Bezimienni

Gdybym nie miała w domu kontynuacji „Sagi rodu Petrycych”, czekałabym na tą publikację z wielką niecierpliwością. Lecz teraz po jej przeczytaniu sama nie wiem, co tak do końca o niej sądzić. Z jednej strony jestem zawiedziona brakiem konkretniejszej kontynuacji losów bohaterów z „Pokochałam wroga”. Z drugiej strony, jestem cudownie udobruchana tym samym klimatem powieści, jak również pomysłem na jej główny wątek. „Bezimienni” bowiem, to co prawda kontynuacja pierwszej części sagi, jednak może stanowić odrębną powieść.

W „Bezimiennych” nadal dużo się dzieje, zarówno w małżeństwie Petrycych, w życiu osobistym ich córki Anny, jak również za sprawą przyjazdu ciotki Pelagii, która ma do wykonania ważne zadanie. Okazuje się, że musi przywrócić pamięć o swoim zmarłym mężu. W trakcie tych działań wszystko jednak wydaje się być innym, niż do tej pory sądzono. Czy zawsze jesteśmy pewni, przeszłości swoich bliskich, nawet jeśli wydaje się nam, że znamy ich niemal na wylot?

W drugiej części sagi znów przenosimy się w czasy II Wojny Światowej, do okupowanego Krakowa. Znów próbujemy razem z bohaterami odtworzyć wydarzenia, które miały miejsce w tych trudnych czasach. Ciotka Marii Petrycy – Pelagia, powraca po wielu latach emigracji do Polski. W kraju zbliżają się obchody pamięci losów załogi Liberatora – alianckiego samolotu. W wypadku tego najsłynniejszego samolotu z czasów II Wojny Światowej, uczestniczył mąż kobiety – Peter Redlich. Ranny lotnik Królewskich Sił Powietrznych trafia pod opiekę młodziutkiej wówczas Pelagii. Kobieta współcześnie podejmuje się zadania odtworzenia losów zestrzelonego samolotu i wyjaśnienia udziału swojego męża w tym locie. Czy jej się uda? Czy odkryje wszystkie karty tej tajemniczej sprawy? Tego oczywiście dowiecie się sięgając po tę książkę.

Co jest stałe jeśli chodzi o sagę? Styl autorki, polegający na budowaniu tajemniczości i stopniowym gromadzeniu napięcia, z równoczesnym odkrywaniem przed czytelnikami kolejnych tajemnic. Zdecydowanie jest to styl, który mi odpowiada i który powoduje, że lektura mnie wciąga i intryguje. Szczególnie, że publikacja zawiera wiele przepisów, odnoszących się do prawdziwych osób i wydarzeń.

Pierwsza część Sagi rodu Petrycych „Pokochałam wroga” podobała mi się bardziej. „Bezimienni” jednak to również ciekawa, intrygująca i świetnie napisana książka, którą serdecznie Wam polecam.

[Adres usunięty]

Bezimienni to druga część sagi rodziny Petrycych.

Ciotka Pelagia powraca do rodzinnego Krakowa, aby odwiedzić rodzinę, ale też opowiedzieć historię i odtworzyć relację z czasów wojny i odszukać osoby jeszcze żyjące, którzy pamiętają tamtą katastrofę: losy załogi Liberatora, alianckiego bombowca, który rozbił się pod Krakowem.

Pamięć o katastrofie i jej bohaterach nadal żyje w Krakowie i jest po dziś dzień kultywowana.

Także Rada Miasta Krakowa nadała imię „Lotników Alianckich” bulwarowi nad Wisłą.

Jest to więc upamiętnienie śmierci kilkuset alianckich lotników poległych w czasie II wojny światowej, w misjach nad południową Polską.

Doktor Maksymilian Petrycy był uczciwym człowiekiem i cieszył się nieskazitelną opinią, a mimo to – od chwili ujawnienia w prasie jego niemieckiego pochodzenia – przeżywał dużo nieprzyjemności, upokorzeń i klęsk. Doktor Petrycy nie miał pojęcia i nie chciał uwierzyć, że jego ciotka Pelagia była zaangażowana w komórce wywiadowczej PPS.

Uwierzyła jedynie Ania i postanowiła ciotce pomóc odnaleźć osoby żyjące i świadków, którzy widzieli katastrofę Liberatora.

Czy ciotka Pelagia odnajdzie i odtworzy losy z tamtych dni?

Autorka powieści bardzo starała się opisać miejsca w Polsce.

O działalności krakowskiej PPS, o partyzantach I Pułku Strzelców Podhalańskich, o historii Dąbia, o cichociemnych i o ludziach krajowego podziemia. Jednak nie sposób przecież opisać wszystkich historii.

Historia rodu Petrycych, to nie tylko wyśmienicie napisana Saga, ale też heroiczna i bohaterska miłość Petera do Pelagii, ale też duża lekcja naszej polskiej historii, polskiego podziemia i walka o pamięć, aby Ci którzy pozostali- dbali o to, aby młodzież pamiętała i wciąż odświeżała sobie tę niezapomnianą historię.

Pod koniec książki zostały wykazane i opisane postaci historyczne, które w kolejności występują w książce.

Drogi czytelniku poznaj dalsze losy historii Petrycych i wydarzenie jakim była katastrofa Liberatora Dywizjonu Królewskich Sił Powietrznych.

Bardzo zachęcam do lektury.

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Z dużą niecierpliwością oczekiwałam na swoją kolejkę w bibliotece. Teraz, gdy lekturę

„ Bezimiennych „ mam za już sobą czuję lekki niedosyt. Ta część jest nieco inna niż

„ Pokochałam wroga „. Nie twierdzę, że gorsza, ale inna. Jest to, co prawda kontynuacja losów bohaterów z poprzedniego tomu, ale w mniejszym stopniu niż się spodziewałam.

I w mniejszym stopniu też mi się podobała. Moje odczucia znacznie różnią się od większości czytelników, którzy twierdzą, że ta część jest lepsza.

Pewnie, dlatego jestem lekko zawiedziona, bo liczyłam na bardziej konkretną kontynuację losów bohaterów „ Pokochałam wroga” i może miałam nadzieję na płomienny wojenny romans. Natomiast drugi tom o rodzie Petrycych jest książką bardziej złożoną, a bohaterowie naznaczeni cięższym brzemieniem. Historia opowiedziana przez Karetę jest bliższa wydarzeniom historycznym trochę w mniejszym stopniu zaś powieści obyczajowej.

Autorka ponownie przenosi nas do czasów drugiej wojny światowej, do okupowanego Krakowa, jak również w lata dziewięćdziesiąte. Fabuła jest podzielona na dwie płaszczyzny czasowe. Tak, więc z jednej strony mamy przedstawione współczesne życie rodziny Petrycych, natomiast w drugiej ukazane są nie tylko lata wojny, ale także cofamy się do początku XX wieku, kiedy poznajemy losy Petera Redlicha. Autorka przeplata te czasy między sobą, aby połączyć fakty w jedną całość.

Nie bez znaczenia jest, że Mirosława Kareta z wykształcenia jest historykiem, więc bardzo rzetelnie zadbała o fakty historyczne. Autorka sama stwierdza, że o ile w pierwszej części mogła bardziej popuścić wodze fantazji, to przy drugiej poświęconej pracy konspiracyjnej podziemia Krakowa, nie chciała zbyt wiele wymyślać. Zależało jej, aby nie przeinaczać faktów. Chciała napisać historię o alianckich lotnikach bombowca, który lądował awaryjnie w Krakowie w styczniu czterdziestego piątego roku, nie bardzo wiedząc jak połączyć ich historię z rodziną Petrycych stworzyła ciotkę Pelagię.

Siostra Marii nie za dobrze znana rodzinie przyjeżdża z Anglii po latach, aby odnaleźć dowody na udział jej męża Petera w akcji bombowca w nalocie na Warszawę, zestrzelonego nad Krakowem.

A stało się tak za sprawą pewnego artykułu w gazecie, gdzie zabrakło jednego nazwiska, które ma dla niej ogromne znaczenie. Pelagia nie może się pogodzić się z faktem, że nazwisko jej męża ma pozostać bezimienne. Musi znaleźć dowody, ponieważ nikt nie chce wierzyć w jej nieprawdopodobną historię. Przy pomocy Ani, przemierza Kraków poszukując osób, które pamiętają tamte czasy, a że minęło wiele lat jest to niezwykle trudne.

Rodzina Petrycych zmaga się z problemami życia codziennego. Maksymilian popada w konflikt z najstarszym synem, a ukochana córka Ania jest w ciąży i nie zamierza wychodzić za mąż.

Pomimo moich małych zastrzeżeń, powieść czyta z dużym zainteresowaniem, bo jest klimatyczna, wypełniona ciepłem i masą emocji. Może nie wciągnęła mnie tak bardzo jakbym chciała, ale uważam ją za dobrą i wartościową lekturę. Istotne jest, by pamiętać jak ważna jest historia o drugiej wojnie światowej i naszych przodkach, o tym jak wiele przeżyli i poświęcili. Mirosława Kareta chciała i myślę, że jej się to doskonale udało podkreślić rolę działaczek konspiracji, bo one zupełnie tego nie doceniały. Uważały, że to mężczyźni walczący z bronią, ukrywający się po lasach byli bohaterami. Tymczasem to kobiety wykonywały najczarniejszą robotę, rozpoznawały teren, obserwowały ludzi, przenosiły informacje, często z narażeniem życia pracując przez wiele miesięcy, żeby mężczyźni mogli przeprowadzić jedną akcję. To ciche bohaterstwo, którego nikt nie docenia.

Na koniec chciałabym dodać, że warto przeczytać dołączone na końcu książki opowiadanie Moniki Karpowicz zatytułowane „ Żelazna obrączka „. Opowiadanie to zostało wybrane, jako najlepsze w konkursie zatytułowanym „ Wojenna miłość „, ogłoszonego z okazji premiery powieści „ Pokochałam wroga”.

„ Człowiek stanowi jakąś całość, nie da się mu tak po prostu wyrwać kawałka życia z serca i z pamięci. Człowiek jest tym, kim jest… Całością. „