Sam w dolinie. Śmiertelne wyliczanki. Tom 3

„Cudze chwalicie, swego nie znacie. Sami nie wiecie, co posiadacie.”- te słowa Stanisława Jachowicza zna chyba każdy z nas, a one po raz kolejny potwierdzają iż walory Polski w różnych dziedzinach, dorównują, a niekiedy nawet przewyższają zagraniczne. Nie inaczej jest w przypadku książek pisanych przez naszych rodzimych autorów, których nazwiska coraz częściej możemy dopisywać do listy swoich ulubionych twórców w tej dziedzinie.

Hanna Greń jest pisarką, której rzesza fanów rośnie z każdym, kolejnym dniem i nikogo to już nie powinno dziwić. Jej najnowsza książka „Sam w dolinie” to trzecia już z kolei część śmiertelnych wyliczanek, które ja osobiście doradzam czytać po kolei, by móc lepiej odnaleźć się w zawiłych wątkach rodzinnych oraz osobistych tamtejszych policjantów. Gwarantuję, że nie pożałujecie, dostarczając sobie samym tylko i wyłącznie zwiększoną dawkę świetnego stylu z dużą dawką humoru.

Sama fabuła książki to próba rozwiązania przyczyny zamordowania troje ludzi, z których każde ginie w różny sposób, a wątkiem je łączącym zdaje się być tajemnicza osoba samotnego rolnika z Doliny Kromparku. Jak to oczywiście bywa w przypadku tej autorki w bonusie dostałem niezwykłą lekkość w równoważeniu wątków kryminalnych z obyczajowymi oraz umiejętne przeplatanie przeszłości z teraźniejszością, a wszystko to okraszone dużej klasy stylem słowa pisanego.

„Sam w dolinie” to ponownie świetnie skonstruowany kryminał z wątkiem obyczajowym w tle oraz intrygującą zagadką. Hanna Greń nie zawiodła i tym razem, trzymając bardzo wysoki poziom kreując przy tym ludzkich bohaterów z własnym problemami dnia codziennego na tle intrygującej fabuły. Realizm przedstawianych scen czy też dialogów momentami po prostu mnie zachwycał.

Pani Hannie gratuluję kolejnej znakomitej książki, a Was gorąco zachęcam do sięgnięcia po nią, by móc już teraz wyczekiwać na następne mam nadzieję części. Wydawnictwu Czwarta Strona serdecznie dziękuję za egzemplarz do recenzji- była to dla mnie ogromna przyjemność…

Książki tej autorki zawsze pochłaniam niemal na jednym wdechu. Z tą było tak samo. Bardzo podoba mi się taki rodzinny klimat, który jest utrzymywany od samego początku do końca. Chodzi mi o to, ze bohaterowie mają tutaj życie osobiste, nie tylko to, które wiąże się z rozwiązaniem sprawy śmierci tego mężczyzny. Podoba mi się to, gdyż książkę odbieram jako niemal prawdziwą historię, potrafię się w nią wczuć i nawet zastanawiać nad wyborami, których dokonują bohaterzy. Jak zwykle nie zawsze je pochwalam, ale kto by chciał czytać o idealnym świecie, skoro wiemy, że taki nie jest? Na plus jest tez to, że choć nie zawsze umieją wyjść ze swoich problemów, to jednak dążą do tego, by się zmniejszyły. W większości przypadków starają się naprawiać swoje błędy i wyciągać z nich wnioski. Oczywiście nie obeszło się tutaj bez tajemnic, gdyż tak naprawdę nikt nie lubi, kiedy wchodzi się z butami w jego życie prywatne. Maja wiec prawo nie mówić wszystkiego, choć i nam początkowo tego również nie zdradzają. Wiemy, że mają, bądź mieli problemy, jednak nie od razu je poznajemy.

Generalnie śmierć pewnego gospodarza została spowodowana śmiertelną trucizną. Fajne było to, że od podszewki mogłam poznać jej działanie, za i przeciw, gdyż równocześnie w niewielkich ilościach potrafiła leczyć. Największym pytaniem było, dlaczego mu ją podano, gdyż tak pobieżnie na początku wstępu do książki widzimy tą sytuację w której przyszły denat zostaje czymś obdarowany. Nikt nie spodziewa się tylko dlaczego i jaki był w tym cel. W końcu nie miał rodziny, ani nikogo, komu mógłby przekazać swój spadek. Lecz czy aby na pewno? Sami nie raz dacie się wkręcić w niejedną historię:-)

Historia porusza również takie tematy jak plotki, którym ludzie niemal od razu dają wiarę. Czasem są to głupie wybryki, nieprzemyślane decyzje, a niekiedy zawiść skrywana przed światem. Ciężko jest się oderwać od tej pozycji, choć do krótkich nie należy. Ja każdą książkę autorki biorę w ciemno i przynajmniej z mojej strony, nigdy się na niej nie zawiodłam:-)

Na Hannę Greń zawsze można liczyć! Również i tym razem, gdy zasiadamy do lektury kryminału „Sam w dolinie”. To już trzecia część bardzo dobrze przyjętej serii „Śmiertelne wyliczanki”.

Rozpoczynając lekturę, liczyłem na intrygujący kryminał, z zagadką, której rozwiązanie wymagać będzie myślenia i skupienia. I wiecie co – nie przeliczyłem się. „Sam w dolinie” to doskonały kryminał, który w pełni czerpie z definicji tego gatunku. Morderstwa, których rozwiązywanie jest prawdziwą frajdą. Sploty wydarzeń, które często prowadzą nas w ślepą uliczkę sprawiają, że czytanie tej książki to prawdziwa detektywistyczna zabawa.

Ale muszę przyznać, że wcale zabawnie nie było dla podkomisarza Konstantego Nakańskiego, który miał nie lada orzech do zgryzienia. Ale zacznijmy od początku. W jednym z budynków w dolinie Kromparku odnaleziono zwłoki Szymona Klisia. Jak się okazuje mężczyzna został otruty. Komu zależało na zamordowaniu rolnika? Jaka rolę w morderstwie odegrało jego niezwykle bujne życie erotyczne? Czy morderstwa dokonała odrzucona kochanka?

Niestety śmierć mężczyzny nie jest jedyną zagadką. Jak się okazuje chwilę później ginie jedna z jego byłych kochanek. Tak przynajmniej głosi plotka, która jak dobrze wiemy „puszczona w świat jest jak pocisk, którego nie sposób powstrzymać”. Na domiar złego morderca, nie powiedział ostatniego słowa bowiem ponownie daje o sobie znać. Czy Nakański zdoła przerwać falę morderstw? Czy zdoła poznać personalia mordercy? A może morderczyni?

Pewne jest to, że nie będzie mógł zasnąć spokojnie, dopóki nie rozwiąże tej zagadkowej sprawy. A ta często będzie prowadziła go mylnymi tropami. Dodatkowo zeznania świadków niewiele wnoszą do sprawy. Czy Kostek Nakański zdoła połączyć wszystkie punkty tej zagadki, by dowiedzieć się kto jest mordercą? Punktem zaczepienia jest życie samotnego rolnika. Pewne jest to, że morderca zasiał wśród mieszkańców strach. Nikt nie wie, kto będzie jego następnym celem. Ważne jest tu pytanie, jaki jest motyw mordercy? To ON jest kluczem do rozwiązania tej zagadki.

To, co zasługuje na uznanie to pomysłowość Hanny Greń w wymyśleniu narzędzia zbrodni. Nie jest to pistolet, czy młotek lub inne narzędzie występujące w powieściach kryminalnych. Zatem jeśli liczycie na doskonały kryminał, który będzie Was trzymał w ciągłym napięciu, to koniecznie sięgnijcie po najnowszą książkę Hanny Greń. A ja liczę na kolejną odsłonę z serii „Śmiertelne wyliczanki”.

Książka „Sam w dolinie” ukazała się nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona Kryminału.

Niemal trzy lata przyszło mi czekać na dalsze losy ekipy policjantów z Bielska-Białej. Po Wydawnictwie Replika, które wydało dwie poprzednie części na kontynuację serii „Śmiertelne wyliczanki” zdecydowała się Czwarta Strona Kryminału, za co jestem jej niezmiernie wdzięczna. Podobnie jak za to, że utrzymana została szata graficzna i rozmiar książek, dzięki czemu cykl tworzy spójną całość nie tylko pod względem treści, ale i wizualnym.

Tych, którzy nie czytali dwóch pierwszych tomów „Chodzi lisek koło drogi” i „Mam chusteczkę haftowaną” bardzo zachęcam do rozpoczęcia czytania właśnie od nich (są też dostępne audiobooki w abonamencie na Empik go). W przeciwnym razie może być trudno wejść w zawiłości wątków osobistych i rodzinnych policjantów, które są kontynuowane przez wszystkie części, a są, przynajmniej dla mnie, niemal równie ważne jak odrębne dla każdej powieści wątki kryminalne.

A ten w najnowszej części „Sam w dolinie” jest wyjątkowo zagmatwany. Trzy ofiary zamordowane w zupełnie inny sposób łączy w pewnym stopniu nazwisko jednej z nich, samotnego rolnika zamieszkującego Dolinę Kromparku. Poza tym trudno znaleźć jakiekolwiek styczne, a policjanci kręcą się w miejscu sprawdzając wszelkie możliwe tropy, podążając niejednokrotnie w ślepą uliczkę.

Autorka włożyła w ręce mordercy jednej z ofiar specyficzne narzędzie zbrodni pokunę zwaną inaczej dmuchawką, czyli rurę bambusową, z której wydmuchuje się zabójcze, zatrute strzałki. Kto zdecydowałby się na tak oryginalne i dość trudne w użyciu rozwiązanie? Czy możliwe, że grasuje tu seryjny zabójca zmieniający modus operandi? Czy kieruje się przy wyborze ofiar motywem, którego policjanci nie znają? A może błędnie przypisują zbrodniom wspólny mianownik?

Bardzo wciągająca zagadka kryminalna, w której niemal tyle samo co brutalności jest i zagadkowości intryguje równie mocno jak osobiste perypetie bohaterów.

Tym razem najmocniej wybrzmiewają kulejące relacje Kostka Nakańskiego z bratem, który z uporem maniaka pakuje się w kłopoty licząc, że ten go z nich wyciągnie i rozmijanie się w oczekiwaniach odnośnie do przyszłości związku Marioli z Sokołowskim. Czy uda im się dojść do porozumienia?

Przyjemnie było wrócić do Bielska-Białej i ponownie towarzyszyć policjantom w ich śledztwie, które autorka przedstawia z olbrzymią realnością i pieczołowitością. Uwielbiam książki Pani Hani, czytałam wszystkie dotychczas wydane i od zawsze zachwyca mnie tak umiejętne łączenie przeszłości z teraźniejszością i równoważenie wątków kryminalnych obyczajowymi. „Sam w dolinie” udowadnia, że autorka trzyma niezmiennie wysoki poziom, a lekkość, z jaką kreuje niejednoznaczne postaci, połączona z genialnie zbudowaną fabułą i naturalnymi, pełnymi humoru dialogami ponownie wzbudziła mój zachwyt.

Z niektórymi autorami mam zasadniczy problem, bo podobają mi się ich niektóre serie, a niektóre nie. Czasami jest to potężne utrudnienie, bo jak pojawia się coś w zapowiedziach i widzę znajome nazwisko, to pędzę, lecę, chcę czytać. I czasami z tego jest klops! Tak mam z Hanną Greń, której książki naprawdę lubię, ale seria Śmiertelne wyliczanki nie przypadła mi do gustu. Postanowiłam jednak sprawdzić czy może przełamiemy złą passę, bo inne serie pochłaniam.

No właśnie, bo ta konkretna książka to już trzeci tom serii i myślę, że trzeba czytać w odpowiedniej kolejności, aby nie zgubić ważnych wątków.

Jak na kryminał przystało, dostajemy na dzień dobry zwłoki. Znalezione zostają w dolinie o jakże ciekawej nazwie Krompark. A, jak już nas informuje się na początku opisu tej książki, plotka puszczona w świat jest jak pocisk i tym razem o denacie plotkuje się aż się w ludziach gotuje. Dlaczego? Otóż, podobno miał bardzo bujne życie erotyczne. Facet został otruty więc kolejne plotki lecą w świat i się rozprzestrzeniają okropnie, bo przecież skoro był z niego taki kobieciarz, to pewnie go postanowiła zabić kochanka. Jedna z wielu. Tylko nie wszystko jest takie proste, prawda?

Śledztwo trafia pod skrzydła podkomisarza Nakańskiego, który bardzo szybko obstawia podejrzanych. Czy nie kierują nim ploteczki? W końcu jedną z głównych podejrzanych według niego jest jedna z odrzuconych kochanek zabitego rolnika. Wszystko się komplikuje kiedy to i ona zostaje zamordowana. Cóż, nasz podkomisarz ma również własne problemy rodzinne, z którymi musi się uporać. Jak to wszystko się zakończy?

Tym razem czytałam z zaciekawieniem i naprawdę Greń mnie wciągnęła w sprawę, która mogłaby być bardzo oczywista i prosta do rozwiązania, ale wcale taka nie jest. Przy okazji zahacza o problemy ludzi, o ich uczucia i pokazuje jacy potrafią być okrutni, perfidni i tak nieempatyczni, że aż przykro się robi.

Jeśli chodzi o akcję, to jest to kryminał. Nie thriller, nie powieść akcji, a właśnie taki spokojny wręcz kryminał. Powiedziałabym, że nie skupia się czytelnik na zbrodni samej w sobie, ale na zagadce do rozwiązania i na bohaterach. A to dobrze, choć wątek obyczajowy jest niewielki, to jednak gdzieś tam można się mocno zżyć z podkomisarzem, któremu lekko nie jest.

Zdziwiłam się, że spodobała mi się książka z tej serii i mimo, że nie wybuchły między nami fajerwerki, to na końcu wydarzyło się coś, czego się nie spodziewałam, a tego również oczekuję od dobrego kryminału.

Cóż tu wiele mówić, jeśli znacie powieści tej autorki, to śmiało, bierzcie w ciemno i tę. Myślę, że się nie zawiedziecie!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Czwarta Strona.

Pewnego dnia w dolinie Kromparku znaleziono zwłoki mężczyzny. Najprawdopodobniej denat, o którego bujnym życiu erotycznym krąży w okolicy wiele plotek, został otruty.

Kto skazał go na tak okrutną śmierć?

Odtrącona kochanka?

Czy może dziwny sąsiad lub jego żona?

Śledztwo prowadzi podkomisarz Konstanty Nakański, który prócz znalezienia mordercy, będzie musiał uporać się z problemami we własnej rodzinie.

Wkrótce ginie jedna z głównych podejrzanych, która w dodatku była w ciąży.

Teraz tropy naprawdę wiodą donikąd, a zabójca uderza kolejny raz!

Kto nim jest?

Dlaczego morduje?

Czy naszym policjantom uda się rozwikłać tę zagadkę?

Dowiecie się z książki.

Z pewnością nie będzie to opowieść obfitująca w brutalne opisy zbrodni, w której akcja pędzi ,,na złamanie karku".

Ten, kto czytał wcześniejsze książki autorki wie, że znajdzie tu czysty kryminał, napisany z klasą, z rozbudowanym tłem obyczajowym, gdzie poznamy nie tylko życie ofiary, ale też codzienne problemy naszych policjantów.

W tej części skupimy się bardziej na relacji Mali z jednym z kolegów, ale i sam Kostek będzie miał wiele zgryzot.

A tu jeszcze trzeba znaleźć mordercę, który chociaż pozostawia ślady- jest ciągle nieuchwytny.

Będzie sporo główkowania, a finał Was zaskoczy.

I niestety znowu będzie miała rację prawda stara jak świat, że dla pieniędzy ludzie są w stanie zrobić naprawdę wszystko.

Jeżeli więc lubicie płynną, niebanalną i przede wszystkim dobrą myślową zabawę oraz szukanie tropów tam, gdzie ich nie ma, to zapraszam do czytania.

Ja polecam!!!

Wracają rozwiązywać tajemnicze śledztwa Aspirant Konstanty Nakański i podkomisarz Mariola Konieczna. W nowej powieści lubiany za charakter i spryt umysłu Konstanty Nakański jest po awansie i zostaje nadkomisarzem co tylko bardziej motywuje do jeszcze większej pracy. Mamy zbrodnie, tajemnice i błyskawiczną fabułę... która tylko zachęca do czytania. Od początku mamy szereg tajemnic, dynamiczną fabułę i ciekawych bohaterów. Seria nie wymaga, żeby zaczynać od pierwszego tomu.

Najnowsza książka Hanny Greń okazuje świetnym kunsztem dla miłośników sensacji, śledztwo, które jest prowadzone jest strzelaniem na oślep. Co zrobić, gdy pojawiają się kolejne ofiary i ciężko je połączyć razem. Kilka zbrodni, jedna okolica, ale każda zbrodnia to inna Modus operandi. Nic nie pasuje ani miejsce, ani czas.

Góra naciska, żeby śledztwo zostało rozwiązane. Nadkomisarz Konstanty Nakański jest wezwany do morderstwa rolnika, metoda zabójstwa zostawia wiele do życzenia.

Kolejne zbrodnie są równie zaskakujące i szokujące, im dalej w las, tym ciemniej…

Hanna Greń ma talent w rozwijaniu napięcia, od początku książki mamy kilka tropów śledztwa, jest tajemniczo i sensacyjnie. Śledczy są charyzmatyczni i z różnymi stosunkami wobec siebie, co często urozmaica książkę o poczucie humoru.

Kryminał osadzony w polskiej realności, zobaczymy śledczych jak prawdziwych ludzi, problemami i z uczuciami.  

Czy te morderstwa to sprawa jednego mordercy?

Czy te zdarzenia to przypadek w czasie, które nie mają ze sobą nic wspólnego?

Seryjny morderca, który jest nieletni?

Bardzo fajna książka. Porwała mnie fabuła, polecam!

"Sam w dolinie" to trzecia część serii Śmiertelne wyliczanki Hanny Greń, której akcja rozgrywa się w Bielsku-Białej i okolicach.

Akcja powieści początkowo rozwijała się dość powoli. Jest to z jednej strony uzasadnione fabułą – wtedy zostaje zamordowany Szymon Kliś, a policja nie ma żadnych tropów. Z drugiej strony takie powolne wprowadzenie daje możliwość poznania bliżej bohaterów kryminału. Czytelnik pozna tu ich sytuację osobistą, charakter pracy oraz relacje, jakie tworzą między sobą. To bardzo pomocne, jeżeli ktoś dopiero zaczyna przygodę z tą serią.

Taka sytuacja nie trwa jednak długo. Akcja rozpędza się na tyle, że trudno odłożyć tę książkę. Hanna Greń podsuwa różne tropy, myli czytelnika i na koniec zaskakuje zakończeniem. Przy tym fabuła jest spójna i logiczna. Śledztwo opiera się na pracy śledczych: poszukiwaniu tropów, rozmowach ze świadkami i pracy koncepcyjnej.

Nawet jeżeli czytelnik nie zna poprzednich tomów serii, nie powinien mieć problemów z odbiorem kryminału.

Styl Hanny Greń jest niepowtarzalny – książki Autorki czytam zawsze z przyjemnością. Podobnie było tym razem. Czytelnik nie zetknie się w książce z wulgaryzmami czy brutalnymi opisami. Autorka nie przykuwa uwagi odbiorcy sztucznymi czy wymuszonymi zabiegami, ale sprawnie i spójnie poprowadzoną akcją. Nie traci na tym poczucie humoru, które jest obecne na każdym etapie powieści.

Czytając tę książkę nie spotkacie się z przesadą czy brakiem naturalności. To kryminał osadzony w polskich realiach z bohaterami, którzy nie są oderwani od rzeczywistości. Ich język, system pracy oraz relacje – to wszystko dawało wrażenie bardzo wiarygodnych oraz popartych sporą wiedzą na temat pracy policji. A samo śledztwo daje niejeden powód do refleksji.