Tam, gdzie kwitną niezapominajki

„Niektóre wspomnienia mają zapach. Jej pachniały niezapominajkami i deszczem.”

. „Czasem trzeba wrócić, żeby naprawdę pójść dalej.”

„Nie mówił wiele, ale w jego milczeniu było więcej czułości niż w niejednym wyznaniu.”

„Dom nie zawsze jest miejscem. Czasem to człowiek.”

„Nie da się zapomnieć kogoś, kto nauczył cię, jak kochać.”

Julia wiedzie spokojne, choć pozbawione głębszych wrażeń życie w dużym mieście skupiając się na karierze zawodowej.

Niestety wszystko zmienia śmierć ukochanej cioci dziewczyny. Hanna była dla Julki niczym druga mama, zaś jej stary dom jest aż po dach wypełniony dobrymi wspomnieniami.

Tyle ,że powrót w rodzinne strony wiąże się z NIM.

Z chłopakiem, który, zawiódł zaufanie, zrezygnował z uczucia , z miłości zdolnej przenosić góry.

Przypadkowe spotkanie pełne jest napięcia i niewypowiedzianych pytań, żalu i wzajemnej tęsknoty.

Adam jest osobą bardzo skrytą , wśród lokalnej społeczności mieszkańcy uważają go za porządnego, uczciwego człowieka. Mężczyzna opiekuje się schorowaną mamą prowadząc gospodarstwo ojca , który od zawsze był surowy i nie okazywał emocji.

Czy teraz jako dojrzalsi, bardziej doświadczeni ludzie dadzą sobie szanse na zbudowanie czegoś nowego?

To była bardzo piękna, choć bolesna historia- Adam i jego ukochana mierzą się ze swoimi traumami i uczuciami do drugiej osoby.

Ważną rolę odgrywają również ksiądz, sąsiedzi czy dom zmarłej cioci.

Tytułowe niezapominajki to nie tylko roślina, ale symbol: pamięci, przeszłości, ale i nadziei. Książka opowiada o stracie, przebaczeniu, konieczności zmierzenia się z własną historią, a także o miłości – tej niespektakularnej, cichej, ale głębokiej.

To opowieść o tym, że czasem trzeba wrócić do korzeni, by zrozumieć, kim się jest. Że niektóre rany potrzebują lat, by się zagoić – a inne może nigdy nie znikną, ale można nauczyć się z nimi żyć.

Nostalgiczna, subtelna i bardzo refleksyjna.

Serdecznie polecam 🦋🦋🦋

🐓O matko ta książka, jej klimat i główna bohaterka to było wszystko czego potrzebowałam. Poczułam się jak w domu, jakbym czytała po raz pierwszy Anię z Zielonego Wzgórza. Podobnie jak z Anią tak i z Laylą poczułam przywiązanie. Te historie mimo, że są inne to obie sprawdziły że poczułam komfort, zaczęłam na nowo doceniać swoje otoczenie i naturę. Zauważałam ćwierkanie ptaków gdy byłam na spacerze, szum traw lub nawet śmiechy osób w autobusie. Takie książki sprawiają, że odnajduje siebie na nowo, uczę się kochać. Klimat tej książki jest niewyobrażalnie mój. Nie wiem jakiej magii dodałaś do tej książki Agata but i need more. Jeśli chcecie poczuć to co ja czułam czytając tę książkę przesłuchajcie sobie piosenki „Would That I” od Hoziera (nawet teraz jej słucham).

🧺Niestety mogłabym się rozgadać na całą recenzję o klimacie ale chciałabym prze poruszyć kilka minusów tej książki, które momentami zabierały mi radość z czytania. Rhett - na samym początku był tak przepełniony nienawiścią, że ciężko czytało mi się jego perspektywę. Jako czytelnicy wiedzieliśmy, że to przez jego przeszłość ale nie wiedzieliśmy co się w niej wydarzyło. Według mnie lepiej by było gdyby czytelnik znał ją wcześniej by mógł zrozumieć (a przynajmniej spróbować zrozumieć) to co działo się w głowie głównego bohatera i dlaczego jego czyny są takie, a nie inne.

🌾Layla mój promyczek - ożeniłabym się z nią i karmiłybyśmy razem te (nieszczęsne) kury. Staje się ona jedną z moich ukochanych bohaterek. Czułam ją od samego początku, wierzyłam w jej historię, jej uczucia. Layla oficjalnie stała się moją kolejną życiową inspiracją. Już wiem, że dla niej będę wracać do tej książki.

📖Styl pisania oddawał magię tego małego miasteczka. Naprawdę muszę przeczytać resztę książek Agaty ponieważ w tej się zakochałam. Porusza ona jakieś wrażliwe struny w moim sercu przez co wspomnienie tej książki będzie bardzo długo krążyło w mojej głowie. Jestem pod ogromnym wrażeniem jak szybko przeczytałam tę książkę. Poczułam jak wyciąga mnie ona z zastoju, co nie jest łatwym zadaniem.

Kolejna książka Agaty, którą mam przyjemność recenzować i kolejna która zdecydowanie trafi do mojej topki. Osobiście uwielbiam styl pisania autorki i to jak bardzo fabuły jej książek są przemyślane i dopracowane.

W

"Niezapominajkach" nie brakowało mi zupełnie niczego. Jest to idealny przykład kompletnej książki, która jest dla każdego. Zarówno dla młodszych czytelników jak i starszych. Humor, uczucia i radość przeplatają się z bólem, stratą i walką o siebie nawzajem.

Chyba nie muszę wspominać jak wielką słabość mam do Rhetta? Taak, kolejny mąż książkowy na horyzoncie. A tak na serio. To jak na początku się zachowywał może nie było szczytem marzeń, ale miało też swoje powody, które potem zostają wyjaśnione. Jednak w momencie, w którym pogodził się i zaakceptował swoje uczucia…był cudowny.

 Relacja Layli i Rhetta zaczyna sie niepozornie, właściwie na początku chłopak nie przepada mocno za nową sąsiadką. To takie typowe grumpy x sunshine. Chociaż nie, cofam to. Nie jest ono typowe. Ponieważ nie jest to nienawiść z byle jakiego powodu, a raczej radzenie sobie z bólem i wypieranie z głowy pewnych faktów. Poprawka:to wyjątkowe grumpy x sunshine. Mimo nieprzyjemności jakie spotykają blondynkę z jego powodu, jest ona pozytywnie nastawiona do świata i nie skreśla go na samym początku.

Ich relacja jest dość burzliwa, ale koniec końców znajdują wspólny język. Jednak, gdy czytelnikowi wydaje się, że już wszystko idzie w dobrym kierunku, cóż... Po prostu przeczytajcie "Niezapominajki", a dowiecie się co mam na myśli i jaki jest finał tej historii.

Agata Gładysz ma niesamowitą zdolność przyciągania czytelnika do swojej historii. Pisze raczej prostym, przystępnym językiem, ale to sprawia, że cała powieść jest taka naturalna. Ja osobiście po raz kolejny nie mogłam się oderwać od lektury. Bohaterowie są tak dobrze wykreowani, że czytanie o nich sprawia niesamowitą radość.

Nie ma chyba odpowiednich słów, aby dobrze przekazać Wam co mam na myśli, ale to jak historie autorki wpływają na czytelnika jest niezwykłe. Tak jak już napisałam wyżej, w książkach Gładysz nie brakuje według mnie nic.

Mimo, że fabuła jej książki jest raczej dość nieskomplikowana, to w tym cały urok. Nie ma wymyślnych scen i na pokaz wyznań miłości. Są bohaterowie i ich uczucia, które pokazują sobie na własnych zasadach.

To właśnie dzięki takim książkom możemy zobaczyć jak kreuje się uczucie między dwojgiem ludzi. Przez małe gesty, które w oczach TEJ osoby są wielkie. Przez proste słowa, które są jak najpiekniejsze cytaty. Przez bliskość, czyny i słowa.

Często nie idealne, często głupie, ale ICH.

Ja poraz kolejny zostałam oczarowana, i tak jak z jednej strony pragnęłam dowiedzieć się co dzieje się dalej, to z drugiej nie chciałam kończyć tak dobrej pozycji.

Stwierdzam też, że "Tam, gdzie kwitną niezapominajki" jest najbardziej według mnie emocjonalną książką z trzech autorki. Spotykamy sie tutaj ze stratą i przeżywaną żałobą, oraz odkrywaniem siebie i własnych uczuć na nowo.

Muszę przyznać, że pod koniec wylałam całkiem sporo łez. Ze wzruszenia...i nie tylko.

Jak wspomniałam fabuła zaczyna się niepozornie, ale z czasem nabiera tempa. Co mi się podobało to to, że nie było miliona nic nieznaczących bohaterów i scen tzw. "zapychaczy". Wszyscy bohaterowie mieli swoją, od początku wyznaczoną rolę, a sceny miały sens i nadawały charakteru fabule. Został tutaj również pod koniec zastosowany ciekawy zabieg związany z tytułem, ale nie zdradzę Wam o co chodzi konkretnie bo zepsułabym całą zabawę.

Chociaż o niezapominajkach, jak i poprzednich ksiażkach Agaty mogłabym pisać godzinami, pozwolicie, że zostawie was z pewnym niedosytem i zachętą do samodzielnego poznania świata wykreowanego przez autorkę.

Ostrzegam Was, że po przeczytaniu "Tam, gdzie kwitną niezapominajki" zakochacie się w tej historii i sami zapragniecie własnego Rhetta w swoim życiu.

P.S. Dziękuję wydawnictwu za możliwość zrecenzowania tak świetnej książki!

Na początku wystawiłam tej książce średnie opinie, ale po dłuższym namyśle i ponownym przeczytaniu książki -PORA NA ZMIANĘ!

Akcja toczy się w lato, czyli aktualnie najlepszy czas na czytanie tego typu książek. Naprawdę świetnie wprowadza nas w ten ciepły nastrój, działa na naszą wyobraźnie naprawdę wyśmienicie. Czytałam dużo opinii, że czytelników bardzo denerwuję zachowanie głównego bohatera - Rhetta, jednak ja tak nie uważam. Na samym początku książka mnie już naprawdę rozbawiła tym cytatem :

(...) - Cześć... - Wyraźnie czekała, aż Rhett dokończy za nią.

Kiedy stało się jasne, że Carter nie zamierza go wyręczyć, Rhett burknął od niechcenia:

- Rhett

- Cześć Rhett! - Lyla uśmiechnęła się szerzej i wyciągnęła rękę na powitanie. - Ty musisz być... - Powiodła wzrokiem w stronę drzewa, chociażoraz opartej o niej drabiny. - Ogrodnikiem? - Uniosła brwi.

Rhett zrobił to samo. Ogrodnikiem?

Chłopak usłyszał, jak stojący obok Carter zaczął się dusić ze śmiechu, chociaż próbował to zamaskować chrząknięciem.

(...) - Ach, czy powinnam podziękować Loretcie? Czy to ona cię przysłała? - Zmarszczyła brwi i przygryzła wnętrze policzka. - Jeszcze nie ogarniam, kiedy i na co jest czas zbiorów - wymamrotała pod nosem. - Dziękuję, tak czy siak! Następnym razem będę już wiedzieć. I miło było cię poznać! Chętnie skorzystam z twoich usług w przyszłości.

Uśmiech Rhetta zbladł.

- No właśnie, bracie. Nie ma potrzeby nikogo wyręczać. - Carter puścił do niego oko i podkradł jedną z czereśni prosto z wiadra. - Lepiej zajmij się ogrodnictwem gdzie indziej.(...)"

Niby prosty cytat, ale jeśli bliżej pozna się Rhetta i Lyle, to jest naprawdę zabawne.

Co do głównych bohaterów :

Lyla - to nowoyorska pisarka, która tracąc wenę pisarską, postanowiła kupić dom na wsi. Postanawia odetchnąć od wielko miasteczkowego zgiełku, zapomnieć o dawnym życiu i zwolnić ze swoim trybem życia. Dom, który postanowiła kupić leży do przylegającej działki rodzinnego domu Rhetta. Dom, który od bardzo dawna stał opuszczony, w końcu zyskuję lokatorkę, która jest w nim absolutnie zakochana, dom, który dla głównego bohatera był czymś więcej niż tylko budynkiem - ale czym konkretnie i jakie wspomnienia się z nim wiązały, tego musicie dowiedzieć się sami czytając tą książkę :) Lyla jest również niesamowicie pozytywnie nastawiona do życia, zawsze stara się wyciągać pozytywne doświadczenia, jednak i ją również męczą swego rodzaju, małe demony przeszłości.

Rhett - gwiazda Rocka. Myślałam, że będzie to kolejny zadufany w sobie artysta, któremu sława uderzyła do głowy. Nic bardziej mylnego. Po trasie koncertowej, wraca do rodzinnego domu na wieś, by odpocząć, spędzić czas z rodziną. Myślał, że i tym razem ten okres będzie dla niego ulgą i sielanką. Jednak przyjeżdżając dowiaduję się, że ukochany dom zostaje sprzedany... To dla niego naprawdę istna tragedia. Wtedy za cel ubrał sobie bogu ducha winną Lylę i za wszelką cenę pragnie wypędzić ją z domu.

Rhett niby dorosły, jednak jego zabiegi uprzykrzania życia głównej bohaterki są naprawdę dziecinne. Jednak nie uważam, żeby to ujmowało mu uroku, wręcz przeciwnie. Daje mi to szansę zobaczyć, jak bardzo ważny jest dla niego utracony dom, jak bardzo ma ludzkie emocję i jak bardzo jest zdesperowany. Dało mi to inny obraz na tego bohatera, daję to poczuć, że zostawiając w domu swoje dziecinne wspomnienia, wewnątrz dalej jest dzieckiem. Naprawdę mnie to bardzo kupiło. Jeszcze jeden szczegół, ale równie istotny.. odkąd Rhett zobaczył Lyle, nie może wyrzucić jej ze swojej głowy mimo wielkich starań...

Co do samej książki : styl pisania jest naprawdę cudowny! Lekki, przyjemny, rozdziały są naprawdę krótkie, dzięki temu naprawdę szybko się czyta. Akcja osadzona w małym miasteczku również jest mocno wyczuwalna, co tylko nadaje temu uroku. W raz z biegiem fabuły możemy się dowiedzieć szczegółów jeśli chodzi o duże przywiązanie Rhetta do domu - to również chwyciło mnie za serce.

Podsumowując : Naprawdę polecam tą książkę młodzieży, dałabym ją z czystym sumieniem do przeczytania swojej 13-letniej siostrze i kuzynce. Akcja, styl pisania, fabuła... wszystko jest naprawdę cudowne w tej książce!

(współpraca z odyseja)

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją książki ,,Tam gdzie kwitną niezapominajki" czyli trzeciej książki Agaty Gładysz. Czytałam już od tej autorki ,,Eli i Maty" i muszę przyznać że niezapominajki o wiele bardziej mi się podobały!

Zdecydowanie czuć tutaj klimat wsi oraz lata. Widać że autorka mocno się do tego przyłożyła, a ja czytając czułam się jakbym była tam razem z bohaterami. Jest to wielki plus tej historii i świetnie wpłynęło to na cały odbiór książki.

Layla jest interesującą i urokliwą bohaterką. Bardzo zaciekawiła mnie jej przeszłość oraz życie pisarki.

Rhett przez większość książki był tajemniczy, ale na początku również irytujący, a jego zachowanie było dziecinne. Jego tajemnica z przeszłości była bardzo mocno przewidywałam i zupełnie mnie nie zaskoczyła. Jednak dzięki temu w pewnym stopniu zrozumiałam jego zachowanie. To nie zmienia faktu, że zachował się źle i Layla nie powinna mu od tak wybaczyć.

Na samym początku Rhett był mocno nie miły dla Layli i gdy nagle zmienił swe postępowanie o 180°, dziewczyna w ogóle się nawet przez chwilę nie zastanowiła o co chodzi, co moim zdaniem, jest trochę dziwne oraz świadczy o naiwność bohaterki.

Jeśli chodzi relacje głównych bohaterów to była naprawdę urocza i pełna miłości. Zabrakło mi tu tylko ciągu przyczynowego skutkowego, zwłaszcza jeśli chodzi o Rhetta. Nie widzę sensu, ani żadnej przyczyny jego zauroczenia, zwłaszcza po tym co przeszedł.

Pod względem fabuły nie mam zupełnie nic do zarzucenia. Jest perfekcyjna, energiczna oraz opowiada o miłości i stracie.

Styl pisania był przeuroczy, a niektóre cytaty mocno mną poruszyły. Dosłownie nie da się oderwać od tej książki, kiedy zaczynałam czytać nie mogłam przestać. Może to być również sprawa krótkich rozdziałów, co, w mojej opinii, jest wielkim plusem (zwłaszcza, kiedy masz zastój czytelniczy).

Od zakończenia dostałam dokładnie to, czego oczekwałam. Było wzruszające, idealnie zwięńczyło całą historię, a mi poleciało kilka łez🥹

Podsumowując jest to historia z paroma wadami, jednak i tak uważam że jest wartościowa i warta przeczytania!

Zaczytanego dnia ❤️