Chodząca katastrofa. Piękna katastrofa. Tom 2

Książka powiązana z cyklem o braciach Maddox, czyli Piękne zapomnienie, Piękne odkupienie. Tu mamy historię kolejnego z braci. Piękna katastrofa, to historia opowiedziana przez Abby, Chodząca katastrofa to wersja Travisa. Dobrze się czyta, autorka nie epatuje bez opamiętania scenami erotycznymi, więc myślę, że warto sięgnąć, dla rozrywki.

Oczami Travisa Maddoxa.

„Nigdy nie dawaj za wygraną, kiedy walczysz o to, czego pragniesz.”

Po „Pięknej Katastrofie”, pisanej z punktu widzenia Abby, przyszedł czas na „Chodzącą Katastrofę” i poznanie myśli Travisa. Kto poznał wersję Abby teraz może się przekonać co chodziło po głowie Travisowi przez całą tę wybuchową i szaloną znajomość. Czy myślał tak samo? Czy naprawdę mu zależało? A może to był tylko tani chwyt, by wykorzystać Abby? Przekonajcie się sami.

„Nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo jestem zagubiony, póki mnie nie znalazłaś. Nie wiedziałam, co znaczy samotność, do czasu, kiedy spędziłem pierwszą noc bez ciebie.”

Jeśli ktoś przeczytał „Piękną Katastrofę” już wie jaka jest fabuła i co go może czekać. Zna również zakończenie. Ale dla osób, które nie miały pierwszej części w ręce przedstawię pokrótce, o co chodzi z tą „chodząca katastrofą”.

Travis jako mały chłopiec stracił matkę. Od tamtej pory wydaje mu się, że nie pokocha nikogo. Imprezy, walki, dziwki – to świat najmłodszego z Maddoxów. Pewnego dnia na jego drodze staje Abby. Coś się w nim zmieniło, coś zaiskrzyło, coś go poruszyło na tyle, że zdołał otworzyć przed nią serce. Ale czy ona go przyjmie? Czy dla niej się zmieni?

„Chodząca Katastrofa” to coś więcej niż zwykły romans. To historia, która wbija się w duszę i porusza serce. Travis Maddox otwiera się przed nami, poznajemy jego najskrytsze myśli, jego plany, jego obawy. Za tą grubą skorupą cynizmu, bezczelności i nieczułości kryje się naprawdę wrażliwy chłopak. Nie jednej czytelniczce skradnie serce. Pierwsza część poświęcona jest Abby i jej myślom. Nie ukrywam, że jest wiele książek pisanych z punktu widzenia dziewczyn. Tutaj mamy chłopaka, co nie zdarza się często i co jest, muszę przyznać, naprawdę fajne!

Emocje w tej książce to podstawa. Nic nie wywołuje w czytelniku takiej ciekawości i fascynacji książką jak emocje w jej zawarte. Już sam prolog powala z nóg. Wzbudza taki ogrom uczuć, że czytelnikowi trudno złapać oddech. Czytając go łzy same płynęły mi po policzku. A to dopiero początek! Na zakończenie mamy równie przejmujący epilog. Niektórzy twierdzą, że jest ON niepotrzebny, zbyt przesadzony. Ja powiem tyle – epilog skradł moje serce, a gdy skończyłam go czytać czułam pustkę. Tak doskonałego pożegnania z Abby i Travisem nie mogłam sobie wymarzyć. Myślałam, że ta część zakończy się podobnie jak „Piękna Katastrofa”, jednak się pomyliłam. I bardzo mnie cieszy ta pomyłka. Epilog w „Chodzącej Katastrofie” jest dopełnieniem całości, Maddoxową wisienką na torcie.

Książkę czyta się mega szybko. Narracja pierwszoosobowa, męska nie przeszkadza wcale. Styl i język pozostał taki sam. Autorka zadbała o każdy szczegół. Jeżeli ktoś nie czytał „Pięknej Katastrofy” nie ma powodu do smutku. Oczywiście polecam pierwszą część, jednak gdy nie macie do niej dostępu, bez problemu możecie zacząć od „Chodzącej Katastrofy”. Książka jest napisana tak, że nie trzeba znać jej poprzedniczki. Ale sami, z ciekawości, sięgniecie po obie części, choćby dlatego, by się przekonać, czy tych dwoje młodych, wybuchowych i szalonych osób myślało tak samo.

Szczerze polecam książkę. Nawet nie polecam, po prostu każę Wam ją przeczytać! Idealna książka na zapomnienie się wieczorem, na oderwanie od przytłaczającego nas świata. Jednak uwaga: sen odejdzie w niepamięć, bo nadchodzi Travis Maddox!

Kto już przeczytał Piękną katastrofę, ten wie, jakie może mieć oczekiwania, jakie emocje są przed nami. A nawet większe, gdyż autorka obdarza nas paletą jeszcze większych przeżyć. Zastanawiacie się dlaczego? Znamy już historię miłości Abby i Travisa przedstawioną przez dziewczynę, teraz czas na spojrzenie chłopaka na ich związek. I będziecie mile zaskoczeni, jak różnie ich relacje są odbierane przez każdą ze stron …

Sięgając po kontynuację Pięknej katastrofy miałam wielkie obawy. Wszystko autorka przedstawiła już, nie miałam pojęcia co jeszcze więcej chce nam przekazać. Ale moje obawy były bezpodstawne. Takie zaprezentowanie tematu, jak we wspomnianym cyklu, to świetny pomysł, jak dotąd nigdy się z nim nie spotkałam.

Travis Maddox od umierającej matki usłyszał piękne słowa, którymi się później kierował w życiu.

„Po pierwsze, nie ma nic złego w tym, że człowiek jest smutny. To nic złego pozwolić sobie na uczucia. Pamiętaj”.

„Pewnego dnia się zakochasz, synku. Nie poprzestań na byle czym. Wybierz sobie dziewczynę, która nie będzie łatwa. Taką, o którą będziesz musiał walczyć, a potem nigdy nie przestawaj. Nigdy – nabrała mocno powietrza – nie dawaj za wygraną, kiedy walczysz o to, czego pragniesz”.

To one były jego drogowskazem i oświetlały mu drogę ku prawdziwemu szczęściu. Dzięki nim starał się być sobą, wytworzył swoje zasady i się nich trzymał. Nie zawsze postępował tak, jakbyśmy oczekiwali, ale był młody i zagubiony i można wybaczyć takie niefortunne zachowania. Żył pełnią życia, bawił się, zaliczał dziewczyny, ale wciąż przed nim była ta jedyna, która zawładnęła jego sercem od pierwszej chwili. Abby. Niedostępna i ignorująca go. Lekceważąca tego, który za nią szalał. Swoim zachowaniem jeszcze bardziej utwierdzała go w przekonaniu, że albo będzie z nią, albo z żadną. I wiemy jak ta relacja się skończyła, nie jest to żadną tajemnicą. Ale sposób, w jaki Travis nam przedstawia ich historię zmienia trochę punkt widzenia i już tak łatwo nie oceniamy i nie krytykujemy jego postępowania. Wiele nam wyjaśnił i w pewnym sensie przekonał do siebie. Potrafił przechylić szalę na swoją stronę, umiejętnie nas czarował. Jedno jest pewne, Travis i Abby to przeciwieństwa. A przeciwieństwa się przyciągają. Oni są jak czarne i białe, jak smutek i radość. Pasują się sobie idealnie, ale zanim to do nich dotrze, musi upłynąć trochę czasu, trochę nerwów musimy mieć rozstrojonych, trochę wypieków ozdobi nasze piękne lica …

Pozornie prosta i banalna opowiastka o trudnej i nieoczekiwanej miłości staje się dość mocną lekturą dająca sporą dawkę emocji i przeżyć, wzruszeń i refleksji. Bo tak naprawdę pod płaszczykiem romansu kryją się poważne decyzje stanowiące o przyszłości. Decyduję o życiu młodych, czasem gniewnych i butnych ludzi, po uszy w sobie zakochanych.

Opowieść snuta przez chłopaka rewelacyjnie uzupełnia i dopełnia historię opowiedzianą przez dziewczynę. Ależ jaka jest inna, jak widoczna jest w tym spojrzeniu odmienność, inna hierarchia wartości i zasad. W tej lekturze wyraźnie pokazane jest jak pewne wydarzenia postrzegają kobiety, a jak je oceniają mężczyźni. Obraz ciekawy i intrygujący. Tej pary młodych ludzi nie można nie polubić, ich mocne i wyrywne charakterki, zaczepne i zadziorne, nadają szyku całości. Świetna rozrywka, pełna namiętności i miłości.

Polecam, czas spędzony z Abby i Travisem będzie miłą chwilą relaksu, ale też cenną lekcją życia. Obserwując ich wzajemne relacje można wysnuć wiele ciekawych wniosków, którymi zawsze można się posłużyć w swoim życiu.

Miłość, radość, śmiałe przeżycia już na wyciągnięcie ręki. Nie ociągajcie się, sprawcie sobie przyjemność! Każdy zasługuje na dawkę ekscytujących przeżyć!

Abby i Travisa poznaliśmy już przy książce #pięknakatastrofa jednak wszystko co przeczytaliśmy było tylko z perspektywy dziewczyny. Jej obraz sytuacji, emocje, to jak wszystko przeżywała.

Teraz czas na Travisa. I tu... bardzo się bałam, że to bardziej odgrzewany kotlet niż fajna książka dlatego ogromnie się ucieszyłam, kiedy Autorka rozszerzyła jego postać dodając w dobrze nam znane wydarzenia w nowe sytuacje i jego przemyślenia, których swoją drogą: bardzo mi brakowało przy pierwszej części. Tak jak w prawdziwym życiu: nie można kogoś skreślić, bo coś się o nim słyszało. Ocenić jego zachowania nie wiedząc co nim kieruje, a w tym przypadku mamy powrót Travisa do jego dzieciństwa, mocno skrywane poczucie samotności, które przez wiele lat pochłaniało go w mroku wiercąc w środku uczucie straty, niepokoju czy...potrzeby przynależności. Jest zaborczy, ale i opiekuńczy jednocześnie. Walczy o to, co dla niego ważne w tym o rodzinę i przyjaciół. Gubi się w swoich uczuciach, które w nim rosną nieoczekiwanie i sam w zasadzie nie wie co ma zrobić. Pragnie szczęścia Abby, swojego przeciwieństwa i jednocześnie dopełnienia brakującego elementu w  swoim życiu. Ponieważ była zupełnie inną dziewczyną niż poznawał do tej pory: nie wiedział jak ma się przy niej zachować, co powiedzieć, a przede wszystkim co ona zrobi, a dla nas jako czytelnika było to prawdziwą ucztą. Poznaliśmy Abby jako cudowną dziewczynę z zasadami, inteligentną i z poczuciem humoru. Szybko zrozumiałam, że sama jej obecność u jego boku była naturalna i niezbędna do przetrwania niczym oddychanie. Prawdziwa towarzyszka życia.

"Może razem tworzymy mieszankę, która albo spowoduje eksplozję, albo stopi się w jedno"

I chociaż znamy już zakończenie ich historii. Wiemy jakie wewnętrzne walki stoczyli nasi bohaterowie, to przechodzenie przez wszystkie etapy ich znajomości wciąż sprawiało mi przyjemność. Z czystym sumieniem #piekielniepolecam dla fanów romansów osadzonych w szkolnych murach przy wielkich emocjach i trudnych wyborach.

Drugi tom po Pięknej katastrofie, to ta sama historia tylko z punktu widzenia Travisa. Nie jest to mój ulubiony zabieg literacki, w dodatku jeśli chodzi o mało skomplikowaną fabułę jaka ma miejsce w tej powieści, to chwilami wydaje się całkowicie zbyteczna. Ale są też momenty, kiedy uczucia chłopaka wyjaśniają nam jego zachowanie, jego odczucia i postrzeganie świata.

Relacja między tą dwójką jest wyjątkowo toksyczna. To taka opowieść, gdzie akcja pędzi, a wraz z nią zmieniają się uczucia bohaterów. Abby i Travis, wzajemnie przyciągają się, potem odpychają, nie mogą bez siebie żyć, a równocześnie nie mogą znieść swojego towarzystwa.

Dla mnie to taki dodatek do pierwszej części, chociaż chyba bym się pokusiła o przeczytanie tylko drugiego tomu, bo wydaje mi się, że styl autorki jest troszkę lepszy i bardziej dopracowany, ale może to być wynik tego, że autorka dokładnie wiedziała do czego zmierza. Czy polecam? Jeśli podobał się wam pierwszy tom i jesteście zachwyceni relacją Abby i Travisa, to jest to dobra okazja, żeby trochę pobyć z ulubionymi bohaterami.