Niemiecki ksiądz u progu Auschwitz

Nie raz i nie dwa, podczas czytania tej książki, uroniłam łzę. Dobrze, że są tacy ludzie, jak główny bohater, którzy chcą zadbać o to, aby Auschwitz nie miało już miejsca. Chyba tak naprawdę każdy z nas powinien o to zadbać. Jednak nikt nie ma takiej śmiałości, jak ksiądz Manfred Deselaers. Pozostaje nam podziwiać takich ludzi i brać z nich przykład. Cieszę się, że takie osoby, jak Piotr Żyłka biorą się za rzeczowe napisanie takich książek, które mają ogromne szanse na przetrwanie w świadomości ludzkiej.

Wywiad prowadzony przez Piotra Żyłkę to obowiązkowa lektura dla wszystkich, których interesuje temat Holocaustu. Ksiądz Manfred mieszka w Oświęcimiu i pracuje w Centrum Dialogu i Modlitwy. Na podstawie swoich spotkań z byłymi więźniami obozu Auschwitz opowiada nam nie tylko o okrucieństwie, jakie tam miało miejsce, ale także o wierze i nadziei. Duchowny jest osobą szczerą, otwartą widać to po jego wypowiedziach, choć mówi o tematach bardzo trudnych. Pokazuje nam Rudolfa Hossa komendanta obozu z trochę innej perspektywy. Warto przeczytać, warto wyciągnąć wnioski. Rzetelna, wartościowa pozycja. Polecam !!!

To była jedna z tych książek, po przeczytaniu których byłam tak poruszona, że nie umiałam zebrać myśli w logiczną całość. W trakcie lektury niejednokrotnie czułam napływające do oczu łzy. Manfred Deselaers, niemiecki ksiądz, urodził się 10 lat po zakończeniu II wojny światowej. Jako młody człowiek nie wiedział o Holocauście, nie mówiło się o tym. Jednak jego życie poukładało się tak, że trafił do Oświęcimia, gdzie mieszka i pracuje. W rozmowie z Piotrem Żyłką opowiada o tym, jak wyglądała jego droga do kapłaństwa oraz o tym, jak wygląda jego praca. Po lekturze mam ogromną ochotę uściskać księdza Manfreda i poprosić go o to, by oprowadził mnie po Auschwitz.

Ta publikacja dała mi zupełnie inny pogląd na obóz koncentracyjny w Oświęcimiu. Nigdy nie czytałam rozmowy z osobą, która urodziła się po wojnie i oprowadza innych po tym miejscu. Teraz mogłam spojrzeć na Auschwitz z innej perspektywy.

W rozmowach Piotr Żyłka i Manfred Deselaers rozmawiają o przeszłości księdza. O tym, jak wyglądała jego droga do miejsca, w którym się znalazł. Ksiądz Manfred opowiada z wielką charyzmą. Miałam wrażenie, że znam go od lat. Bardzo przyjemnie czytało mi się jego wypowiedzi. Wyłania się z nich obraz niezwykle empatycznego, mądrego człowieka z powołaniem. Gdyby w Polsce było więcej takich osób duchownych jak on, kościoły nie byłyby puste.

Zaintrygowało mnie to, co ksiądz Manfred mówił o swojej pracy doktorskiej „Bóg a zło w świetle biografii i wypowiedzi Rudolfa Hössa komendanta Auschwitz”. Podkreślał, że to nie on wybrał ten temat, został mu on zaproponowany. Rozmowa o tej pracy naukowej pokazała mi Rudolfa Hössa z zupełnie innej perspektywy. Ksiądz Manfred pokazuje, co kierowało nim, że poszedł za Hitlerem i bez mrugnięcia okiem wykonywał jego rozkazy. I nie, nie broni go, żebyśmy się dobrze zrozumieli, ale pokazuje szerszy kontekst jego postępowania. Niezwykle cenne było dla mnie też to, co mówił na temat śmierci Maksymiliana Kolbego. Mogłam przekonać się, co znaczyła dla więźniów.

Widać ogromny szacunek, jakim ksiądz Manfred darzy miejsce, w którym pracuje, oraz ludzi, którzy przeżyli piekło obozu. Pokazuje, czego się od nich nauczył, a także co można zrobić, by pamięć o tych tragicznych wydarzeniach nie przepadła wraz ze śmiercią ostatniej ocalałej osoby. Mówi także, z jakimi problemami mierzy się w swojej pracy.

To była jedna z lepszych książek, jakie w tym roku czytałam. Skłania do refleksji. Pokazuje także nieco inne spojrzenie na Oświęcim. Po raz kolejny mogłam przeczytać świadectwa osób, które przeżyły piekło Auschwitz. Szkoda tylko, że ktoś za wschodnią granicą nie odrobił lekcji z historii i piekło zatoczyło koło...

Dla autora, który ma na ogół zamierzony cel i chciałby przeprowadzić wywiad tak, aby móc zainteresować nim czytelnika bardzo ważne jest podejście do pojętego głównego tematu oraz sposób przeprowadzenia dialogu z rozmówcą, który daje się wyczuć tak na dobrą sprawę z łatwością, gdy się dogłębnie się niej przyglądniemy, wczytując się w nią i po części możemy wyobrażać sobie, co on czuje, odpowiadając na zadane pytania.

Nie jest z reguły łatwo opisać i przedstawić historię, która pozostawiała trwałe ślady w pamięci u wielu osób, które doświadczyły przeżyć związanych z II wojną światową, które były świadkami dramatów rodzinnych w tym utraty niepotrzebnych żyć ludzkich, a dziś muszą zachować pamięć lub przemilczeć, gdyż dla nich to temat tabu.

Powstaje dużo książek na temat Auschwitz. Nie zawsze są, zrelacjonowane na tyle interesująco, a związane z tym niełatwym do przejścia miejscem, gdyż wynika to z nieznajomości tematycznej lub niepewnością przedstawienia historii, w której wydarzyły się te makabryczne zbrodnie, a tym razem jest jednak inaczej, bo ksiądz Manfred Deselaers opowiada autorowi książki o swojej codziennej pracy, dzieli się w niej refleksjami, wskazówkami, doświadczeniem, co dostrzega pozytywnego w swojej pracy, a co negatywnego, na co zwraca, szczególną uwagę przebywając tam i tym, co go martwi.

Podoba mi się w nim otwartość, szczerość, odwaga i to, że dostrzegać można w nim nie wroga, ale osobę, która chce podążać śladami za autorytetami, a przede wszystkim ufa Bogu.

Czytając historie księdza Manfreda Deselaersa spoglądamy na niego inaczej, bo chce on być świadkiem niełatwej przebytej osobistej podróży i przeżywać ją wraz z innymi osobami, które mają takie życzenie podążyć za tym, co było, aby lepiej zrozumieć to, co kiedyś miało miejsce i miejmy nadzieje, że nigdy się nie powtórzy, bo za dużo było wylanych łez, krwi.

Z perspektywy upływu czasu kilkunastu lat i kiedy byłam, tam na szkolnej wycieczce w Auschwitz to czułam ten sam przepływający dreszcz emocji, gdy czytałam początki książki i przypomniałam sobie na nowo, jak tam było, gdy widziałam te miejsca zbrodni z bliska.

Bardzo się cieszę, że wiele kwestii w tym wywiadzie zostało poruszone, bo ujawnione zostały trudne tematy związane z wiarą, nadzieją, ciepłem, optymizmem, płynące od niego ciepło buduje atmosferę, która nie zawsze sprzyja, gdy się rozmawia się o tym, co mija, a pozostawia jeszcze wiele poza murami bram nieujawnionych do tej pory tajemnic.

Elementami szczególnymi, na które zwróciłam, uwagę były zamieszczone modlitwy w formie Drogi Krzyżowej w Auschwitz-Birkenau autorstwa księdza Manfreda Deselaersa, fragmenty świadectw byłych więźniów Auschwitz-Birkenau, informacje zamieszczone na tyle okładki o obu autorach, czytelna czcionka, zdjęcia księdza Manfreda Deselaersa przedstawiające miejsce jego codziennej pracy oraz wspólne z autorem.

Książka ta zawiera 15 rozmów oraz pięknie ujęty wstęp autora wyjaśniającego najważniejszego dla niego aspekty dotyczące poznania głównego bohatera.

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Pana Piotra Żyłki uważam za udane. Zadawane jego pytania były przemyślane, a przede wszystkim ma doskonałą umiejętność nawiązania bardzo dobrych relacji ze swoim rozmówcą.

Polecam przeczytać tę książkę.