Caraval Chłopak który smakował jak północ

Był czas, kiedy o Caravalu było bardzo głośno na bookstagramie jak i w blogosferze. Ta książka przewijała się przez większość kont, czy blogów. I oczywiście wszyscy się nią zachwycali. Niestety często bywa tak, że dana powieść jest strasznie zachwalana, a okazuje się być co najmniej kiepska. Wystraszyłam Was? Nie? To dobrze, bo jak dla mnie te zachwyty nad Caravalem są jak najbardziej uzasadnione.

Największym marzeniem Scarlett jest wzięcie udziału w dorocznej grze – Caravalu. Nie zapowiada się jednak na to, aby Legenda odpisał na jej listy, więc dziewczyna godzi się z tym, że jej marzenie się nie spełni. Całe życie mieszka z siostrą na małej wyspie pod „opieką” ojca. Gdy kilka lat temu ich matka odeszła, gubernator Dragna stał się okrutny dla swoich dwóch córek. Mężczyzna zaaranżował ślub Scarlett, z człowiekiem, którego ona nigdy nie widziała na oczy i nawet nie zna jego imienia. Opinię na temat przyszłego męża wyrabia sobie na podstawie listów, które z nim wymienia i wierzy, że ślub będzie wybawieniem jej i młodszej siostry spod ręki ojca. Szczerze mówiąc, nie rozumiem jak Scarlett mogła się na to małżeństwo cieszyć. No ale cóż, pragnienie wolności bywa silniejsze, ale jednocześnie łatwo jest trafić z deszczu pod rynnę.

Na kilkanaście dni przed ślubem przychodzi list od Mistrza Caravalu. A w nim zaproszenie na grę dla Scarlett, jej narzeczonego oraz Telli. Mało tego, mają oni być gośćmi honorowymi. Dodatkowo dziewczyny poznają żeglarza – Juliana, który nieoczekiwanie zostaje ich sprzymierzeńcem i pomaga im w dostaniu się na wyspę, gdzie ma odbyć się gra.

Na wyspie jednak, Scarlett nie potrafi znaleźć młodszej siostry. Dość szybko okazuje się, że Tella zniknęła, a wskazówki dotyczące tego, jak znaleźć dziewczynę, dostaje każdy gracz, biorący udział w Caravalu. Gra się rozpoczęła, a odnalezienie młodej Dragny jest jednym z jej celów.

Bardzo polubiłam obie siostry, ale Scarlett chyba bardziej. Nawet mimo tego, że początkowo cały czas myślała tylko o ślubie i narzeczonym, którego nigdy nawet nie poznała osobiście. No ludzie kochani... Ale tak poza tym to raczej nie miała większych wad. O Telli za dużo nie wiemy, ponieważ jest w zasadzie nieobecna przez większość akcji. Jednakże widać, że obie są jak ogień i woda, są przeciwieństwami.

Ciekawą postacią jest też Julian. Ciężko się co do niego określić. Czy ON jest po stronie Scarlett, czy tylko ją wykorzystuje? Szczerze mówiąc, długo nie umiałam jednoznacznie tego stwierdzić. Polubiłam go, ale nie stał się jednym z moich książkowych narzeczonych xD Aczkolwiek mimo wszystko w pewnym momencie ku zakończeniu, było mi strasznie smutno.

Bardzo mi się ta książka kojarzyła z „Alicja w krainie czarów”, ale w sumie nie wiem czy słusznie, bo Caraval raczej nie ma nic wspólnego z nią. Po prostu takie moje skojarzenie xD

Styl autorki jest bardzo przyjemny, czytało mi się naprawdę szybko. Jak na debiut, to mistrzowska robota. Do tego ten klimat... Stephanie poradziła sobie z tym genialnie. Wykreowała świetne otoczenie, przesycone magicznym klimacikiem. Pojawiają się tu również niespodziewane zwroty akcji, śmierć i przebudzenie (nie wiem, czy bym zapłaciła taka cenę za sukienkę, ale okay XD).

Muszę też przyznać, że mimo że wątek romantyczny nie gra tu głównej roli, nawet tego nie odczułam. Pojawia się dopiero gdzieś pod koniec, a i tak taki baardzo delikatny. Natomiast więcej uwagi, autorka poświęciła siostrzanej miłości.

Zakończenie natomiast totalnie zbiło mnie z tropu. Nie spodziewałam się tego w ogóle i wielki szacun dla Stephnie za tak oryginalny pomysł. Poprawcie mnie jeśli się mylę, ale czegoś takiego jeszcze nie było. Caraval był świetną historią i mam ogromna nadzieję, że kolejna część będzie jak najszybciej, bo ja muszę wiedzieć co dalej

Karmazynka i jej niebezpieczna gra.

Scarlett oraz Tella marzą o podróżach do innych krain i wyzwoleniu się spod jarzma apodyktycznego ojca. Ich listy kierowane od dzieciństwa do tajemniczego Legendy, mistrza Caravalu, pozostawione były za każdym razem bez odpowiedzi. Aktualnie, Scarlett ma już zaaranżowany ślub z nieznanym jej hrabią, który może być jedynym sposobem uzyskania wolności. Na parę dni przed uroczystością, siostry otrzymują niespodziewanie trzy zaproszenia na Caraval, o którym marzyły od najmłodszych lat. Nagrodą może być spełnienie najskrytszego marzenia. Gdy Scarlett zostaje podstępem ściągnięta na wyspę, dowiaduje się, że Tella została porwana przez Legendę i jej odnalezienie jest głównym celem rozgrywki. Zwycięzca może być tylko jeden...

Caraval. Chłopak, który smakował jak północ to debiut literacki Stephanie Garber. Powieść zawojowała zagraniczny i polski rynek wydawniczy, zaskarbiając sobie mnóstwo fanów z całego świata. Postanowiłam przekonać się, czy historia Scarlett oraz Telli jest rzeczywiście fenomenalna. Przygodę z Caravalem czas zacząć!

Caraval. Chłopak, który smakował jak północ to utwór, który pozostawił po sobie niekoniecznie miłe wrażenia. Autorka nie zachwyciła mnie rozwojem historii, przedstawieniem świata, ukazaniem bohaterów i różnorodnością wątków. Muszę jednak przyznać, że jest to przyjemna lektura, a czytelnicy spragnieni miłosnych przygód znajdą takie w tym utworze. Ja czuję się niezbyt usatysfakcjonowana i mam nadzieję, że w następnym tomie będzie o wiele lepiej.

Pełna recenzja znajduje się na stronie: [Adres usunięty]

Książka, którą dzisiaj dla Was recenzuję to całkowita niespodzianka od wydawnictwa. Kompletnie nie spodziewałam się, że powieść "Caraval. Chłopak, który smakował jak północ" pojawi się w moich rękach, ale muszę przyznać, że jestem z tego powodu bardzo zadowolona. Okładka tej książki ma w sobie coś magicznego, co od razu przyciągnęło mój wzrok i sprawiło, że chciałam ją przeczytać. Nigdy wcześniej nie słyszałam o tej autorce, co tylko potęgowało moją ciekawość. Postanowiłam już dłużej nie zwlekać i jak najszybciej zabrałam się za czytanie. Czy twórczość Stephanie Garber trafiła prosto do mojego serducha? Czy świat, który wykreowała zrobił na mnie pozytywne wrażenie? Czy będę wyczekiwała kontynuacji pierwszej części serii Caraval? Jeśli szukacie odpowiedzi na te i inne pytania, zapraszam do zapoznania się z dalszą częścią recenzji, z której z pewnością się tego dowiecie.

Scarlett od dziecka marzyła o tym, aby wziąć udział w Caravalu - grze, w której stawką jest spełnienie marzenia. Niestety jej okrutny i bezwzględny ojciec potrafi doskonale krzyżować plany zarówno Scarlett, jak i jej młodszej siostrze - Telli. Dziewczyny całe życie spędziły na maleńkiej wyspie o nazwie Trisda i musiały przestrzegać surowych reguł. Starsza z nich ma wkrótce wyjść za mąż. Oczywiście całe małżeństwo zostało zaaranżowane przez ich ojca, a każdy sprzeciw mógł okazać się tragiczny w skutkach. Wydaje się, że los Scarlett został już przesądzony, jednak wkrótce dzieje się coś co na zawsze odmienia życie całej rodziny. Siostry mają być gośćmi honorowymi tajemniczego Legendy i mogą wziąć udział w Caravalu. Bohaterki postanawiają złamać zakazy i wyruszają w podróż, która ma uwolnić je od władzy despotycznego ojca. W uciecze z Trisdy ma pomóc im przybyły zza morza Julian. Scarlett waha się czy rzeczywiście można mu zaufać, jednak późniejszy rozwój wydarzeń, nie pozostawia jej innego wyjścia. Wkrótce okazuje się, że Legenda uprowadził Tellę, a jej odnalezienie jest kluczem do zwycięstwa w Caravalu. Czy Scarlett uda się uratować siostrę i wygrać grę? Czy wszyscy wyjdą cało z tej szalonej rozgrywki?

Zacznę może od tego, że gdy brałam do ręki "Caraval" spodziewałam się raczej lekkiej, przeciętnej i niezobowiązującej młodzieżówki - takiej do przeczytania jeden raz i odłożenia na półkę. To co otrzymałam od autorki całkowicie odbiegało od moich wyobrażeń na temat tej powieści. Nie przypuszczałam, że znajdę tutaj przepięknie wykreowany świat, zwroty akcji pojawiające się na każdym kroku i trzymające w napięciu, a do tego szokujące zakończenie. Muszę przyznać, że ogromnie pomyliłam się w ocenie tej książki, ale cieszę się, że okazała się ona naprawdę dużo lepsza niż przypuszczałam na samym początku.

Fabuła tej powieści jest bardzo dobrze rozwinięta i dokładnie przemyślana. Nic co dzieje się podczas Caravalu nie jest przypadkowe. Nawet najdrobniejsze szczegóły mają tutaj znaczenie i nawet czytelnik może w pewnym momencie pogubić się w gąszczu zagadek i tajemniczych podpowiedzi. Stephanie Garber wykreowała magiczny świat pełen sprzeczności. Z jednej strony jest ON bardzo brutalny, ale także niezwykle bajkowy. Muszę przyznać, że strasznie spodobało mi się takie połączenie i wypośrodkowanie, które sprawia, że nigdy nie możemy być do końca pewni co za chwilę się wydarzy. Autorka idealnie wplata w swoją twórczość zaskakujące zwroty akcji - kiedy wydaje nam się, że wszystko zmierza w dobrym kierunku, nagle dzieje się coś co burzy naszą wizję dalszych losów głównych bohaterów. Jedną z rzeczy, które zrobiły na mnie kolosalne wrażenie jest wprowadzenie do książki odrobiny szaleństwa, Caraval bowiem jest grą, w której nic nie jest takie jakie się wydaje, a uczestnicy ostrzegani są na każdym kroku, aby nie wierzyli we wszystko co widzą. W pewnych momentach nie jesteśmy w stanie stwierdzić czy główni bohaterowie pozostają przy zdrowych zmysłach czy może zbyt mocno zatracili się w rozgrywce i popadli w obłęd.

Autorka bardzo dobrze poradziła sobie z kreacją zarówno głównych, jak i pobocznych bohaterów. Każdy z nich posiada szereg zalet, ale również wad, które sprawiają, że stają się oni bardziej realistyczni. Ciężko jest przewidzieć zachowanie poszczególnych postaci, ponieważ na podejmowane przez nie decyzje wpływa wiele czynników. Nasze uczucia w stosunku do bohaterów ulegają wielokrotnym zmianom - niejednokrotnie łapałam się na tym, że pod wpływem toczących się wydarzeń, całkowicie zmieniałam zdanie dotyczące jakiegoś charakteru. Stephanie Garber potrafi zaskakiwać na każdej płaszczyźnie, co sprawia, że jej twórczość jest naprawdę wyjątkowa i posiada w sobie wiele ukrytego uroku.

Autorka posługuje się prostym i doskonale zrozumiałym językiem, który pozwala na szybkie zaznajomienie się z jej historią. Książkę czyta się lekko i przyjemnie, a odłożenie jej na półkę sprawia wiele trudności. Cieszę się, że Stephanie Garber poświęciła wiele swojej uwagi, aby opisać miejsca, w jakich rozgrywa się akcja. Dzięki temu z łatwością możemy wyobrazić sobie ten magiczny świat i jeszcze bardziej zatracić się w losach głównych bohaterów. Jestem zaskoczona jak dobrze pod względem technicznym wypadła powieść "Caraval".

Podsumowując - "Caraval. Chłopak, który smakował jak północ" to powieść, w której zakochałam się od pierwszych stron. Całkowicie urzekła mnie jej magia i urok, a zakończenie pozostawiło niedosyt i chęć przeczytania dalszych przygód Scarlett. Z całego serca polecam Wam twórczość Stephanie Garber. Mam nadzieję, że moja recenzja zachęciła Was do przeczytania tej książki, a po lekturze będziecie nią tak samo zachwyceni jak ja.

Muszę przyznać, że nie miałam pojęcia, iż książka, która z rzeczywistością nie ma nic wspólnego może mnie aż tak wciągnąć. Kiedy dziś zaczęłam czytać, nie mogłam po prostu odłożyć jej, dopóki nie dobrnęłam do ostatniej strony. Czy to możliwe, żeby magia aż tak mnie wciągnęła? Jak widać, możliwe.

Scarlett i Tella to dwie siostry, które żyją na wyspie pod czujnym okiem ojca, który jest tyranem. Ich marzeniem jest uwolnienie się od niego. Co roku w Caravalu odbywa się gra, w której wygraną jest spełnienie marzenia. Choć obie od zawsze marzyły, by się tam znaleźć, nie miały ku temu okazji. Jednak w tym roku za sprawą tajemniczego żeglarza Juliana, wkraczają w grę, w której Scarlett będzie musiała zrobić wszystko, by odnaleźć zaginioną siostrę i ją uratować. Czy jej się to uda? Czy gra jest tylko grą, a może wkracza a nią również rzeczywistość? Czy siostrą uda się w końcu uwolnić od okrutnego ojca?

"Caraval miał być tylko grą, tymczasem jego konsekwencje odciskały swoje piętno na życiu Scarlett. Jeśli aż tyle przyszło jej zapłacić za suknię, ile kosztowałoby odnalezienie Telli? Zwątpiła w soje siły."

Choć książka zawiera w sobie ogrom magii, wydarzeń na które może zabrać nas tylko nasza fantazyjna wyobraźnia, to tak naprawdę opowiada o sile siostrzanej miłości w imię której jedna dla drugiej zrobiłaby wszystko. Scarlett całe życie żyła w poczuciu odpowiedzialności za siostrę, robiła wszystko, by ją uchronić przed ojcem, który był tyranem. Podniesienie przez niego ręki na którąkolwiek z córek nie było problemem. Jeśli jedna coś przewiniła, obrywało się tej drugiej. Scarlett znała jego mroczne tajemnice o których nikomu nie mówiła, wierząc, że w ten sposób uchroni Tellę przed niebezpieczeństwem. Dlatego tak bardzo nie chciała uciekać z wyspy, by wziąć udział w Caravalu, bo doskonale wiedziała czym to się może skończyć ze strony ojca. Jednak siostra ją przechytrzyła i chcąc nie chcąc tam się znalazła.

"Patrząc, jak ojciec maltretuje Juliana, zrozumiała nareszcie to, co żeglarz próbował jej powiedzieć wcześniej w tunelu. Dorastała w poczuciu, że zasługuje na wszystkie kary wymierzane jej przez ojca. Uważała je za konsekwencję swojego niewłaściwego postępowania. Teraz jednak dotarło do niej, jak okrutnie postępował ojciec. Nikt nie zasługiwał na takie kary."

Kiedy na miejscu nie może odnaleźć siostry, robi wszystko co tylko jest w stanie, by tak się jednak stało. I tak w rzeczywistości powinna wyglądać siostrzana miłość. Kto z Was dla swojego rodzeństwa byłby w stanie zrobić wszystko, by tylko ono nie ucierpiało? Czy pozwolilibyście się wciągnąć w grę, w której dzieją się niestworzone rzeczy? Gdzie na każdym rogu mogłoby czaić się na was niebezpieczeństwo? Gdzie nie wiedzielibyście komu możecie zaufać, a komu nie?

Książka jest fikcją literacką, która przenosi nas w niezwykły świat magii, w którym niemożliwe staje się możliwe. Tutaj nie wiadomo co jest prawdą, a co kłamstwem. Rzeczywistość w każdej chwili może stać się iluzją, a iluzja rzeczywistością. Jedno jest pewne, aby przetrwać w grze, uczestnik nie może nikomu ufać, bo to może go wykluczyć z gry.

Autorka stworzyła powieść, w której umiejętnie dawkuje czytelnikowi tajemniczość, napięcie oraz grozę. Obrazy przedstawione w książce są tak barwne, że z całą pewnością oddziałują na naszą wyobraźnię. Sprawiają, że sami stajemy się uczestnikami tej gry i pragniemy z bohaterami odkrywać kolejne wskazówki, by wygrać tę grę. Prócz siostrzanej miłości spotkamy się tutaj również z rodzącym się uczuciem, pomiędzy głównymi bohaterami Scarlett oraz Julianem. Tylko czy w tej grze, ich uczucie może okazać się prawdziwym?

Caraval. Chłopak, który smakował jak księżyc to świetna powieść, w której nasze umysły zawładnie magia, a my sami przeniesiemy się do świata w którym wszystko staje się możliwe. To książka, w której bohaterowie będą zmuszeni oddzielić iluzję od rzeczywistości. Ale przede wszystkim to historia wielkiej siostrzanej miłości, która sprawia, że wszystko inne przestaje mieć znaczenie. Czyta się niezwykle przyjemnie, także zachęcam do sięgnięcia po tę pozycję.

„Zanim jednak wejdziecie do naszego świata, pamiętajcie, że to tylko gra.”

Zdaję sobie sprawę z tego, że pisanie o książce roku w pierwszych dniach stycznia wydaje się szaleństwem, a jednak czuję nieodpartą pokusę, by to zrobić. Skoro producenci Niezgodnej przygotowują adaptację filmową debiutu i nie obawiają się ryzyka, może i ja powinnam to zrobić. Wszak chodzi tutaj nie tylko o dobrą powieść, ale cały jej świat, którego progi przekracza się wraz z pierwszą stroną. Godnie rozpoczęłam ten rok, zdecydowanie z wielką pompą. Odważyłam się wejść do gry i pokochałam jej nieokrzesane, niebezpieczne oblicze. Zapraszam na recenzję książki „Caraval. Chłopak, który smakował jak północ”.

Kiedy Scarlett otrzymuje zaproszenie, na które czekała tak wiele lat, czuje, że jest już za późno. List od samego, owianego tajemnicą Legendy był jej odwiecznym marzeniem, a pragnienie wzięcia udziału w magicznej grze Caraval czymś, czego łaknęła najbardziej na świecie. Niestety małżeństwo zaaranżowane przez jej okrutnego i despotycznego ojca pozbawia ją złudzeń. Nigdy nie weźmie udziału w rozgrywkach, o których opowiadała jej kiedyś babcia.

Próbując powstrzymać siostrę przed narażeniem się na gniew ojca, Scarlett zostaje uprowadzona przez przybyłego zza morza Juliana. To właśnie u jego boku dociera na wyspę Legendy, gdzie jako gość honorowy wkracza pomiędzy szeregi graczy. Początkowo zniechęcona towarzystwem żeglarza zaczyna ulegać jego urokowi. W tej rozgrywce może wywalczyć spełnienie dowolnego marzenia. Nie wie tylko, że ceną przegranej może okazać się śmierć jej siostry. Czy Scarlett zwycięży? Kim jest Julian? Co tutaj jest prawdą, a co jedynie iluzją? I czy Caraval to tak naprawdę wyłącznie gra?

„Jeśli ktoś się dowie, na czym najbardziej ci zależy, może to wykorzystać przeciwko tobie.”

Rozważna, nadopiekuńcza, honorowa Scarlett i działająca pod wpływem impulsu, nieostrożna, lubiąca wyzwania Tella. Dwie całkowicie różniące się osobowością siostry żyją u boku ojca tyrana, człowieka, który ma na swoim koncie nie tylko długą listę szemranych interesów. Wegetując z myślą, że ich los został już przesądzony, otrzymują szansę wolności i nic dziwnego, że reagują na nią zupełnie inaczej. Wtedy jednak stery przejmuje Julian. No właśnie – kim zatem jest?

Zdeterminowany, odważny żeglarz – Julian, chłopak, który niby to przypadkiem pojawia się w tej historii płynąc z jej biegiem i stawiając czoła nowym wyzwaniom. To właśnie ON uprowadza Scarlett i to ON pomaga jej wejść w świat mistrza Legendy. Czy zatem jego obecność wiąże się wyłącznie ze zbiegiem okoliczności? Czy uczucie, które rodzi się pomiędzy nim, a główną bohaterką to coś prawdziwego?

Wybrani, wyjątkowi, wiarygodni, a jednak nieprzewidywalni. O ile główna bohaterka przechodzi powolną metamorfozę, a jej siostra przez długi czas nie uczestniczy w akcji, o tyle Julian i cała paleta drugoplanowych postaci stają się dla czytelnika wyzwaniem ponad siły, bo do końca nie wiadomo kto tutaj jest kim i jak się zachowa. Kiedy ma się wrażenie, że właśnie złapało się jakiś trop, autorka zmienia kierunek działania i pociąga za sobą - autentycznie wabiąc. Nie da się skończyć tej gry, kiedy raz przekroczy się jej granicę. Tak samo nie da się odłożyć tej książki na bok bez nieodpartej chęci przeczytania kolejnego rozdziału. Jej magia uzależnia.

Uwielbiam, ubóstwiam, kocham świat Caravalu. Magiczna wyspa, turniej z żelaznymi zasadami, walka na śmierć i życie oraz kolejne etapy wymagające poświęcenia. Szerzące się wokół kłamstwo, mylne tropy, przyjacielscy i wrodzy ludzie, a wszystko skąpane w iluzji, która wręcz ogłupia. Klimat panujący w tej powieści jest G E N I A L N Y. Czułam się tak, jakbym sama brała udział w niebezpiecznych rozgrywkach i wręcz wierzyłam w tę historię, jednocześnie mając świadomość tego, jak bardzo jestem naiwna.

Jakby tego było mało, oprócz trafionych bohaterów i przekonującego tła, książka ma także naprawdę piękną okładkę. Tutaj śmiało możecie oceniać treść jej miarą. Bo jak dla mnie, każdy element tej publikacji jest po prostu bardzo udany.

Kończąc już, by nie zdradzić Wam niczego więcej, mam nadzieję, że zaostrzyłam Wasze apetyty. Ja sama nie jestem zwolenniczką powieści naznaczonych nutką fantasy, jednakże ta stanowi absolutny wyjątek, bo nieprzesadzony element magii okazuje się jej niezbędnym, a wręcz urzekającym składnikiem. Polecam w szczególności młodzieży, tym, dla których „Igrzyska śmierci” czy „Niezgodna” okazały się niewystarczające. Zacierajcie ręce, bo to premiera, której nie można przegapić. Zazdroszczę Wam, że macie tę historię jeszcze przed sobą.

[Adres usunięty]

Debiut, który przedpremierowo zdobywa setki pochwał; który oczarował producentów filmowej wersji "Niezgodnej" na tyle, że właśnie przygotowują jego ekranizację i który pojawi się w blisko 20. krajach świata.

Debiut, który - ponoć! - zniewala, zachwyca i intryguje.

Brzmi bardzo, BARDZO zachęcająco, prawda?

Ha.

Obietnica dobrej książki to niestety jedyne, co może zaoferować Wam "Caraval".

Scarlett ma osiemnaście lat i od dawna jedno pragnienie - odwiedzić legendarny Caraval i wziąć udział w grze, dzięki której dostanie niepowtarzalną szansę na realizację swego marzenia. Wychowywana przez ojca-tyrana, wiecznie odpowiedzialna za młodszą (i bardziej szaloną) siostrę i przeznaczona hrabiemu, którego nigdy nie widziała, nagle, za sprawą pewnego żeglarza, zostaje wyrwana z tego może nieidealnego, za to doskonale znanego sobie świata.

Zostaje gościem honorowym Legendy, Mistrza Caravalu i zaczyna grę, o której śniła od lat.

A wtedy...

Ginie Tella.

Scarlett, chcąc znaleźć siostrę, decyduje się na współpracę z Julianem, przystojnym i nieobliczalnym żeglarzem, któremu nie chce i chyba nie powinna ufać. Legenda zaczyna niebezpiecznie przypominać szaleńca, Telli wciąż nigdzie nie ma, a sama gra powoli przestaje być tylko grą.

Bo właściwie gdzie kończy się fantazja, a zaczyna rzeczywistość?

Blisko pół roku temu miałam okazję przeczytać dwa pierwsze rozdziały "Caravalu", które mnie zaintrygowały i sprawiły, że z niecierpliwością oczekiwałam na chwilę, gdy w końcu poznam całą historię stworzoną przez Garber. Początek powieści jest naprawdę dobry, problem w tym, że... jedynie on, bo im dłużej czytamy, tym większą mamy ochotę

a) rzucić książką o ścianę,

b) potrząsnąć durną bohaterką,

c) odłożyć ją i litościwie przestać się dręczyć i męczyć.

Choć pomysł na fabułę był i ciekawy, i dosyć innowacyjny, to jego realizacja poszła koszmarnie.

Po pierwsze - bohaterowie. Tak strasznych, tak głupich, tak lekkomyślnych i pozbawionych jakiejkolwiek logiki w działaniu nie spotkałam już dawno. Scarlett, opisywana jako rozsądna, okazuje się pogubioną w swoich (niezbyt ciekawych, dodam) przemyśleniach dziewczynką, która w trzy sekundy jest w stanie zmienić obiekt zainteresowań i choć deklaruje ogromną miłość do siostry, to w chwili próby podejmuje tak absurdalne decyzje, że wywołują one jedynie litościwy śmiech. Jej brak konsekwencji przyprawia o ból głowy, a głupota z całą siłą bije po oczach. Mówiąc o głupocie nie sposób nie wspomnieć o Telli, siostrze naszej Karmazynki. I o ile Scarlett jest tylko "głupia", to Tella jest najzwyczajniej w świecie tępa. Trzpiotowata, wiecznie chichrająca się (a przynajmniej taką się wydaje) i notorycznie uganiająca się za stadem mężczyzn dziewucha, która nie zdaje sobie sprawy z niebezpieczeństwa i ślepo wchodzi w ogień, nawet jeśli wie, że ten mocno ją poparzy. Kolejnym absurdem jest Julian, postać, która według mnie jest totalnie zbędna. Wiadomo, w każdej powieści MUSI ( ;) ) być przynajmniej jeden męski bohater, będący potencjalnym źródłem westchnień czytelniczek, ale Julian... Nie. Zdecydowanie nie jest takim bohaterem. Pojawia się nagle, zachowuje dziwnie i w sumie niewiele wnosi do samej fabuły. Tym bardziej więc nie rozumiem podtytułu, jaki został przypięty "Caravalowi" przez wydawnictwo - chłopak, który smakował jak północ jest nikim innym jak tylko zwykłym, nieistotnym dla powieści, człowieczkiem.

Wydarzenia w "Caravalu" nudzą. Nie zaskakują ani przez chwilę, a co najgorsze, warsztat autorki też nie należy do rewelacyjnych. Stephanie Garber nie potrafi malować słowem, a niestety, w przypadku takiej książki jak "Caraval", gdzie dzieje się (a raczej "gdzie powinno dziać się") dużo, gdzie pełno jest (albo prędzej "gdzie powinno być") koloru, barw i emocji, jest to konieczne. W przeciwnym razie powstaje zwykłe czytadło, które nie wzbudza nic więcej niż tylko lekką irytację.

I właśnie czymś takim jest "Caraval".

Jeśli należycie do Potterhead i z wytrwałością godną niedźwiedzia, który zwęszył słoik miodu, poszukujecie kolejnej pełnej magii i tajemnic książki to zaklinam Was, nie sięgajcie po "Caraval" i oszczędźcie sobie paskudnego smaku gorzkiego rozczarowania.

"Caraval" nie ma w sobie ani krzty magii, której tak wiele jest chociażby w "Cyrku nocy" Erin Morgenstern czy "Wróżbiarzach" Libby Bray. To nudna, mało ciekawa książka z niewyobrażalnie bezmyślnymi bohaterami, która pochwalić może się jedynie ładną okładką.

A to chyba troszkę za mało, by tracić na nią czas.

Nie powinnam zaczynać recenzji od zachwytów nad przepiękną okładką, w końcu to nie ona jest najważniejsza w książce, ale wprost nie mogę się powstrzymać. Jej tajemniczy klimat nie zdradza co znajdziemy w środku, ale zdecydowanie pobudza wyobraźnie. Kobieta w białej sukni przedzierająca się przez mrok wręcz zachęca do zabawy.

Scarlett i Tella – główne bohaterki „Caraval. Chłopak, który smakował jak północ”, wychowywane przez brutalnego, apodyktycznego ojca, całe życie marzą o ucieczce z wyspy i udziale w enigmatycznej, zagadkowej grze, której wygraną jest spełnienie jednego życzenia. Po wielu listach do tajemniczego Legendy, w końcu udaje im się uzyskać zaproszenia. Scarlett nie wie, że zamiast przyglądać się rozgrywkom, sama będzie musiała wziąć w nich udział, a przedmiotem gry będzie odnalezienie Telli. Ich sojusznikiem staje się pewny żeglarz, którego intencji do końca nie mogą odgadnąć.

Moim pierwszym spostrzeżeniem było to, iż książka przypomina połączenie „Alicji z Krainy Czarów” z „Igrzyskami śmierci”. Mamy do czynienia z czarami, magią, grą, w której nic nie jest prawdziwe, gdzie nie można dać się zwieźć pozorom. Na uczestników czeka szereg zadań do wykonania, a nie jest to proste, gdyż czas płynie tam o wiele szybciej niż w normalnym świecie. Bardzo spodobał mi się zarys fabuły, ponieważ lubię wszelkie zabawy w literaturze, których stawką jest coś więcej niż zwykła nagroda.

Autorka użyła niezwykle plastycznego języka, skupiając się przede wszystkim na dogłębnych opisach otoczenia. Dzięki temu możemy łatwiej wyobrazić sobie świat widziany oczami bohaterów. Mam wrażenie, że wszelkie barwy są dla niej niezwykle istotne. Zastanawiam się tylko jak może wyglądać „bladoniebieskie zaciekawienie rozwibrowanych zmysłów”, „podejrzliwość o barwie szałwii” czy „zawstydzenie w pięciu odcieniach fioletu” – książka jest wręcz przepełniona tego typu zwrotami. Początkowo czytając kolejne z nich uśmiechałam się do siebie, podziwiając Stephanie Garner za wyobraźnie, z czasem jednak metafory stały się dla mnie zbyt męczące. Zdecydowanie za dużo w tej pozycji opisów, a za mało akcji, choć baśniowy klimat i tak nie pozwalał mi oderwać się od powieści. Nie rozumiem tylko, dlaczego imię bohaterki jest powtarzane niemal na każdej stronie po trzy, cztery razy.

Główna bohaterka jest bardzo infantylna, delikatna i nieporadna. Wciąż powraca do wspomnień, roztrząsa każdą minioną sytuację, niepewnie kroczy do przodu kajając się w myślach za wszystkie możliwe niepowodzenia. Dobrze, że ma u swego boku rezolutnego, zabawnego, odważnego młodzieńca, który poprawia mdły charakter Scarlett. Ich połączenie równoważy się czyniąc powieść przyjemniejszą.

Książka jest połączeniem literatury młodzieżowej ze sporą dozą fantastyki. Spodoba się zapewne fanom fantasy i powieści takich jak „Endgame”, tylko w o wiele łagodniejszym charakterze. Dostałam przepiękne imienne zaproszenie do Caraval i chętnie dołączę do gry, by wygrać i spełnić swoje marzenie, a Wy? Skusilibyście się?