Cienie przeszłości

Mroki niepamięci…

„Człowiek żyje dzięki właściwej sobie umiejętności zapomnienia. Pamięć zawsze gotowa jest pozbyć się tego, co złe, i zachować tylko to, co dobre.” – pisał Warłam Szałamow, a słowa te doskonale odzwierciedlają sytuację utraty pamięci na skutek traumatycznych wydarzeń. Dla osób, które straciły pamięć o przeszłości, to czasami prawdziwe wybawienie, które pozwala im rozpocząć nowy rozdział w życiu, ale i źródło nieustannych frustracji. Nie wiedzą, jak się nazywają, nie pamiętają swojej rodziny, przyjaciół, nie są w stanie określić swoich upodobań, nie wiedza nawet, jakimi są ludźmi. Dlatego też, mimo tego, co mogą odkryć, usilnie starają się oni złożyć przeszłość z fragmentów wspomnień czy pozyskanych informacji. Zdarza się jednak, że prawda, którą odkrywają o sobie samym, jest tak wstrząsająca, że lepsza byłaby ta niewiedza.

W takiej właśnie sytuacji jest Karina Rojewska, niespełna trzydziestoletnia mieszkanka Krakowa, zatrudniona w dużej korporacji jako szefowa działu inwestycji. Swoją tożsamość odkrywa jednak dopiero przy pomocy policji, bowiem kiedy budzi się w szpitalu, jest zupełnie zagubiona. Nie potrafi sobie przypomnieć nawet imienia, nie wie kim jest, gdzie mieszka, ani co robiła w noc, kiedy została znaleziona przez bezdomnego na ulicy. Pobita i okradziona nie miała przy sobie nic, co wskazywałoby na jej dane personalne czy cel pobytu w ciemnym zaułku, a jedyna rzecz, którą ze sobą miała, to trzymana w dłoni wizytówka. Tak policja trafiła do Wiktora Michalaka, projektanta, partnera Kariny. Dopiero dzięki niemu Karina zdobywa podstawowe informacje o sobie, choć to, co odkrywa, nie napawa entuzjazmem.

Co naprawdę wydarzyło się w noc napadu? Co tak naprawdę Karina próbuje zapomnieć? Komu zależy na tym, by ją wyeliminować? Przekonamy się o tym dzięki lekturze wciągającej powieści „Cienie przeszłości”, autorstwa Edyty Świętek. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Replika książka to wspaniałe studium ludzkiej psychiki pogrążonej w mroku niepamięci i rozpaczliwego składania swojego życia z fragmentów wspomnień, przedmiotów czy pozyskanych od innych osób informacji. To powieść, która zachwyci nie tylko miłośników psychologii i tajemnic ludzkiego umysłu, ale również osoby ceniące dobrą lekturę.

Korzystając z pomocy Wiktora, kobieta trafia do swojego mieszkania, które okazuje się być zupełnie zdemolowane, a wszystkie jej rzeczy zniszczone. Na dodatek napisy na ścianach wskazują na silną nienawiść, jaką żywił do niej przestępca. Nienawistne są również spojrzenia, jakie kierują w jej stronę współpracownicy – okazuje się, że była apodyktyczną szefową, mało sympatyczna koleżanką, która skorzystała z każdej okazji, by wytknąć komuś błąd, by kogoś upokorzyć. Czy to jednak powód, by zlecić komuś pobicie, zniszczyć mienie i wyczyścić wszystkie konta? Wszystko wskazuje na to, że to jednak współpracownik, Adam Zachara jest za to odpowiedzialny, a przynajmniej jego ślady znajdują się u niej w domu, ON też odgrażał się zemstą. Dlaczego zatem Karina czuje do niego dziwny pociąg, dlaczego pojawia się w jej pamięci w kontekście seksualnym?

Kolejne pytania pojawiają się w miarę pozyskiwania informacji o sobie, choć to wszystko, czego Karina się dowiaduje dowodzi tylko, jak złą osoba była i z jaką łatwością krzywdziła ludzi. Jedynym, który – jak się wydaje – był w stanie wytrzymać jej charakter, styl i sposób zachowania się, jest Wiktor, z którym znają się od szkoły podstawowej. On też niezwykle troskliwie się nią zajmuje, udzielając wsparcia, zarówno finansowego, jak i podtrzymując ją na duchu. Prosi ją nawet o rękę przekonując Karinę, że i tak planowali wspólne życie. Jednak kobieta, z niezrozumiałych powodów, nie jest w stanie zbliżyć się do Wiktora, nie potrafi wyobrazić go sobie w charakterze swojego partnera czy kochanka, choć nic nie wskazuje na to, by kłamał. W jego mieszkaniu jest mnóstwo jej rzeczy, na ścianach zawieszone są wspólne zdjęcia wskazujące na zażyłość. Czemu zatem wydaje jej się nie tylko obcy, ale wręcz … odpychający?

Czy Karina kiedykolwiek będzie w stanie przypomnieć sobie swoją przeszłość? Czy odkryje powód napaści? Czy będzie w stanie zaufać swoim fragmentarycznym wspomnieniom i przeczuciom? Odpowiedzi poszukamy w znakomitej powieści „Cienie przeszłości”, która intryguje, wciąga czytelnika w interesującą grę z niejasnymi regułami, która pozwala na snucie możliwych wersji wydarzeń, z których żadna nie okazuje się być właściwą. To dowodzi mistrzowskiego panowania autorki nad tekstem, nad rozwojem sytuacji, a także niezwykłej dbałości o szczegóły. Interesująca, niezwykle złożona charakterologicznie bohaterka, a także zagadkowy Wiktor to również mocne atuty powieści, której lektury długo się nie zapomina.

Justyna Gul

Qultura słowa

Jako książka wakacyjna, sprawdziła się świetnie. Thriller obyczajowy, dość przewidywalny, ale w ogóle mi to nie przeszkadzało. Fajnie spędziłam z nią dzień. Sporo psychologii, trochę strachu, odrobina kryminału. Dodatkowym plusem były cytaty z tomiku poezji (jakiego, to już sami musicie sprawdzić). Zdecydowanie bardziej polecam fanom literatury kobiecej

Anna Wądołowska

„Cienie przeszłości” Edyty Świętek to wznowienie powieści wydanej w 2014 roku. Dla mnie to pierwsze spotkanie z twórczością autorki. Czy udane? Czy cienie przeszłości zawładnęły mną i otoczyły swoimi mackami wynurzając się ze stronic powieści?

Pewnego dnia do jednego z krakowskich szpitali zostaje przywieziona dotkliwie pobita kobieta. Pacjentka nie pamięta niczego ze swojej przeszłości, nawet imienia. Nie ma przy sobie dokumentów. Jedynym tropem, który może pomóc w ustaleniu jej tożsamości, jest wizytówka, którą trzyma w dłoni. Dzięki niej policjanci docierają do bliskiego przyjaciela ofiary.

Wiktor troskliwie pomaga Karinie w powrocie do rzeczywistości, co okazuje się trudnym zadaniem. Tajemniczy wróg wciąż ją dręczy, nie szczędząc anonimowych gróźb i wyzwisk. Karina staje przed nie lada wyzwaniem. Nie dość, że musi zmierzyć się z zaciekłym prześladowcą, to jeszcze pragnie za wszelką cenę poznać siebie sprzed pobicia. Z urywków wspomnień wyłania się zaskakujący portret i wiele mrocznych sekretów. Okazuje się, że stawką w niebezpiecznej grze prowadzonej z prześladowcą jest również miłość.

„Cienie przeszłości” Edyty Świętek to wciągająca lektura, która nie pozwala czytelnikowi na odpoczynek. Zaczyna się mocnym akcentem, który trwa praktycznie do samego końca.

Brutalna napaść. Rekonwalescencja w szpitalu. Amnezja. Tajemniczy prześladowca.

Tego wszystkiego po kolei doświadczamy wraz z główną bohaterką Kariną.

Nigdy wcześniej nie zastanawiałam się nad tym, jak to jest stracić pamięć?

Jak to jest, nie znać swej tożsamości, swojej przeszłości, nie pamiętać znajomych i rodziny?

Jaką człowiek może odczuwać pustkę w duszy nie posiadając żadnych wspomnień?

Jak poradzić sobie z ciężarem braku wiedzy o własnej przeszłości?

Jak zacząć żyć nie wiedząc o sobie nawet najbardziej banalnych rzeczy?

Powieść „Cienie przeszłości” oczywiście nie udziela bezpośrednich odpowiedzi na te pytania, jednak jest świetnym studium psychiki ludzkiej, która została wyjałowiona przez amnezję. Czytelnik podczas lektury ma niepowtarzalną okazję doświadczyć wraz z bohaterką ogromu emocji towarzyszących temu zjawisku. Począwszy od paniki, załamania, depresji, poprzez frustrację, złość i strach, że to się nigdy nie skończy, że wspomnienia i przeszłość nigdy nie powrócą.

Jakby tego było mało, autorka bez litości stawia bohaterkę w obliczu niebezpieczeństwa płynącego ze strony groźnego przeciwnika, który chce zniszczyć Karinę. Jest ON o tyle niebezpieczny, że nie ma twarzy, ani imienia, aczkolwiek jest ciągle aktywny i nie ustaje w swoich działaniach.

„Cienie przeszłości” to powieść o tym, że nie zawsze nasze marzenia mogą się spełnić…

Nie zawsze mamy na tyle mocy sprawczej, by podążać utartym szlakiem prosto do celu. Czasem bowiem spada na nas grom z jasnego nieba i cały nasz świat zmienia się o sto osiemdziesiąt stopni. Autorka pod płaszczem kobiety walczącej z amnezją i nieznanym wrogiem, przemyca potężną dawkę nadziei, która umiera ostatnia, gdyż niezłomność, siła ducha i upór nigdy w człowieku nie umierają, nawet jeśli wszystko inne odeszło w niepamięć. Edyta Świętek uświadamia nam, że czasem warto jest dać sobie i światu drugą szansę na to, by zawalczyć o siebie i własną przyszłość.

Kto napadł na Karinę Rojewską i jaki miał w tym cel?

Czy policja trafi na ślad sprawcy?

Czy kobieta odzyska swoją tożsamość, czy może przeszłość już na zawsze pozostanie tajemnicą?

Kim jest mężczyzna ze snów?

Kto nadal pragnie zniszczyć Karinę i dlaczego?

Czy miłość Wiktora ma uleczającą moc?

Komu można ufać, a kogo należy się wystrzegać?

Wszystkiego dowiecie się sięgając po „Cienie przeszłości”.

Miłośnicy lekkiej ale wciągającej lektury znajdą w powieści wszystko to co lubią najbardziej. Kryminał i romans przeplatane trzymającymi w napięciu zwrotami akcji oraz poezją umilą z pewnością niejedno jesienne popołudnie.

Za egzemplarz do recenzji serdecznie dziękuję Wydawnictwu Replika.

Recenzja na blogu: [Adres usunięty]