Harry Potter i Komnata Tajemnic

Czasami zdarza się, że jedna, nawet bardzo krótka, pozornie nic nieznacząca sytuacja, która sprawi, że w przeciągu kilku sekund wrócę myślami do lat dzieciństwa. Z olbrzymią nostalgią przypomnę sobie sytuację, o której nie myślałam od lat. Nie jestem w stanie wytłumaczyć, skąd to wspomnienie bierze się akurat teraz, skąd to skojarzenie. Nie jestem też w stanie wyjaśnić, dlaczego akurat tę część mojego życia sobie przypomniałam. Ona się po prostu pojawia i często po kilkunastu latach otwiera mi oczy na moje obecne życie. Z całą swoją potęgą zmusza mnie, bym myślała, bym rozważała i podejmowała decyzje. Zdarza się się Wam podobna sytuacja?

Trwają wakacje, których Harry Potter nienawidzi. Chłopiec nie jest jak inne dzieci – posiada magiczne moce i uczęszcza do szkoły, która uczy magii. Między innymi dlatego Harry nie cierpi wakacji. Musi spędzać je u swojego wujostwa, gdzie nim pomiatają i ostatnie o czym może marzyć to miłość. Młody czarodziej w szkole znalazł sobie lojalnych przyjaciół, jednak mijają tygodnie, a oni nie dają o sobie znać. Harry jest bardzo zawiedziony i znużony tą sytuacją. Lecz pewnego dnia gdy otwiera drzwi swojego pokoju, spotyka Zgredka – skrzata domowego. Od tego momentu jego przygoda rozpoczyna się na nowo. Co tym razem spotka Harry'ego w szkole? Czemu jego przyjaciele nie odzywali się? Czy chłopiec na pewno jest bezpieczny?

Nie wiem, czy jest sens po raz nie wiadomo który tłumaczyć Wam moją miłość do tej serii. Większość z Was pewnie już zna tę historię tak bardzo podobną do wszystkich innych, a by zaczerpnąć coś z tej recenzji, wystarczy Wam wiedzieć, że "Harry Potter" jest najbardziej sentymentalną opowieścią dla mnie i przez około piętnaście lat towarzyszy mi bez przerwy. Nie zmienia to faktu, że już dawno nie odświeżałam sobie tych pasjonujących książek i planuję do końca tego roku po raz kolejny zapoznać się ze wszystkimi. A na dzisiaj przygotowałam Wam swoją opinię o "Komnacie Tajemnic".

Trzeba zacząć tradycyjnie, czyli napisać hymn pochwalny nad stylem autorki. Mijają lata i to wiele, a ja nadal tak samo się zachwycam nad językiem, którego używa Rowling. Zdaję sobie sprawę, że wiele zawdzięczamy genialnemu tłumaczeniu. Ale te wszystkie nowe słowa, odpowiednia doza opisów poprzeplatana naturalnymi dialogami o wydźwięku poważnym, ale również zabawnym urzekają mnie. Jest to snucie pasjonującej historii, pełnej przygód i pasji, ale w sposób na tyle wolny, że powoli przywiązujemy się do bohaterów, uniwersum i całej otoczki. Czasami się zastanawiam, czy to właśnie nie ten styl sprawił, że tyle ludzi zakochało się w opowieści o przygodach małego czarodzieja.

Muszę przyznać, że tym razem pod względem fabuły trochę się nudziłam. Jednak nie odbierzcie tego jako wady, ponieważ w swoim czasie czytałam tę książkę tak często, że nie można było się spodziewać, że odkryję drugie dno. Ważne jest, że kilka pierwszy razy mnie urzekło i nadal mam wspomnienie jak siedzę wieczorem w swoim łóżku i zapominając o całym świecie, wchodzę do Komnaty Tajemnic w Hogwarcie. Ta powieść jest tak pełna emocji, że nie da się tak po prostu odłożyć jej na później, czy na półkę. Trzeba czytać dalej i nie poddawać się, bo Harry i jego przyjaciele nigdy nie odpuszczają. Brną przed siebie, by walczyć o dobro. Tym bardziej że gdy czyta się, znając dalsze losy bohaterów, to można zauważyć wiele ciekawostek, ukrytych znaczeń, które umykały po raz pierwszy. Cały cykl jest jedną, wielką łamigłówką, która po woli odkrywa kurtynę tajemnicy.

Kolejnym aspektem, który doceniam zawsze i wszędzie, a tutaj to w szczególności, jest niesamowita kreacja bohaterów. Jest ich tak wielu, a zarazem żaden nie jest zwykłą papierkową postacią, tylko wyrazistą osobowością mającą własną historię i przyszłość, która intryguje i zastanawia. Czasami mam ochotę zadać pytanie: jak to zrobiłaś Rowling? Przecież to jest jak w życiu. Tym razem chciałam zwrócić szczególną uwagę na profesor McGonagall. Zawsze fascynowało mnie w niej to nietypowe połączenie cech – surowości z ciepłem, czułością i zrozumieniem. Wiedziała, kiedy nie dawać taryfy ulgowej i wymagać. Ale zarazem idealnie wyczuwała momenty, gdzie jej przyjaciele i uczniowie potrzebowali wsparcia i pomocy. Nigdy się nie wahała, by jej udzielić. Wyjątkowo ważną postacią jest też oczywiście przekochany Hagrid. Większość z Was pewnie doskonale wie, o czym mówię. Mam ochotę powiedzieć potocznym językiem, że to prosty chłop, ale przepełniony od góry do dołu miłością i lojalnością. Nie można też zapomnieć o jego ciekawej historii.

"Harry Potter" może i ma dość schematyczną fabułę pod względem głównej osi, czyli walki dobra ze złem, ale to nie zmienia faktu, że tak mocno go doceniam. Tym bardziej że to jest tylko główna oś, a jest tak dużo wątków pobocznych, że często ona ginie i to inne aspekty wysuwają się na przód, by ukazać, co w życiu jest ważne. Jestem bardzo szczęśliwa, że postanowiłam sobie przypomnieć książkową wersję tej opowieści. A jeszcze bardziej szczęśliwa, że jako już dorosła osoba nadal mnie zachwyca.

Po kolejną książkę z serii przygód młodego czarodzieja sięgnąłem z dużym zainteresowaniem i nadzieją, że znajdę w niej następną porcję fantastycznych przygód i ciekawie napisanych opowieści. Joanne Kathleen Rowling po raz kolejny nie zawiodła wiernych czytelników. “Harry Potter i Komnata Tajemnic” stanowi wciągająca powieść, której nie sposób odłożyć na bok w trakcie czytania!

Warto na początek wspomnieć o równie popularnej i udanej ekranizacji książki. Daniel Radcliffe, Rupert Grint oraz Emma Watson to już nieodłączne postacie, z którymi spotykamy się w kinie. Etykiety młodych czarodziejów przylgnęły do nich na stałe, przez co trudno wyobrazić sobie innych aktorów wcielających się w postacie Harry’ego, Rona i Hermiony. Chris Columbus potrafi wyprodukować świetnie oddający klimat książki film, który stanowi ciekawy dodatek do czytanej lektury.

Wracając jednak do treści drugiej części przygód, Harry z utęsknieniem wyczekuje powrotu do szkoły. Powoli przygotowuje się na rozpoczęcie nowego roku szkolnego w Szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie, jednak wciąż zmuszony jest na przymusowy pobyt w domu Dursley’ów. “Rodzina” chłopca traktuje go w najgorszy z możliwych sposobów i jasno daje do zrozumienia, że nie jest mile widzianym gościem. Niespodziewanie w pokoju bohatera pojawia się Zgredek. Mały, śmieszny i niesłychanie przestraszony skrzat domowy uciekł (oczywiście tylko na chwilę!) z domu swojego pana, aby ustrzec Harry’ego przed niebezpieczeństwem, które czeka na niego w szkole.

Tylko czy naprawdę ktoś wierzy w to, że pozostałby ON z własnej woli w domu wujostwa na dłużej niż wakacje? Na pewno nie ja, dlatego nie zdziwiłem się, kiedy chłopiec stanowczo zaprzeczył i odmówił pomocy. Skrzat jednak próbował dopiąć swego i uziemić go na Privet Drive. Zapomniał tylko, że kto jak to, ale Harry Potter ma wiernie oddanych mu przyjaciół, a szczególnie jednego. Ron Weasley bez wahania pomógł wydostać się bohaterowi z domu, i tak z bardzo widowiskowymi efektami dostali się do Hogwartu. Nie jest to jednak koniec przygód, a dopiero początek i mały wstęp do tego, co dzieje się dalej! W szkole rzeczywiście nie jest bezpiecznie. Krążą pogłoski o tym, że Dziedzic Slytherina powrócił, a podejrzenie pada na Draco Malfoy’a, którego cała rodzina ma powiązania z Czarnym Panem. Harry wraz z przyjaciółmi postanawia odkryć prawdę, chociaż nie wie, jak bardzo sam zostanie w to wplątany. Na dodatek dziwnie zachowująca się Ginny Weasley, czyli młodsza siostra Rona, okazuje się być kluczową postacią w poszukiwaniach. Przyjaciele nie wiedzą jednak tego do momentu, kiedy może już być za późno…

Co jednak z Komnatą Tajemnic? Czym jest i co strasznego kryje się za jej wrotami? Pierwszym pytaniem, które powinniśmy sobie mimo wszystko zadać jest to, gdzie w ogóle się znajduje! Czyżby w Hogwarcie? Z tymi zagadkowymi kwestiami Joanne Kathleen Rowling zmaga się na kolejnych stronach książki i splata różne wątki w taki sposób, że na końcu wszystko zostaje w jasny i klarowny sposób wytłumaczone. Nic nie dzieje się przypadkiem, a powrót Lorda Voldemorta w kolejnej części “Harry Potter i Komnata Tajemnic” zbliża się wielkimi krokami...

Super, super i jeszcze raz super! Książka trzyma w napięciu do ostatnich stron. Sceny w lochach mistrzowskie!

Drugie spotkanie z Harrym, który spędza nudne wakacje u Dursleyów. Nie dostaje żadnych listów od przyjaciół i nie może doczekać się powrotu do szkoły.

U wujostwa w pokoju Pottera zjawia się nieoczekiwany gość. Zgredek stara się ostrzec młodego czarodzieja przed powrotem do Hogwardu. Lecz Harry szkołę traktuje jak dom i mimo starań skrzata ma zamiar tam wrócić.

W Szkole Magii I Czarodziejstwa dochodzi do strasznych wydarzeń. A wszystko za sprawą otwarcia Komnaty Tajemnic.

Drugi tom jest równie fascynujący jak pierwszy. W tej części poznamy dokładniej Giny, która zaczyna się uczyć w Hogwarcie. Harry, Ron i Hermiona jak zawsze pakują się w kłopoty. Pojawia się również nowy nauczyciel od czarnej magii, który średnio sobie ze wszystkim radzi.

Książkę czyta się równie szybko jak pierwszą część. Wciąga na tyle, że ciężko mi było się od niej oderwać.

Jeśli jesteś ciekaw, w jakie kłopoty wpakował się Harry?

Co z tym wszystkim ma wspólnego Malfoy?

Gdzie ukryta jest Komnata Tajemnic?

I kto ją otworzył?

Gorąco zapraszam do sięgnięcia po całą tą serię.

TAJEMNICA ZAMKU HOGWART

Ten rok w Hogwarcie nie zaczął się pomyślnie dla Harry'ego i Rona. Poprzez dziwny zbieg okoliczności, nie mogą przedostać się przez peron 9 i ¾, aby przenieść się na magiczną stronę stacji kolejowej, z której wyrusza czerwona lokomotywa, wioząca uczniów do zamku Hogwart. Wspólnie decydują się więc na podróż latającym samochodem pana Weasleya. Niestety, podróż ta, choć zakończona sukcesem, jest także najprawdopodobniej ostatnią w „życiu” starego, turkusowego Forga Anglii. W wyniku pewnej „stłuczki” zostaje poszkodowana również różdżka Rona.

Na szczęście, Harry i Ron nie zostają wyrzuceni ze szkoły, jednak parę razy prawie tego żałują, gdy odbywają lekcje obrony przed czarną magią z nowym profesorem, Gilderoyem Lockhartem. To człowiek o wielkim ego i, jak się zdaje, zerowych umiejętnościach. Harry nie raz stanie się obiektem jego napastliwego doradzania, jak zostać „prawdziwą gwiazdą”. Jakby tego było mało, Harry zaczyna słyszeć dziwny głos, którego nie słyszy nikt inny. Co kryje w sobie tajemniczy dziennik Toma Riddle'a? I czy Hagrid naprawdę jest tym za kogo się podaje? A kim jest Harry – czy na pewno Gryfonem z krwi i kości? Dlaczego Ginny jest tak tajemnicza? I co ma z tym wszystkim wspólnego pewien strasznie brzydki skrzat domowy, Zgredek?

Przeczytana po raz kolejny „Komnata Tajemnic” przypomniała mi o tym, co naprawdę liczy się w życiu i o co tak naprawdę należy zabiegać. Nie jest to sława, dla której chciwy i narcystyczny Lockhart zrobi wszystko. Nie jest to też zemsta, o którą tak zabiega Tom Riddle, czy Draco Malfoy. To wartości, takie jak przyjaźń i wierność ideałom, którym hołdują Harry i jego przyjaciele – Ron, Hermiona, ale także Ginny i bliźniacy Weasleyowie. O to właśnie należy walczyć w życiu, ponieważ: […] to nasze wybory ukazują, kim naprawdę jesteśmy, o wiele bardziej niż nasze zdolności.”

Znowu wciągnęłam się bez reszty w lekturze książki, tak jak za pierwszym razem. J. K. Rowling ma ten dar, że umie zaciekawić czytelnika swoją opowieścią tak bardzo, że nie będzie w stanie oderwać się od lektury, nie chcąc ani na moment utracić tej magii, która sączy się ze stronic „Harry'ego Pottera i Komnaty Tajemnic”. Tę opowieść się pochłania, prawie tak samo, jak ona pochłania nas samych. Zupełnie jak czarny dziennik Riddle'a wciąga nas w swoje sidła i nie chce wypuścić. Ale spokojnie, akurat to usidlenie to sama przyjemność.

[Adres usunięty]

Seria o Harry'm Potterze, wydana kilka lat temu, do dziś cieszy się niegasnącą sławą i przepełnia miłością do magii i czarodziejstwa miłośników na całym świecie. Nic w tym dziwnego biorąc pod uwagę nie tylko dobrze napisaną historię, ale i styl autorki, która spisała się na medal tworząc w swoim cyklu ponadczasowe przesłania o miłości i przyjaźni.

Drugi tom, czyli "Komnata tajemnic" to czysta kontynuacja wydarzeń z pierwszego tomu. Wciąż młody główny bohater spędza wakacje w domu wujostwa za którym niekoniecznie przepada i z utęsknieniem wypatruje powrotu do Hogwartu. Dzień urodzin spędza zamknięty w malutkim pokoju, zapomniany i porzucony przez wątpliwą rodzinę na rzecz zaproszonych gości. Jednak pojawia się ktoś, kto odmienia wszystko - Zgredek, domowy skrzat. Niestety nie przynosi ze sobą dobrych wieści. Jednak czy może pojawić się cokolwiek, co przeszkodzi Harry'emu w powrocie do szkoły Magii i Czarodziejstwa?

Zgredek to fenomen całej serii i zdecydowanie jedna z moich ukochanych postaci. Intrygujący, niebanalny, mający wiele do powiedzenia domowy skrzat umilał mi czas raz za razem rzucając Harry'emu pod nogi same problemy, by ten nie mógł dotrzeć do bram Hogwartu. Jednak spotkał godnego sobie przeciwnika, młodego czarodzieja który absolutnie nie boi się wyzwań i z determinacją - mając przy sobie najlepszych przyjaciół - uparcie dąży do celu. Za to właśnie pokochałam serię autorki: za jej prawdomówność wobec wszystkich postaci. Każda z kreacji wyróżniała się na tle pozostałych, została obdarzona innym bagażem cech oraz doświadczeń dzięki czemu otrzymałam bogaty kalejdoskop osobowości. Obok tytułowego bohatera po raz kolejny stanęli Ron i Hermiona utożsamiający najpiękniejszą definicją przyjaźni i inni, mniej lub bardziej znaczący w fabule, bez których całość nie byłaby taka sama.

Drugi tom serii to także zwiększona dawka przygód, nieoczekiwanych zwrotów akcji i intryg, na które natkną się bohaterowie. Ich zdaniem po raz kolejny będzie walka z ciemną stroną, która przypomina w pewnym sensie disney'owską wersję walki dobra ze złem, ale tutaj samo zło nie jest tak łatwe do rozgryzienia. Przemawia to na korzyść doświadczenia autorki, która doskonale wie jak zaskoczyć czytelnika nieoczekiwanym ruchem wybranego bohatera i jednocześnie rozwiać wszystkie nasze dotychczasowe przypuszczenia. Jednak to nie nie jedyny atut tej historii: poza mnogością wątków, pędzącą akcją i bardzo prostym stylem (pamiętajcie, że pierwotnie była to powieść dla młodzieży) w tej historii można znaleźć wiele ponadczasowych nawiązań do poszukiwania własnej drogi w życiu oraz odkrywania swojej prawdziwej natury.

J.K. Rowling stworzyła historię pierwotnie kierowaną do młodego czytelnika, jednak z czasem okazało się, że seria o Harry'm Potterze jest idealną propozycją dla każdego, bez względu na wiek. Mogą to potwierdzić ponadczasowe prawdy kryjące się w fabule, fantastycznie wykreowani bohaterowie czy choćby historia: intrygująca i wciągająca na całego, obok której absolutnie nie można przejść obojętnie. Żałuję, że tak długo zwlekałam z rozpoczęciem przygody z całą serią, ale jednocześnie cieszę się, że kolejne tomy dopiero przede mną. Już dziś wiem, że na pewno nie jeden raz wrócę do lektury o młodym czarodzieju.

Ważna myśl:

Dlaczego nauczyciele nie biorą się do roboty, kiedy uczniowie zostają zamurowani. Tylko jeden mały chłopiec z grupką przyjaciół?!

Na to pytanie chyba nikt nie zna odpowiedzi.

Harry Potter tym razem zmierzy się ze złem (wielkim wężem), które chce pozabijać wszystkich pół czarodziejów- pół mugoli. Oczywiście zostaje posadzony, że to ON i tak dalej...

Powieść jest o wiele lepsza, nie zamierzałam jej czytać, no ale jak ma się czas ;)

Oliver Wood górą!!! Dobro górą~!!! Harry Potter nas uratował!!

Końcówka beznadziejna. Wszystko się działo w jednym zdaniu. Film był bardziej ekscytujący. Choć mogę polecić!