Ali i Nino

"Miłość muzułmańskiego chana i chrześcijańskiej księżniczki w obliczu nadciągającej wojny"

Mówi się o niej, że to najsłynniejsze kaukaskie love story. Marcin Meller przyrównuje do niej szekspirowskiego Romea i Julię wspominając o tym, że to jedna z najpiękniejszych historii miłosnych, jaką miał okazję poznać. Utracona przed laty, szczęśliwie odnaleziona powieść żyjącego w latach 1905-1942 Kurbana Saida. Granice, których nie da się przekroczyć. Miłość, która próbuje stawić czoła problemom. W końcu wojna, która może przekreślić wszystko. Słyszeliście o książce „Ali i Nino”? Dziś macie okazję ją poznać.

ZARYS FABUŁY

To uczucie już z góry skazane jest na porażkę. Bo przecież czy wychowywany w muzułmańskiej wierze, azerski chan i chrześcijańska, gruzińska księżniczka są w stanie przełamać dzielące ich bariery? Czy można zyskać szczęście godząc się na życie wbrew wpajanym od zawsze zasadom? Ale czy też łatwo zrezygnować z miłości, która staje się sensem istnienia?

Ali i Nino stają przed trudnym wyborem. Nad ich losem jednak już wkrótce zawisną czarne chmury zbliżającej się wojny. Prawdziwe uczucie bywa niezrozumiałe i trudne. A prawdziwe historie nie zawsze kończą się happy endem.

MUZUŁMANIN I CHRZEŚCIJANKA

Kochali się w sobie od zawsze. Choć jako młodzi ludzie nie zdawali sobie sprawy z potęgi dzielących ich różnic. Kiedy trzeba zmierzyć się z rzeczywistością, zaczynają wychodzić na powierzchnię fakty. Ali to wychowywany w muzułmańskiej wierze przeciwnik europejskiej kultury. Chętnie wysłuchujący porad starszyzny, które swoją drogą wielokrotnie mnie bulwersowały. Wzbudzający ambiwalentne uczucia bohater nie jest jednak typowym fundamentalistą niepotrafiącym nagiąć żadnych granic. Jak daleko zatem będzie w stanie posunąć się dla miłości? Przejmujący stery narracji mężczyzna otwiera przed czytelnikiem bramy niezrozumiałego dla nas świata, będącego na tapecie zwłaszcza teraz, w obliczu wielu zamachów i przestępstw. To jednak zaskakujące, także i dla mnie, że Ali mimo wszystko potrafił przemycić w moje życie iskrę ciepła, jasności i sympatii. Postać, którą trudno opisać, ale z którą zdecydowanie warto zapoznać się osobiście.

„Mądry mężczyzna nie zabiega o względy kobiety – kobieta jest tylko rolą, którą mężczyzna zasiewa. Czy ziemia musi kochać rolnika?”

Nino z kolei nie jest gotową do uległości, przestraszoną ptaszyną, która pod wpływem miłości da się zamknąć w złotej klatce. Trzeźwo myśląca, uczuciowa, ale też potrafiąca trzymać się własnych zasad. Taki dobór charakterów, ale i przede wszystkim skrajnych środowisk, pozwolił książce popłynąć w wielu kierunkach. Wszak to niby love story, choć sądzę, że to określenie może okazać się dla powieści krzywdzące.

MIŁOŚĆ NA DRUGIM PLANIE

Historia o miłości, owszem. Ale otwarcie przyznaję, że jak dla mnie kwestia uczuć stanowi w powieści drugi plan. Na czele nieustannie przewijają się różnice religijne i kulturowe, kwestia dyskryminacji, europeizacji czy wojny. Spora ilość opisów i szeroko rozbudowane tło pozwala nie tylko wczuć się w przedwojenną, niepewną rzeczywistość, ale także wzbogacić w wiedzę na temat kaukaskich tradycji. Miłosny taniec ze sztyletem, owiana magią Noc Kadyr, śpiewacy-książęta toczący słowne bitwy, gruzińska gościnność czy przysięga wygnanego. Skarbnica orientu, który przebija się przez każdą kolejną stronę.

NIEIDEALNA, WARTA POZNANIA

To nie jest lekka, a już na pewno nie błaha powieść. Książka, która wymaga skupienia, chociażby ze względu na trudne nazewnictwo miejsc, nadawanych tytułów, czy zwyczajów. Mimo to robi wrażenie, przywołując całą gamę emocji od niezrozumienia i smutku, po jakże kruchą i ulotną radość. Bezsprzecznie niebanalna love story, a raczej historia pełna barier i przeszkód z uczuciem zarysowanym w tle. Nie wyobrażam sobie, bym mogła ją pominąć, bo pomimo nieidealnego wydźwięku wyraźnie zapisała się w mojej pamięci. I długo o niej nie zapomnę.

[Adres usunięty]

Wojna i miłość to połączenie, które w literaturze uwielbiam. Nic dziwnego, że kuszą mnie zatem wszystkie książki zapowiadające ten motyw w swojej fabule. Powieść Kurban Said nie byłą wyjątkiem - od pierwszej zapowiedzi czułam, że to książka dla mnie.

Fabuła mocno osadzona na ramach powieści obyczajowej miesza ze sobą tło wojny kulturowej oraz miłosnych rozterek głównych bohaterów. Jednak wbrew pozorom nie jest to książka łatwa. To wymagająca pozycja dla odważnego czytelnika, w której wiele ważnych motywów łączy się w kompletną całość. Dawno nie czytałam książki, która wymagałaby z mojej strony takiego skupienia - każdy watek oddzielnie śledziłam z nową dozą emocji, bo inaczej pogubiłabym się w całej tej rozgrywce między złem i gorszym złem. Wojna religijna, konflikty zbrojne, podziały kulturowe, polityka i miłość - to połączenie ekstremalne, a jednak zdecydowanie warte poznania.

"Ali i Nino" to wyjątkowa książka pod względem pokazania relacji damsko-męskiej. Tutaj, na przestrzeni różnych uwarunkowań rola mężczyzny i kobiety różni się od siebie w skrajny sposób. To właśnie motyw przewodni tej historii - autor w fantastyczny, choć dosadny sposób pokazał jak przeszłość rodziny i jej poglądy wpływają na dziecko, które dorastając zapomina o indywidualizmie i powtarza to co zostało mu wpojone. Analizując krok po kroku umysł Ali i Nino mogłam stanąć po stronie każdego bohatera i spróbować zrozumieć ich podejście do danej sytuacji. Niespodziewanie otrzymałam wielką lekcję życia z dużą mądrością wobec świata. To jednocześnie rzutuje na relacje miłosną pomiędzy głównymi bohaterami. Ich uczucie chociaż płomienne - wciąż napotyka na bariery związane z wychowaniem, poglądami i podejściem do świata. Tym samym przez powieść przewija się mnóstwo emocji, od pozytywnych po te skrajnie negatywne, przez co czytelnik bardzo szybko jednoczy się z bohaterami i kibicuje im ile sił.

Styl autora równy jest fabule, zatem odrobinę trudny i wymagający skupienia. Pięknie opisuje relacje rodzicielskie, miłosne, wojenne i polityczne - wszystko co należało przekazać obrazowo i plastycznie autor przekazał z zaangażowaniem i pewnością siebie. Jednak dostrzec urok tego wszystkiego można dostrzec wyłącznie po całkowitym poświęceniu się książce. Uważam jednak, że fabuła fantastycznie łączy się z tym mocniejszym językiem: idealnie oddaje klimat czasów, dostosowuje się do ludzkich rozgrywek i pokazuje, że w życiu nie wszystko przychodzi łatwo. Wpływa to na emocje, których podczas czytania tej powieści na pewno nie brakuje. Wśród wszystkich nowości "Ali i Nino" to historia spokojna, niepozorna - a jednak zdecydowanie warta uwagi.

"Ali i Nino" to niełatwa powieść, ale warta każdego przeczytanego słowa. Intryguje, budzi nieznany lęk wobec niepewności związanej z losami głównych bohaterów. To nie romans, a na pewno nie jedynie. To powieść pełnowymiarowa, pełna ukrytych znaczeń i przepełniona ponadczasowymi wartościami. Mądra i dobitna jednocześnie. Powieść pełna barw i kolorów, nostalgiczna i emocjonalnie wiążąca czytelnika już od pierwszych stron. Zwyczajne życie rodzin muzułmańskich szyickich i rodzin gruzińskich z czasów I Wojny Światowej ukazane zostało w połączeniu z tradycją i muzyką i stworzyło ponadczasową powieść pełną uniesień i niezapomnianych wartości.

Cała recenzja na: [Adres usunięty]

Zauroczyła mnie okładka i opis tego tytułu, dlatego nie mogłam przejść obok niego obojętnie. Dopiero później odkryłam, że autorem tej książki jest postać dość barwna, a sama historia napisana została w 1937 roku. Na końcu odkryłam, że historia dzieje się w Baku, mieście na pograniczy kultur, w ówczesnym czasie znajdującym się pod władzą Rosji. Choć nigdy tam nie byłam, to jednak mam spory sentyment do Baku, które kojarzy mi się z wolną Polską. To tam ojciec opowiadał Cezaremu Baryce o szklanych domach i stamtąd młody człowiek ruszył do wolnego kraju. Ale odbiegam od powieści, a przecież Baku to naprawdę tygiel cywilizacyjny. Chwilę przed I wojną żyli tam muzułmanie, Gruzini, Ormianie, Rosjanie i wielka ilość innych narodowości. Miasto łączy tradycje z nowoczesnością, rosyjskie gimnazja, coraz więcej odkrytych pól naftowych, a z drugiej strony tradycyjne rodziny muzułmańskie, które żyją tam od wieków.

"Ali i Nino" to historia miłości, która jest świetnym pomysłem na pokazanie ówczesnego świata i reguł nim rządzących. Historia opowiadana przez Ali, azerskiego chana, wychowanego w kulturze, która pozwala na wielożeństwo, a kobiety stają się tam cieniem bez twarzy. Nic więc dziwnego, że miłośnicy pasji, uwielbiający mówienie o miłości, mogą być zawiedzeni. Ta historia jest opowiedziana z punktu widzenia mężczyzny. Jego uczucia pokazane są poprzez czyny a nie słowa.

"Ali i Nino" to piękna powieść o silnym uczuciu, które nie raz zostało przyrównane do Romeo i Julii (choć inne realia trochę inaczej tą historią pokierowały), ale to również piękna opowieść o świecie, który właśnie się skończył. Wybuch I wojny całkowicie zmienił kraj, przemieszał siły. Sprawił, że jedni uciekli, a inni oddali życie za swoją ojczyznę. Baku przestało być tyglem, stało się miejscem walki, aby ostatecznie zwyciężyły tylko jedne siły. Młodzi bohaterowie, którym przyszło tam żyć próbują walczyć o siebie i swoją miłość. To piękna historia - miłości, miejsca i ludzi.

Historia miłości ludzi, którzy reprezentują dwa światy. On muzułmanin, zakochany w pustyni, spokoju i ciszy. Ona, chrześcijanka, ciekawa świata, oraz wszystkiego tego co europejskie. Mieszkają w Baku, miejscowości, która leży na granicy Europy i Azji, granicy Wschodu i Zachodu.Ich miłość będzie musiała pokonać dzielące ich różnice oraz poglądy na świat. Będzie musiała zmierzyć się z sytuacją polityczną, która w tamtym okresie (około sto lat temu) była bardzo dynamiczna.

Choć motorem opowieści jest miłość, to jednak pod jej płaszczem ukazane są sprawy dużo poważniejsze. W sposób niemal doskonały, mamy przedstawione różnice kulturowe jakie istnieją między chrześcijanami, a muzułmanami. Pokazane jest tak bardzo inne podejście do spraw najprostszych jak rodzina, ale i do bardziej skomplikowanych jak polityka czy sama czysta religia.

Książka nie wydaje się trudna w odbiorze. Czyta się ją szybko i lekko. Niemniej jednak dostarcza wielu emocji oraz tematów do przemyśleń. Chyba nie przesadzę, jeśli napiszę, że pogłębia wiedzę na temat kultury i historii wschodu.

Autor wykorzystał temat stary jak świat, by pokazać, że wszyscy jesteśmy ludźmi i nasze ludzkie emocje są silniejsze niż przekonania, wierzenia. W ten bardzo sprytny sposób dał do zrozumienia, że nawet dwa obce światy, mogą się połączyć. Ich współistnienie wydaje się niemożliwe, ale może jednak jest jakiś wspólny mianownik?

Książkę czytało mi się bardzo dobrze.Przyznaję, że trochę nastawiłam się na większy zachwyt. Może jest to wynikiem zbyt dużego nagłośnienia książki, a może tego,że świat kaukaski jest zbyt obcy dla mnie, aby móc odczuć "tego ducha", o którym tyle czytałam.

Niemniej jednak, zachęcam do sięgnięcia po tę lekturę. Jest to na pewno coś innego, i z całą pewnością coś bardzo ważnego.

Polecam !!

Więcej recenzji na [Adres usunięty] Zapraszam !

Ali i Nino dzieliło wszystko. On był muzułmaninem, ona księżniczką i gruzińską chrześcijanką wyznania prawosławnego. Mimo przeciwności pokochali się w pięknym Baku, tam, gdzie żyli i sąsiadowali ludzie różnych wyznań i religii. Tam rosła ich miłość od początków, od szkoły. Być może zawsze wiedzieli że nad ich losem krąży przeznaczenie, złe fatum ale jednak. Mnie ta ich miłość ujęła lecz bardziej ujęły mnie widoki. Oczyma wyobraźni widziałam te piaski pustyni, te wieże wiertnicze, sięgające do chmur minarety, bazyliki prawosławne, karawany, Baku, Teheran, gruzińskie widoki, pola naftowe… Ali i Nino uciekali przed przeznaczeniem, nie chcieli mieszać się w politykę choć urodzili się w bardzo mrocznych czasach. W mrocznym miejscu. Bo za rogiem trwała Wielka Wojna i rewolucja. Chcieli żyć z dala od bitew więc uciekali. Jednak Ali musiał w końcu sięgnąć po broń a Nino nie mogła mu zabronić bo tak trzeba było. Gdyby urodzili się w innych czasach… to nie byłoby legendy o „Ali i Nino” Kurbana Saida. Polecam.