc już kimś zupełnie innym, a jednak mającym w sobie tak wiele z przeszłości. Książka o miłości przytakująca stwierdzeniu, że wszystko co piękne, rodzi się w bólu.

Zamknięta w sobie, niezdolna do publicznych wystąpień, milcząca – wcale nie z natury, a w wyniku dramatycznych przeżyć. Mallory, dobra dusza, która chciałaby walczyć, lecz tak trudno odnaleźć jej w sobie pokłady jakichkolwiek sił. Inteligentny, choć niedbający o opinię, przystojny, choć ubogi. Rider sprawia wrażenie chłopaka, który został wplątany w szemrane interesy. Zaradny, jest jednak tym typem człowieka, któremu opiekuńczości mógłby pozazdrościć niejeden z nas. Pozornie tak różni, zaś uzupełniający siebie nawzajem. Przyspieszyli bicie mojego serca niejeden raz, rozmową, gestami, czułością. I choć to wcale nie była słodka historia, delektowałam się nią jak najlepszym rarytasem.

Tło powieści stanowi szkoła średnia. Przepełniona stołówka, wymagające porządnego przygotowania prace domowe, kategoryzowani uczniowie, ci ambitni i ci zmierzający w nie do końca właściwym kierunku. Wiernie oddała autorka świat przyjaźni i rywalizacji, wprowadzając w akcję element niebezpieczeństwa i dramaturgii. Jest smutno i wzruszająco, ale w moim przypadku pojawiły się także intensywne emocje związane z nadzieją, poczuciem dumy oraz satysfakcji. Tutaj, oprócz brutalnej przeszłości bohaterów, prawie nic nie jest czarnobiałe i nic takie proste.

Może pod względem oryginalności nie jest to wybitne arcydzieło. Fabuła chwilami ocierała się o słynną powieść Hoover „Hopeless” czy też mniej popularną, lecz niemniej dobrą książkę „Idealna chemia” Simone Elkeles. Nie miałam z tym jednak najmniejszego problemu, bo styl autorki i kreacja bohaterów przypadły mi do gustu tak bardzo, że wciąż myślałam o tym, by przeczytać kolejny i kolejny dział. Obowiązkowa publikacja dla wszystkich fanów autorki oraz wielbicieli nurtu New Adult. Gdybym miała w zwyczaju czytywać te same powieści po kilka razy, ta na pewno by się do nich zaliczała.

[Adres usunięty]

W końcu trafiłam na książkę Jennifer L. Armentrout, która mi się podobała! Cieszę się, bo nie ukrywajmy (a wręcz cieszmy się!), książka ta jest sporą cegiełką. W ogóle, czy ta okładka nie jest piękna? Nie mogę przestać się nią zachwycać. A przecież nie jest szczególnie wyszukana... Ale te kolory, te dłonie - cały przekaz na okładce. Super! Czasami żałuję, że Filia nie pokusi się o wydawanie niektórych swoich książek w twardej oprawie. To byłaby pełnia szczęścia.

Klimatem i treścią przypomina sławne i kochane przez wiele czytelniczek Hopeless. Nastolatkowie pokrzywdzeni przez los. Jedna milcząca dziewczyna i jeden tajemniczy chłopak. Znają się od dzieciństwa. On chronił ją przed złem. Ona po prostu go kochała. Jedno wydarzenie sprawiło, że zostali rozdzieleni. Zadziwiające, że potrafili żyć bez siebie. W tej samotni. W świecie, który ich nie rozumie. Po tym, kiedy los spłatał im figla, rozdzielając ich, teraz moneta się odwróciła i przyszedł czas na spotkanie. Mallory, milcząca, cicha, szara myszka, której strach przysłonił radość życia w końcu może odetchnąć... Jej bohater wrócił. Jednak czy wszystko jest takie, jakie chciałaby aby było? Rider się zmienił, znalazł dziewczynę... I ma swoje tajemnice. Czy w jego życiu jest miejsce dla Mal?

Bardzo podoba mi się pomysł, jak i jego wykorzystanie. Autorka pokazała nam na przykładzie swoich postaci, jak łatwo można się rozsypać, a jak ciężko później wszystko posklejać w całość. Przyznaję, że w pewnym momencie, gdzieś w pierwszej połowie książki, zastanowiłam się, czy aby na pewno fajnie się to rozwinie. Czy aby na pewno zapałam większą sympatią do bohaterów... I, czy wczuję się w treść. Obawy szybko się jednak rozwiały. Bohaterów pokochałam. Rozwinęło się idealnie, a czy się wczułam? Emocji było bez liku i ciężko byłoby stwierdzić, że się nie wczułam. Otworzyłam się na treść, na te uczucia i relacje bohaterów - nie dało się inaczej. Czasami zachowanie Mallory lekko mnie denerwowało, ale zaraz przypominałam sobie, co ta biedna dziewczyna przeżyła i pomyślałam, że ma prawo zachowywać się tak, a nie inaczej.

Jest miłość, jest smutek, radość, rozpacz... Są świetnie i dogłębnie przedstawieni bohaterowie. Jest poruszająca historia napisana fajnym i lekkim tonem. A najważniejsze - autorka nie przerysowała ani dramatu, ani wątku miłosnego. Wszystko jest w punkt! Jak dla mnie, jest idealnie. Gorąco polecam i czekam na kolejne tego typu, książki autorki. Wiem, że na pewno mi się spodobają!

sol-[Adres usunięty]