Piasek Raszida. Alcatraz kontra Bibliotekarze. Tom 1

Recenzja przedpremierowa!

Amerykański pisarz, znany na całym świecie m.in. z "Drogi królów", czy "Z mgły zrodzonego". Dwukrotny laureat prestiżowej Nagrody Hugo. Brandon Sanderson. Tym razem postanowił odpocząć od harówki przy high fantasy i stworzyć zupełnie nową serię dla... młodszych czytelników.

Oczywiście nie mogłam sobie odmówić przyjemności przeczytania jakiegokolwiek dzieła tego autora i dziś przedstawię wam kilka swoich przemyśleń na temat pierwszej części serii "Alcatraz kontra Bibliotekarze", mimo że do premiery pozostało jeszcze pięć dni.

Książka ta kierowana jest do ciut młodszych czytelników i pod takim kątem będę ją oceniać. Polecałabym ją osobom z kategorii wiekowej 11-15 lat, lecz ja liczę sobie 22 wiosny i ubawiłam się okrutnie przy tej lekturze.

Konwencja tej powieści jest niezwykle oryginalna. Alcatraz Smedry jest jednocześnie narratorem i autorem tej historii. Przy czym imię i nazwisko głównego bohatera to pseudonim Brandona Sandersona, który został zmuszony przez Ciszlandzkiego wydawcę do posługiwania się przydomkiem. Bo ta historia jest prawdziwa, wiecie? Po prostu sługusy Bibliotekarzy nie pozwoliły na to, aby ta historia ukazała się na rynku literackim w formie reportażu. Jednak nie wierzcie w to, iż ta powieść to fikcja, bo wszystko wydarzyło się naprawdę...

No dobra, a teraz tak na poważnie. Postaram się przynajmniej. Okazuje się, że Sanderson to niezły śmieszek. Przez pół dnia (bo dokładnie tyle czytałam "Piasek Raszida") chichrałam się jak opętana. Mistrz ironii w ironii. Sarkazm to zdecydowanie jeden z jego największych talentów. Gdy czytałam "Z mgły zrodzonego" byłam zauroczona tym subtelnym, genialnym humorem. Tutaj Sanderson strzela żartami jak z kałasznikowa. Jedna seria, druga, trzecia, i tak póki nie umrzemy... ze śmiechu. Muszę zaznaczyć, iż autor/Alcatraz bardzo często zwraca się bezpośrednio do czytelnika. On nam po prostu opowiada swoje przygody, a wtrącenia są nadzwyczaj lotne. Nawet jak piszę teraz to wszystko, to banan z twarzy mi nie schodzi. Wyobraźcie sobie, że Sanderson pisze do nas tak:

"Jeśli jesteście choć trochę tacy jak ja - mądrzy, rozsmakowani w kozim serze i diabelnie przystojni - to z pewnością przeczytaliście wiele książek."

albo tak:

"Możecie się cofnąć i jeszcze raz przeczytać jakieś fragmenty (co z pewnością zrobiliście z uwagi na cudowny styl, w jakim napisano tę książkę)."

Jeżeli choć trochę śledzicie mojego bloga, już wiecie, dlaczego ta książka tak bardzo mi się podobała. Po prostu Brandon jest równie fantastyczny jak ja. No i oboje charakteryzujemy się tą nieudawaną, naturalną i niewymuszoną skromnością.

Sanderson, alias Smedry, jawnie naigrywa się z czytelnika, choć w sposób całkowicie pozbawiony arogancji, przez co zmusza nas do myślenia. Ciągle podkreśla, że jest bohaterem całkowicie pozbawionym odwagi i rycerskości, którą moglibyśmy mu przypisać. Jednak dzięki tym uwagom, stajemy się bardziej czujni i widzimy we wszystkim to drugie dno, mimo że narrator cały czas podkreśla, że głębokie książki są beznadziejne i szkoda mu nastolatków, którzy na tego typu powieści trafią.

Nawet ilustracje często są ironiczne. No tak! Tego wam jeszcze nie powiedziałam! Książka pełna jest świetnych, klimatycznych ilustracji, w takim trochę komiksowym stylu. Najśmieszniejsze jest to, iż niektóre egzamplifikacje nie mają odzwierciedlenia w fabule. Świetny zabieg, widzę go po raz pierwszy. W dodatku czcionka jest spora, więc nawet nie zauważymy, kiedy dojdziemy do końca książki.

Historia jest niezwykle sympatyczna. No i jak sam autor podkreśla, nie ma tu żadnego mordowania psów ani matek. Ani chomików. Akcja cały czas pędzi do przodu i coś się dzieje. To bardzo ważne w historiach skierowanych do tej ciut młodszej części naszej wielkiej, książkowej rodziny. Zwykle osoby te nie ciągną do powieści, a to ze względu na przymuszanie do czytania lektur, które po prostu ich nie interesują. Jednak to już temat na osobny wpis.

Książka mimo całej swojej "fantastycznej" otoczki, jest niezwykle prawdziwa. Sanderson pokazuje sporo aspektów życia, które w innych powieściach są omijane, przygaszane i zasłonięte kurtyną milczenia.

Historia ta niesie ze sobą również wiele przesłań. Niesamowicie pasuje mi do niej takie wiejskie powiedzonko, jakoby punkt widzenia zależał od punktu siedzenia. No i właśnie to wyjaśnia nam autor, że każdy ma swoje zdanie i swoją perspektywę i tak w zasadzie każdy termin może być pojęciem względnym.

Pokazuje także, iż to nie siła jest największą potęgą, lecz informacje i intelekt.

Jednak najważniejszym, nie chcę powiedzieć morałem, bo ciężko tu o morałach mówić, przekazem jest to, iż absolutnie każda cecha naszego charakteru, nawet najgorsza na świecie wada, może się stać naszą zaletą i talentem. W historii tej ukazywane są skrajne przypadki, jak np. mężczyzny do bólu spóźnialskiego, który nawet na własną śmierć się spóźnił. Sami rozumiecie ;).

To chyba wszystko, co chciałam wam przekazać. To była dla mnie świetna przygoda i wciąż jestem pod wrażeniem, jak bardzo Brandon Sanderson potrafił dostosować, czy też raczej przeobrazić, swój styl pisania. Pozostaje mi tylko polecić wam tę powieść - na pewno się nie zawiedziecie!

Opinia pochodzi z bloga: [Adres usunięty]

Zastanawialiście się kiedyś jak to jest żyć w krainie wymyślonej przez autora?

Nagle okazuje się, że świat w którym mieszkacie jest zupełnie inny, a całe piękno tajemnicy jest szczodrze pilnowane przez pewną grupę ludzi.

Autor książki przedstawia nasz świat jako dwie krainy – Ciszland i Wolne Królestwa. Te pierwsze to są takie kontynenty, jak Ameryka, czy Anglia. Według niego jesteśmy pod stałym nadzorem Bibliotekarzy, którzy ograniczają naszą świadomość do podstawowych faktów, jak na przykład ilość kontynentów na kuli ziemskiej.

Cenzurują książki, a nawet edukację, wszystkie fantastyczne i niewiarygodne stworzenia po prostu wykluczają i twierdzą, że nie istnieją.

Ich siedziba, to wielka, chyba największa na świcie biblioteka, gdzie książki mają po tysiąc lat, a pomiędzy regałami można się zagubić i dosłownie umrzeć.

Jak autor opisuje w książce Alcatraz, czyli główny bohater, żyje właśnie w kulturze ciszlandzkiej.

Jest krnąbrnym nastolatkiem, który ma jedną, jedyną szczególną moc – niszczy, a raczej psuje to co wpadnie mu w ręce. Wędruje od rodziny zastępczej do następnej, aż dorośli mają go dość.

Pewnego razu w tymczasowym domu „niechcący” roznieca pożar w kuchni, a zaraz potem otrzymuje tajemniczą paczkę, w której znajduje się list i mały woreczek z pisakiem.

Wraz z nadejściem następnego dnia, do drzwi puka pewien starszy mężczyzna. Przedstawia się jako dziadek Alcatraza i jak najszybciej chce go zabrać z tego domu. Chłopak od początku nie wierzy w żadne słowo starca, ponieważ zachowuje się jak obłąkany, mówi dziwnie i jeździ autem, które przeżyło już swoje czasy świetności wiele lat temu.

Nagle ku wielkiemu rozczarowaniu chłopaka worek z piaskiem znika z jego pokoju i nic po nim nie zostaje…

Wielki spisek złych Bibliotekarzy, tajemnice i absurdalne sytuacje.

Książka bardzo odmienna od innych, ale bardziej zadziwiająca jest notka o autorze.

Dość niecodziennie napisana przypadła mi do gustu. Dlaczego?

Ponieważ jest inna niż książki fantasy. Przez swoją odmienność różne dziwne rzeczy stają się wartościowe, ciekawe i wyjątkowe. Czytanie sprawiło mi dużą przyjemność i nie omieszkam stwierdzić, że fabuła wciąga i nie da się od niej oderwać.

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

"Pamiętajcie: mimo że ta książka sprzedawana jest jako powieść "fantastyczna", musicie traktować wszystko, co w niej przeczytacie, z absolutną powagą, bo są to rzeczy ważne, w żadnym razie nie głupie i zawsze mają sens."

Z czym kojarzą nam się bibliotekarze? To raczej spokojni ludzie z okularami na nosie, wiecznie zaczytani, czasem może nieco niemili dla tych, którzy nie oddają książek w terminie. No ale pomijając ten fakt, są raczej potulni jak baranki, prawda? U Brandona Sandersona nie jest tak kolorowo, ale zacznijmy od początku...

Poznajcie Alcatraza Smedry. Tak, nie żartuję, ON naprawdę ma tak na imię. Alcatraz - jak najbardziej osławione więzienie w dziejach USA, z którego nikomu nie udało się zbiec. Odjazd! Chłopak na trzynaste urodziny otrzymuje paczkę ze spadkiem po nieżyjących rodzicach. Tu kolejna niespodzianka. Zamiast pieniędzy na życie w kopercie odnajduje... woreczek z piaskiem! Niby drobnostka, ale prezent zostaje natychmiast skradziony. To uruchamia lawinę zdarzeń, która uświadomi Alcatrazowi w co zamieszana jest jego rodzina. Nastolatek rozpocznie walkę przeciwko Bibliotekarzom - tajnej, niebezpiecznej i złowrogiej organizacji, która rządzi światem. Piasek Raszida ma pozwolić Bibliotekarzom na przejęcie absolutnej władzy. Czy Al zdoła ich powstrzymać?

Czy ktoś z was nie słyszał jeszcze o Brandonie Sandersonie? Chyba nie ma takiej osoby. Każdy książkoholik musiał o nim słyszeć - nawet przez przypadek! Jeśli go nie znacie to znaczy, że musieliście to nazwisko wpuścić jednym uchem, a drugim wypuścić. Brandona Sandersona zna się tak, jak Stephena Kinga czy J.K. Rowling. Przyszły człowiek legenda. Taki znany, taki znany, a ja pierwszy raz mam styczność z jego twórczością na poważnie. I wiecie co? Ale czad! Ta książka wciąga od pierwszej strony. Humor Sandersona jest wyjątkowy - nie sposób nawet o tym opowiedzieć. Nigdy nie spotkałam się z taką książką. Autor to naprawdę zwariowany gość. On wchodzi w pogawędkę z czytelnikiem. To świetne! Alcatraz ma wiele wspólnego z autorem - są jedną i tą samą osobą, wiecie? Pomysł na fabułę świetny, bohaterów nie da się nie lubić. Kolejni pokręceni! Pozytywnie rzecz jasna. To naprawdę dobra książka. Wywoła niejeden napad śmiechu ( a może i zaawansowanej głupawki?). Muszę wam ją polecić z całego serca. Inaczej się nie da.

PS.

Prawie zapomniałam o wydaniu! Hayley Lazo również wykonała kawał dobrej roboty! Jej ilustracje nadają książce charakteru - rodem z komiksu!

"Chciałbym skorzystać z okazji i pochwalić was za czytanie tej książki. Zdaję sobie sprawę przez jakie trudności musieliście przejść, by ją zdobyć - w końcu żaden z Bibliotekarzy raczej jej nie poleci, zważywszy na ujawniane w niej sekrety na ich temat."

Izabela Nestioruk

Recenzja znajduje się również na moim blogu: [Adres usunięty]

Myślę, że większość ludzi kojarzy serię filmów oraz serial "Bibliotekarze", w których to, w wielkim skrócie, bibliotekarze ratują świat. Zresztą chyba wszystkim czytelnikom słowo "bibliotekarz" kojarzy się zdecydowanie pozytywnie. Jednak Brandon Sanderson pokazuje tych ludzi w nieco innym świetle - jako rządnych władzy i pragnących zapanować nad całym światem. Jak mu to wyszło?

Alcatraz Smedry to trzynastoletni chłopiec, który jest sierotą ciągle trafiającym do różnych domów zastępczych. Ma wyjątkowy talent (to dobre słowo w przypadku tej książki) do psucia prawie wszystkiego, co wpadnie w jego ręce (przede wszystkim są to klamki) lub niszczenia, choć sam uważa, że to bardzo nieodpowiednie słowo. Po niefortunnym zdarzeniu, jakim jest spalenie części kuchni jego zastępczych rodziców, Alcatraz oczekuje na przybycie osoby, która zabierze go do kolejnego domu. Na domiar złego, na swoje trzynaste urodziny dostaje w spadku po zmarłych rodzicach jedynie woreczek z piaskiem... Jednak zamiast asystenta kuratorki, który miał go zabrać do kolejnej rodziny, na progu pojawia się zwariowany staruszek, który twierdzi, że jest jego dziadkiem i zjawił się, aby pomóc mu chronić piasek, który dostał w spadku. Okazuje się jednak, że został ON skradziony. Tak rozpoczyna się pogoń za złymi Bibliotekarzami...

Ta książka jest dziwna. Albo autor jest dziwny albo obie te rzeczy. Ale dziwna w zdecydowanie pozytywnym sensie. Autor tak znany na całym świecie (dla mnie dopiero co poznany) ma nietuzinkowe podejście do narracji. "Piasek Raszida" to podobno pierwszy tom autobiograficznej serii, a autorem jest przecież znany na całym świecie Brandon Sanderson, czyż nie? No właśnie, macie już wytłumaczenie, dlaczego użyłam słowa "dziwna". Jest to moja pierwsza książka Sandersona, więc może nie powinnam wypowiadać się o jego stylu pisarskim, ale nie mogę się powstrzymać od stwierdzenia, że już po tym pierwszym spotkaniu z jego twórczością mogę stwierdzić, że jego styl jest zdecydowanie inny od wszystkich. No bo kto by negował swojego bohatera (pamiętajcie, że jest to autobiografia) i wręcz wmawiał czytelnikom, żeby nie widzieli w nim biednej sieroty, lecz wrednego i złego chłopca? Albo kto nazywałby talentem psucie wszystkiego w około, ogromną niepunktualność, bełkot, czy też ciągłe potykanie się? A okazuje się, że są to talenty. I to niezłe. Naprawdę niezłe. Jest to zdecydowanie powieść oryginalna i nie do podrobienia. Bibliotekarze to źli ludzie i niech będzie, że już się przyzwyczailiśmy do tej myśli, ale że autorzy tak naprawdę uwielbiają torturować czytelników? To jest dopiero ciekawe spostrzeżenie!

Po jakichś kilkudziesięciu stronach wsiąkłam całkowicie w ten świat i porzuciłam myślenie, że ta powieść jest dziwna. Jest wspaniała, zabawna, wciągająca i niezwykle interesująca. Oczywiście, od samego początku byłam nią zainteresowana dzięki jej opisowi, ale na pewno nie byłam przygotowana na tak wspaniałą lekturę. Może nawet nieco sceptycznie do niej podchodziłam (bo to przecież książka dla dzieci, bo nie ma wielkiego dramatu albo miłości chwytającej za serce itp...), ale to był mój wielki błąd. Do wszystkim pozytywnych słów o książce muszę dodać jeszcze jedno: magiczna! I to nie tylko "magiczna", jako synonim "niezwykłej", ale również za sprawą magii w niej występującej. Mam zdecydowaną słabość do zaczarowanych przedmiotów, a tych było tutaj mnóstwo (ah, ten samojeżdżący i samoparkujący samochód...). Nie mogę nie wspomnieć również o przepięknych ilustracjach, które zdecydowanie dodają uroku książce, jak i wpływają na wyobraźnię. Oddziałują również na poprawę humoru, zresztą jak cała książka, a przede wszystkim sarkastyczne żarty Alcatraza, których nikt nie doceniał. Uśmiałam się w trakcie ich czytania niesamowicie!

Niestety nie udało mi się przedłużyć przyjemności, jaką dała mi lektura "Piasku Raszida" na więcej niż jeden dzień... Starałam się, naprawdę się starałam odłożyć ją na bok, ale coś strasznie mnie do niej przyciągało. I nie martwcie się o woreczek z piaskiem - jest u mnie bezpieczny...

"Chciałbym skorzystać z tej okazji, by powiedzieć coś ważnego. Gdyby jakiś dziwny staruszek o wątpliwym zdrowiu psychicznym stanął w Waszych drzwiach - twierdząc, że jest waszym dziadkiem i że macie mu towarzyszyć w jakiejś misji niezwykłej mitycznej wagi - bez namysłu mu odmówcie.

Nie bierzcie też od niego cukierka".

Alcatraz Smedry ma trzynaście lat. W dniu urodzin dostaje tajemniczą przesyłkę od biologicznych rodziców. Znajduje się w niej krótki liścik od nich oraz spadek - worek piasku. Niewiele później w mieszkaniu jego zastępczych rodziców pojawia się staruszek, który twierdzi, że jest jego dziadkiem. Od tej pory w życiu nastolatka zaczynają się pojawiać nie lada problemy. Piasek zostaje skradziony, a Alcatraz dowiaduje się, że za kradzieżą stoi tajna organizacja Bibliotekarzy, którzy swoją drogą są niebezpieczni. Alcatraz wraz z dziadkiem Smedry, Bastylią i nie tylko, musi odzyskać piasek Raszida, aby Bibliotekarze nie przyjęli za jego pomocą panowania nad światem - uzbrojony w niezwykłe okulary i swój talent.

Jesteście ciekawi jakiż to talent posiada Alcatraz? Czegokolwiek się nie dotknął szybko to niszczył, nawet zbytnio się nie starając. Dlatego był przenoszony z jednej rodziny zastępczej do drugiej, bo żadna nie mogła znieść jego psucia.

Alcatraz to chłopak inteligentny, przenikliwy i bardzo szczery. Z dnia na dzień zostaje wrzucony w sam środek wydarzeń i rzeczy nie do końca dla niego zrozumiały. Przy okazji dowiaduje się czegoś nowego o sobie oraz prawdy o swojej rodzinie.

Jeśli myślicie, że ta książka jest normalna to mylicie się! Nie zabraknie tu absurdalności, które są dosyć zabawne i czyta się je z niedowierzaniem na twarzy.

"Piasek Raszida" to napisana zabawnym, lekkim stylem książka, którą czyta się z uśmiechem na twarzy. Ale... miałam problem ze zrozumieniem czym są Ciszlandczycy i Wolne Królestwa. Niestety nie zostało to wyjaśnione, nie wiem skąd się to wzięło tym bardziej, że to moje pierwsze spotkanie z Brandonem Sandersonem. Przeszkadzało mi również to, że autor dość często przerywał akcję w książce i zwracał się bezpośrednio do czytelnika. Męczyło mnie to i uważam, że mógłby się obejść bez tego zabiegu.

Moja pierwsza przygoda z tak wychwalanym Brandonem Sandersonem nie należała do idealnych, lecz w miarę dobrych. Zabrakło mi tu lekkości, czegoś, co sprawiłoby, że nie będę odkładała książki na półkę. Jednak akcji tu nie brakuje oprócz wyjątków, kiedy autor wtrąca swoje trzy grosze. Uważam również, że pomysł na samą fabułę jest dosyć oryginalny i wart uwagi.

Nigdy nie myślałam, że Bibliotekarze mogą być tacy podstępni, że specjalnie zmieniają historię świata i tak naprawdę to, co nas otacza to fikcja. Nawet taka miła pani Grażynka z Filii nr 5, która jeszcze wyszukuje dla mnie ciekawe pozycje… Nawet ona! Dobrze, że są tacy ludzie jak Alcatraz Smedry, który ryzykując własne życie sporządził swoją autobiografię aby wyjawić ten ogromny spisek. Nie dajcie się zwieść, że to powieść fantasy!

Alcatraz Smedry nie ma łatwego życia. Przenoszony z jednej rodziny zastępczej do drugiej nigdzie nie znajduje swojego miejsca. Przez jego zdolność psucia wszystkiego, czego dotknie żadna z par nie chce zatrzymać go na dłużej. Alcatraz w dniu swoich trzynastych urodzin dostaje tajemniczą paczkę z piaskiem. Podobno jest to spadek po jego zmarłych rodzicach. Niestety nie jest mu dane cieszyć się zbyt długo swoim prezentem. W tym samym czasie przez przypadek podpala kuchnię, piasek zostaje skradziony, a Alcatraz poznaje swojego dziadka, który wciąga wnuka w szalony pościg za niebezpieczną grupą Bibliotekarzy, która chce wykorzystać piasek do zapanowania nad światem.

“Moje doświadczenie wskazuje, że większość problemów w życiu wynika z braku informacji. Wiele osób po prostu nie wie rzeczy, które wiedzieć powinni. Niektórzy ignorują prawdę, inni nigdy jej nie rozumieją.”

Alcatraz nietypowo przedstawia się jako narrator i autor książki. Co jakiś czas przerywa najbardziej ekscytujące momenty i wtrąca zabawne anegdotki. Komentuje również styl pisarski innych autorów, daje im nawet dobre rady jak tworzyć ekscytujące zwroty akcji. Tak niespotykany i dziwny pomysł na fabułę, aby zrobić z Bibliotekarzy sektę, która chce zapanować nad światem mógł wyjść tylko od Sandersona. Podobno jest wiele miejsc, które są skrzętnie ukrywane przed nami, mieszkańcami Ciszlandów, a historia naszego świata jest, delikatnie mówiąc, przerobiona. Powinnam również wspomnieć o Okulatorach, czyli osobnikach, którzy mają niesamowitą moc, gdy tylko założą na oczy odpowiednie soczewki, a jeśli to Was nie przekona, to może fakt, że dinozaury tak naprawdę nie wyginęły przeleje czarę i z ciekawości sięgniecie po "Piasek Raszida"?

Świetnie nakreślone postacie są bardzo charakterystyczne. Każda osoba z rodziny Alcatraza ma dziwne, niespotykane moce, które moglibyśmy określić tylko jako niezgrabność czy nieporadność. Chłopak ma ogromny dystans do siebie. Uważa, że jest tchórzem ale w trakcie lektury dowiadujemy się, że tak naprawdę jego ‘moce’ dodają mu tylko pewności siebie. Alcatraz powoli otwiera się na ludzi i w końcu, ma rodzinę, która nigdy go nie zostawi. Ciekawie ukryty morał, który mam nadzieję, trafi do młodszych czytelników. To jedna z najbardziej zwariowanych powieści, jaką zdarzyło mi się czytać. Ataki śmiechu jak najbardziej gwarantowane.

“...wielkie sukcesy często zależą od umiejętności rozróżnienia pomiędzy tym, co niemożliwe, a tym, co tylko nieprawdopodobne. Albo, ujmując rzecz prościej: rozróżnienia między lodami na patyku, a szaleństwem.

Jakieś pytania?”

Nie można nie wspomnieć o pięknym wydaniu książki. To już kolejna z wydawnictwa IUVI (po książce “Pax”), która zachwyciła mnie nie tylko bardzo trafną okładką ale również ilustracjami wewnątrz. Polecam przejrzeć profil autorki Hayley Razo na stronie [Adres usunięty].

Chociaż teoretycznie “Piasek Raszida” to lektura dla czytelników zdecydowanie młodszych ode mnie to ja bawiłam się świetnie. Od dzisiaj będę uważać na Bibliotekarzy i ich spiski. Kto wie, co jeszcze wymyślą, aby zataić fundamentalną wiedzę przed mieszkańcami Ciszlandów. Miejcie się na baczności i pamiętajcie, Alcatraz swoją wiedzę przelał w kilka tomów. Szukajcie ich w Bibliotekach!

Alcatraz Smedry, to 13-latek, któremu nie wiedzie się w życiu najlepiej. Bardzo delikatnie powiedziawszy. No bo nie można chyba nazwać „szczęściarzem” kogoś, kto nie zna swoich rodziców, co rusz zmienia rodziny zastępcze (kwestia „kto kogo” wymienia wciąż pozostaje otwarta), a na dodatek posiada niesamowity wręcz dar... psucia wszystkiego dookoła. Nie to, że specjalnie. Po prostu zawsze jakoś tak wychodzi i już. Najnowszą „ofiarą” destrukcyjnego wpływu nastolatka stała się kuchnia państwa Sheldon, która najzwyczajniej w świecie spłonęła. Los Al’a zdaje się być przesądzony. Panna Fletcher – kuratorka sprawująca pieczę nad losem chłopaka znów musi zacząć szukać dla niego nowego domu. Lecz oto w dniu swych 13-tych urodzin, Alcatraz otrzymuje tajemniczą przesyłkę składającą się z woreczku piasku oraz krótkiego listu od... rodziców, a niedługo później u progu domu staje ekscentryczny staruszek twierdzący, że jest dziadkiem chłopca. Okazuje się bowiem, że jego rodzina od pokoleń walczy z tajną organizacją Bibliotekarzy, którzy za pomocą książek i kłamstw zniewolili większość świata (nazywanego Ciszlandią lub Bibliotekarią Wewnętrzną). Ostatnie krainy w Wolnych Królestwach stawiają opór. Czasu jest jednak coraz mniej...

Tak z grubsza rozpoczyna się pierwsza część książki z serii „Alcatraz kontra Bibliotekarze: Piaski Raszida”, autorstwa Brandona Sandersona. Cała intryga została uszyta niezwykle grubymi nićmi. Świat jaki znamy, jego wygląd, czy historia to tak naprawdę wielkie kłamstwo, którym karmi się nieświadomych niczego ludzi. Jeśli na myśl przyszedł Wam film „Matrix” znaczy, że jesteście na dobrym tropie by zrozumieć o co chodzi. Tyle, że zamiast Agenta Smitha mamy mrocznych Bibliotekarzy, kontrolujących za pomocą niezliczonych publikacji świadomość i umysły ludzi. Są też okulary, stanowiące niezwykle ważny element powieści. Mają one bowiem, w zależności od rodzaju zastosowanych soczewek, przeróżne moce, z których korzystać mogą jedynie wybrani, tzw. okulatorzy. Do tego cała masa ciekawych rozwiązań fabularnych z najoryginalniejszą narracją, z jaką miałem dotychczas okazję się spotkać.

Przewodnikiem po Ciszlandach jest sam Alcatraz, na każdym kroku wrzucający swoje przezabawne komentarze i wmawiający nam – czytelnikom, że trzymana w ręce książka jest jego najprawdziwszą autobiografią. Zabieg to niezwykle nowatorski. Gwarantuję, iż nieraz zostaniecie „wpuszczeni w maliny” przez młodego Smedry’ego. To trochę tak jakby koło Was siedział narwany kolega, który za wszelką cenę musi wrzucić swoje trzy grosze do dyskusji. Świetny efekt osiągnął pan Sanderson. A może sam Al? Już się pogubiłem...!

Więcej na blogu Zwykłej Matki

Uwielbiacie się uśmiechać podczas lektury? Piasek Raszida na pewno wam to zapewni, nie wiem co w tym jest takiego szczególnego, ale naprawdę, kąciki ust cały czas były skierowane do góry podczas czytania. Od pierwszych stron wiemy do czego dąży autor i naprawdę poradził sobie genialnie. Aż nie mogę się doczekać kolejnej części. Można by powiedzieć, że jest to lekka lektura, zbzikowana na maksa, ale jednocześnie dostarcza czytelnikowi ogromu rozrywki. Właśnie takich książek nam potrzeba, i jak widać, nawet osobie takiej jak ja, która ma już na karku trochę lat, może się spodobać taka pozycja. O młodszych czytelnikach już nie wspomnę. Największa zasługa tej lektury, to jej nieprzewidywalność.

A gdybym powiedziała Ci, że naszym światem rządzą mroczni Bibliotekarze? Że schody powstały później niż winda? Że dinozaury wcale nie wyginęły? Że miecz jest lepszy od broni palnej? Że żyjemy w Ciszlandach - krajach kontrolowanych przez Bibliotekarzy? Że Piasek Raszida to nie jest wcale opowieść fantastyczna, ale autobiografia Alcatraza Smedry, który przybrał za pseudonim imię i nazwisko jednego z moich ulubionych autorów - Brandona Sandersona? Cóż... Po przygodach jakie zaserwowała mi Flawia de Luca, byłam ogromnie ciekawa innej powieści skierowanej do nieco młodszego czytelnika, Piasek Raszida był strzałem w dziesiątkę.

Alcatraz Smedry nie jest typowym protagonistą, ON posiada talent do psucia wszystkiego, czego się dotknie - dosłownie, urwane klamki, zniszczona kuchnia, coś to u niego codzienność. Przez nią jest odsyłany od jednej rodziny zastępczej do następnej, chociaż ma ledwie trzynaście lat, to trafił już do sporej ich liczby... Na swoje trzynaste urodziny otrzymuje prezent od nieżyjących rodziców - piasek, który niemal od razu zostaje mu skradziony. Dlaczego? Bo daje moc, której pragną mroczni Bibliotekarze, Alcatraz chcąc nie chcąc zostaje wplątany w spisek, który nie tylko może zaważyć na jego życiu, ale również odbić się na całym świecie. Czy uda mu się odzyskać spadek? Czy odnajdzie się w nowej rzeczywistości?

Alcatraz to również narrator powieści, to dzięki niemu możemy obserwować poszczególne wydarzenia, jednak nie łudźcie się, że będzie to milutka lektura, Alcatraz to pisarz z krwi i kości - przeciąga swoje ironiczne wywody, przerywa akcje, nie odsłania od razu tajemnic i nieźle się przy tym bawi... Muszę przyznać, że bardzo spodobał mi się sposób, w jaki Brandon Sanderson wykreował postać Alcatraza - jest ON poddawany próbom, zmienia się na przestrzeni książki, powoli otwiera przed nami swoje prawdziwe ja, dzięki temu, Alcatraz z jednej strony uchodzi za odważnego, przyjaznego i zagubionego chłopaka, tak z drugiej widać w nim trochę ciemnych stron: podejmuje pochopne decyzje, rani ludzi i jest całkiem uszczypliwy... Mimo że próbował z całych sił, bym go jednak znielubiła, to zwyczajnie Ala nie można nie lubić, to chłopak, któremu czasem się współczuje, któremu się kibicuje i który opowiada o sobie bez wybielania. Sposób ukształtowania narracji najbardziej mnie urzekł, Al zwracał się do nas bardzo często - plastyczny język, świetne dialogi i niecodzienne postacie wpływają na pozytywny odbiór całej powieści. Niejednokrotnie uśmiechałam się szeroko do kolejnej strony książki, chociaż czasem bohaterom nie było do śmiechu tak jak mi... To właśnie wpływa na to, że chętnie dałabym do przeczytania te powieść dzieciom kuzynostwa - nie nudziliby się przy tej fantastycznej przygodówce ani nie musiałabym bać się, że przeczytają coś nieodpowiedniego dla ich wieku. To książka wręcz wymarzona dla młodego czytelnika! Ale nie będę jej szufladkować, bo i ja się świetnie przy niej bawiłam.

Akcja zdołała zmieścić się w jednym dniu, działo się sporo, sporo dziwów wypełzłą na powierzchnie... Sanderson niejednokrotnie udowadniał, że jest pisarzem obdarzonym całkiem niezłą dozą kreatywności, w tej historii udowodnił, że nie tylko jest w stanie bazować na stworzonych przez siebie światach, ale również potrafi wykorzystać potencjał otaczającej nas rzeczywistości. Stworzył Bibliotekarzy - niecną organizację, którą trzyma władzę w Ciszlandach, stworzył Wolne Królewstwa, stworzył wreszcie oculatorów i rodzinę Smedrych, która próbuje przeciwstawić się tyranii Bibliotekarzy.

No i wisienką na torcie są rysunki w książce - musiałam aż je pokazać mamie... Oddają klimat opowieści - nieco wesołe, trochę z przymrużeniem oka, świetnie wplatające się w fabułę - ujęły moje rysunkowe serduszko. Cóż, polecam tę książkę Waszym młodszym siostrom i braciom, polecam ją Wam, gdy będziecie chcieli poczuć się w klimatach Indiany Jonesa, ale troszkę odmłodzonego i nieco bardziej rozgarniętego... Kiedy będziecie potrzebować przygody, kiedy będziecie chcieli odkryć tajemnice otaczającego nas świata. To kawał dobrej literatury młodzieżowej, polecam!

Wyobraź sobie trzynastolatka, który walczy z tajemniczą organizacją Bibliotekarzy, by uratować świat przed zagładą. Wyobraź sobie, że pomaga mu w tym dziewczynka, jego rówieśniczka, staruszek, jego dziadek oraz dwóch muskularnych kuzynów. Czy fabuła może być jeszcze ciekawsza?

Alcatraz Smedry posiada wyjątkowy dar – psuje wszystko czego się dotknie. Właściwie z tego powodu co rusz zmienia rodziny zastępcze. W swoje trzynaste urodziny otrzymuje od biologicznych rodziców tajemniczą przesyłkę z piaskiem. Dodatkowo w jego domu zjawia się uroczy staruszek, który twierdzi, że jest jego dziadkiem. Wraz z nim wyrusza na szaloną i niebezpieczną przygodę, chcąc pokonać Bibliotekarzy, mrocznego okulatora i poddać infiltracji centralną Bibliotekę.

Brandon Sanderson zaskoczył chyba wszystkich swoich czytelników, serwując tak niepowtarzalny i specyficzny scenariusz. Nie tylko treść wprawia w osłupienie, ale również sposób jej przedstawienia. W przedmowie czytamy, że całość jest autobiografią, wspomnieniami, a autor w rzeczywistości nazywa się Alcatraz Smedry. Dość osobliwy początek, prawda? Później jest jeszcze bardziej wymyślnie.

Wyobraź sobie, że wszystko co wiesz o dzisiejszym świecie to fałsz. Otoczka stworzona przez czarne charaktery. Dinozaury istnieją, ale wcale nie są drapieżnikami, bo to byłoby bestialstwo! To mit stworzony przez Bibliotekarzy, by trzymać nas, Ciszlandczyków, w niepewności. Dinozaury to tak naprawdę miłe stworzenia, które kończą studia, piszą artykuły i wypożyczają książki! Właśnie dlatego ród Smedrych z Wolnych Królestw stara się pokonać złe moce. By przywrócić nam prawdziwą wiedzę.

Choć książka skierowana jest raczej do młodszej grupy odbiorców, to nawet ktoś w moim wieku może się przy niej dobrze bawić. Ja zauważyłam jej potencjał, jej oryginalność, jednak nie jestem przyzwyczajona do tego typu literatury, jest to dla mnie zupełna nowość, a zmian się boję – lubię wiedzieć na czym stoję, i najlepiej, żeby był to stały ląd. Ta publikacja zdecydowanie przerosłą moją wyobraźnię. Być może zabiłam w sobie to dziecko, które pożerałoby strony z bajką z taką zawziętością, aż latałyby one po mieszkaniu?

Narracja poprowadzona w powieści zasługuje chyba na największe uznanie, bowiem autor / bohater jest zarazem narratorem wszechwiedzącym, który przy każdym rozdziale zostawia swoje komentarze i zwraca się do nas, odbiorców, bezpośrednio. Komentuje zarówno sytuacje w jakich się znalazł, otoczenie, pozostałych bohaterów, ale również inne książki bądź innych autorów. Niestety ten zabieg miał również swoje minusy, bo większości książka jest po prostu... przegadana – z czego śmieje się sam autor. Czerpie ON bowiem wielką przyjemność, kiedy uda mu się wprowadzić sytuację pełną grozy, kiedy czytelnik siedzi jak na szpilkach rozemocjonowany, a tu nagle... akcja stop, komentarz narratora. Komentarz, który nie tylko przerywa ekscytację i rosnące napięcie, ale również nie wprowadza nic ciekawego czy znaczącego. A co było najgorsze? Kiedy narrator przerywał, by powiedzieć, że bawi go to, iż właśnie przerywa!

Ogromne brawa za barwne i wyraziste postacie. Są oni unikalni, a swoją oryginalnością przyciągają całą uwagę. Zwłaszcza ich nadnaturalne talenty, które w normalnym świetle są oznaką niezdarności czy po prostu talentu w negatywnym tym słowa znaczeniu. Na przykład młody Smedry – psuje wszystko, czego się dotknie. Stary Smedry – wszędzie się spóźnia. To są naprawdę charakterystyczne momenty całej powieści, przez co nabrała ona wyjątkowych, niepowtarzalnych cech. Ponadto mamy ogromny zasób słownictwa, w większości wypadków – oczywiście wymyślonego. Jaką to trzeba mieć nieograniczoną wyobraźnie, by wpaść na podobne określenia! Ogólnie, by stworzyć tak apetyczny świat! Ogniste soczewki? Dzieci, które walczą? Biblioteki, stworzony tak, by normalny człowiek nie zauważył ich nadnaturalnej aury? Niesamowite!

Humor to coś, czego zdecydowanie nie można odmówić tej książce. Była ona miłą odskocznią od codziennych, poważniejszych lektur. Była lekka jak puch. Jej żartobliwy ton dało się wyczuć od pierwszych kartek i bohaterowie aż kipieli sarkazmem czy dowcipem. Nawet w momentach tragicznych potrafili rozbroić swoim dystansem.

Zabawne również było to, że sam autor w swojej publikacji wytyka błędy innym kolegom po fachu. Jak sam twierdzi, rynek wydawniczy jest monotematyczny, a ON chce wpuścić do niego trochę powietrza, zanim my, czytelnicy, zaczniemy się dusić.

Zakończenie mnie nie zaskoczyło, ale z wielką przyjemnością sięgnę po kontynuację. Chociaż uważam, że lata już nie te na tego typu fantasy – chciałabym jeszcze raz poczuć się jak dziecko i zaczerpnąć nieco tchu przy czymś nowatorskim.

Uważam, że jest to książka godna uwagi. Jeśli jesteś zmęczony ciągłymi nowościami, które opowiadają o tym samym – warto się zapoznać z „Piaskiem Raszida”. Gwarantuję Ci rozrywkę w czystej, niemal dziecięcej odsłonie. Ponadto powiedz... kiedy ostatni raz czytałeś o złych Bibliotekarzach, którzy trzymają cały prawdziwy świat w tajemnicy przed ludzkością? Uwierz mi – wiele informacji Cię zaskoczy!

Recenzja znajduje się również na [Adres usunięty]

Mówią, że dobrze jest pielęgnować w sobie wewnętrzne dziecko, bez względu na wiek. Podoba mi się ta teoria. U mnie przyjęła ona ostatnio postać fascynacji literaturą dziecięcą. Dlatego po urzekającym Paxie i jego chłopcu sięgnęłam po Brandona Sandersa i opowieść o kulcie mrocznych bibliotekarzy.

Książki przeznaczone dla młodszego grona Czytelników muszą odznaczać się jedną podstawową cechą, bez której nie uda się sprawić, by młody adept literatury przeczytał trzysta stron albo i więcej. Tym czymś jest wartka akcja, której w tej powieści, zapewniam, nie brakuje. Wyobraźcie sobie narratora, którego lubicie już od pierwszych stron, starającego się jednak wmówić wam, że jest ON złym chłopcem. Aby przekonać was do swoich racji, niejednokrotnie nasz bohater będzie przerywał akcję w najciekawszych momentach, tylko po to, żeby wtrącić jakąś dygresję o tym, że naprawdę jest bardzo niegrzecznym dzieckiem. Parę razy was nawet okłamie! Jeśli o mnie chodzi, plan się nie powiódł. Alcatraz Smedry nie stracił nic z mojej sympatii i muszę stwierdzić, że to idealny, choć nieco niezdarny materiał na super bohatera.

Wyobraźcie sobie świat, którym rządzą bibliotekarze, dawkujący nam wiedzę o świcie. Wiemy tylko tyle, ile chcą, abyśmy wiedzieli. Trzeba przyznać, że to temat na dobry film, także dla dorosłych. Tylko sześć kontynentów na świecie? Bujda. Dinozaury wyginęły? Dobre sobie. A to tylko część rewelacji, które znajdziemy w książce Brandona Sandersona.

„Piasek Raszida” jest pierwszą z pięciu części przygód Alcatraza Smedry’ego i jego bliskich. Autor zastosował tu zabieg, dzięki któremu wielu Czytelników już teraz nie może doczekać się kolejnych tomów – w pierwszym rozdziale zdradził część przygód, jakie chłopiec spotka na swojej drodze, tyle że…niekoniecznie w części pierwszej.

Dla mnie „Alcatraz kontra bibliotekarze” to trochę takie „Imię róży” dla najmłodszych. Biblioteka, która skrywa tajemnice, sekretne księgi, niedostępne dla oka przeciętnego Czytelnika – taki pomysł zawsze znajdzie uznanie. U mnie znalazł zdecydowanie. Zresztą, porównanie do dzieła Umberto Eco stanowi chyba najlepszą z możliwych rekomendacji.

[Adres usunięty]

Alcatraz Smedry ma wyjątkowy talent… talent do psucia wszystkiego, co się wpadnie mu w ręce. Wystarczy, że czegoś dotknie, a to automatycznie zaczyna szwankować. Dodatkowo chłopak jest sierotą, a jego dziwna przypadłość sprawia, że w żadnej z zastępczych rodzin nie może zagrzać na stałe miejsca. Na swoje trzynaste urodziny Alcatraz dostaje prezent, który podobno wysłany został przez jego biologicznych rodziców. Jest nim… woreczek z piaskiem. Nasz bohater jeszcze nie podejrzewa jak bardzo ten na pozór zwykły piasek zmieni jego życie.

"Leżałem przywiązany do ołtarza wykonanego z przestarzałych encyklopedii i miałem zostać złożony w ofierze mocom ciemności przez wyznawców kultu mrocznych Bibliotekarzy."

Książka „Piasek Raszida” jest pozycją szalenie uroczą i urzekającą. Humorowi w niej zawartym nie da się oprzeć. Brandon Anderson po raz kolejny pokazał klasę. Jednak muszę sobie zastrzec, że książka nie spodoba się każdemu. Jest ona przeznaczona dla osób w wieku 10-14 lat i, oczywiście, dla dorosłych już miłośników literatury dziecięcej. Pozostałym powieść ta może wydawać się zbyt naiwna i infantylna.

"I pamiętajcie: mimo że ta książka sprzedawana jest jako powieść fantastyczna, musicie traktować wszystko, co w niej przeczytacie, z absolutną powagą, bo są to rzeczy ważne, w żadnym razie nie głupie, i zawsze mają sens. Kalarepa."

„Piasek Raszida” jest pierwszym tomem cyklu Alcatraz kontra Bibliotekarze autorstwa Brandona Sandersona. Kolejna powieść od Wydawnictwa IUVI, która mimo że ma mocno sprecyzowaną grupę wiekową, bardzo przypadła mi do gustu i mogę zapewnić, że nie tylko młodzież może odnaleźć się w tej lekturze.

Głównym bohaterem i narratorem powieści jest Alcatraz Smerdy, chłopak, którego jedynym talentem jest... bycie ofiarą losu. A bardziej dokładniej ujmując, chłopak wszystkiego czego się dotknie psuje to. Tak, można się śmiać, że to zupełnie nowy król Midas, tylko zamiast złota wokół, mamy katastrofę. Alcatraz ma ciężkie dzieciństwo, ponieważ wychowują go rodziny zastępcze, co jest bardzo smutne, przecież nikt nie chce żeby kogoś spotykała taka krzywda. W końcu to nie jego wina, że ma takie czy inne zdolności. W dniu swoich urodzin, otrzymuje paczkę od rodziców, w której znajduje się woreczek z piaskiem i oprócz takiego dziwnego i zaskakującego prezentu, w jego życiu pojawia się dziadek. Co wynikło z dziwnego spadku, otrzymanego od rodziców w postaci woreczka z piaskiem? Kim jest rodzina Alcatraza i jaką drogę będzie musiał przejść, by dowiedzieć się wszystkiego? Na te i wiele innych pytań odpowie wam pierwsza część zabawnej i wciągającej opowieści.

Autor: Brandon Sanderson

Tytuł: Piasek Raszida

Cykl: Alcatraz kontra Bibliotekarze

Wydawnictwo: IUVI

Strony: 304

Pomysł na fabułę oryginalny i muszę przyznać, że szybko wciąga swojego czytelnika w wir wydarzeń. Do tego styl i sposób w jaki autor napisał powieść ułatwia zadanie, ponieważ czyta się tę lekturę bardzo szybko. Narracja też jest tutaj wielkim plusem, ponieważ mamy tutaj bardziej do czynienia z relacją i komentarzem jednocześnie. Trochę zaczerpnięte z innej gałęzi, ale bardzo na plus! Do tego wszystkiego lekkie i zabawne pióro, brak przystanków i wcięć w fabule. Zero dziur i jakiś błędów merytorycznych. Książka przemyślana i napisana z wielkim rozmachem. Co z okładką? Jak widzicie, też jest barwna i strasznie dużo się dzieje, to samo co w treści.

Nie wiem czy mogę się do czegokolwiek przyczepić, ponieważ i bohaterowie są bardzo mocną stroną w tej książce. Ich nie da się polubić, a główny bohater od pierwszych chwil zaskarbił sobie moją sympatię. Jego błędy wynikały z wielu rzeczy, ale nigdy nie pozostawiał ich bez odpowiedzi. Potrafił znaleźć odpowiedź albo jeszcze inaczej złoty środek. Drugą postacią, która jest moją ulubioną jest dziadek - dodajmy, że jest ON nieco szalony, co sprawiało, że dodał tylko jeszcze lepszy charakter całej lekturze. Swoim zachowaniem i tym jak mówił rozbawiał mnie do łez. Oprócz tej głównej dla mnie dwójki spotykamy jeszcze Bastylię czy kuzyna Alcatraza.

Autor pisząc swoją powieść naprawdę włożył w nią kawał swojego serca, ponieważ z mojego punktu widzenia nie zapomniał o niczym i zamknął powieść od deski do deski. „Piasek Raszida” to książka godna polecenia każdemu, kto szuka przygody i niekoniecznie jest młodym czytelnikiem. Polecam i z niecierpliwością czekam na kolejne części tego cyklu. Myślę, że świat, w którym żyje Alcatraz przypadł mi do gustu, by spędzić tam jeszcze trochę czasu.

Skomentuj na: [Adres usunięty]

Brandona Sandersona w Polsce wydano już dość sporo pozycji, jednak wciąż mam dylemat - zapoznawać się z jego pozycjami dla dorosłych, czy lepiej je sobie odpuścić? Na pierwszy ogień postanowiłam skusić się na jego młodzieżową pozycję ,,Piasek Raszida" , rozpoczynającą serię ,,Alcatraz kontra Bibliotekarze".

Narratorem jest Alcatraz, niezbyt trafione imię, ale sami nie mamy wpływu na to, jak się nazywamy. Alcatraz od lat był przekazywany z jednej rodziny zastępczej do następnej, gdyż po pewnym czasie psuł wszystkie przedmioty w domu, które były dla gospodarzy najcenniejsze. Na 13 urodziny otrzymał tajemniczą przesyłkę, a dzień później pojawił się rzekomo jego dziadek. Od tej pory życie chłopca miało stać się jeszcze bardziej ciekawe, niż było do tej pory.

Bardzo lubię pozycje dziecięce i młodzieżowe, jednak mam wrażenie, że w ostatnim czasie chętniej sięgam po literaturę dla dorosłych. Niemniej, bardzo zainteresowała mnie pozycja ,,Piasek Raszida'' i postanowiłam się z nią zapoznać, czego nie żałuję. Początkowo nie byłam przekonana, czy pozycja przypadnie mi do gustu, jednak po jej zakończeniu mogę stwierdzić, że jest to publikacja dla młodszych, ale także nieco starszych czytelników.

Historia jest niezwykle ciekawa, wciągająca. Nie ma tutaj czasu na nudę, sporo się dzieje. Czyta się szybko, a całość dopełniają szare ilustracje, których nie ma aż tak wiele, ale zdecydowanie dodają uroku temu wydaniu. Już niebawem pojawić ma się kolejny tom, na który pewnie z przyjemnością się skuszę.

Pozycja przeznaczona jest raczej typowo dla nastolatków. Mamy rodzinę Smerdych, którzy posiadają magiczne moce - potrafią coś popsuć, spóźniają się, potykają, mówią nie od rzeczy. Ich zadaniem jest odzyskanie tajemniczej przesyłki, którą otrzymał Alcatraz, a także walka z Bibliotekarzami. Pierwszy tom nie wyjaśnia zbyt wiele, więc mam nadzieję, że dalsze części pokażą, dlaczego wszystkim zależy na piasku Raszida.

,,Piasek Raszida" to bardzo dobry wstęp serii, a także odpowiedni sposób na spróbowanie, czy twórczość autora przypadnie nam do gustu. Z pewnością książki dla dorosłych mają nieco inny styl, jednak i tak na pewno są jakieś zbieżności. Jeśli macie ochotę na nietuzinkową powieść młodzieżową, ,,Piasek Raszida" będzie ku temu odpowiedni.

Recenzja na: [Adres usunięty]

Brandon Sanderson to tylko pseudonim, wiecie? Rzekomy autor książek fantasy tak naprawdę nazywa się Alcatraz Smedry, a do używania pseudonimu zmusił do Ciszlandzki wydawca. Do tego kazał mu spisać swoje wspomnienia i opatrzyć je nalepką fikcji literackiej! To nie do pomyślenia, jak ci Bibliotekarze się rządzą. Aż strach się bać. A może moje prawdziwe imię, które znacie, to również pseudonim? Aby się przekonać, zapraszam do zapoznania się z tą recenzją.

Alcatraz Smedry to zwykły nastolatek, który wyróżnia się niezwykłym talentem do psucia różnych rzeczy (przeważnie niszczy klamki, ale w swoim dorobku ma również pralkę, kosiarkę, a nawet całą kuchnię!). Jego rodzice nie żyją. Przebywa ON w rodzinach zastępczych i zostaje ciągle przenoszony z jednej do drugiej - co poradzić, psucie rzeczy jeszcze nikomu nie wyszło na dobre. W dniu swoich trzynastych urodzin otrzymuje dziwną paczkę, wewnątrz której znajduje woreczek piasku i jakąś zabazgraną kartkę. Prezent zostaje szybko skradziony, a to uruchamia lawinę zdarzeń. W domu zastępczym pojawia się dziwny mężczyzna, podający się za dziadka Alcatraza, asystent kuratorki mierzy do chłopca z broni, chwilę potem okazuje się, że jednak posiada ON prawdziwą rodzinę i razem z nimi musi stawić czoła Bibliotekarzom - tajnej i niebezpiecznej organizacji rządzącej światem, która zajmuje się selekcją informacji. Kłamią, mamią ludzi, zatajają przed nimi mnóstwo informacji. Czy Alcatraz wraz z kuzynami, dziadkiem i Bastylią poradzą sobie w walce? Czy soczewki mogą stanowić groźną i skuteczną broń? Czy chłopiec upora się ze swoim niezwykłym talentem do psucia różnych rzeczy?

"Piasek Raszida" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Brandona Sandersona. Uważam je za bardzo udane. O autorze słyszałam wiele, ale początkowo nie byłam przekonana do tego, by zabrać się za jego grube książki fantasy dla starszych czytelników. Postanowiłam więc zacząć od nieco lżejszej książki dla młodszych nastolatków i teraz jestem już pewna, że w przyszłości ten autor będzie królował u mnie na regale. Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy to bardzo specyficzny, ale niezwykle ciekawy sposób prowadzenia narracji. Autor często zwraca się prosto do nas, czytelników, i próbuje nas zabawiać, czasem zmusić do przemyślenia jego słów, kilka razy nawet się droczy, a to nieczęste zjawisko.

Jeśli chodzi o pomysł na historię to jestem pełna podziwu tego, jak pisarzowi mogło przyjść do głowy coś takiego. Mamy bowiem ciekawą mieszankę rzeczy, które osobno są uosobieniem nudy, a tutaj połączone ze sobą dają szalony miks, jakiego nigdy nie uzyskalibyśmy w prawdziwym życiu. Składniki same w sobie są nieciekawe, powstała mieszanina jest jednak bardzo oryginalna, magiczna i interesująca. Zapewniam was, że nigdy wcześniej nie trafiliście na coś podobnego. Nie przeczę, że historia ta jest trochę dziecinna, ale nawet jak na taką książkę trochę trudno było mi przez pierwsze kilkadziesiąt stron zrozumieć nowy świat i wszelkie związane z tym terminy. Dostajemy Bibliotekarzy, okulatorów, Ciszlandczyków, Wolne Królestwa, a nawet dinozaury! Po setnej stronie załapałam wszystko i mogłam czerpać przyjemność z tej odstresowującej lektury.

"Piasek Raszida" urzekł mnie genialnym humorem, wszechobecnym komizmem i ciągłym sarkazmem. Nie dało się nie czytać tej książki z wielgachnym uśmiechem na buzi. Co chwilę zaznaczałam ulubione momenty lub śmiałam się prawie do rozpuku. Właśnie takiej powieści mi było trzeba na tę powoli dobijającą zimę. Cała ta książka to generalnie jedna wielka ironia, oczywiście w dobrym tego słowa znaczeniu. Mamy bohaterów, którzy posiadają osobliwe talenty, jak potykanie się czy psucie różnych rzeczy, gdzie to drugie to bardzo rzadka, niemal legendarna umiejętność. Jak już wspominałam, występują również dinozaury, które swoją wiedzą i inteligencją przewyższają prawdopodobnie większość z nas, a przybyły one w strony Alcatraza z powodu pisania pewnej pracy naukowej. Do tego dochodzą zabiegi słowne - jak nie czuć sympatii do tej historii? Jak się przy niej nie śmiać? Uważam, że książka ta, choć raczej przeznaczona dla młodszych odbiorców, dobrze nada się i dla tych, którzy będą już w odpowiednim wieku, by zrozumieć sarkastyczną postawę autora.

"Piasek Raszida" cechuje przede wszystkim lekkość pióra autora, świetne zwroty akcji i klimat, który sprawił, że już nigdy nie spojrzę na bibliotekę tak samo. Po tej książce aż zachciało mi się do niej wybrać, a wiecie chyba, że ja raczej jej nie odwiedzam, prawda? To musi coś znaczyć! Jeśli chodzi o samo wydanie, wewnątrz znajduje się mnóstwo genialnych, starannych i fajnie oddających treść ilustracji. To miły dodatek, który cieszy oko. Wybaczcie, że nie pokaże wam tego na zdjęciu. Musicie zaufać mi na słowo. Gwarantuję wam, że przeczytacie tę lekturę w mig - literki są naprawdę duże, a sama historia nie pozwala się oderwać, bo dzieje się dużo.

Bardzo polubiłam głównego bohatera Alcatraza (nie, nie odziedziczył ON imienia po tym słynnym więzieniu), ale nie tylko niego! Wyczuwam, że Brandon Sanderson ma smykałkę do tworzenia ciekawych i wyrazistych postaci. Ten chłopiec psuje wszystko co dotknie, a przy tym jest po prostu uroczy. Może i nie wyróżnia się ponadprzeciętną rozwagą i ciągle przypomina nam, że nie jest dobrym człowiekiem, ale serce to ma ON ogromne. Przypominał mi momentami Harry'ego Pottera z pierwszych tomów mojej ukochanej serii. Ubolewam tylko, że postaci żeńskich poznajemy zaledwie dwie, w czym jedna to czarny charakter, a druga to Bastylię - stanowcza i zaradna dziewczyna, która, nie uwierzycie, jest rycerzem. Przy okazji muszę pochwalić autora za wybór niekonwencjonalnych imion. Podobają mi się!

Na koniec pozostała kwestia mojego imienia. W pierwszym akapicie pozwoliłam sobie wprawić was w stan niepewności. Tak jak autor, który zmylił nas i troszkę namieszał w pierwszym rozdziale wstępem, w którym coś obiecał, tak postąpiłam i ja. Ale to nie koniec, bo również jak on, nie dotrzymam do końca obietnicy i nie powiem wam, czy nazywam się Gabriela. Żebyście dowiedzieli się prawdy, będzie musiało minąć jeszcze trochę czasu, bowiem przed nami kolejne tomy i możliwe, że kolejne recenzje prosto ze świata Alcatraza, bo mam zamiar kontynuować przygodę z nim. Wzbudziłam waszą ciekawość? Przeczytacie tę książkę?

Wydawać by się mogło, że niektóre książki skierowane są do danej grupy wiekowej, przez co być może do innej niekoniecznie trafią. Sama nie byłam pewna, czego mogę się spodziewać po tytule "Piasek Raszida" będącego pierwszym tomem cyklu "Alcatraz kontra Bibliotekarze" stworzonego przez Brandona Sandersona. Szczerze powiedziawszy czułam, że może to być dobra lektura, ale bardziej skierowana do młodszych czytelników. Będąc już jednak po lekturze, śmiało mogę powiedzieć, że tak przezabawnej i wciągającej historii już dawno nie czytałam. Chociaż autor stworzył tutaj pozornie jeden, wielki chaos, to całość okazała się genialna i uśmiech nie opuszczał mojej twarzy przez całą historię.

Alcatraz Smerdy - główny bohater, tudzież narrator całej książki - to chłopiec, jakiego niezwykłym talentem okazuje się... psucie wszystkiego, czego się dotknie. Wychowywany przez rodziny zastępcze, z której każda wcześniej bądź później nie była w stanie poradzić sobie z chłopcem, kończy niebawem trzynaście lat. W dniu swoich urodzin otrzymuje tajemniczą paczkę od swoich prawdziwych rodziców, a w niej spadek, którym okazuje się być... woreczek piasku. Zaskoczony Alcatraz traktuje to jako żart. Okazuje się jednak, że ktoś ukradł piasek, a w życiu chłopca pojawia się jego szalony dziadek oznajmiający mu, że należy do rodziny walczącej z Bibliotekarzami... Bohaterowie muszą więc jak najszybciej odzyskać Piasek Raszida, zanim wrogowie wykorzystają go do swoich niecnych celów. Czy uda im się to zrobić? Jak potoczą się ich losy? Kim tak naprawdę jest Alcatraz? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie sięgając po książkę Brandona Sandersona.

Muszę przyznać, że po raz pierwszy spotkałam się z twórczością tego autora i od razu urzekł mnie ON swoim stylem. Trzeba zaznaczyć, że całość ma nietypową budowę. Otóż Alcatraz opowiada czytelnikowi wszystkie wydarzenia, to znaczy - nie jest to jedynie typowa narracja pierwszoosobowa, a chłopiec relacjonuje wszystko dodając własne komentarze czy kierując pytania do potencjalnego czytelnika. Chyba po raz pierwszy miałam styczność z takim zabiegiem (a jeżeli nie pierwszy, to akurat na obecną chwilę nie przypominam sobie tego typu książek) i początkowo wydawało mi się to nieco dziwne, ale koniec końców uważam, że ten pomysł był genialny. Szczególnie, że autor ma lekkie pióro i sprawia, że całość czyta się błyskawicznie. Ba! Tę książkę się wprost pochłania, przeżywają przy tym ogrom emocji, w tym przede wszystkim śmiechu. Rozwalały mnie niektóre fragmenty sprawiając, że uśmiech nie opuszczał mojej twarzy, a ja sama myślałam sobie - "no nie wierzę, że to jest tak zabawne!".

Co do samego pomysłu na fabułę, bardzo mi się spodobał. Chociaż poniekąd uważam, że to książka właśnie idealna dla młodszych czytelników, bowiem opowiada o trzynastoletnim chłopcu, który ma do wypełnienia poważną misję, to i tak każdy, bez wyjątku, jeżeli tylko sięgnie po "Piasek Raszida", to nie pożałuje spotkania z tymi bohaterami i wszelkimi towarzyszącymi im wydarzeniami. Autor stworzył ciekawy świat, pełną zwrotów akcji opowieść, jaka sprawia, że emocje szaleją. Co więcej, pokazuje, że tak naprawdę cały nasz świat może zmienić się poprzez jedno wydarzenie i sprawić, że wywraca się ON całkowicie do góry nogami. Jednocześnie uświadamia, jak ważne są wszelkie relacje między ludźmi i że czasami popełniamy błędy, ale nigdy nie jest za późno, by je naprawić. To zdecydowanie wciągająca, zabawna, ale też w jakimś sensie pouczająca opowieść, którą polecam każdemu. Na pewno spędzicie przy niej same pozytywne chwile.

Bohaterowie zostali wykreowani świetnie. Począwszy od samego Alcatraza, którego od razu polubiłam. Mimo że popełniał błędy, do których sam się przyznawał - w końcu pełni rolę narratora - to jednocześnie potrafił wyciągnąć z nich wnioski. Emanowała od niego taka szczerość, dzięki której nie dało się go nie polubić. Ciekawą postacią jest też szalony dziadek chłopca, który rozwalał mnie swoim zachowaniem i niektórymi tekstami. Moją sympatię zyskała także sarkastyczna Bastylia czy wesoły kuzyn Alcatraza. Stąd też, co do bohaterów - nie mam żadnych zastrzeżeń.

Podsumowując, to kolejna świetna książka tego miesiąca, a wydawnictwo IUVI uświadamia, że wydaje naprawdę dobre i wciągające historie. Do tej pory chyba na żadnym tytule, jaki oznaczony jest ich logiem, się nie zawiodłam. Na pewno bez wątpienia sięgnę po kolejne części cyklu stworzonego przez Brandona Sandersona, jak już teraz wyszukuję innych tytułów tego autora, bo tak świetnego i zabawnego stylu dawno nie spotkałam. Polecam serdecznie!