Aminata - siła miłości

fajna ksiazka jak i film !!! polecam ;] szybka wysyłka

„Musi istnieć jakiś powód, dla którego żyłam w tych wszystkich krainach, przetrwałam te wszystkie morskie przeprawy, podczas gdy inni padali od kul albo zamykali powieki i siłą woli kończyli żywot. Uniknęłam brutalnych zakończeń nawet wtedy, gdy otaczały mnie ze wszystkich stron. Nigdy jednak nie było mi dane tulić własnych dzieci, mieszkać z nimi i wychowywać je w sposób, w jaki przez dziesięć czy jedenaście lat wychowywali mnie rodzice, dopóki nasze życie nie zostało rozdarte na strzępy” – autorem tych bolesnych słów mógłby zostać każdy, kto jako dziecko został pozbawiony domu, kto został zabrany a następnie wywieziony i sprzedany na targu niczym zwierze. Każdy, kto został sprowadzony do roli rzeczy, którą właściciel może swobodnie dysponować. Każdy, kogo życie i śmierć były w rękach właściciela.

Niewolnictwo istniało nieprzerwanie od czasów starożytnych, ale dopiero rozwój techniki, możliwości przemieszczania się na większe odległości sprawiły, że swym zasięgiem objęło niemal cały świat. Od XV wieku szczególnym powodzeniem zaczęli cieszyć się niewolnicy murzyńscy sprowadzani z Afryki. Wpływ na to miały miedzy innymi plantacje zakładane w Ameryce i rosnące zapotrzebowanie na siłę roboczą, a także fakt, że przyzwyczajeni do ciężkich warunków mieszkańcy Afryki, stanowili wytrzymały i tani w utrzymaniu zasób pracy. Jedną z takich ofiar przemian gospodarczych i rosnącego apetytu białego człowieka, była Meena Dee, a właściwie Aminata Diallo, takie bowiem imię nosiła w dzieciństwie. Pierwsze dziesięć lat życia, spędzonych w wiosce Bayo w Afryce Zachodniej, upłynęły dziewczynce na pracy, ale również na dobrej zabawie. Otoczona miłością rodziców, została przez nich wychowana na osobę nieustannie poszukującą wiedzy i garnącą się do nauki. Jako Bamanka i Fulanka, nie tylko potrafiła mówić w języku tych dwóch plemion, ale znała również modlitwy adresowane do Allaha oraz potrafiła zapisać kilka znaków. Wystarczył jeden dzień, by przerwać jej dzieciństwo, by zmienić ją w młodą i doświadczoną przez życie kobietę – w Meenę, niewolnicę.

Historię tej niezwykłe mieszkanki Afryki, której rodzice i współplemieńcy zostali bestialsko zamordowani w nierównej walce, możemy poznać dzięki powieści „Aminata. Siła miłości”. Autor, Lawrence Hill, posługując się fikcyjną postacią tej niezwykłej kobiety, tak naprawdę stworzył postać, przez którą przemawia tysiące niewolników. Książka jest nie tylko wciągającą opowieścią o burzliwym życiu głównej bohaterki, ale również protestem przeciwko zezwierzęceniu, przeciwko dyskryminacji rasowej, przeciwko niewolnictwu. Autor, z niezwykłym wyczuciem kreśli tło społeczno-historyczne, nie szczędząc często brutalnych szczegółów opisujących urągające człowieczeństwu warunki w jakich niewolnicy byli przetrzymywali, a także absurdy kolejnych rządów, których deklaracje pomocy były nic nie znaczącymi, pustymi słowami. Po książkę powinni sięgnąć ci wszyscy, którzy pragną odpoczynku od infantylnych historii, którzy lekturze stawiają wysokie wymagania oraz ci, których wciągnął kanadyjski serial o tym samym tytule z Aunjanue Ellis w roli głównej.

Mordercza droga przez Afrykę, rejs statkiem cuchnącym śmiercią i odchodami, płynącym do Karoliny Południowej, gdzie zostaje niewolnicą na plantacji indygowca należącej do Robinsona Appleby`ego to zaledwie początek wędrówki wypełnionej bólem, cierpieniem, ale i aktami wielkiej odwagi. „Gdy opuściłam dom i rozpoczęłam długą wędrówkę, odkryłam, że na świecie istnieją ludzie, którzy mnie nie znają, nie kochają i nie dbają o to, czy będę żyć, czy umrę” – mówi Meena, wspominając nie tylko Appleby`ego, ale również Solomona Lindo, pod którego dachem przeżyła swe najlepsze ale i najgorsze chwile, rodzinę Witherspoonów z Nowego Jorku, która to para przywłaszczyła sobie jej córkę czy mieszkańców kolonii brytyjskiej, Nowej Szkocji, w której zamiast ziemi i możliwości pracy jako wolny człowiek, na Meenę czekał tylko ból.

Przytoczona historia, to w istocie wspomnienia tej dzielnej kobiety, spisane w ostatnich latach jej życia. Może właśnie dzięki zastosowaniu pierwszej osoby, przeżycia te są tak dojmujące, tak bolesne. Plastyczny język opowieści pobudza naszą wyobraźnię, widzimy kolory Afryki, czujemy smak dojrzałych owoców, ale również smród ludzkiego ciała i ekskrementów. Dzięki temu „Aminata” jest jedną z tych powieści, które przykuwają nas kajdanami do fotela, które nie pozwalają na dekoncentrację, które długo pozostają w naszym sercu i umyśle. Choć Meena i jej losy są literacką fikcją, to tak naprawdę opisują wydarzenia, które dotyczą tysięcy kobiet i mężczyzn, sprowadzonych do roli bydła. Mam nadzieję, że dzięki takiej powieści, jak ta stworzona przez Hilla, historia niewolnictwa już nigdy się nie powtórzy…

Są historie o których warto czytać, odnaleźć dla nich osobne miejsce w umyśle i przechowywać je jak największe skarby. "Aminata" to serial, który ostatnio zawitał na antenę telewizji polskiej, ale to również książka - niesamowita i budząca wielki szacunek.

Aminata Diallo urodziła się w 1745 roku w Bayo - zachodnioafrykańskiej wiosce. W wieku jedenastu lat została porwana przez brytyjskich handlarzy niewolnikami odbyła podróż przez Atlantyk by trafić do Karoliny Południowej. Nie mogła się jednak pogodzić z losem jaki ją spotkał i podjęła desperacką próbę ucieczki z niewoli.

"Przywieziono nas na wyspę położoną tuż u wybrzeża kraju toubabów. Została nas około setka. Wszystkich umieszczono w kwadratowym forcie. Toubabowie stali na warcie przy bramie i patrolowali wnętrze uzbrojeni w pałki i ogniste kije, najczęściej jednak zostawiano nas w spokoju i pozwalano się zastanawiać, co z nami będzie."

Aminata to główna bohaterka i narratorka swojej opowieści. Powoli przedstawia czytelnikowi historię swojego życia bez ubarwiania faktów, bez unikania drastycznych scen a za to z całą brutalnością wydarzeń. Kobieta wykazała się dużą siłą woli i determinacją, bez której nie odnalazłaby się w okrutnych realiach czasów, w których przyszło jej żyć. Uciekając z niewoli wykazała się nie tylko odwagą, ale roztropnością i wielką inteligencją. To bohaterka, która może stanowić wzór dla wszystkich niedowiarków i dla tych, którzy zapomnieli jak to jest dążyć do celu.

Książka prezentuje sobą całą paletę barwnych i dogłębnie przedstawionych postaci z ich nadziejami i marzeniami. Ale to nie jedyny atut tej powieści. To historia o niezwyklej sile przyjaźni i miłości oraz o szukaniu własnego miejsca w świecie. Aminata przeszła długą drogę, na końcu której zgromadziła wszystko to co udało jej się uzyskać. Nie zapomniała przy tym jednak o tym co straciła w czasie swojej wyprawy. Musiała stawić czoła nie tylko bólowi, ale również stracie i zdradzie, które bolały znacznie bardziej niż fizyczne cierpienie. To prawdziwa opowieść o człowieczeństwie i próbie powrotu do ukochanego domu. Pisana z klasą gwarantującą wysoką obrazowość scen i językiem prostym a jednocześnie dobitnym.

"Musi istnieć jakiś powód, dla którego żyłam w tych wszystkich krainach, przetrwałam te wszystkie morskie przeprawy, podczas gdy inni padali od kul albo zamykali powieki i siłą woli kończyli żywot."

Książka Hilla to imponujące dzieło historyczne ze wstrząsającą fabułą, ale to co wzbudziło mój niekłamany szacunek to podejście do człowieczeństwa - bez reszty szarpie za struny ludzkich uczuć, sprawia, że nie da się o tym zapomnieć a całość pozostawia po sobie słodko-gorzki posmak o tym, że każdy człowiek ma prawo do wolności, piękna życia i niezachwianego szacunku.

"Aminata. Siła miłości" to emocjonalna petarda. W tej opowieści jest tyle emocji, że czasami zastanawiałam się jak dotrwam do końca i czy moje serce na pewno to wytrzyma. Jestem niezwykle dumna goszcząc na swojej półce powieść, która poruszy najtwardszego czytelnika. Polecam wszystkim - bez wyjątku, bo można w niej przepaść bez pamięci.