Chłopaki Anansiego

Do Neila Gaimana mam słabość. Lubię styl i niepodrabialny klimat tego czarodzieja słowa. Obawiam się zatem, że moja ocena "Chłopaków Anansiego" może nie być obiektywna. Posłużę się więc wybiegiem.Najbardziej cenię sobie "Amerykańskich Bogów", "Niegdziebądź" i "Księgę cmentarną". To zdecydowane "piątki", przy których "Chłopaki Anansiego" są o oczko niżej. Pewne 4/5. Lubiący Gaimana będą wiedzieli o co chodzi, a tych, którzy jeszcze go nie poznali - zachęcam. Przeczytajcie cokolwiek a wpadniecie w sidła jak miliony czytelników na świecie.

Zachwycona "Amerykańskimi Bogami" sięgnęłam po "Chłopaki Anansiego". Opowieść o synach Boga-Pająka, którego poznałam właśnie w "Amerykańskich Bogach". Powiem uczciwie. Książkę czytało mi się topornie. Denerwowali mnie główni bohaterowie, a szczególnie Charlie, prawie przez całą książkę. Podobały mi się krótkie wstawki o przygodach jego ojca Anansiego. Doceniłam plot twist związany z jego bratem. Z przyjemnością czytałam jego borykanie się z dawnymi bogami. Zachwyciło mnie pokazanie mocy pieśni i opowieści. Dlaczego marudzę? Jakkolwiek świat, nawiązanie do mitów to stary, dobry Gaiman, to fabuła mnie nie wciągnęła. W sumie książka mnie ciut zmęczyła. A jednak jestem w stanie dać jej 8/10. Uznać ją za wybitną...okazuje się, że Gaiman w słabszej formie nadal jest wybitnym pisarzem łączący dowcip, baśń i horror w delikatną pajęczyna, która chwyta czytelnika. Polecam.

Anansi, pajęczy bóg, może być Wam znany z powieści Amerykańscy bogowie Neila Gaimana. Niestety, tego dzieła Gaimana jeszcze nie czytałam, ale zdecydowanie jest to kwestia do nadrobienia, i to szybkiego, natomiast tak się złożyło, że w moje ręce trafiła inna książka tego autora, nawiązująca do Anansiego. To historia dwójki jego potomków, Grubego Charliego i Spidera. Choć oboje są boskimi synami, to całkowicie się różnią i nie wiedzą o swoim istnieniu. Do czasu. Gdy umiera Anansi, dochodzi do ich spotkania, a to całkowicie rujnuje życie jednemu z nich. Jednak pajęczy bóg zawsze może czuwać, w końcu niektórzy twierdzili, że potrafi ON oszukać samą Śmierć…

Wiecie, w czym tkwi piękno książek Gaimana? W tym, że w jednym momencie potrafią całkowicie omamić czytelnika. Są napisane w tak obłędny sposób, są tak magiczne, że nie sposób się im oprzeć. Nawet jak nie do końca przepada się za tego typu klimatami, to po prostu nie wyobrażam sobie odrzucenia tego, co ten autor oferuje. Jest tak wspaniałym bajkopisarzem, że każda jego książka urzeka mnie w takim samym stopniu. Nigdy nie mogę wyjść z podziwu, jak ten człowiek to robi… Chyba nagina rzeczywistość tak, jak niektórzy jego bohaterowie. Przez jego historie płynie się w piękny sposób, taki niepowtarzalny i jedyny w swoim rodzaju. Twórczość Gaimana zdecydowanie ma w sobie „to coś”, a w połączeniu z bezbłędnym kunsztem pisarskim otrzymujemy powieść, która jest praktycznie doskonała w każdym calu.

Niezwykle podoba mi się fakt, jak skrajnie różnych bohaterów stworzył Gaiman. Gruby Charlie to spokojny i opanowany człowiek, żyjący normalnym życiem, stateczny, ułożony, nieskłonny do ryzyka. Wszystko ma odpowiednio zaplanowane, pracuje jako księgowy… Nuda, nie? Za to jego brat, Spider, to całkowite przeciwieństwo! Szalony i charyzmatyczny, żyjący chwilą, kochający zabawę w stylu „kobiety, wino i śpiew”. Muszę przyznać, że cały czas miałam nieodparte wrażenie, że przypomina mi ON Lucifera Morningstara ze słynnego ostatnimi czasy serialu stacji Fox. Trzeba przyznać, że łatwo można ulec jego urokowi, nawet bez tych jego magicznych zdolności! To taki kompan, z którym chętnie zarwałoby się noc na dobrej zabawie, nawet kosztem największego kaca w życiu na drugi dzień!

Nie da się ukryć, że Gaiman tworzy unikatowe, niesamowite i niepowtarzalne światy, które są naprawdę urzekające. Są tak barwne, tak plastyczne, a w tym wszystkim również nieco omamiające i szalone, że nasza wyobraźnia wskakuje na najwyższe obroty. Książka wciąga nas do swojego świata, a my wraz z bohaterami przeżywamy wzloty i upadki, nowe przygody i rozterki, mamy okazję całkiem dobrze poznać ich myśli, choć oczywiście najciemniejsze zakamarki ich umysłów pozostają tajemnicą. Jednak nie tylko Spider i Charlie są tak dobrze wykreowani, Gaiman nie zapomina o postaciach drugoplanowych, które mają do odegrania również bardzo istotne role, aby cała historia miała odpowiednią ciągłość i zachowany sens. Narzeczona Charliego, Rosie, to dziewczyna z dobrego domu, ułożona, miła i sympatyczna. Jej matka to taka typowa, wredna teściowa, którą najchętniej zakopałoby się w ogródku. Ale to zdecydowanie Spider urzekł mnie najbardziej z nich wszystkich! No i coś czuję, że równie mocno polubiłabym samego Anansiego…

Chłopaki Anansiego to znakomita powieść fantastyczna, która urzeka czytelnika w każdym calu. Magia książek Gaimana to coś, czego nie idzie doświadczyć nigdzie indziej i właśnie dlatego warto zapoznać się z jego twórczością. Styl autora jest po prostu doskonały, a jego pomysłowość nie zna granic. Uwielbiam atmosferę, która udziela mi się w trakcie czytania jego książek, tym razem również jej nie zabrakło. Wydaje mi się, że zawsze, gdy trzymam w rękach jakąś jego powieść, wytwarza się wokół mnie jakaś dziwna aura, jestem poza otaczającym mnie światem, a mój umysł jest pełen barw i dziwnych zjawisk.

Nie sposób nie polecić tej książki, bo jest naprawdę świetna. Znakomicie się ją czyta, człowiek doskonale się przy niej bawi, z pasją śledzi się poczynania bohaterów. Nie brakuje tutaj humoru, ale także rosnącej ciekawości, jak zakończy się historia Charliego i Spidera, bowiem faktycznie życie każdego z nich diametralnie się zmienia, gdy dowiadują się o swoim istnieniu. A świat, który stworzył Gaiman charakteryzuje się tym, że może się w nim wydarzyć po prostu wszystko…

Pierwsza książka Gaimana, która mi się podobała. W końcu momentami widać jego czarny humor i momentami widać też elementy grozy. Nie mówię, że cały czas. Ale takie opisy można spotkać na jego książkach. Ta, póki co, jest najlepsza.