Buntowniczka z pustyni. Tom 2

Bardzo podoba mi się pomysł na historię opowiadaną w "Buntowniczce z pustyni". Nie spotkałam się jeszcze z dżinami w książkach, a powinno być ich zdecydowanie więcej. Klimat pustynny to też ciekawa odmiana od książek, gdzie akcja toczy się w lesie albo w mieście albo w zamku albo... (no wiecie o co mi chodzi). W dodatku temat rebelii i wątpliwości, czy ma ona właściwie sens też działa na korzyść całej historii.

Pustynia, broń, magia, Sułtan, zbiedzy, pustynia...

Nigdy nie przypuszczałam, że zainteresuję się taką pozycją, nigdy też nie byłam zwolenniczką takich książek, a jednak...

Od początku nie byłam zbyt dobrze nastawiona do tej historii i dlatego zabierałam się kilka dni by ją przeczytać. Gdy w końcu po nią sięgnęłam, odkryłam jak wciągająca jest ta opowieść.

Na początku poznajemy dziewczynę- Amani, która zakrada się w nocy bo miejskiego baru, gdzie odbywają się zawody strzeleckie, których główną nagrodą są pieniądze. Amani przebrana za chłopaka ( dziewczyna nie miała by szans w tym turnieju, a nawet by jej nie dopuszczono ) postanowiła wygrać i zgarnąć nagrodę. Pod pseudonimem Błękitnooka bandytka startuje w turnieju, jednak okazuje się, że ma równego sobie przeciwnika, ,,obcokrajowca" pod pseudonimem Oman. Co dalej nie zdradzę, jednak zapewniam, że to tylko malutki przedsmak pięknej przygody.

Główna bohaterka jest odważna, szczera, umie po mistrzowsku zaginać prawdę, jest dociekliwa, uparta i pragnie być niezależna. Mieszka z wujostwem oraz ich dziećmi. Pewnego dnia podsłuchuje rozmowę wuja, z której wynika, że wkrótce będzie musiała wyjść za mąż. Od tamte chwili szuka sposobu by uciec i żyć na własną rękę. Amani podejmuje wiele decyzji, nie zawsze dobrych i zgodnych z jej sumieniem, przez co wplątuje się w coś o wiele większego. W tej powieści prawie nikt nie okazuje się tym za kogo się podawał. Kim jest owy cudzoziemiec, którego prawdziwe imię brzmi Jin? Co z tym wszystkim wspólnego ma magia oraz Sułtan ? Jaką podróż będzie musiała odbyć dziewczyna pragnąca jedynie wolności by odnaleźć swą naturę?

Autorka wykreowała wspaniałe postacie, jednak mam wrażenie, że w tym tomie dopiero je poznajemy, podczas gdy niejednokrotnie nas jeszcze zaskoczą. Cała powieść zaskakuje i jest przyjemną odskocznią od innych młodzieżowych książek; jest lekka, jednocześnie porywa nas swoją fabułą. Wykreowany świat nas pochlania i przyciąga, a zarazem pozwala byśmy się w nim zatracili.

Na koniec dodam, że książkę mogę polecić, zarówno trochę młodszym, jak i starszym czytelnikom; każdy znajdzie w niej coś dla siebie.

Od książki nie mogłam się oderwać!! Ciekawa fabuła, przyjemna bohaterka i cudowna opisana akcja

Amani za wszelką cenę pragnie uciec z Dustwalk, miejsca, w którym się urodziła i wychowała, od rodziny okropnego wuja, który chce pojąć ją za żonę. Z miejsca, gdzie jej matka została powieszona za zabójstwo męża. Jedna, nieprzemyślana decyzja, zupełnie odmienia życie dziewczyny. Jakie przyniesie konsekwencje? Kim jest jej towarzysz podróży? I co kryje się pod rewolucyjnym hasłem "Nowy świt. Nowa pustynia"?

"Buntowniczka z pustyni" to książka fantasy, której świat inspirowany jest Bliskim Wschodem, jak przyroda, tak imiona czy częściowo tradycje, co dodaje treści uroku, a jednocześnie skłania do refleksji nad przenośnym sensem lektury. Na razie skupmy się jednak na innych aspektach książki. Minusów, mocno rzucających się w oczy jest niewiele. Kilka nazw żywcem wziętych z Dzikiego Zachodu, które nijak nie pasują do reszty wymyślonego świata, dużo literówek i źle zbudowanych zdań - tu wina wydawnictwa i tłumaczki.

"Buntowniczka z pustyni" przywodzi mi na myśl filmy akcji, gdzie nie mamy ani minuty odpoczynku od wciąż zmieniających się wydarzeń, co jest plusem, ponieważ nie pozwala oderwać się od lektury. Postać Amani na początku nie budziła mojej zbytniej sympatii, jednak później stała się znośna, ale to moje własne odczucia, najważniejsze chyba jednak, że przeszła przemianę i była skuteczna w swoich działaniach do samego końca choć długo bardzo nielojalna wobec otaczających ją osób.

Wracając do przenośni, sensu ukrytego lektury, mam wrażenie, iż inspiracja orientem wcale nie była przypadkowa. Gallanowie mogą być więc odniesieniem do ISIS/Daesh, opanowującym państwa Wschodu, a "Nowy świt. Nowa pustynia", potrzebną tam światopoglądową i polityczną rewolucją.

Czytając "Buntowniczkę z pustyni" miałam wrażenie, że czytam coś wtórnego, historię, która już się wydarzyła, przeniesioną do świata fantasy. Jak na gatunek fantasy, jest tu zbyt wiele aluzji do rzeczywistego świata. Czy polecam? Jeśli lubicie książki w których ciągle coś się dzieje i politykę wplecioną w książkową rzeczywistość, a jednocześnie lekturę szybką i nie zajmującą za bardzo umysłu, to jak najbardziej. Moich standardów, szczególnie po "Żywiołach Karteru" niestety ona nie spełniła. Czytało się miło, szybko, jednak pewnie za chwilę treść wyparuje z mojej głowy.

Ta książka to dla mnie miłe zaskoczenie. Biorąc do ręki opowiadania, które dzieją się na Bliskim Wschodzie nie należą do moich ulubionych. Dodajmy do tego wszechogarniającą pustynię i legendy o dżinach, które są bardziej realne niż nam się wydaje.

„Wiesz, nigdy nie wierzyłem w przeznaczenie , dopóki cię nie spotkałem - powiedział, z powrotem opierając głowę o mur i wzdychając. - Potem zacząłem myśleć, że los nie może tak wypaczonego poczucia humoru.”

Jakiś czas temu miałam możliwość przeczytania inną książkę też w tych samych klimatach. Będę z Wami szczera, dobrnęłam do dwudziestej strony, z dużymi problemami. Dżiny, magia, Sułtani, to bajka I od razu mam w głowie Alladyna i jego latający dywan. Nie była to dla moja ulubiona bajka.

W pierwszej części buntowniczki mamy do czynienia bardziej z książką przygodową. Znajdują się to głównie opisy drogi, którą Amani przebywa z Jinem. Ważną rzeczą jest to, że nasza bohatetka podróżuje przebrana za mężczyznę. Zapytacie dlaczego. Musi. Inaczej nikt nie traktowałby jej poważnie, a samotnie wędrująca kobieta jest bardzo miłą zachętą.

Więcej na: [Adres usunięty]

Cykl Alwyn Hamilton o „Buntowniczce pustyni” zabrał tak dobre opinie, że nie mogłam przejść obok tego obojętnie. Ciekawiła mnie postać Armani umiejscowiona w miastach rodem „Baśni z 1001 nocy”. Wielkie pałace, sułtani, haremy i biedni mieszkańcy, którzy z trudem zarabiali na życie, aby łączyć koniec z końcem. Chciałam wędrować pośród piasków, poszukiwać oazy i wypatrywać miejmy nadzieję przyjaznej karawany. Miałam, co do tej opowieści spore nadzieje, czy Alwyn udało się porwać mnie w emocjonalną pułapkę? Co trzymałam na łamach pierwszego tomu, tak dobrze zapowiadającego się cyklu?

„Nieważne, gdzie się znajdujemy, nic nie zmieni tego, kim jesteśmy (...). Jeśli tutaj byliśmy bezwartościowi, dlaczego miałoby to się zmienić gdzieś indziej?”.

Bohaterką książki „Buntowniczka z pustyni’ jest Amani, nastolatka, której życie zmieszane jest z piaskiem pustyni. Mieszkańcy Miraji doczekali się niespokojnych czasów, płotka głosi, ze mistyczne bestie wciąż wędrują po dzikich i jałowych pustkowiach, że dżiny nadal praktykują swoją magię. Ich krajem rządzi Sułtan, który jest wyjątkowo despotycznym człowiekiem. Zawiązał sojusz z Gallanami, w wyniku, czego mogli założy na tych ziemiach obozowisko i handlować bronią palną. W Dustwalk nie ma nic mistycznego ani magicznego, to ślepy zaułek, z którego Amani rozpaczliwie pragnie uciec. Jest świetna w posługiwaniu się bronią i ma nadzieję, że wykorzysta te umiejętności, by wygrać dużą nagrodę pieniężną i wydostać się z miasta, zanim jej wujek wyda ją wbrew woli za mąż.

„Nigdy nie widziałem, żeby flirtował ze śmiercią dla kogoś innego niż my. Aż pojawiłaś się ty”.

Wuj dziewczyny- Asid, jest niezwykle surowy, jako mężczyzna decyduje o wszystkim, kobieta, właściwie nie ma żadnych praw. Jej powinnością jest wyjście za maż i rodzenie dzieci, Amani jest własnością wuja, ale nie godzi się na takie traktowanie. Ma marzenia i chciałaby je zrealizować, bardzo chciałaby pojechać do stolicy, czyli Izmanu, tam mogłaby być wolna.

Podczas zawodów strzeleckich przebiera się za mężczyznę, jest zdeterminowana, aby pokonać wszystkich, aby zwyciężyć i uciec. Nic trudnego, kiedy się posiada takie wyjątkowe umiejętności.

„Pragnę wydostać się z tego miasta. Pragnę tego tak, jak pragnę oddychać”.

W czasie zawodów Armani poznaje dziwnego cudzoziemca- Jin’a, występującego pod pseudonimem- Węża ze Wschodu, to spotkanie sprawia, że dziewczyna zostaje wciągnięta w niecodzienne wydarzenia, a nawet spotka Buraqi, wyjątkowe stworzenie, konia, który potrafi zmieniać się w piasek. Bardzo polubiłam główną bohaterkę, jest niesamowicie wścibska, kiedy stoi w obliczu niebezpieczeństwa nie cofa się. Kocham jej dzikiego i nieokiełznanego ducha, nie boi się pokazywać ognistego temperamentu. Rozwój jej postaci był bardzo ważną częścią książki, zwłaszcza, gdy dojrzewa, odkrywa świat poza Dustwalk.

„- Jesteś naprawdę czarujący, mówił ci to ktoś?

- Szczerze mówiąc, tak, ale zwykle nie przewracano przy tym oczami”.

Historia Amani mnie urzekła, uwielbiam to, w jaki sposób autorka przedstawiła fabułę. „Buntowniczka pustyni” nigdy nie wydawała się powolna ani przytłaczająca. Ta książka jest pierwszą częścią trylogii, zostaliśmy wprowadzeni w konflikty polityczne książce. Podobało mi się, że mimo wszystko ta opowieść pozostała zabawna i pełna przygód. Jestem pewna, że w następnych dwóch tomach będzie więcej grozy i strachu zasmakowałam w tej przygodzie, zachłysnęłam się nią.

„Wiesz, nigdy nie wierzyłem w przeznaczenie, dopóki cię nie spotkałem - powiedział, z powrotem opierając głowę o mur i wzdychając. - Potem zacząłem myśleć, że los nie może tak wypaczonego poczucia humoru”.

Czy powiedziałam wystarczająco dużo, aby cię przekonać i nie zdradzić zbyt wiele? Podczas tej wyprawy, którą przeżyłam z bohaterami poznałam wiele stworzeń, niektóre tworzą iluzje, inne mogą zmieniać kształt lub kontrolować piasek za pomocą umysłu. Magiczneistoty żyją w strachu. Kobiety nie mają żadnych praw w większości miejsc. Spadkobiercy tronu zamierzają obalić swojego ojca- Sułtana. Z całą pewnością przy tej pozycji nie będziecie się nudzić. Główni bohaterowie byli fantastyczni, ich romans rozwijał się powoli i subtelnie, bardzo lubię takie relacje.

„Buntowniczka z pustyni” jest wyjątkową historią porywającą i nieokiełznaną niczym burza piaskowa, chwytającą ze sobą wszystko, nie mając zamiaru uwolnić. Wiecie, co? Nie mam zamiaru błagać o ratunek, pragnę więcej.

Książka super, bardzo wciąga już po pierwszym tomie i nie mogę się doczekać aż zabiorę się za kolejne tomy. Bardzo polecam wszystkim co nie są pewni tego zakupu

Zazwyczaj by wkręcić się w fabułę książki potrzebowałam przeczytać z kilkanaście stron, z buntowniczką było inaczej. Książka wciągnęła mnie już od początku. Jej fabuła jest dla mnie czymś nowym, fascynującym i orginalnym. Myślę że jest to książka dla młodzieży ale osobą, które skończyły już naście lat też zapewne się spodoba. Napewno przypadnie do gustu osobom lubiącym fantastykę ; duchy, magiczne stworzenia, dżiny! Jednym słowem magia.

Amani, główna bohaterka powieści, zrobi wszystko by udać się do Izmanu. Przebiera się zatem za chłopaka i staje do walki w pojedynku. Do wygrania nie ma tylko pieniędzy, bo jest też wolność. Amani marzy o uwolnieniu się z miejsca, które nigdy nie było jej przychylne. Dorastała w świcie obojętności i jednoczesnej bezwzględności.

Alwyn Hamilton bardzo otwarcie pisała o okrucieństwie społeczności, w której żyła główna bohaterka. Bez ogródek czy zbędnych upiększeń pokazała jak dzika potrafi być ludzka natura i w jak pierwotnym kierunku może podążać, gdy nikt jej nie kontroluje. Stwarzając swój świat na podwalinach Baśni z tysiąca i jednej nocy pokazała bardziej mroczną stronę orientalnej kultury. Przyznaję, że udało się to autorce, bo jej świat zwrócił na siebie moją uwagę - bogaty w detale, dopracowany, z licznymi klimatycznymi elementami nadającymi mu indywidualność. Szczególnie Buraqi skupiały na sobie moją uwagę - piaskowe konie wykreowane w bardzo magiczny sposób.

Jednak świat przedstawiony to nie wszystko. I choć ten udał się autorce, to mam wrażenie, że nie do końca pokazała swoje możliwości w przedstawieniu rozwoju fabuły. Skupiając się na utartych schematach pokazała zbuntowaną Amani, która zrobi wszystko, by wyrwać się z chorego towarzystwa i Jina (w oparciu o postać dżina, nie inaczej), tajemniczego chłopaka, który wyrusza razem z nią w podróż. Chciałabym by nić jaka ich połączyła była płomienna i zmienna jak pogoda - raz łzy, raz radość, a jeszcze innym razem chłodna obojętność. Czy nie tak zostaliśmy nauczeni, że wachlarz emocji w przypadku wątku romantycznego opartego na głównych bohaterach musi doprowadzać do rozstroju nerwowego? Nie tym razem. Autorka zaskakująco subtelnie poprowadziła relacje łączącą Amani i Jina, gdzie miłość tak naprawdę jest tutaj tylko w tle. A może właściwie jej nie ma? trudno stwierdzić, bo było tego zdecydowanie zbyt mało.

Nie mogę jednak skreślić tej książki dlatego, że zamiast miłości dostałam dobrą przygodę. A tą dostałam bez żadnych wątpliwości. Przez całą fabułę przewinęło się wiele mniej lub bardziej ciekawych przygód, chociaż zabrakło mi przy tym jednocześnie dynamizmu - jakby skupiając się na konkretnych wydarzeniach autorka zapomniała, że musi wlać w nie jeszcze trochę życia. Przez to pierwsza część historii Amani była dla mnie trochę ospała, bardziej spokojna w porównani do drugiej połowy, gdzie akcja zaczęła w końcu napierać tempa.

"Buntowniczka z pustyni" ma w sobie potencjał, choć nie w pełni wykorzystany. Jestem bardzo ciekawa, czy autorka rozwinie się w kontynuacji, bo jak na razie mogę napisać: dobra, ale nie rewelacyjna. Lektura przygód Amani pozwoliła mi miło spędzić czas w przyjemnym towarzystwie, ale jak dla mnie to trochę za mało. Chciałabym więcej życia, energii, nieoczekiwanych zwrotów akcji - a zdecydowanie mniej spokoju, który panował w pierwszym tomie. Choć byłabym niesprawiedliwa odradzając Wam tą powieść: jest dobra, przyjemna, warto dać jej szansę.

Już dawno byłam ciekawa tej pozycji. Chodziła za mną od samej premiery, a to wszystko przez tą cudną okładkę. Piękną turkusowo, granatowo złotą, z błyszczącymi elementami. Gdyby była w twardej oprawie, byłaby ideałem okładkowej sroki. Ale i tak brawa dla grafika. Ale nie dla samej okładki kupuję książki. Zainteresował mnie też opis. Liczyłam na coś lekkiego, z przyjemną fabułą i nieirytującymi bohaterami. I w sumie to dostałam.

Nigdy jakoś szczególnie nie przepadałam za Alladynem. Nie porwała mnie ta bajka, a pustynny klimat nie był dla mnie. Do czasu, aż nie obejrzałam filmu "Książę Persji". Zakochałam się od razu. Jednak do książek o dżinach nadal mnie nie ciągnęła. No bo co mogę tam dostać piasek, piasek i wielbłądy. Buntowniczka z pustyni jest inna. Cudowne opisy nadają tajemniczego klimatu, legendy i historie opowiadane przy ogniskach. Po prostu magia.

Tutaj ludzkie życie było najtańszym towarem.

Ale może wróćmy do początku. Amani, nasza główna bohaterka pochodzi z Dustwalk, z miasta gdzieś na końcu świata. Istna dziura zabita dechami, z której każdy normalny człowiek powinien chcieć się wyrwać. Jednak co zrobić, gdy wokół nas jest pustynia, na której grasują potwory mrożące krew w żyłach?

Dziś wieczorem wyjdę i wezmę życie w swoje ręce. A jeszcze lepiej będzie, jeśli wywiozę stąd parę monet w kieszeni.

Amani nie jest typem bohaterki, która czeka na ratunek. Jest w gorącej wodzie kąpana, czasem nie myśli nad konsekwencjami i często ładuje się w kłopoty, co daje nam mieszankę wybuchową. Dodajmy do tego Jina, tajemniczego cudzoziemca i mamy zapewnią rozrywkę na kilka godzin. Ich przekomarzania, przygody i opresje w jakie się pakują, to coś o czym czytało mi się z przyjemnością. Lekki styl pisarki sprawił, że książkę przeczytałam w jeden dzień. Czytałam rozdział, za rozdziałem, chcąc dowiedzieć się co dalej. W tle mamy jeszcze wątek rebelii, który jest naprawdę dobrze przemyślany. Bohaterowie są autentyczni, zabawni. A książka ma w sobie nutę tajemnicy, które z chęcią się odkrywa.

Jeżeli, jeszcze nie czytaliście, to śmiało, serdecznie polecam. Nie jest to mocno wymagająca pozycja, ale ja lubię takie książki. Młodzieżówki z lekkim wątkiem fantastycznym. Poznawanie nowych światów to moja pasja.

"Buntowniczka z pustyni" to kolejna książka, o której było słychać wszędzie, gdzie się tylko kliknęło. Wszyscy się nią zachwycali, wychwalali, a jako, iż ja jestem bardzo ciekawską osobą i muszę się o czymś przekonać na własnej skórze - postanowiłam ją kupić. Jeśli mam być szczera nie spodziewałam się niczego "wow", zwłaszcza, iż wcześniej w moje rączki trafiło "Zakazane Życzenie". Przez pierwsze kilka stron akcja mnie trochę nudziła. Zdecydowanie za mało się działo, a ja nie potrafiłam pojąć dlaczego właśnie ludzie tak kochają tą historię. Dopiero po przeczytaniu jakichś 100 stron niesamowicie się wciągnęłam. Resztę powieści przeczytałam jednym tchem. Najbardziej z całej lektury podobało mi się jak autorka postanowiła umieścić magię, przede wszystkim te przeróżne, niespotykane stworzenia. Hamilton Alwyn doskonale wykreowała postacie, a ja je wszystkie wręcz pokochałam. Są niesamowicie inteligentni, a do tego zabawni. Czego chcieć więcej? Już nie mogę doczekać się, kiedy w moje rączki trafi kolejna część "Buntowniczki z Pustyni". Mam nadzieję, że tam, będzie się działo o wiele więcej. Jeśli uwielbiacie magię to serdecznie polecam zaopatrzyć się w egzemplarz książki. Na pewno nie pożałujecie.

"Buntowniczka z pustyni" zwróciła moją uwagę już samą okładką: intrygujące odcienie niebieskiego, błyszczący złoty tytuł i ozdobniki itd. Poza tym liczyłam na to, że oto mam przed sobą powieść, która pozwoli mi przeżyć jakąś przygodę, poznać nową kulturę. Czy rzeczywiście dostałam to, czego oczekiwałam?

Nastoletnia Amani marzy o tym, aby wyrwać się z zaściankowego Dustwalk i rozpocząć nowe życie, takie, o jakim niegdyś marzyła jej matka. Kiedy wujek dziewczyny, a także rozpustny kuzyn snują plany poślubienia jej, Amani już wie, że to ostatnia szansa na ucieczkę. Pomóc jej w tym może umiejętność perfekcyjnego posługiwania się bronią. Nastolatka w męskim przebraniu bierze udział w strzeleckich zawodach, gdzie poznaje tajemniczego Jina, który jak się okazuje, również musi uciekać. Wkrótce okazuje się, że Jin został oskarżony o zdradę stanu, a i Amani jest poszukiwana przez armię Sułtana. Czy uda im się uciec?

Nie da się ukryć, że książka naprawdę była wciągająca. Działo się dużo, akcja pędziła do przodu jak szalona i akurat dla mnie jest to wielki plus, bo nie znoszę monotonii. Miejsca na nudę w tej książce nie ma. Właściwie jest to połączenie powieści przygodowej z czymś na kształt powiedzmy westernu. Oprócz tego pojawia się domieszka fantastyki i chyba właśnie to było największym problemem całej historii. Jakoś tak nie przekonał mnie ten wątek fantastyczny. Został ON wprowadzony tak nagle, w trakcie powieści i przez to był mało wiarygodny. Wydaje mi się, że w ogóle nie jest w tej książce potrzebny, bo ona broni się już swoją akcją.

Powieść ma specyficzny klimat, czuć tę wieczną pogoń i ucieczkę, ciągły niepokój itp. Smaczku dodaje cała sceneria tej historii, czyli właśnie bezkresna pustynia, niewielkie osady. Adrenaliny nie brakuje, ale niestety oczekiwałam jeszcze innych emocji. Miałam trochę niedosyt. Co prawda, między bohaterami tworzyła się pewna chemia, ale nie przekonała mnie ona aż tak, jak w co niektórych książkach. Właściwie w ogóle zabrakło mi tu czegoś, co sprawiłoby, że na długo nie zapomniałabym o tej powieści, że przywiązałabym się do niej. Jest to przyjemna i ciekawa historia, ale na tym się kończy.

Bohaterowie są interesujący, ale w nich również czegoś mi zabrakło. Amani chce się wyrwać z rodzinnej miejscowości, uniknąć losu, który spotkał jej matkę. Jest odważna, zdeterminowana, w dążeniu do celu niekiedy egoistyczna. Z kolei Jin to taki typowy tajemniczy chłopak, który ma coś za uszami, ale tak naprawdę "walczy w dobrej sprawie". W ciągu swojego czytelniczego stażu spotkałam już rzesze takich bohaterów, więc oczekiwałam czegoś więcej. Oczywiście pojawiają się również różne inne postacie, które jednak nie zapadły mi jakoś szczególnie w pamięć.

Dla kogo jest ta książka? Dla tych, którzy uwielbiają powieści przygodowe ze strzelaninami, bandytami itd. Poza tym to opowieść o poszukiwaniu lepszego życia, nie zgadzaniu się na pełnienie roli wyznaczonej przez rodzinę. Jeśli lubicie historie o wielkiej odwadze, a także z domieszką rodzącego się uczucia, myślę, że będziecie zadowoleni. Książka powinna przypaść do gustu nastolatkom, starszych może już nie porwać.

Dzięki tej książce dowiedziałam się czegoś o sobie. Mianowicie, że pustynne klimaty krajów arabskich niestety do mnie nie przemawiają. Z tego też powodu trochę ciężko czytało mi się pierwszą połowę książki. Tzn. od początku lubiłam bohaterów, akcji też nie brakowało, po prostu nie mogłam się wczuć w ten świat ich otaczający.

Mniej więcej w połowie sporo się zmieniło. Wiele rzeczy się zadziało. Jeszcze więcej akcji, zaskoczeń i postaci. Wtedy świat przedstawiony zdecydowanie zaczął do mnie trafiać. A magia, którą autorka początkowo opisywała dość zdawkowo, zaczynała nabierać dla mnie sporo sensu.

Jeśli mowa o bohaterach, to muszę przyznać, że autorka bardzo dobrze ich wykreowała. Nie będę się rozwodzić nad każdym z kolei, bo lepiej osobiście ich poznać czytając. Warto jednak podkreślić, że każdy z nich ma w sobie oryginalny smaczek. Są silni, inteligentni i zabawni. Wielu z nich bardzo polubiłam!

W książce można wyczuć nastrój podobny do innych dystopijnych YA, tyle że akcja dzieje się w zupełnie innym otoczeniu niż zazwyczaj. Podczas czytania moje myśli czasem uciekały w kierunku serii "Czerwona królowa". Myślę, że jest to dobra lektura dla jej fanów.

Zdecydowanie jest to dobry debiut, który warto przeczytać. Ostatecznie okazuje się, że książka ma w sobie coś wyjątkowego i jest tym nie tylko pustynna sceneria.

Bohaterka, którą można pokochać od pierwszych stron i świat który wciągnie cię na zawsze... Porywająca akcja, ciekawe, pustynne przygody, dużo akcji, trudne decyzje, ucieczki, zdrady, kłamstwa oraz bohaterka, która z całych sił walczy o swoją wolność a jednocześnie jest nieustępliwa i nieustraszona; to wszystko można znaleźć w Buntowniczce z Pustyni. Amani z całych sił stara się uciec spod opieki wuja. Ma świadomość, że jeśli jej się nie uda to całe jej życie zostanie przekreślone, a ona już nigdy nie zazna szczęścia. Podczas turnieju strzeleckiego, na którym miała zamiar wygrać pieniądze, poznaje Jego... Obcokrajowca o pseudonimie Omar, który wydaje się być jej równym przeciwnikiem. Jednak jak się później okazuje Jin (bo tak ma na imię), jest zbiegiem. Co zrobi Błękitnooka bandytka? Co będzie ją czekać w przyszłości? Czy odnajdzie prawdziwą siebie? A kim okaże się tak naprawdę Jin, którego spotkała w barze ? Przeczytajcie a się dowiecie... :-D Książkę mogę z czystym sumieniem polecić każdemu, ja sama nie byłam na początku do niej przekonana , jednak gdy zaczęłam ją czytać to porwała mnie swoją treścią i sprawiła że zakochałam się w tej historii

Recenzja pochodzi z osobistego bloga [Adres usunięty]

Jak na okładkową srokę przystało, gdy tylko zobaczyłam jak wygląda polskie wydanie "Buntowniczki z pustyni" stwierdziłam, że muszę ją mieć. Czytałam o niej wiele pozytywnych opinii i często przewijała się na bookstagramie. Kiedy zasiadłam wreszcie wygodnie na łóżku by poznać historię Amani byłam pełna nadziei. Czy były ona słuszna?

Z tego co wiem, "Buntowniczka z pustyni" to debiut Alwyn Hamilton. Poradziła sobie z tym zadaniem? Przez pół książki miałam co do tego mieszane uczucia. Polubiłam humor, styl autorki. Jej opisy miejsc i uczuć bohaterów bardzo pobudzają wyobraźnię czytelnika. Czułam żar słońca oślepiający oczy i ziarenka piasku wbijające się w skórę. Ale nie mogłam się przekonać do głównej bohaterki. Niektóre jej wybory mnie nie zadowalały i często miałam ochotę krzyknąć "co za egoistka!". Jednak w końcu polubiłam ją i było mi smutno się z nią rozstać. Nie polubiłam jednak tego, że Alwyn tak szybko wprowadziła wątek miłosny. Jasne, miłość czasami spada jak grom z jasnego nieba ale tutaj wydawało mi się to być przesadzone i takie nijakie zarazem. Dopiero *znowu* pod koniec książki ten wątek mi się spodobał i nie mogę się doczekać "Zdrajcy tronu".

Jeżeli szukasz lekkiej historii o pogoni za marzeniami, walce, przyjaźni i miłości to ta pozycja jest dla ciebie. I lepiej uważaj podczas czytania - jest bardziej wybuchowa niż proch strzelniczy! 🔫

"Buntowniczka z pustyni", to książka, która jest w 100% w moim klimacie. Wielka podróż, przygoda, miłość...

Dla mnie osobiście jednym z największych plusów było to, że opisy miejsc czy postaci nie ciągnęły się w nieskończoność. Często mam tak, że jak widzę jakiś dłuższy opis sytuacji czy miejsca to go po prostu w połowie omijam. Tutaj nie musiałam tego robić.

"Ostatnie" 161 stron przeczytałam jednego dnia, bo tak bardzo chciałam wiedzieć co wydarzy się w historii Amani i Jina! Co dla niektórych może być normą, ale ja rzadko czytam więcej niż 50 stron w ciągu doby.

Pół punkcika bym odjęła za sprawy polityczne, które nie "kręcą" mnie tak jak reszta, ale wiem, że to też ważna część historii.

Jeśli jeszcze nie zdecydowaliście się na to, aby sięgnąć po ten tytuł, to jedyne co mogę Wam poradzić to: PRZESTAŃCIE SIĘ ZASTANAWIAĆ. Książka jest genialna! A ja już nie mogę się doczekać chwili, w której zacznę czytać kolejną część.

„Buntowniczka z pustyni” autorstwa Alwyn Hamilton to jedna z najlepszych książek jaką miałam okazję przeczytać w ostatnim czasie. Pustynny klimat, dżiny i historia pełna akcji, to wszystko spowodowało, że książka wciąga już od pierwszej strony.

Główna bohaterka Amani pochodzi z małej, malowniczej wioski na pustyni Dustwalk. Pewnego wieczoru przebrana za chłopaka wchodzi do miejscowego baru i chce wziąć udział w zawodach trafienia do celu. Amani jest samotna, gdyż wcześnie straciła rodziców, a wychowuje ją wujostwo. Główna bohaterka marzy o tym, aby móc uciec jak najdalej z miejsca w którym mieszka, jedyne co stoi jej na przeszkodzie są pieniądze. Dziewczyna jest nastawiona, że udział w konkursie strzeleckim da jej potrzebne pieniądze. Amani poznaje również tajemniczego Jina i nawet nie zdaje sobie sprawy, jak bardzo los połączy ich drogi. Po wydarzeniach, które miały miejsce w barze dla głównej bohaterki oraz jej towarzysza zaczyna się wspaniała przygoda.

Chciałabym móc Wam jeszcze więcej opowiedzieć z tej historii, jednak wtedy nie będzie mieć żadnej przyjemności z czytania. Książka jest niesamowita i wciąga od pierwszych stron.

Alwyn Hamilton stworzyła fantastyczny świat i bardzo ciekawych, a zarazem barwnych bohaterów. Amani główna bohaterka czuje się samotna, gdyż wcześnie straciła rodziców, potrafi się świetnie posługiwać bronią, a do tego nie sposób jej nie lubić. Autorka w ciekawy sposób opowiada czytelnikowi o świecie, w którym żyje nasza główna bohaterka. Pustynia, piasek, karawany i wszystkie inne rzeczy, które mogą nam się kojarzyć z tym obrazem są zawarte w powieści. Jedyne czego mi brakowało to bardziej szczegółowych opisów. Wykreowany świat bardzo mi się spodobał i chciałabym wiedzieć o nim coś więcej. Autorka ciekawie połączyła nie tylko legendy, ale również elementy historii oraz walkę o przywództwo. Muszę przyznać. Że zakończenie książki zachwyca, ale jest również bardzo dynamiczne. Duże się tam dzieje, dzięki czemu czytelnik chce od razu sięgnąć po drugi tom przygód Amani.

Muszę także wspomnieć o pięknej okładce, która przykuwa wzrok. Granatowa okładka i złote dodatki idealnie wpasowują się w klimat powieści. Książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Jeśli jeszcze nie mieliście okazji po nią sięgnąć to serdecznie zachęcam. Cała historia wciągnie Was już od pierwszych stron, a po poznaniu głównej bohaterki i tajemniczego Jina nie będziecie chcieli odkładać książki na później. Jeszcze raz serdecznie polecam.

Alwyn Hamilton w ostatnim czasie stała się popularną autorką w polskich kręgach. Postanowiłam zapoznać się z jej debiutem.

Amani po śmierci rodziców w nieprzyjemnych okolicznościach była zmuszona zamieszkać z wujem i jego liczną rodziną. Od zawsze marzyła o wyprowadzce do stolicy do siostry matki, ale gdy przypadkowo podsłuchała, że wuj chce ją wydać za mąż, to marzenie tylko się spotęgowało. Nie przypuszczała jak dzięki tej decyzji może odmienić się jej życie.

Do książki miałam chyba dwa podejścia i w końcu postanowiłam zagłębić się w nią na dłużej. Muszę przyznać, że jest to całkiem udana młodzieżowa pozycja z pustynią na pierwszym planie i magicznymi postaciami w tle. Czyta się bardzo szybko, dość wciąga, jednak raczej nie jest to publikacja, która zapadnie mi w pamięci na dłużej.

Nie można jednak odmówić autorce bardzo lekkiego stylu, dzięki któremu wręcz płynie się po lekturze. Rozdziały są raczej krótkie, akcja żwawa, a fabuła dość nowatorska. Na rynku jest już drugi tom, z którym też pewnie się zapoznam.

,,Buntowniczka z pustyni" to całkiem udany debiut, który spodoba się przede wszystkim nastoletnim czytelnikom. Ja także jestem zadowolona z lektury, gdyż przyjemnie spędziłam z nią kilka godzin podróży.

Główną bohaterką powieści jest szesnastoletnia Amani Al’Hiza, mieszkająca w biednej, pustynnej osadzie Dustwalk. Ponieważ rodzice dziewczyny nie żyją, niczym Kopciuszek zmuszona jest mieszkać u wuja jako tania siła robocza, będąc pogardzaną przez ciotkę i kuzynki. Amani całe życie marzy o wyrwaniu się z Dustwalk i zamieszkaniu w znanym jej z opowieści matki Izmanie, stolicy kraju, ale jej decyzję o ucieczce przyśpiesza fakt, że wuj planuje ją poślubić i dołączyć do swojego haremu. Żeby zdobyć pieniądze potrzebne na podróż, Amani - Wyatt Earp pustyni - bierze udział w zawodach strzeleckich, gdzie poznaje tajemniczego Jina, najwyrażniej będącego na bakier z prawem. Wkrótce chłopak staje się jej towarzyszem podróży, pełnej przygód, niebezpieczeństw i z depczącą im po piętach armią Sułtana. Amani i Jin, dwoje obcych sobie ludzi, będą musieli nie tylko odkryć prawdę o sobie nawzajem, ale i o sobie samych.

Czy kiedykolwiek przyszłoby wam do głowy połączenie Dzikiego Zachodu z kulturą Bliskiego Wschodu? Mnie też nie, ale Alwyn Hamilton przyszło i chwała jej za to, bo z tego połączenia powstała prawdziwie wybuchowa mieszanka! Z jednej strony mamy pustynne krajobrazy, słownictwo, ubiory i imiona typowe dla arabskich krain, a z drugiej - bohaterkę-rewolwerowca, nazwy jak Dustwalk czy Deadshot i typowy dla westernów napad na pociąg. Mogłoby się wydawać, że te klimaty nie są możliwe do połączenia, a jednak są, i to z naprawdę ciekawym skutkiem, wprowadzając coś nowego do młodzieżowej literatury fantasy. Autorka hojnie czerpała też pomysły z arabskich baśni, wplatając w stworzony przez siebie świat dużą dawkę magii i mitycznych stworzeń, jak na przykład znane wszystkim dżiny czy buraqi - konie stworzone z piasku i ognia.

Amani to kolejna odpowiedź na ogromne ostatnio zapotrzebowanie na silne, niezależne, pewne siebie bohaterki, ale nawet jeżeli jest przez to trochę sztampowa, to ciągle pozostaje naprawdę dobrze skonstruowaną postacią - niewyidealizowaną, wyrazistą, z charakterem, która między pierwszą a ostatnią stroną zmienia się i rozwija. Sprytny i czarujący Jin również przypadł mi do gustu i już od jakiegoś czasu nie trafiłam na książkę z taką chemią pomiędzy parą głównych bohaterów. Z dużym zainteresowaniem i przyjemnością śledziłam rozwój ich relacji, bardzo też jestem ciekawa, jak potoczą się ich losy w drugim tomie.

“Buntowniczka z pustyni” jest niesamowicie wciągającą powieścią, jedną z tych, które ciężko jest odłożyć, kiedy już zaczniemy je czytać. Autorka nie daje czytelnikom żadnej okazji, żeby się nudzić, bo cały czas coś się dzieje: ucieczki, pościgi, strzelaniny, walki - również te wewnętrzne. Amani walczy też z krzywdzącym postrzeganiem kobiet jako gorszych niż mężczyźni i z definiowaniem ich wartości przez przynależność do jednego z nich.

Jeżeli macie ochotę na świetnie napisaną, ciekawą młodzieżówkę, z mnóstwem akcji, nutą romansu i niepowtarzalnym klimatem, to z czystym sumieniem polecam wam powieść Alwyn Hamilton. Jeśli podobało wam się “Zakazane życzenie” Jessiki Khoury albo “Gniew i świt” Renee Ahdieh, z pewnością i “Buntowniczka” przypadnie wam do gustu.

''Byłam dziewczyną z pustyni. Myślałam, że wiem co to żar.

Myliłam się.''

Amani to młoda, zaledwie siedemnastoletnia dziewczyna, która wychowała się w świecie mężczyzn rządzących twardą ręką. Dziewczyna w dość nieprzyjemnych okolicznościach straciła oboje rodziców, przez co zamieszkała u swojego wuja, który wraz ze swoją jedną z żon nie traktowali jej zbyt dobrze. Kiedy podsłuchuje rozmowę wujka z ciotką dowiaduje się, że ten chce ją pojmać za żonę. Młoda dziewczyna jest przerażona i pragnie uciec jak najdalej z osady, w której mieszka. Nie zastanawia się ani chwili i za cel wybiera miasto, o którym tak wiele pięknych opowieści przekazała jej matka. Pustynna dziewczyna, która chce odmienić swój los, jest przekonana, że tam będzie wiodła życie o jakim marzyła.

''Całe życie spędziłam, marząc o własnej historii, która miała się zacząć, kiedy dotrę do Izmanu. Historii napisanej w odległych miejscach, jakich nie znałam i nie umiałam ich sobie wymarzyć. W drodze do tego miejsca zrzucę z siebie pustynię, aż nie zostanie na mnie nic, co mogłoby pobrudzić kartki.''

Pewnej nocy wymyka się z domu i w przebraniu chłopca rusza na zawody strzelnicze, aby móc podwoić swoje oszczędzone pieniądze. Jednak nie będzie tam jako osoba obstawiająca, lecz jako uczestnik, bo dziewczyna potrafi doskonale posługiwać się rewolwerem. Podczas zawodów poznaje tajemniczego obcokrajowca, który umiejętnościami dorównuje Amani. Chłopak, który nazywa się Jin, wplącze dziewczynę w niebezpieczny wir zdarzeń. Dziewczyna, aby ocalić swoje życie będzie musiała uciekać przed żołnierzami Sułtana. Przez przypadek zostanie wplatana w sam środek rebelii. Jednak to ledwie zalążek jej przygody!

Niebieskooka Bandytka na własne oczy zobaczy świat magii i odkryje, że sama ma ją w sobie.

'' - Ty jesteś tym krajem Amani - mówił ciszej. - Bardziej żywa niż cokolwiek innego. Cała z ognia i prochu strzelniczego, zawsze z jednym palcem na cynglu.''

Po ''Zakazanym życzeniu'' miałam ogromną chęć na coś podobnego. Kiedy zobaczyłam, że Wydawnictwo Czwarte postanowiło wydać coś w podobnym klimacie, postanowiłam, że i ja muszę tę książkę mieć! Kupiłam ją przy najbliższym zamówieniu i dość długo stała na półce. Nie miałam, kiedy wziąć się za jej przeczytanie i dopiero jak wydawnictwo dosłało mi ten egzemplarz jako niespodziankę, pomyślałam, że to musi być jakiś znak, że jednak nadszedł czas by po nią chwycić.

Nie wiem czemu, ale na początku miałam problem, by wczuć się w tę książki. Ciężki dzień, przemęczenie? Nie wiem, bo niespodziewanych zwrotów akcji nie brakowało w tej powieści. W każdym bądź razie jak już się dowlekłam do połowy to poszło jak z płatka i nie mogłam się oderwać od lektury.

Amani to jedna z tych kobiecych postaci, które mogłabym polubić całym serduchem. Pyskata, niezależna i walcząca o własne życie, ale jest jedno ''ale''. Nie pochwalałam jej niektórych decyzji. Wybierała sobie kogo może uratować, a kiedy najlepiej zebrać nogi za pas i ratować własny tyłek. Co tam przysięga, co tam, że ta osoba pomogła jej wcześniej. Ratowała siebie nawet kosztem chłopaka, którego nazywała przyjacielem. ''Wychowałam się na pustyni, gdzie każdy dbał o siebie'' - wciąż to powtarzała, jakby miało to usprawiedliwić jej zachowanie. Macie czasami ochotę telepnąć daną postacią? Ja miałam.

Bardzo spodobał mi się klimat tej powieści i ogólnie ta cała magiczna otoczka, którą była owinięta fabuła. Mogliśmy się dowiedzieć o złych duchach, czy dżinach, które często były wspominane.

Akcja parła do przodu, nie zabrakło niespodziewanych zwrotów akcji, a od połowy książki naprawdę było trudno się oderwać.

Jestem ciekawa jak się potoczą losy bohaterów w drugiej części, a szczególnie jednego z bohaterów, który mnie zaintrygował.

''Buntowniczka z pustyni'' to historia o dziewczynie, która niekiedy była lekkomyślna, ale nie brakowało jej odwagi, za co ją ogromnie podziwiam. To przede wszystkim silna, kobieca postać, która chciała sama pokierować własnym losem. Ta książka ma swoje wady i zalety: jest ciut przewidywalna, zdarzają się powtórzenia, ale lekki styl autorki rekompensuje to. Jeśli lubisz w książkach niebanalne, żartobliwe dialogi i wątek miłosny, który nie jest zbyt nachalny to śmiało sięgnij po tę powieść.

Autorka poniesie Cię poprzez piaski pustyni w stronę magii, legend orientu i kowbojskiego klimatu.

Dustwalk - to właśnie tu, w małej osadzie, którą zewsząd otaczają piaski pustyni, żyje Amani. Amani to młoda dziewczyna, która straciła oboje rodziców, w związku z czym znajduje się pod opieką swojego wuja, który - bądźmy szczerzy- nie jest ideałem. Życie w osadzie, gdzie każdy zna każdego i gdzie wszystko przypomina o życiu, kiedy Amani nie była sama jak palec, jest bardzo uciążliwe. Dlatego też siedemnastoletnia dziewczyna z pustyni, chce za wszelką cenę uciec z tej zabitej dechami dziury i zacząć od początku w mieście, które było marzeniem nie tylko jej, ale także jej matki. Świadoma, że ma szanse by wieść inne życie niż w Dustwalk - gdzie nie czeka jej nic dobrego, jest zdeterminowana by uciec i dotrzeć do miasta, które ma dać jej wymarzone życie.

Amani jest wyjątkową młodą kobietą . A jakiż temperament jej towarzyszy. Nie zgadza się z tym, że wszyscy chcą kierować jej życiem. W egzekwowaniu swoich praw pomaga jej rewolwer, którym posługuje się o niebo lepiej niż nie jeden mężczyzna. Pewnej nocy wyrusza na zawody strzeleckie, które są jej szansą. Ma ona zamiar je wygrać i dzięki temu pozyskać pieniądze na ucieczkę. Oczywiście, gdyby w barze zobaczyli kobietę, w dodatku tak młodą - mógłby być nie mały problem, ale spokojnie - Amani pomyślała o wszystkim i zjawiła się w przebraniu chłopca! Podczas tych zawodów, poznaje tajemniczego cudzoziemca, który jest bardzo przystojny i równie dobrze strzela. Od tej znajomości zaczyna się prawdziwa przygoda, która trzyma w napięciu, która otwiera przed nami kolejne drzwi, za którymi kryje się wiele tajemnic i magii. Ale czego innego można się spodziewać po historii opowiadającej o Niebieskookiej Bandytce, która sama ma magię we krwi ? Co połączy Jina i Amani? Jak wielu trudnościom będą musieli stawić czoła ? Czy Amani uda się opuścić Dustwalk ? Czy odkryje w sobie magię ? Czy dotrze do miasta, o którym tak bardzo marzyła od tylu lat ? Kim naprawdę jest tajemniczy cudzoziemiec i co ukrywa przed Amani? Czy wciągnie ją w swoją misję ? Jak Amani poradzi sobie z całkiem nową sytuacją, która wywróci jej i tak już szalone życie do góry nogami ? I najważniejsze pytanie - dlaczego nikt nie ma tak pięknych oczu jak Amani?

Jeśli jesteście ciekawi jej przygód, które naprawdę wcisną Was w fotel, jeśli uwielbiacie magiczne opowieści, gdzie głównymi bohaterami są Dżiny, gdzie życie codzienne wiąże się ściśle z magią i te dwa światy są od siebie zależne- koniecznie sięgnijcie po lekturę !

Gdzieś w samym środku pustyni, w cieniu wielkiej fabryki broni, wśród obumierających legend o magii i pierwotnych stworzeniach, leży miasto Dustwalk. W miejscu takim jak to, powoli usychającym, w którym pod dostatkiem jest jedynie prochu strzelniczego i pisku, ludzkie życie nie ma większego znaczenia. Każdy musi nauczyć się troszczyć o samego siebie i walczyć o przetrwanie wszelkimi sposobami. Amani nie chce takiego życia. Ma dość bycia popychadłem despotycznego wuja i okrutnej ciotki, przeraża ją myśl o tym, co jeszcze będzie musiała zrobić by nie być postrzeganą jako zbędny element krajobrazu. Dziewczyna jest kopciuszkiem swojej własnej opowieści, ale ma wystarczająco dużo odwagi, by marzyć o lepszym życiu. Brawurowa, pyskata i bardzo odważna nastolatka, postanawia wreszcie chwycić za ster i zostać prawdziwą bohaterką swojej historii. Jedynym wyjściem jest ucieczka z Dustwalk do odległego Ismanu, miasta tysiąca złotych kopuł, gdzie każdy może żyć tak jak chce. Realizacja tego planu nie jest jednak wcale prosta.

Amani ma jednak asa w rękawie. W posługiwaniu się bronią nie ma sobie równych, a zawody strzeleckie wydają się idealną okazją na zdobycie gotówki niezbędnej do ucieczki. Misterny plan buntowniczki legnie jednak w gruzach gdy poznaje Jina, tajemniczego cudzoziemca o uśmiechu zwiastującym kłopoty. Amani widzi w nim zagrożenie, ale też sprzymierzeńca i jedyną nadzieję na opuszczenie Dustwalk. Problem w tym, że Jin ma spore kłopoty a znajomość z nim oznacza sprzymierzenie się z wrogiem stanu, ściganym przez armię Sułtana.

W skrócie tak właśnie zaczyna się niesamowita opowieść Amani- bohaterki pełnej życia, odważnej i równie wybuchowej co proch strzelniczy, przy której wszystkie inne książkowe buntowniczki całkowicie bledną. Dawno nie miałam do czynienia z tak pyskatą i awanturniczą bohaterką, której dalszych kroków w zasadzie nie da się przewidzieć. Przez chwilę wydawało mi się, że wiem jakie będzie jej kolejne posunięcie, ale cały czas zaskakiwała mnie swoim zachowaniem, silnie naznaczonym instynktem przetrwania. Nie zawsze mi ono odpowiadało, czasem byłam zła, że tak szybko biegnie przez siebie, ale gdyby nie jej charakterek, „Buntowniczka” nie była by taka sama.

Akcja pędzi tu równie szybko, co rozpędzony pocisk, a zwrotów akcji jest więcej niż naboi w rewolwerze, z którym Amani się nie rozstaje. Jak na awanturniczą powieść przystało, nie daje chwili na oddech i nie pozwala się nudzić, szaleńcze tempo niestety umniejsza wagę niektórych istotnych scen. Autorka mogła odrobinę więcej miejsca poświęcić zwykłym ludzkim emocjom, które niestety przytłaczała adrenalina. Bardzo bogaty, pełen niezwykłych miejsc świat, aż prosił się o mapkę i dokładniejsze opisanie, bo swoim klimatem fascynuje od pierwszej strony. Dustwalk i rewolwerowe turnieje przywodzą na myśl dziki zachód, z kolei Isman, jego złote kopuły i zasiadający na tronie Sułtan, bliższe są Baśniom tysiąca i jednej nocy. Całość daje fajny westernowo- orientalny klimat, jakiego, jestem pewna, nie znajdziecie nigdzie indziej.

Na uwagę zasługuje także mityczna warstewka, która początkowo niewielka, rozrasta się znacznie w trakcie niesamowitej podróży przez pustynię. Autorka zadbała, by jej opowieść miała własną mitologię i całą masę niezwykłych istot, które dopadną Cię, gdy tylko zapadnie zmrok. Dżiny i Półdżiny, ukrywające się pod piaskiem Koszmary, Zmiennosórni, to tylko nieliczne z istot zamieszkujących świat, w którym żyje Amani. Wszystko razem tworzy obraz tak barwny, że nie można od niego oderwać wzroku.

O CZYM? „Buntowniczka z pustyni”, to dynamiczna i pełna przygód opowieść o wielkich marzeniach i odwadze, by po nie sięgać, nawet jeśli wydają się całkowicie nieosiągalne. W świecie, w którym kobiety nie mają prawa głosu, jedna zbuntowana, przebrana za mężczyznę nastolatka, wprowadzi ogromne zamieszanie. Wprowadzi je również w Waszych sercach, bo to historia, której szybko się nie zapomina. Akcja pędzi z zawrotną szybkością, nie zabraknie jednak miejsca na przyjaźń i rodzące się uczucie. Szkoda jedynie, że ta przygoda jest tak krótka, bo chętnie towarzyszyłabym Amani jeszcze przez wiele, wiele stron. Mam nadzieję, że autorka pójdzie za ciosem i napisze dalszy ciąg tej historii, bo wiele wątków aż prosi się o to by je kontynuować.

[Adres usunięty]

Alwyn Hamilton zabiera nas na piaski pustyni do miejsca zwanego Dustwalk, gdzie mieszka nasza główna bohaterka Amani. Życie w Duskwalk dalekie jest jednak od sielanki, kręci się ono wokół nieludzkiej pracy do świtu do nocy, lud uciskany jest przez tyrana rządzącego krajem i jego popleczników, a młoda dziewczyna ma zostać żoną... własnego wujka. Bo w sumie co za różnica skoro i tak mieszkają już pod jednym dachem i musi ją żywić? Mała rada Amani -uciekaj dziewczyno i to jak najszybciej!

Dziewczyna obmyśla plan, który nie końca idzie po jej myśli, bo krzyżuje go - jakby inaczej- przystojny nieznajomy. W między czasie na pustyni rodzi się rebelia, ludzie maja dość okrutnych rządów sułtana, a wieści głoszą, że książę Ahmed prawowity następca tronu szykuje się ,aby stawić czoło rządom ojca. Za to Amani musi zająć się swoją rebelią, chcąc odzyskać władzę nad własnym życiem pakuje się w nie lada tarapaty, za swoje nieposłuszeństwo ma zostać stracona, ale pomaga jej - jakby inaczej- przystojny nieznajomy ;) I tu zaczyna się przygoda. Przygoda, która mknie przez piaski pustyni, odkrywając na nowo jej prastarą magię. Dzikie piaskowe rumaki, dżinów i proch strzelniczy. Właśnie tak, nie pomyliłam się, bo "Buntowniczka z pustyni" to jak sama autorka przyznaje, połączenie inspiracji bliskowschodnimi legendami i ... westernowym dzikim zachodem. I choć trzeba przyznać, że w dobie dość modnych retellingów i inspiracji bliskim wschodem wśród literatury YA ("Zakazane życzenie", "Gniew i świt") takie połączenie wydaje się być dość oryginalne, w moim odczuciu niestety zadziałało na niekorzyść.

BOHATEROWIE:

Amani - ma wszystkie cechy rasowej bohaterki literatury YA, jej aktualne życie to pasmo nieszczęść, ma cięty język i talent do pakowania się w kłopoty. W dodatku świetnie radzi sobie z bronią, chociaż to chyba za mało powiedziane- ta dziewczyna to z pewnością jeden z najlepszych rewolwerowców na pustni. Kryje w sobie też niezwykła tajemnicę i moc o której nie ma pojęcia. Czy mnie przekonała? Sama nie wiem, chwilami naprawdę ją lubiłam, ale na litość boską ta dziewczyna 3 razy zostawiała różnych bohaterów na pewną śmierć. Rozumiem, że chciała uciec, że musiała troszczyć się o siebie, ale kto obiecuję, że po kogoś wróci skoro później sam decyduję, aby nie dotrzymać słowa? To chyba najbardziej mnie w niej irytowało, lubię kiedy bohaterzy są wielowymiarowi, ale zostawianie przyjaciela w potrzebie ?

Jin - tu ubolewam, że było to zbyt mało. Jego historie wydawały mi się dużo bardziej ciekawe niż ich aktualne przygody. Szkoda, że nie poznaliśmy go lepiej, bo miał spory potencjał.

Co do reszty bohaterów, to no cóż, nie przywiązałam się do nich za bardzo. Akcja mknęła niczym piaskowy Buraqi, w pewnym momencie poznałam masę bohaterów, ale bardzo powierzchownie. Zbyt powierzchownie. Nie zdążyłam przywiązać się do żadnego z nich, a kilku miało potencjał, choć doszukałam się braku logiki w ich niektórych zachowaniach. Nawet podczas sceny, kiedy jednemu z bohaterów dzieje się krzywda, ja która zupełnie nielogicznie przywiązuje się do bohaterów i rozpaczam nad ich bólem, tu zwyczajnie zrobiłam "Meh, no szkoda" i tyle. Tak bardzo byli mi obojętni.

ŚWIAT WYKREOWANY:

Oryginalność świata Alwyn Hamilton polega na hybrydzie dzikiego zachodu z mitycznym bliskim wschodem, i do mnie osobiście ta wersja nie trafiła. Choć jestem zakochana w "Baśniach 1001 nocy" to zupełnie szczerze za westernami nigdy specjalnie nie przepadałam i to w jakimś stopniu popsuło mi zabawę.

Podobały mi się pustynne rumaki, podobały mi się legendy o dżinach - ich mocach i słabościach, ale zestawienie ich z rewolwerami i bombami trochę mnie nie przekonało.

Rozumiem, że może się to podobać, jednak mnie ani nie zaciekawiło ani nie porwało.

Nie zrozumcie mnie źle "Buntowniczka z pustynni" nie jest książką złą, bawiłam się przy niej całkiem przyzwoicie. Nie jest to jednak nic, aż tak wyjątkowego czy porywającego. Fani literatury YA nie powinni być zawiedzeni, przygoda którą przeżyłam wraz z Amani była ciekawa, a momentami naprawdę wciągająca. Jednak czasem bardzo się nudziłam, akcja gnała do przodu, a ja nie potrafiłam się w nią zaangażować. Teoretycznie ta książka miała wszystko w czym mogłabym się zakochać- opis aż krzyczał, że to coś dla mnie- w praktyce była po prostu dobrą przygodówką, jednak nie do końca rozumiem zachwyty nad nią. Ja oczekiwałam czegoś ekscytującego, legend, walk, rebelii, mitycznych potworów i bohaterów budzących moją miłość bądź nienawiść- i tu srogo się rozczarowałam. Ani ich nie pokochałam, ani nie spotkałam ciekawych złych postaci. Sama nie wiem czy skuszę się na drugi tom. Może moja opinia jest taka, a nie inna bo, wcześniejszą lekturą był "Z mgły zrodzony", gdzie bohaterów kochałam i uwielbiałam, a rebelia poruszyła moje serce i porwała całkowicie w wir wydarzeń. Po takich książkach inne mogą wypadać przeciętnie ;)

[Adres usunięty]