Srebrna Zatoka

Książki Jojo Moyes mają swoją wierną grupę fanek. Tym razem autorka zabiera nas do australijskiej miejscowości, w której najważniejszą atrakcją jest obserwacja wielorybów. Oczywiście, jak to u Moyes, nie brakuje plątaniny uczuć, wyrazistych bohaterów i dobrze nakreślonego tła historii.

Klimat nadmorskiej miejscowości, życie płynie raczej spokojnie. Turyści, którzy się tutaj pojawiają, przyjeżdżają oglądać delfiny i wieloryby. Autorka pokazuje nam jak toczy się życie Kathleen, właścicielki pensjonatu, który lata świetności ma już raczej za sobą. Jedną z głównych bohaterek jest również Lisa, jej siostrzenica, która podobnie jak wiele osób w miasteczku zajmuje się organizowaniem wycieczek dla turystów. Ich życie kręci się wokół wielorybów, starają się te zwierzęta zrozumieć, nie chcą ingerować w ich życie, podchodzą do tematu bardzo racjonalnie, chociaż to ich źródło dochodu, to skupiają się na potrzebach zwierząt.

Lisa to kobieta, która wiele w życiu doświadczyła przez co teraz jest skryta, wycofana, nieufna i nie chce wracać do przeszłości. Jej przyjazd do Australii był ucieczką i właściwie cały czas kobieta przed czymś ucieka. Jej azylem stała się Srebrna Zatoka.

Do tego spokojnego świata wkracza Mike. Przyjeżdża z misją biznesową i od pierwszych chwil bardzo się wyróżnia wśród tubylców. Zatrzymuje się u Kathleen, a jego pobyt wydłuża się znacznie ponad to, ile zaplanował. Mike spędza sporo czasu z „wielorybnikami” i zaczyna rozumieć ich troskę o zwierzęta, a to bardzo komplikuje plany jego szefa.

Początek książki toczy się trochę jak życie w Srebrnej Zatoce, raczej spokojnie i bez większych niespodzianek. Akcja nabiera rumieńców mniej więcej od połowy. Oczywiście zakończenia można się domyślić, ale po drodze czeka nas kilka niespodzianek. Narracja jest prowadzona z punktu widzenia różnych bohaterów, co pozwala lepiej ich zrozumieć.

Autorka znana jest z tego, że potrafi pisać o uczuciach, nawet tych trudnych. W tym wypadku „Srebrna Zatoka” nie zawiedzie Was. Bohaterowie momentami wydawali mi się zbyt schematyczni, ale może to efekt tego, że ostatnio czytałam powieści obyczajowe jedna po drugiej ;-)

„Srebrna Zatoka” z pewnością nie zawiedzie fanek pisarki, nie rozczarują się też miłośniczki powieści obyczajowej, które po raz pierwszy czytają powieść Moyes.

RECENZJA PRZEDPREMIEROWA

Najnowsza książka pt. ''Srebrna Zatoka'' autorstwa Jojo Moyes to powieść, w której została zaprezentowana historia życia oparta o wspomnienia bohaterów, jak wyglądało ich życie przed wprowadzanymi zmianami w momencie przekroczenia ku proga do przeżycia wczesnej dorosłości, podejmowanymi decyzjami, które wpłyną na dalszy przebieg ich losu.

Nie ukrywam, że w trakcie poznawania każdego z osobna bohaterów towarzyszyły mi zarówno pozytywne, jak i negatywne emocje.

Opisywane przez autorkę życie bohaterów zarówno dorosłych, jak i dzieci- córki Lizy zróżnicowane jest pod wieloma względami, gdyż tak naprawdę są oni spragnieni ciepła, zaznania poczucia bezpieczeństwa, miłości, a żyją w ciągłym stresie, kłamstwie w pogoni za stanowiskiem władzy, prowadzonymi z negatywnymi w odbiorze konwersacjami tłumiły w sobie niepotrzebną nienawiść przechodzącą z jedną na drugą osobę.

Główną bohaterką jest tutaj Liza, której od początku los nie jest przychylny, ale za to z chwilą utraty mamy jej życie uległo zmianom. Nigdy nie miała i nie czuła pretensji do mamy, że opuściła ją w młodym wieku. Uczy, się życia będąc, przy tym jest odważna i czujna na dalszym kolejnym etapie swojego życia. Szuka swojego bezpiecznego miejsca, aby móc zapomnieć o swoim dotychczasowym życiu, które straciło sens dzięki krzywdom wyrządzonym przez męża Stevena, który nie spełnia się w tej roli.

Na szczęście nie jest sama, ponieważ są przy niej córki, z którymi dzieli się nie tylko miłością, ale wielką troską o nie.

W obecności mężczyzn nadal czuje do nich dystans, ale nie dziwię się jej z tego powodu.

Mike jeden z pasażerów w delikatny sposób skradł serce cioci Kathleen oraz jej siostrzenicy Hannah swoją delikatnością, uśmiechem, poczuciem humoru, pozytywnym nastawieniem do życia pomimo sporego ogromu pracy zawodowej.

Odniosłam chwilami takie wrażenie, że bohaterowie chcieliby, abyśmy ich odkrywali i częściowo z nimi się utożsamiali się z nimi w ich codziennym życiu.

Wielu z Czytelników zada, sobie pytanie, co tak naprawdę kryje ze sobą świat klasycznego biznesu, z którym związany jest co dzień Mike?

Poznając, Lizę poczułam do niej sympatię, gdyż mogłam przyjrzeć się z bliska jej postawie w relacjach damsko- męskich. Miała momenty słabości, ale dzięki miłości do obu córek przetrwała.

Autorka zadbała o to, aby nie zabrakło chwil smutnych, ale równie pozytywnych, które powinny nauczyć czerpać siły, nawet kiedy sytuacja nie układa się po naszej myśli.

Pozytywnym aspektem są tutaj ujęty i opisany bardzo dokładnie zarys obserwacji zachowań delfinów, gdyż Czytelnik będzie mógł, z łatwością wyobrazić sobie jak może wyglądać kreatywny ich pokaz delfinów, które zachwycają, jak i sprawiają nam wiele radości.

Klimatyczny morski świat potrafi zachwycić oraz atmosfera towarzysząca podczas podróży i chętnie się do niej ponownie powraca.

Nie zabraknie w tekstach dialogowych poczucia humoru, który został odpowiednio doprany do rozmów Mike z Hannah uświadamiających nam, że dotychczasowe życie ulega zmianom i o ile chcemy je odkryć na nowo pod wpływem decyzji podejmowanych w podróży lub podczas wykonywanej pracy.

Elementem, który stanowił jedyny minus w trakcie czytania to zamieszczona w tekście numeracja rozdziałów oraz tekst powinien być napisany większą czcionką..

Polecam przeczytać tę książkę.

Jest to moja pierwsza powieść tej autorki i na pewno nie ostatnia. Od początku w powieści tkwi element tajemnicy dzięki temu jest pełna emocji. Każdy rozdział pisany jest z perspektywy innego bohatera co pozwala poznać nam historię w różnym świetle i lepiej ją zrozumieć. Autorka przedstawia nam trzy dość charakterne pokolenia kobiet. Ciekawa powieść o sile przetrwania, nadziei, miłości. Jedynym minusem są długie opisy australijskiego wybrzeża i pracy wielorybników i zbyt długo rozwijający się wątek. Bardzo zafascynowały mnie opisy wielorybów i delfinów to fascynujące zwierzęta, jednak często z powodu podłości ludzi są zagrożonym gatunkiem oraz giną w męczarniach. Jest to powieść refleksyjna o nadziei na lepsze życie, sile miłości oraz poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi. Powieść nasuwa taką mądrość życiową, że pieniądze szczęścia nie dają i są na tym świecie rzeczy, które są od nich ważniejsze. Główny wątek opiera się na relacjach i losach trzech pokoleń kobiet, z których każda opowiada swoją nietuzinkowa historię, a łączy je wszystkie pewna mroczna i skrywana przez pięć lat tajemnica. Spokój kobiet burzy nowo poznany Mike, jego przyjazd i odkrycie czym się zajmuje wywraca ich świat do góry nogami. Wątek miłosny jest tu jakby dodatkiem do powieści, nieco pominięty i tylko delikatnie nakreślony w porównaniu do innych zagadnień. Książka optymistyczna i dająca nadzieję. Bohaterowie nietuzinkowi a do tego bliskość oceanu. Powieść napisana lekko, interesująco, chociaż zakończenie jest troszkę przewidywalne to jednak wrażliwemu czytelnikowi zakręci się łezka w oku. Podczas czytania powieści nasuwa się pytanie czy ucieczka od partnera, który się nad nami znęca jest jedynym rozwiązaniem? Liza nie widzi innego wyjścia co doprowadza do tragedii. Często słyszymy o takich przypadkach gdy kobieta zastraszana boi się zwrócić o pomoc, i jest przekonana że nie zasługuje na miłość. Lecz po burzy przychodzi słońce i trzeba dostrzec, że nie każdy mężczyzna jest tyranem. Trzeba mieć w sobie dużo siły żeby zakończyć toksyczny związek i to jest najtrudniejsze.

[Adres usunięty]

Książkę Jojo Moyes czytam po raz pierwszy. Owszem miałam styczność z jej powieściami, ale nigdy nie czytałam ich osobiście. Jednak po przeczytaniu "Srebrnej Zatoki" wiem, że na tym się nie skończy. Bardzo polubiłam styl, którym pisze. Jest lekki i niesamowicie wciągający. Już rozumiem, dlaczego większość osób, które czytało jej książki, chętnie sięga po kolejne.

W "Srebrnej zatoce" spotykamy się z życiem w typowej nadmorskiej miejscowości. Pomimo wielu osób, które przyjeżdżały do tytułowej Srebrnej Zatoki i po jakimś czasie odjeżdzały, mamy ciągle stałą ekipę, która zna się od lat. Znają swoje wzloty i upadki, razem współpracują a jednocześnie rywalizują.

Poznajemy siedemdziesięcioletnią Kathleen, która pomimo wieku jest ciągle pełna wigoru. Jest rekordzistką pod względem połowu rekinów oraz do bólu szczerą osobą. Zauważamy także Hannah, której dziecięca radość i ciekawość sprawia, że czujemy się lekko i chętnie poznajemy jej losy.

Spokojne życie Srebrnej Zatoki jednak burzy przyjazd Mike'a, którego zadaniem jest wybudowanie bardzo luksusowego hotelu, akurat w tak idyllicznym miejscu.

Niesamowicie ciekawa pozycja, której nie powinno zabraknąć w wielu biblioteczkach lub na listach książek do przeczytania. Wciąga czytelnika od pierwszej strony i nie pozwala się siebie pozbyć z myśli w ciągu dnia. W każdej wolnej chwili sięgałam po nią chociażbym miała przeczytać pół strony.

Polecam z całego serca i na pewno sięgnę do kolejnych pozycji Jojo Moyes.

Srebrna zatoka nie jest jedną z moich ulubionych książek, ale nie żałuję, że ją przeczytałam i poleciałam dalej koleżankom. Uważam, że może i nie jest to opowieść, która poruszyła me serce i duszę, jednakże ma ona ważną lekcję do przekazania. Pewnie sądzicie, że każda dobra książka ma jakąś lekcje do przekazania, a jakże! To daje mam logiczny wniosek, że jest to dobra książka, która warto jest poznać.

Co mnie urzekło?

Narracja. Historia opowiadana jest z perspektywy kilku postaci, bohaterów, którzy w bardzo emocjonalny i charakterystyczny sposób przedstawiono.

Opis delfinów, wielorybów, pięknej zatoki, Australii oraz jak niemożliwe staje się możliwe.

Oczywiście jest też tajemnica do rozwiązania. Miłość nie rodzi się od razu, gdyż nie jest to tanie romansidło, do tej miłości bohaterowie musieli dojrzeć, poznać siebie, zmienić swoje życiowe nastawienie, przetrawić swoją historia i zmienić plany, jakie sobie założyli.

Na podsumowanie, aby nie spoilerować WAM już, napiszę, że szukałam czy powstał film na podstawie książki. Dodam, że lubię oglądać tylko te naprawdę dobre historie.

Jest to kolejna, znakomita pozycja od Jojo Moyes, bestselerowej autorki, nagrodzonej wieloma nagrodami.

Wszyscy chyba najbardziej ją znamy i uwielbiamy za książkę „Zanim się pojawiłeś” którą oczywiście serdecznie wam polecam. No, ale tu nie o tej książce mowa a mowa tu o znakomitej powieści „Srebrna zatoka”

Oj myśle, że i tym razem Jojo Moyes stanęła na wysokości zadania i napisała kolejny znakomity bestseller, którym będą się zachwycały kobiety w nie jednym zakątku świata!

Jest to typowa kobieca literatura, bardzo romantyczna i wzruszająca, wywołująca ogrom emocji co powoduje, że nie da się jej czytać z obojętnością.

Książka posiada wiele cudownych opisów zwłaszcza krajobrazów, co sprawia, że dosłownie przenosimy się do nadmorskiej zatoki w Australii, bo właśnie tam toczy się akcja.

W książce nie skupiamy się jedynie na głównej bohaterce Lisie McCullen, co sobiście bardzo mi się podoba, gdyż sprawia, że książka nie jest nudna i monotonna. Mamy również inne wątki na przykład plan budowy ogromnego hotelu w małym nadmorskim miasteczku, co ma sprawić, że do miasta zaczną zjeżdżać się turyści. Jednak mieszkańcy nie do końca są z tego pomysłu zachwyceni.

Ta opowieść uczy nas tego, co w życiu jest ważne a co ważniejsze. Napisana o ludziach, dla ludzi takich jak ja i Ty.

@gusiolec

Nigdy nie byłam w Australii ,a dzięki tej książce, czuje się jakbym tam spędziła swój ostatni dzień. Czytając, miałam wrażenie, że spędzam czas z bohaterami, słuchałam ich, próbuje im pomóc i nawet wspólnie z nimi płacze. Cudowna historia o ratowaniu tego co jest piękne, czyli natury i środowiska zwierząt, którą tak niszczymy dla własnych potrzeb i udogodnień. Pokazuje jak pieniądze potrafią zasłonić nam to co jest naprawdę piękne.Historia o skrywanym dramacie rodzinnym, które odbija się na całym życiu. O bólu i cierpieniu.

Hannah pokochałam i jak sobie pomyślę ile to dziecko musiało przeżyć jest mi ciężko na sercu . Oczywiście w historii nie brakuje miłości tej długoletniej ,skrywanej jak i tej młodziutkiej, dopiero rosnącej.

Czytając tę historię zaznałam mnóstwo spokoju i do tej pory czuję się jakbym pływała na statku "Izmamela" z zamknietymi oczami, wsłuchując się w szum wody...

.

Ja się w tej historii zakochałam. Nie jest to książka z mnóstwem zwrotów akcji i ukrytych motywów, ale ma w sobie taki klimat, który tylko czytelnika przyciąga 😍

Jak najbardziej polecam!💖

Książka pt. "Srebrna Zatoka" Jojo Moyes to kolejna odsłona tematu perturbacji miłosnych jej bohaterek. Tym razem poznajemy Lisę, która przenosi się do australijskiej zatoki mającej być ucieleśnieniem spokojnego azylu. Bohaterka musi skonfrontować się z mężczyzną prowadzącym interesy kosztem miejscowej fauny i flory. Mimo, że historia dotyczy jednego wątku, to widziana jest oczami również innych bohaterów z uwzględnieniem ich skrótów biograficznych. Fabuła książki wydaje się banalna, lecz sposób przedstawienia skomplikowanych relacji międzyludzkich został zwizualizowany nadzwyczaj swobodnie. Nie jest to pozycja szczególna, lecz fani Jojo Moyes z pewnością się nie zawiodą.

Autor: Jojo Moyes

Tytuł: Srebrna zatoka.

Lisa nie zamierza oglądać się za siebie. Czasem lepiej nie myśleć o przeszłości. Właśnie dlatego znalazła swój azyl nad malowniczą Srebrną Zatoką, w dzikiej części australijskiego wybrzeża, gdzie można obserwować delfiny, a coroczne pojawienie się humbaków jest dla miejscowych świętem.

Mike pojawia się tam nieproszony. Przyjeżdża z wielkiego miasta i uosabia wszystko, od czego Lisa starała się uciec: nowoczesność, biznes i bezwzględną korporację.

Wraz z jego przybyciem urokliwy, spokojny świat staje się zagrożony. By go ocalić, Lisa musi odpowiedzieć sobie na pytanie, czy ucieczka zawsze jest dobrym rozwiązaniem oraz…

Czy można pokochać kogoś, kto wydaje się naszym największym wrogiem?

Jestem pod wrażeniem tej książki. Uwielbiam te autorkę, dlatego czytało mi się lekturę jeszcze lepiej. Nie było mowy o nudzie. Dodawane fakty były intrygujące, a zarazem szokujące. Spodobała mi się książka, bo od samego początku wciągnęła mnie i nie chciała puścić. Sama historia chwyta za seruszko i pokazuje nam, że miłość sama nas odnajdzie. W pewnym momencie byłam zdenerwowana na bohaterkę za jej zachowanie. Myślałam, że jej szybko przejdzie, ale trochę to trwało. Cóż nic nie zrobimy, a historia sama się pisze. Atmosfera w książce jest przyjemna, po za jakimiś małymi sytuacjami.

Ocena 9/10.

Jojo Moyes to pisarka, której książki od kilku lat goszczą u mnie w domu. To także bardzo nierówna autorka. Niektóre książki ma mistrzowskie, inne takie sobie. Srebrna zatoka należy do tych pierwszych. Obok Zanim się pojawiłeś to najlepsza książka Moyes.

Srebrna zatoka to odosobnione miejsce, niewielka osada na australijskim wybrzeżu. To tam można obserwować delfiny, a coroczne pojawienie się humbaków jest dla miejscowych świętem.

Tam swoje korzenie zapuszcza Liza z córkami. Tam czuje sie bezpieczna. Tam odbudowuje swoje życie. Także tam pewnego dnia pojawia się zupełnie nieproszony Mike, pochodzący z wielkiego miasta buisnesmann. Jego przybycie nie tylko dla Lizy, ale i dla całej osady oznacza zmianę i wielkie zagrożenie. Następują liczne walki. Toczą się one zarówno w małomiasteczkowej codzienności, jak i w duszach, umysłach bohaterów. Każdy z nich z czymś się zmaga, każdy ma za sobą jakieś problemy, traumy, bagaż doświadczeń. Każdy na skutek wydarzeń w Srebrnej zatoce przechodzi metamorfozę.

Na ogromny plus zasługuje także doskonałe nakreślenie atmosfery tej niewielkiej osady nad Srebrną zatoką. Do tego dochodzą opisy krajobrazu i przyrody, która w osadzie jest codziennością.

Finał łatwo sobie wyobrazić, happy end, jak to u Moyes. Ale zanim do tego dojdzie będzie się działo bardzo dużo. Moyes nie tylko mistrzowsko oddała klimat napięcia, walki, przemian pomiędzy bohaterami, ale także świetnie ukazała to, co ich doprowadziło do danego miejsca, co sprawiło, iż zachowują się tak, a nie inaczej.

Autorka umiejętnie buduje napięcie emocjonalne, wręcz gra na uczuciach czytelnika. I choć niektórzy bohaterowie trącą schematyzmem, a finał, jak wspomniałam łatwo przewidzieć, to i tak książkę czyta się doskonale niecierpliwie przewracając kolejne kartki.

Jojo Moyes to autorka, która zyskała moją dozgonną miłość szczególnym stylem pisania i emocjami, jakie potrafi wywołać. Nie tyle chodzi mi o styl pisania, choć ten zasługuje na oklaski, bo lekkość i sprawność pióra Moyes zadziwia mnie za każdym razem, ile o pisanie o miłości, rozterkach, drżeniu serca, namiętnościach, zakrętach i przychylnościach losu w taki sposób, jakby oprócz tych emocji nie było na świecie nic ważniejszego. Jako że zgadzam się z tym w stu procentach, nie może dziwić fakt, że ubóstwiam twórczość tej wyjątkowo uzdolnionej angielskiej pisarki.

Liza McCullen nosi w sobie ciężar doświadczeń, o których nawet ciężko myśleć. Kiedy sprowadziła się do Srebrnej Zatoki, australijskiej miejscowości, do hotelu swojej ciotki Kathleen, wraz z córką Hannah, jej życie przypominało strzępek papieru, który każdy silniejszy podmuch wiatru mógłby z łatwością porwać. Kiedy jednak odkrywa radość żeglowania po oceanie, w którym niczym nieskrępowane żyją radosne wieloryby i delfiny, jej serce pomału zaczyna ożywać na nowo. Jej rozpacz zdaje się wtapiać w ciemne odmęty oceanu, który hojnie przyjmuje każdą łzę, jaka spływa po jej policzkach. Liza jednak wciąż trwa w letargu i nie potrafi się z niego otrząsnąć. Nawet świadomość tego, że ma dla kogo żyć, ma w końcu córkę, nie pomaga uśmierzyć jej żalu. Więc gdy tylko schodzi z pokładu starej łódki cioci Kathleen, „Izmaela”, jej uśmiech wywołany obecnością morskich ssaków, gdzieś znika, a ona sama wtapia się w tło hotelu, w którym przyszło jej mieszkać. Nic dziwnego, biorąc pod uwagę ogrom tragedii, jaką przeżyła pięć lat temu, gdy mieszkała w Anglii.

Kiedy Mike Dormer otrzymuje od szefa nakaz służbowego wyjazdu do małej miejscowości w Australii, nie jest szczególnie zadowolony. Ma za zadanie pchnąć do przodu inwestycję swojej firmy, czyli budowy luksusowego ośrodka wakacyjnego z uwzględnieniem atrakcji w postaci sportów wodnych. Robi, co w swojej mocy. W końcu „wszystko da się przeliczyć na pieniądze”, jak mawia jego szef Dennis Beaker. Jednak gdy spędza coraz więcej czasu w hotelu Damy z Rekinem, jego nastawienie do świata, ogół poglądów, jakim do tej pory hołubił, ba, całe jego jestestwo, ulega przemianie. Czy to za sprawą humbaków i delfinów, czy może siły przyciągania Lizy oraz uroku jej córki, Mike staje się innym człowiekiem. Nagle przestaje go pociągać myśl o wielkich pieniądzach, a zaczynają do siebie wzywać fale odwiecznych wód oceanu, stworzeń w nim żyjących i nieskrępowana prostota i radość życia mieszkańców hotelu „Srebrnej Zatoki”. I miłość, choć o tym przekona się nieco później.

Liza i Mike wbrew logice i zdrowemu rozsądkowi, lgną do siebie bardziej, niż są w stanie sami przed sobą przyznać. Kiedy zaś Mike wraca po krótkim pobycie w Londynie do Srebrnej Zatoki, aby powstrzymać inwestycję, którą sam starał się przepchnąć, splot wydarzeń w tamtym czasie i silnych emocji, jakie nimi kierują, popycha ich w swoje ramiona ze zdwojoną siłą. Liza nareszcie zwierza się Mike'owi ze swojej mrocznej tajemnicy, a pomaga jej w tym Hannah. Oboje przekonają się, że warto kochać mimo wszystko.

Podoba mi się w jaki sposób Moyes prowadzi narrację. W każdej swojej książce, a więc i w „Srebrnej Zatoce” jest kilku narratorów, których spojrzenie na całość sytuacji pomaga w odbiorze książki. Jej najnowsza powieść to historia miłości, ale nie tylko pomiędzy kobietą a mężczyzną. To także miłość matki do dziecka, więź pomiędzy rodzeństwem, której nie jest w stanie nic zniszczyć, a także uwielbienie do natury, której częścią także my jesteśmy. To również opowieść o przyjaźni i niesłabnącym dążeniu do celu, mimo przeciwności. Tutaj też znajdziemy odwagę i namiętności, których sami doświadczamy w życiu. Jojo Moyes ze swoją „Srebrną Zatoką” i jej emocjami, potrafi trafić do wnętrza czytelnika już od pierwszej strony i zostanie tam aż do ostatniej.

[Adres usunięty]

Dawno nie czytało mi się tak dobrze powieści obyczajowej. Pensjonat nad zatoką, delfiny, wieloryby i trzy pokolenia "charakternych" kobiet. Do tego jedna aktualna intryga plus tajemnica z przeszłości. Bardzo, bardzo mi się podobało! Właśnie taką Moyes lubię i taką chciałabym czytać.

Jojo Moyes-moja ulubiona pisarka.

Podbiła również serca polskich czytelników powieściami takimi jak: ”Zanim się pojawiłeś” ,”Kiedy odszedłeś”, ”Moje serce w dwóch światach”, czy jej najnowsza powieść „Srebrna zatoka”.

Akcja powieści rozgrywa się w Nowej Południowej Walii.

Oto Kathleen Mostyn złapała największego rekina i od tego czasu została nazwana „Dziewczyną od Rekina”.

Mężczyźni zjeżdżali się tłumnie chcąc pobić ten rekord, który do tej pory nie został jeszcze pobity.

Dziś znajduje się tu hotel, z którego dziewczyna się utrzymuje.

W Srebrnej Zatoce zachowuje się równowaga: dość letników żeby się utrzymać, ale zarazem nie za dużo.

Wraz z latami w szczycie sezonu-czyli latem, zainteresowanie Zatoką rosło, a zimą znów malało lecz delfiny i wieloryby to była atrakcja wprost niesamowita.

Liza trafiła do Srebrnej Zatoki w stanie ciężkiej depresji.

Gdy poznała Stevena miała już córeczkę Hannah.

Urodziła więc drugą-Letty i wtedy Steven po raz pierwszy uderzył Lizę.

Poziom jej depresji podnosił się wyraźnie i zobaczyła w mężu jedynie oziębłość, arogancję i ślepą ambicję.

Liza postanowiła więc uciec z dziewczynkami od męża.

Czy jej zamiar się powiedzie?

Co nagle stało się z Letty?

I oto w Srebrnej Zatoce zjawia się nieziemsko przystojny Mike.

Przyjeżdża z wielkiego miasta i przynosi wszystko, czego Liza potrzebuje: nowoczesność, biznes oraz wielką korporację.

Czy Liza go pokocha?

Czy też stanie się jej największym wrogiem?

Wstrząsająca a jednocześnie przepiękna historia.

Książka ta sprawia, że wystarczy dłużej popatrzeć na morze, a człowiek ma przed sobą wszystkie historie, jakich zapragnie: - o miłości i niebezpieczeństwie i o tym co życie wpędza nam w sieci, i o tym, że czasami to nie nasza ręka spoczywa na sterze i możemy jedynie ufać, iż wszystko będzie jak trzeba.

Książka wprost wymarzona na długie zimowe wieczory.

Serdecznie zachęcam i zapraszam do czytania.

Są tacy autorzy, których możemy uznać za pewniaka bez względu na to czy trzymamy w rękach ich najnowszą powieść czy też książkę napisaną ponad dekadę temu i tak jest też w przypadku Jojo Moyes. Wznowienie wydania "Srebrnej Zatoki" to strzał w dziesiątkę i muszę szczerze przyznać, że dla mnie zajmuje ona miejsce tuż za podium jeśli chodzi o powieści Jojo. Książka urzeka nie tylko uroczą okładką, ale przede wszystkim swoją treścią, ja jestem zachwycona.

Jak każda powieść Jojo tak i ta jest o miłości więc wielbicielki romansów będą usatysfakcjonowane, mamy też powieść obyczajową, a nawet trochę dramatu i kryminału... ;)

Akcja powieści toczy się wokół hotelu w Srebrnej Zatoce. Hotel ten prowadzony przez ekscentryczną starszą panią zwaną przez miejscowych "Damą z rekinem" staje się azylem dla Lisy i jej córeczki. Zamknięta w czterech ścianach podupadającego hoteliku Lisa stara się zapomnieć o przeszłości i ochronić przed całym światem swoją córkę i kiedy już wydaje się, że udało jej się stworzyć namiastkę normalności do akcji wkracza energiczny biznesmen mający wywrócić ich życie do góry nogami.

Jaką tajemnicę skrywa Lisa? Przed czym ucieka i dlaczego jej córka nie może opuścić granic kraju? Dlaczego "Dama z rekinem" nie może patrzeć na swoje zdjęcie na którym dumnie prezentuje złowiony okaz? I czy Mike będzie w stanie przekreślić całe swoje dotychczasowe życie dla miłości? Tego wszystkiego dowiemy się z kart tej książki, przyjemnie ciężkiej w ręku, o miłej fakturze papieru i zapachu farby drukarskiej, a jakby było mało to gdy czytamy "Srebrną Zatokę" i na chwilę zamkniemy oczy możemy usłyszeć szum fal, plusk wody uderzającej w burtę statku, poczuć wiatr we włosach, kropelki słonej wody osiadające nam na twarzy, a gdy będziemy bardzo cicho usłyszymy pieśń wielorybów i wesołe nawoływania delfinów. Gorąco polecam!

„Srebrna zatoka” Jojo Moyes to jedna z najnowszych propozycji wydawnictwa Znak literanova. Powieść przeczytałam z wypiekami na policzkach. Ciekawa fabuła, wspaniale nakreślone postacie, niesamowity klimat – to cechy, które wyróżniają książki Jojo Moyes. „Srebrna zatoka” to opowieść o wielkiej pasji i wielkiej miłości, które nie umierają nigdy. To, co ocala bohaterów i pozwala im przetrwać najtrudniejsze czasy, to nadzieja. Ale czy miłość zwycięży nad pieniądzem? Przeczytajcie :)

"Srebrna Zatoka" to powieść o zawiłych relacjach rodzinnych. Historia o bolesnej stracie, miłości matki do dziecka i w końcu o nadziei, której nigdy nie powinniśmy tracić. Jojo Moyes ma swój niepowtarzalny styl. Szczegółowe opisy nadmorskiej przystani, wycieczkowych rejsów, funkcjonowania zwierząt morskich, a także relacji między bohaterami nadają magiczny klimat powieści. Do tego oczywiście wzruszające do łez zakończenie. Pokrzepiające, dające nadzieję, pozostawiające czytelnika w dobrym nastroju. Po odłożeniu lektury jeszcze przez jakiś czas mamy w głowie Srebrną Zatokę i jej mieszkańców.

Recenzja [Fragment]

Historia jest wypełniona dramatem rodzinnym, tajemnicą, romantyzmem i nieodwzajemnioną miłością. Porusza dość ciężkie życiowe tematy, które wzbudzają współczucie wobec niektórych bohaterów.

Nie jest to pełna akcji opowieść, ale raczej wolna, urocza historia o małym miasteczku i jego mieszkańcach. Pojawiają się tajemnice, które zostają rozwiązane w miarę rozwoju fabuły i zwroty akcji, które stanowią dodatkowy wymiar książki.

„Srebrna zatoka” jest napisana z kilku różnych perspektyw, nadając tło bohaterom i pozwalając nam poznać myśli, zrozumieć ich motywacje i cele.

Autorka kładzie ogromny nacisk na piękno morza i zatoki, ale nie zapomina, również o zwierzętach morskich, obecnych w całej powieści.

Srebrna zatoka” zagłębia się w realistyczny obraz realizacji nowej miłości.

Czujesz ból serca, brak zaufania, kryzys tożsamości…wszystkie bagaże, które idą w parze z odkrywaniem nowego związku.

To wszystko w połączeniu z traumą prawdziwego życia czyni tę historię bardziej wiarygodną.

Więcej na : [Adres usunięty]