Biuro przesyłek niedoręczonych

"Biuro przesyłek niedoręczonych"-piękna,ciepła i klimatyczna powieść,która wciągnęła mnie na maksa.Usiadłam i nie mogłam się od niej oderwać,wystarczyło kilka godzin bym się w niej zatopiła po same uszy.I choć to książka bardziej pasuje do Wigilijnego klimatu,nie ma nic w tym złego gdy przeczyta się ja pod kocem w towarzystwie ciepłej herbaty.

To powieść,gdzie w otoczeniu świątecznego gwaru przyjrzymy się kulisom poczty i zdamy sobie sprawę, że listy jeszcze tak wcale nie umarły i wciąż są pełne ludzkich historii…

Zuzanna rozpoczyna pracę w biurze przesyłek niedoręczonych ,gdzie chce odetchnąć od swego miasta rodzinnego.Z czasem okazuje się ,że to jest coś więcej jak praca,To miliony niedokończonych historii, kryjących w sobie wiele tajemnicy pełnych wyczekiwania. Tu także poznajemy Milę, która bawi się w dobrego listonosza, próbującego dostarczyć zagubione listy.Poznajemy tu Michałka,chorego chłopca,który z utęsknieniem czeka na list od Pisarza,mamy tu również historię Gaspara I Tekli,którzy co Wigilię próbują się spotkać jest i również gburowaty pan Stanisław,który nie jest taki na jaki wygląda.

"Biuro przesyłek niedoręczonych" to powieść pełna ciepła i życzliwości, przywracająca wiarę w dobrych i bezinteresownych ludzi. Dzięki niej zaczyna się wierzyć w ową magię świąt i w to, że warto mieć nadzieję.

Skaldowie śpiewali o tym, że "ludzie listy piszą - zwykłe, polecone. Piszą, że kochają, nie śpią lub całują się. Ludzie listy piszą nawet w małej wiosce - listy szare, białe, kolorowe..." Obecnie listy zostały wyparte poprzez smsy, e-maile oraz wiadomości wysyłane na portalach społecznościowych, jednak nie da się ukryć, iż mają one swój nieodparty urok. Niestety czasami nie dochodzą, pomimo oczekiwania, tęsknoty i nadziei...

Biuro Przesyłek Niedoręczonych zajmuje się przechowywaniem oraz sortowaniem listów i paczek, które nie dotarły do adresatów. Najgorętszym okresem staje się czas okołoświąteczny, kiedy w owym miejscu aż roi się od różnorodnych pakunków. Zuzanna, nowa pracownica, trafia na listy, których nadawcy nie mogą skontaktować się ze sobą od trzydziestu ośmiu lat. Dziewczyna pragnie im pomóc, ale zostało jej bardzo mało czasu...

Owa książka przepełniona jest wspaniałymi postaciami - bezinteresowną staruszką Mileną o gołębim sercu, bardzo sympatycznym Maciejem, zawziętą i dobroduszną wolontariuszką Moniką czy pozornie niemiłym i bezczelnym panem Stanisławem, który w głębi serca okazuje się niezwykle wrażliwy oraz dobry. Do tego winni całego zamieszania, czyli Tekla i Gaspar, którzy znając się kilka godzin, pokochali na całe życie.

"(...) w życiu czasem jest tak, że dzisiaj nie masz siły, jutro nie będziesz mieć ochoty, a pojutrza może już nie być." *

"Biuro przesyłek niedoręczonych" to lektura idealna na okołoświąteczny czas, ponieważ jest bardzo klimatyczna, urocza oraz przepełniona magią. Niemniej zawiera niespotykane zbiegi okoliczności oraz nierealistyczne zależności pomiędzy bohaterami, przez co okazuje się dość naiwna, a wręcz bajkowa. Jednak czy nie takich historii oczekujemy i potrzebujemy w pewnych momentach swoje życia? Ja na pewno tak mam, dlatego książkę jako całość oceniam bardzo pozytywnie. Gdyby tylko nie ta finalna scena z Milą, bo nie jestem zwolenniczką takich rozwiązań...

Historia młodzieńczej i niespełnionej miłości trwającej długie lata, pomimo różnorodnych doświadczeń wzruszyła mnie, ponieważ w dzisiejszych czasach trudno o takie uczucia. To, co zadziało się w młodych sercach, spragnionych gorącej namiętności i budowania relacji na całe życie, przetrwało szmat czasu, niewiele tracąc na sile. Z jednej strony można tylko pozazdrościć siły, samozaparcia oraz ilości nadziei w nich tkwiącej, aczkolwiek z drugiej strony... ile ich ominęło, kiedy skupiali się na przeszłości, zamiast pielęgnować teraźniejszość oraz radośnie patrzeć w przyszłość. Na ich drodze pojawiali się ludzie łaknący ich miłości, ale summa summarum nie dali rady wspiąć się na wyżyny oczekiwań.

Ta opowieść daje nadzieję, pokazując, że nigdy nie wolno się poddawać i warto walczyć do samego końca. Nawet kiedy wydaje się nam, iż wszystko już stracone, to w najmniej oczekiwanym momencie los może się do nas uśmiechnąć. Niemniej czasami należy zastanowić się, czy dobrym pomysłem jest koncentrowanie się tylko na jednym, zapominając o wszystkim dookoła, bo czas ucieka szybciej niż nam się wydaje, zatem minionych lat oraz zmarnowanych relacji nikt nam nie odda...

* cytat ze str. 145

[Adres usunięty]

,,Trudno być szczęśliwym, kiedy człowiek przez cały czas grzebie we własnych wspomnieniach. Przeszłość, choćby nie wiem jak była piękna, jest jednak tylko przeszłością, a roztrząsanie jej, wracanie pamięcią do rzeczy, które już były i minęły, zabijają radość z teraźniejszości. Człowiek żyje tu i teraz. Nie wczoraj i nie miesiąc temu."

Większość ludzi wysyła teraz swoje myśli, przeżycia, doznania za pomocą elektronicznej korespondencji. Wystarczy chwila, a dana wiadomość trafia do odbiorcy, lub większej liczby osób. Jednak te udogodnienia w rozmowie odebrały duszę jakie miały listy. Magia, piękno i niezmierne oczekiwania na listonosza. Gdzie te czasy, gdy z zapartym tchem obserwowało się świat w nadziei, że wiadomość w końcu do nas dotrze, gdzie te palpitacje serca, gdy rozrywało się kopertę, by zapoznać się z jej treścią? Wszystko zniknęło, gdy rozwinęła się technologia, lecz pojedyncze osoby wciąż przelewają słowa na czysty papier.

,,Miłość to jednak biologia i chemia. Dopamina wywołuje uczucie euforii, krew szybciej płynie w żyłach, przyśpiesza tętno. Fenyloetyloamina powoduje ściskanie w dołku, brak tchu. A spadek poziomu serotoniny jest odpowiedzialny za brak koncentracji, chaotyczne działania, problemy ze snem i obsesyjne myślenie o ukochanym. Tylko tyle. I naprawdę nie ma w tym nic pozaziemskiego.''

To moje trzecie spotkanie z twórczością Nataszy Sochy i na pewno nie ostatnie. Jestem wprost zachwycona jej piórem, pomysłowością na ciekawą fabułę, która wciąga w swoją historię. Jej powieści są lekkie, przyjemne, wesołe, mądre, opowiadające o prawdziwym życiu, często niełatwym, ale dające nadzieję na szczęśliwe zakończenie.

,,Są takie momenty w życiu, które nie trwają długo, a jednak zmieniają nas na zawsze.''

Sięgając po najnowszą lekturę autorki pierwsze co rzuciło mi się w oczy to przepiękna, magiczna i klimatyczna okładka. Podkusiła mnie, by zatracić się w jej treści, jaką w sobie skrywa. I powiem wam warto było się w niej zatracić. Naładowała mnie pozytywną energią, wzruszyła swoją historią, przelała do serca i duszy wiele miłości, otuliła ciepłą kołderką. Dała nadzieję na to, że wszystko jest możliwe, trzeba mieć tylko wiarę w jego zrealizowanie. A do tego pokazała prawdziwą magię świąt.

,,To niesłychane, jak jedno spotkanie może odmienić czyjeś życie. I dać stuprocentową pewność, że właśnie udało się odnaleźć brakujący kawałek siebie."

Książka skłania do refleksji. Przedstawia siłę miłości jaka zrodziła się między dwojgiem ludzi i nie straciła ognia, nawet z biegiem lat, tylko na nowo rozgrzewała ich serca dając nadzieję na lepsze jutro. Pomimo, że los sobie z nich zakpił nie poddawali się ich przeciwnościom i wciąż podążali do przodu, by znaleźć w końcu upragnione szczęście.

,, Są godziny, które wloką się w nieskończoność, godziny nudne i bardzo do siebie podobne. Wypełniają poszczególne dni, miesiące i wreszcie lata. Ale są też godziny pełne emocji, poszarpane, gwałtowne, które nie wiedzieć czemu kończą się szybciej niż inne.''

Opowieść wzrusza, przepełnia duszę i serce niesamowitym ciepłem, pozytywnymi emocjami, tak że nie sposób oderwać się od fabuły aż do samego końca, a gdy w końcu do tego dojdzie, czytelnik na długo nie będzie chciał rozstawać się z jej bohaterami. Zagnieżdżają się w umyśle, tak by później powracać do nich myślą, pamięcią. Obserwować klatka po klatce sceny, które miały miejsce w powieści z szerokim uśmiechem na ustach.

,, Kiedy człowiek pozbędzie się wstępnych uprzedzeń, strachu oraz ogólnej niechęci, nagle okazuje się, że widzi znacznie więcej, niż mógłby tego oczekiwać. I jest to zazwyczaj całkiem przyjemny widok.''

To opowieść nie tylko na długie zimowe wieczory, ale także na upalne dni, gdzie marzy się o padającym śniegu i nadchodzących świętach. Przyjemnie umili czas, oderwie od codziennych obowiązków, sprawi, że czytelnik zatrzyma się na moment, zapomni o wciąż uciekających czasie i zastanowi się nad tym, co w życiu jest najważniejsze. Przedstawi ciekawe porady, przepisy na miłość i szczęście, a do tego sprawi, że na nowo zaczniemy się uśmiechać i spoglądać na świat w lepszych barwach. Gorąco polecam.

[Adres usunięty]

Kiedy podczas Grudniowego urlopu, po Świętach Bożego Narodzenia odwiedziłam moją kuzynkę Asię, zaczęłyśmy wspominać nasze dzieciństwo i zabawy. Dorastałyśmy razem, widywałyśmy się w każde wolne od szkoły i każde święta. Takie bratnie dusze 🙂

W pewnym momencie Asia poszła do jednego z pokoi i po chwili wróciła z niewielką torebką i uśmiechem na twarzy. Zapytałam co to jest?, ale kiedy wyciągnęłam rzeczy z torebki, już wiedziałam. Nasze listy, które pisałyśmy do siebie, kiedy byłyśmy młodsze. Pierwszy list napisałam do niej, kiedy miałam 9 lat, byłam wtedy w trzeciej klasie podstawowej. Ostatni, który znalazłam w stosiku został napisany przeze mnie w wieku 15 lat. Nie mogłam się oprzeć i zaczęłam je czytać po kolei. Czytając pierwszy z nich, ten z 1996 roku miałam łzy w oczach. Nie pamiętam samej chwili pisania owego listu, ale pismo, data na kartce i tych parę słów przywołało wspomnienia, te dobre, te czyste i niepowtarzalne. Napisałam wtedy, że to jest mój pierwszy list do niej, ale nie ostatni. Pozdrowiłam ją szczerze i troszkę ponarzekałam na szkołę. Pod koniec listu napisałam, że czekam na szybką odpowiedź. Czy była szybka, tego nie wiem. Ja listy od Asi gdzieś zapodziałam, nie byłam aż tak dobra w chomikowaniu pamiątek jak ona. Czy jakiś list nie został dostarczony? Nie wiem, może. Ale jeśli tak, to zapewne trafił do takiego miejsca jak Biuro Przesyłek Niedoręczonych.

Zuzanna, młoda dziewczyna wyprowadza się z rodzinnego miasteczka i zaczyna pracę w Biurze Przesyłek Niedoręczonych. Z początku nie wie czego się spodziewać, ale po pewnym czasie udaje się jej zadomowić i poznać zasady tego miejsca. Bo takowe też są. Aneta, przełożona Zuzanny twardo określiła co można a czego kategorycznie zabrania – otwierania korespondencji i czytania ich treści. W okresie świątecznym Biuro pęka w szwach. Pracy jest tyle, że nie wiadomo za co się zabrać najpierw. Sortowanie paczek, listów i specjalnych przesyłek to dzień powszedni, ale ilość tego wszystkiego przekracza normy. W pracy Zuza poznaje Milę, która już od dłuższego czasu pracuje w Biurze. Ta wprowadza ją w świat listów i paczek.

Podczas jednego z pracowitych dni Zuzanna znajduje dwie koperty, które specjalnie zwracają jej uwagę – niebieska i seledynowa. W taki sposób poznaje historię Gaspara i Tekli – dwojga zakochanych w sobie ludzi, którzy w pewien słoneczny lipcowy dzień w 1976 roku przyrzekli sobie, że spotkają się 24 Grudnia w tym samym miejscu. Los jednak płata figla naszej parze, gdyż oboje mimo że wychodzą z domów i idą w umówione miejsce spotkać się nie mogą. I tak przez kolejne lata.

Kiedy autorka w książce opisywała losy Tekli i Gaspara poprzez listy, automatycznie przenosiła nas w czasy kiedy byli młodzi i zakochani, kiedy tęsknili za sobą tak strasznie. Kilka razy posmutniałam wyobrażając sobie, co czuje człowiek który cierpi z powodu miłości i tego, jak los ułożył im życie. Przypomniała mi się historia Nicholasa Sparksa pt. „Ostatnia Podróż”, gdzie także bohater książki właśnie za pomocą listów przeniósł czytelnika w inny świat.

Oprócz Tekli i Gaspara, Zuzanny i Mili, poznajemy jeszcze kilka osób wartych uwagi, które w świetny sposób dopełniły tę książkę. Nie będę opisywać szczegółów, bo wydaje mi się, że i tak zbyt dużo napisałam. Chcę gorąco zachęcić do sięgnięcia po „Biuro Przesyłek Niedoręczonych”. Uważam, że jest to naprawdę fajnie napisana książka, która rozgrzeje Wam serducho.

Długie zimowe wieczory to idealny czas na kawał dobrej, wciągającej książki. Mile widziane lektury, które pozytywnie człowieka nastroją i wywołają na twarzy szczery uśmiech. Takie jest właśnie "Biuro przesyłek niedoręczonych" Nataszy Sochy. Piękna opowieść o sile dobra i miłości, o tęsknocie i nadziei.

Zuzanna jest młodą dziewczyną, która opuszcza dom rodzinny i w odległym miasteczku zatrudnia się w biurze przesyłek niedoręczonych. Jej rozstanie z matką nie jest przypadkowe. Bohaterka próbuje uporać się z wyrzutami sumienia, które dotąd nie dawały jej spokoju. Wierzy, że zmiana otoczenia dobrze jej zrobi. Zuzanna wkrótce będzie miała niepowtarzalną okazję, by sobie wybaczyć. I nie tylko! Jej wrażliwość, dobroć i upór odmienią również życie kilku innych osób.

Mila, współpracownica Zuzanny, uwielbia nosić szale, a nieodłączną częścią jej życia są zioła, które hoduje w doniczkach. Odpisuje dzieciom na listy wysłane do Świętego Mikołaja, a odgórne zasady nigdy nie są dla niej przeszkodą, by posłać w świat odrobinę dobra. Choć kobieta może wydawać się odrobinę dziwaczna, tak naprawdę jest prawdziwym wcieleniem wrażliwości i troski.

Pan Stanisław to zgryźliwy starszy pan z charakterkiem. Żyje zamknięty w swoim świecie, nie wpuszczając nikogo do środka. Do momentu, gdy w jego życiu pojawia się uparta sąsiadka - Zuzanna - z przemoczonymi skarpetkami. Okazuje się wówczas, że pod maską obojętności i złośliwości kryje się znacznie więcej.

Karolina jest łotopałanką i wierną towarzyszką Zuzanny. Jak każdy zwierzak, potrzebuje uwagi i troski, więc usilnie o to zabiega każdego dnia. Miewa humory, potrafi strzelić focha, a czasem zrobić psikusa. Jest postacią zabawną i niezwykle sympatyczną.

Gaspar i Tekla to dwoje ludzi, którzy od 38 lat próbują się spotkać. Uniemożliwia im to pewna niefortunna pomyłka. Co roku wysyłają do siebie listy, które trafiają do biura przesyłek niedoręczonych. Zuzanna poznaje ich historię i postanawia zrobić wszystko, aby doszło do spotkania.

"Biuro przesyłek niedoręczonych" to niezwykła powieść. Są momenty zabawne, które malują na twarzy szeroki uśmiech. Są również takie, które skłaniają do refleksji. A najwięcej jest tych wzruszających, które zagnieżdżają się nie tylko w pamięci, ale i głęboko w sercu. To opowieść o uczuciu, które dobrze znamy, a jednak na każdym kroku nas zaskakuje. O miłości, która potrafi być tak silna i głęboka, że nie złamie jej żadna próba. Ta historia uświadamia nam również, że pierwiastki dobra są wszędzie wokół nas. I w nas samych również. Czasem wystarczy drobny gest, by czyjeś życie nabrało żywszych barw.

Natasza Socha stworzyła książkę, z której bije prawdziwie zimowa, przytulna atmosfera. Choć na pierwszy rzut oka może się wydawać zbyt słodka, całkiem przyjemnie się ją czyta. Mnie wciągnęła na kilka dobrych godzin! I w chwili, gdy przewróciłam ostatnią stronę, poczułam nutkę żalu, że to już koniec.

Jeśli lubicie romantyczne historie, takie rozgrzewające i dostarczające mnóstwa pozytywnej energii, to zachęcam do sięgnięcia po "Biuro przesyłek niedoręczonych". Jestem pewna, że z taką lekturą w ręku zimowy wieczór nie będzie ani nudny, ani smutny.

Chyba do każdego z nas kiedyś nie dotarła oczekiwana przesyłka lub upragniony list… Może ze względu na błąd poczty, nieuwagę nadawcy bądź zwyczajny przypadek – kroplę deszczu zamazującą adres. Wszystkie te przesyłki, listy, koperty, paczki, które nie doszły do miejsca swojego przeznaczenia, trafiają w jedno miejsce – do Biura przesyłek niedoręczonych, gdzie (wbrew pozorom) nigdy nie zostają zapomniane…

Młodziutka Zuzanna zaczyna pracę w biurze pełnym przesyłek, które zgubiły się w drodze do adresata. Pozornie monotonna praca polegająca na katalogowaniu paczek i listów okazuje się jednak pełna tajemnic i magii. Poznana w pracy Mila pokazuje dziewczynie, że dzięki ich pracy przesyłki czasem jednak docierają do adresatów, a wszystkie paczki niosą ze sobą jakąś historię pełną emocji. Najważniejsze są tutaj jednak listy, które docierają do Biura co roku – pełne nadziei słowa skierowane do Świętego Mikołaja i tajemnicze, kolorowe koperty, które od razu wpadają w oko Zuzannie. Dlaczego to jest takie ważne? Tego już nie mogę powiedzieć, bo zepsułabym Wam zabawę! Wystarczy, że będziecie wiedzieć o tym, że ukryta jest w nich miłość i niemalże ślepa nadzieja dwojga ludzi, którzy przez lata nie mogą się odnaleźć.

Natasza Socha nie przestanie mnie zadziwiać... Tym razem wplotła w fabułę mnóstwo informacji na temat medycyny naturalnej, na którą składają się tajemnicze mikstury i zioła. Teraz już wiem, że nie wolno łączyć ziół z lekami, co oczywiście permanentnie czynię!

Fabuła nie jest zbyt skomplikowana, ale nie to jest tutaj najważniejsze... Liczy się przede wszystkim klimat powieści, zapach świat, atmosfera niespełnionej miłości i przyjemny język. Chyba nadeszła pora na to, by przyznać się do tego, że Natasza Socha jest dla mnie jedną z ulubionych autorek i choć Biuro przesyłek niedoręczonych nie może się równać z Maminsynkiem czy Rosołem z kury domowej, to nadal jest cudowne, choć trochę zbyt przepełnione „zbiegami okoliczności”. Ale przecież w życiu tak bywa, prawda? Może faktycznie jakieś przeznaczenie nad nami czuwa? Będziecie mieli okazję się nad tym tutaj zastanowić.

Biuro przesyłek niedoręczonych to piękna i romantyczna, choć trochę przesłodzona, historia idealna na zimowy wieczór. Daję Wam gwarancję na to, że rozgrzeje Was od środka i pozostawi po sobie wiele pozytywnej energii. Szkoda tylko, że tak prędko się kończy, bo chętnie dowiedziałabym się więcej o każdym z bohaterów. Może autorka wyśni dla nas drugą część tej ciepłej książki? Mam nadzieję, że tak!

Ludzie listy piszą

„Ludzie listy piszą, zwykłe, polecone / Piszą, że kochają, nie śpią lub całują cię” – śpiewali Skaldowie, doskonale oddając zarówno ideę przesyłania listów, jak i emocje towarzyszące oczekiwaniu na nie. Niestety dziś coraz częściej listy zastępuje się bezdusznymi wiadomościami tekstowymi, które nie są w stanie oddać nadziei, tęsknot, zachwytów nad otoczeniem, rozterek czy cierpienia. Żyjąc w pośpiechu, koncentrując się na gromadzeniu i konsumowaniu, zapomnieliśmy o tym, jak wielką przyjemność daje pełne niecierpliwości wypatrywanie listonosza, jaki dreszcz towarzyszy otwieraniu i czytaniu listu, jak wiele słów możemy przelać odpowiadając na niego.

Może właśnie dlatego, iż coraz mniejszą uwagę przywiązujemy do takich listownych przesyłek i coraz mniej ich nadajemy, Biuro Przesyłek Niedoręczonych dysponuje nieustannymi wakatami. Trzeba kochać listy, trzeba dostrzegać to, jak wiele mogą zmienić, jak wielki wpływ mogą mieć na życie innych, by z zaangażowaniem wykonywać pracę. Informacja o naborze staje się jednak szansą dla Zuzanny, która poszukuje swojego miejsca w życiu. Choć nowo podjęta praca nie jest pracą marzeń, to tak naprawdę Zuzanna nie potrafi odpowiedzieć, co chciałaby robić i w jakim charakterze widzi siebie za kilka lat. Pakuje się zatem i opuszczając mamę oraz babcię wynajmuje mieszkanko w sennym miasteczku, gdzie mieści się magazyn wypełniony niezrealizowanymi marzeniami i tęsknotami, a także zawiedzionymi nadziejami. O tym, jak potoczą się losy Zuzanny przekonamy się dzięki lekturze niezwykle ciepłej i refleksyjnej powieści autorstwa Nataszy Sochy. Książka „Biuro Przesyłek Niedoręczonych”, opublikowana nakładem wydawnictwa Pascal, to nie tylko wzruszająca historia o miłości i oczekiwaniu, ale także piękny przykład stałości w uczuciach i tęsknoty za czasami, w których list był tak wyczekiwaną formą komunikacji. Książką zachwycą się nie tylko wielbiciele listów, ale wszyscy ceniący sobie dobrze opowiedziane losy ludzkie, przeplatane z fascynującymi opowieściami o doręczanych po latach listach.

Do Biura Przesyłek Niedoręczonych trafiają te listy i przesyłki, które z różnych względów nigdy nie dotarły do adresata. Jeśli nikt się po owe przesyłki nie zgłosi lub też pracownicy nie odnajdą właściwych stron kontaktu, zostają one niszczone. Jednak nie wszystkie …Milena, czyli Mila, koleżanka Zuzanny, również ma sentymentalne podejście do wykonywanej pracy, charakteryzuje ją szeroko pojęte poczucie misji. Dlatego właśnie zachowała wszystkie listy w przepięknych niebieskich i zielonych kopertach, które przychodzą regularnie od trzydziesto ośmiu lat. Co roku, w połowie grudnia, kolejne dwa listy ruszają w świat i co roku wracają one ze statusem „niedoręczone” do biura. Dwa ostatnie trafiły w ręce Zuzanny, która od razu wyczuła tęsknotę z nich wyzierającą. Decyduje się zatem, wbrew niepisanemu regulaminowi biura, otworzyć owe listy. Smutna opowieść, jaka się z nich wyłania, staje się bodźcem do intensywnego poszukiwania adresatów. Pozostało jej jednak niewiele czasu, bowiem jedna strona tego nigdy nie dokończonego dialogu postanawia zrezygnować zarówno z listów, jak i z oczekiwania na spotkanie, zaś druga nie jest pewna, z jaką reakcją spotka się jej niepełnosprawność.

Tym samym Socha stworzyła nie tylko opowieść o Zuzannie, ale jej postać posłużyła do odsłonięcia wzruszającej historii miłosnej sprzed lat. Gaspar i Tekla – młodzi ludzie, którzy spotkali się przypadkiem na poznańskiej ulicy i pokochali. Z uwagi na planowany wyjazd mężczyzny postanowili znów spotkać się w wigilijny wieczór na jednym z głównych placów miasta. Tyle tylko, że na skutek pomyłki owo spotkanie nie doszło do skutki, podobnie jak kolejne. Co roku jednak czekają na siebie bezskutecznie, zaś każde takie rozczarowanie poprzedza tęskny list.

Czy Zuzannie uda się odnaleźć Gaspara i Teklę? Czy oni odnajdą w sobie po latach tych ludzi, którymi kiedyś byli? Kim jest tajemniczy, zgryźliwy sąsiad Zuzanny? Tego wszystkiego dowiemy się z lektury wspaniałej powieści „Biuro Przesyłek Niedoręczonych”, stanowiącej najlepszy dowód na wrażliwość autorki i umiejętność wsłuchania się w ludzi, w ich myśli, pragnienia i nadzieję. Wspaniale wykreowani bohaterowie, równie ujmujący jak sama historia, przepiękne listy przy lekturze której nie sposób ukryć wzruszenia, a także bajka napisana przez jednego z bohaterów dla poważnie chorego chłopca – to wszystko stanowi spójną całość, zachwycając nas i otulając swoim ciepłem. Sięgając po książkę, nawet skuszeni wyłącznie piękną okładką, nie odłożymy jej do chwili, kiedy zobaczymy ostatnie słowa. Te bowiem układają się w urokliwą całość, która na długo zapada nam w serce i w duszę. Jestem też przekonana, że lektura „Biura Przesyłek Niedoręczonych” sprawi, że znów zatęsknimy za listami – każdy dzień jest dobry, by znów zasiąść nad pustą kartką i sprawić komuś wspaniałą niespodziankę.

Justyna Gul

Qultura słowa