Kwiat Peruna (barwione brzegi)

Takim lekkim utrudnieniem w tej książce jest język w którym została napisana. Typowo słowiański, który dodaje uroku lekturze, ale jednak lekko zwalniało moje czytanie. Po za tym cała historia bardzo wciąga, choć zdziwił mnie tutaj dodatek erotyzmu. Słowa jakie mi się z nią kojarzą, to wolność cielesna, ale nie było to jakoś gorszące, tylko bardziej ukazujące styl życia postaci w niej występujących. Zaciekawiło mnie tutaj stwierdzenie, że osoba o dwukolorowych oczach ma pewien dar oznaczający lawirowanie między światem żywych i tych drugich. To, co o tym myślę, by się potwierdzało, dlatego z większym zainteresowaniem czytałam również o ziołach jakie się stosuje na różne schorzenia oraz klątwie, której mogą zapobiec. W tym wypadku chcę podkreślić, że autor ma sporą wiedzę w tym temacie, gdyż znaczenie ziół oddał w magiczne ręce, co w większości mogło być prawdą jeśli wierzyć właśnie przekonaniom Słowian. Świat z tej książki jest bardzo magiczny, ale nie tylko pod kontem fantazji, ale i tego jak podstępem niektórzy potrafią pomagać innym, bądź wykorzystywać swoją moc w świetle obecnego humoru. Lasu tutaj strzegł strażnik i miał zabawne podejście do osoby ludzkiej, gdyż w oczekiwaniu na przybyszów miał wpuszczać tylko tych, którzy szli przez niego jak ich natura stworzyła. A szli do lasu po niezbędne zioła, czyli będąc w ostateczności, gdyż inaczej działanie klątwy by ich wykończyło i taką ostatecznością było też pokazanie się bez niczego, bez ubrań, gdyż wiadomo, że bez własnego pozwolenia, nikt by się na to nie zdobył. Tutaj każda rzecz mając jakąś moc sprawczą mogła być wymieniona na równi ze swoim działaniem. Nie było korzyści za darmo, coś zawsze kosztem czegoś. Grano też na naszych uczuciach, gdyż nie zawsze ten, co w potrzebie miał ofiarowaną pomoc. W tle gdzieś płakało dziecko Nawoi, tu groziła śmierć, postacie ze strachu się od siebie odwracały, a noce bywały upojne, choć za dnia towarzyszka zabaw znikała:-) Nie da się zatem znudzić tą historią, gdyż jesteśmy bombardowani różnego kalibru emocjami. Jest to historia jednotomowa, wydana z pięknie barwionymi brzegami ukazującymi wydarzenia jakie miały miejsce. Zdecydowanie warto ją mieć w swojej kolekcji:-)

„Kwiat Peruna” napisany jest w formie opowiadań, spajających się z gracją z główną osią fabularną. Łączy w sobie slavic fantasy z poezją (ale jest to ułamek całości) w stylu Leśmianowsko-Mickiewiczowskim.

I pozwolę sobie już na wstępie napisać, że to jedna z najlepiej napisanych książek, jakie przeczytałem w ostatnich latach. Pierwsze co rzuca się w oczy to stylistyka wprawionego pisarza (rzadko, który debiutant może pochwalić się takim warsztatem). Widać w tym kunszt i pasję od pierwszych stron. Opowieści napisane są w dobrym, przemyślanym tempie: akcja stopniowo narasta, a jakbym miał pokusić się o zobrazowanie tego, abyście poczuli to, spróbujcie wyobrazić sobie, że leżycie na łonie natury, ciepły wiaterek gładzi Wasze lico, ptaszki śpiewają, z czasem niebo przykrywają płaczące chmury, a po kolejnych paru chwilach, gdy już nadeszła burza musicie uciekać, bo jakiś latawiec czy inne licho zaczyna Was gonić. Wracacie do bezpiecznego domu, a gdy się na zewnątrz rozjaśnia, powtarzacie czynności, bo nie sposób odmówić takiej słonecznej pogodzie.

Nigdy nie byłem wylewny, jeśli chodzi o dzielenie się fabułą, bo wolę, aby tę chłonął czytelnik, dlatego nakreślę podstawowe informacje: bohaterem jest Snowid, syn rusałki i człowieka, który jako światowid (potrafi kroczyć po granicy światów) wędruje u boku [Adres usunięty]. tajemniczej Pężyrki i wiernej klaczy, Żgajki, pomagając napotkanym ludziom w wielu kwestiach (zdejmowanie klątw, likwidowanie zagrożeń w postaci bestii, czy demonów i wiele innych, nawet zdałoby się zwyczajnych problemów). Główną osią łączącą wszystkie przygody Snowida jest próba odnalezienia matki, Nawoi, która aby go chronić oddała go w ręce Wiły. I kto wie co go czeka na końcu drogi? Może pozna również swoje przeznaczenie, które utkały dla niego Rodzanice, gdy był dzieciątkiem?

Z nieco innej beczki, pozwolę sobie zauważyć, że niektórzy bookstagramerzy próbują zareklamować/wypromować (tak myślę) tytuł porównaniem Snowida do Geralta i niby super, chwytliwe i w ogóle, nawet rozumiem, ale to pójście na skróty, prosta zagrywka, która ujmuje autorowi - stawia jego Snowida w miejsce taniej podróbki, czy kalki. Krzywdzące już na wstępie, nie uważacie?

Zwłaszcza, że Snowid to ZUPEŁNIE inna persona i nic z wiedźminem go nie łączy, prócz tego, iż obie postacie są świetnie napisane i zmagają się z różnorakimi potworami (ale to chyba problem, z którym zmierzyć się muszą bohaterowie wielu wykreowanych światów fantasy, co nie?). Snowid to postać zdecydowanie inaczej radząca sobie z przeciwnościami losu, ma inne nastawienie i motywację, nie wspominając o osobowości. Jego metody zwalczania potworów również są odmienne - bliżej mu do bycia męskim odpowiednikiem wiedźmy (guślarz-zaklinacz, niekiedy uznałbym go za kogoś w rodzaju egzorcysty) niż do wprawnego wojownika.

Reasumując, opis książki „Oto opowieść, w której drzemie słowiański duch.” nie jest ani kłamstwem, ani tanim chwytem reklamowym, tutaj słowiańskość wylewa się z każdej kartki (i wcale nie czuje się natłoku informacji, wręcz przeciwnie). I jeśli chociażby szukacie tylko tego to wiecie już co dodać do swojej kolekcji.

„Kwiat Peruna” to olbrzymia książka i nie chodzi mi o ilość stron, a włożony w nią ogrom pracy (research jest na mistrzowskim poziomie) i serca. To niezwykła podróż dla czytelnika pod wieloma względami, jest tu wszystko co być powinno: ciekawe historie, postacie z krwi i kości, tajemniczy świat, bogaty bestiariusz, różnorodność gatunkowa, baśniowy i mroczny klimat, w wielu miejscach stylizowana mowa (dzięki której czuć lekkość podczas czytania i mimowolnie pojawia się uśmiech na twarzy) przez co świat przedstawiony jest niemalże namacalny. A przede wszystkim czuje się ogromny niedosyt, bo chciałoby się więcej!

Bardzo udany debiut, żeby nie powiedzieć wybitny. Warto dać szansę tej słowiańskiej baśni. I następnym książkom (bo mam nadzieję, że to nie koniec, a dopiero początek) tego autora.

Nadmienię jeszcze fakt, że z fantastyką byłem na wojennej ścieżce od wielu lat. Tak jak pokochałem poczynania Pottera jako młokos, tak po sięgnięciu kolejnej i kolejnej książki moja miłość do tego gatunku stopniowo malała, aż do takiego stopnia, że byłem pewny, iż umarła. Być może było to spowodowane złym wyborem książek, gdzieniegdzie było światełko tunelu, ale to przy „Kwiecie Peruna” motyl, czy dwa odżyły w moim brzuchu. Więc, jeżeli ktoś miał podobnie to książka Roberta Sochy może być takim remedium albo po prostu świetnym wprowadzeniem, jeżeli fantastyka jest Wam obca.

PS. Przeczytałem ją w 2 dni, a nie zdarza mi się to często (prawie w ogóle). Chłonąłem strony niczym gąbka. To chyba też o czymś świadczy. Książka bliska ideałowi.

„Kwiat Peruna” Roberta Sochy to powieść, która nie tyle wciąga czytelnika w fabułę, co w całe uniwersum przesycone słowiańską wyobraźnią, pachnące dymem ziołowych kadzideł i wilgocią mokradeł. Jest to historia opowiedziana z cierpliwością kogoś, kto długo wędrował przez knieje i przysłuchiwał się wiejskim opowieściom o południcach i potrafi te opowieści przekuć w literaturę. Czuję, że okres letni szczególnie pozytywnie mnie nastraja, aby poznać takie opowieści. Czułam się, jakbym poruszała się po lesie, czułam jego zapach, rozglądałam się za leszym, unikając zagrożeń, które mogły mnie w nim spotkać. Nie byłam Czerwonym Kapturkiem, a wilk nie był zagrożeniem, które na mnie czyhało. Towarzyszyłam w podróży niecodziennemu i niezwykle ciekawemu młodzieńcowi. Snowid zyskał moją sympatię bardzo szybko, w końcu potrafił niesamowite rzeczy. Nie można się z nim nudzić, to jest pewne.

Głównym bohaterem książki autorstwa Roberta Sochy pod tytułem „Kwiat Peruna” jest Snowid, młodzieniec, którego los naznaczony został jeszcze przed narodzinami. Jego matka była rusałką, miała na imię Nawoja, uciekła przed czymś mrocznym i niepojętym, porzucając go, by chronić zarówno siebie, jak i jego. Snowid nie jest do końca ani człowiekiem, ani tym bardziej duchem. Wychowany pod okiem wili, został wyszkolony w znajomości ziół, zaklęć i sztuki wyczuwania obecności demonów. Z taką wiedzą wyrósł na „światowida”, czyli człowieka stojącego na pograniczu światów. Nie jest sam, podróżują z nim p przyjaciele. Mojmira, czarownica o bystrym języku i tajemniczym spojrzeniu. Radociech, wędrowny śpiewak, którego pieśni łagodzą gniew bogów i ludzi, a także Pężyrka i Żgajka, o których zapomnieć nie można.

„Kwiat Peruna” to kopalnia słowiańskich legend, wierzeń i pieśni. Autor zaskoczył mnie narracją doskonale oddającą klimat opowieści. Przyznam, że na początku trudno było mi się w nią wczuć, a wszystko dlatego ponieważ język bywa wymagający, archaiczny. Najbardziej uderzające w tej książce jest to, jak autor splata główny wątek poszukiwania matki z dziesiątkami małych historii: Snowid zatrzymuje się w chacie, gdzie nocą skrzypią kroki martwej południcy; w innej wiosce musi pomóc rolnikom, których pola spustoszyły zmory, w jeszcze innym miejscu spotyka topielicę, która tęskni za dawnym życiem i grozi wciągnięciem kolejnej ofiary w odmęty. Każde z tych spotkań jest osobną, pełną grozy i melancholii opowieścią, a wszystkie razem budują tło dla jego wędrówki. Jego walka nie opiera się na stalowych mieczach, lecz na słowie, ziołach i próbie zrozumienia istot, które spotyka. Demony nie są jedynie „przeszkodą do pokonania”, ale są pełnoprawnymi mieszkańcami świata, z własną pamięcią i uczuciami. Na szczególną uwagę zasługuje język powieści. Nie jest to prosta narracja współczesna, do jakiej przywykliśmy. Robert Socha stylizuje dialogi i opisy na archaiczne, dzięki temu czuła się, jakby naprawdę uczestniczyła w pradawnej opowieści. Opisy przyrody były niemal namacalne, nadają całości poetyckiego charakteru. „Kwiat Peruna” to opowieść, która jak na debiut, robi ogromne wrażenie. Autor przekazuje tę historię w sposób wyrazisty, barwny i angażujący. Do tego nie mogę nie wspomnieć o przepięknym wydaniu z barwionymi brzegami i zaprojektowaną okładką, po prostu perełka na półce każdego miłośnika nie tylko mitologii słowiańskiej, ale także książek. Robert Socha nie pozwolił mi zapomnieć, że świat Snowida jest równie piękny, co okrutny. Las pachnie żywicą, ale i kusi przepaścią między drzewami. Mgły nad mokradłami niosą wilgoć, lecz i zwodzą kroki podróżnych. Zioła mogą uleczyć albo zabić. Sam bohater często zdaje się rozdarty, chociaż świadomy, że im więcej wie o duchach i bogach, tym mniej ma pewności co do własnego miejsca w tym świecie.