Stulecie Winnych. Początek

Kiedy dowiedziałam się, że na rynku czytelniczym pojawiła się kolejna książka Ałbeny Grabowskiej i że jest ona prequelem słynnej trylogii o rodzinie Winnych, to z jednej strony ucieszyłam się, że znów będę miała co czytać, a z drugiej, dość mocno się przestraszyłam. Pojawiły się bowiem we mnie obawy, które dotyczyły głównie tego, czy autorka podoła, czy będzie w stanie wymyślić coś nowego, co będzie dotyczyło życia głównych bohaterów. Na szczęście moje obawy okazały się bezpodstawne, a autorka po raz kolejny zadbała o każdy szczegół swoje powieści. Jest to naprawdę mocno dopracowana powieść, w której wiele się dzieje, ale która nie przytłacza.

Myślę, że mało jest osób, które nie słyszały o trylogii Ałbeny Grabowskiej. Oczywiście więcej osób zna ją z serialu telewizyjnego niż z książek, ale nie ulega wątpliwości, iż jest ona popularna. Ja serialu nie oglądałem, ale uwielbiam wersję papierową. Sagę czytałem kilka razy, a teraz dostałem od autorki pewnego rodzaju bonus, czyli powieść, która jest uzupełnieniem tej świetnej fabuły. Po raz kolejny nie zawiodłem się i miałem okazję przeczytać naprawdę fantastyczną, ciepłą i wciągającą powieść. Jeśli więc znacie sagę o rodzinie Winnych, to koniecznie musicie przeczytać również tę pozycję. Naprawdę warto.

W brwinowskim kościele pod wezwaniem świętego Floriana odbywa się w 1874 roku ślub zduna Antoniego Winnego z Bronisławą Wielichnowską- najmłodszą córką Mariana i Jadwigi. Bronka Wielichnowska to ciesząca się wielkim szacunkiem w całej okolicy bardzo mądra i zaradna kobieta. Antoni Winny to z kolei rzemieślnik- świetny zdun. Zdawać by się zatem mogło, że kochających się młodych ludzi czeka przyszłość malująca się w ciepłych kolorach dostatniego życia. Czy jednak życie pod rosyjskim zaborem może być wolne od wszelakich zmartwień i trosk? Ukazane w książce pierwsze dekady historii rodu Winnych, odpowiedzą na to i wiele innych pytań.

„Stulecie Winnych. Początek” autorstwa Ałbeny Grabowskiej to doprawdy porywająca historia losów rodziny Bronki i Antoniego. Książka niezwykle ciekawa, napisana fantastycznym językiem, łapiąca nie raz i nie dwa za moje mroczne serce. Sadzę, że nie będzie żadną przesadą z mojej strony kiedy napiszę, że książka ta jest po prostu… piękna. To, w jaki magnetyczny sposób autorka opisała życie w Brwinowie zarówno rodu Winnych, jak i pozostałych jego mieszkańców, zasługuje na największe uznanie. Troski dnia codziennego, miłosne rozterki, praca wokół dobytku, wychowywanie potomstwa i wiele innych aspektów tamtejszego życia społecznego, przeniosły mnie w zadziwiająco fascynujący świat, który chciałem poznawać coraz bardziej i bardziej.

O tempie akcji w tej książce absolutnie mowy być nie może. Autorka po prostu zapoznaje nas z każdym z członków rodu Winnych, opowiadając ich historię i czyni to w najlepszy możliwy sposób. Bronka, Antoni, Romek, Władek, Kajtek, Stefan i Stanisław- każde z nich ma swoje wzloty i upadki. Każde z nich jest częścią pięknej historii i zmuszało mnie do przeżywania ogromnego wachlarza emocji. Najbardziej urzekła mnie historia Stanisława, który uczył się ciesiołki u majstra Kacpra oraz historia Romka i jego żony.

Z ogromną przyjemnością stwierdzam, że „Stulecie Winnych. Początek” to największe moje czytelnicze zaskoczenie roku 2021, in plus oczywiście. Ja- kochający brutalny świat zepsucia ludzkiego oraz miłośnik wszelakiej maści popaprańców stwierdzam, że książka ta to arcydzieło. Bez dwóch zdań. Bez grama przesady. I właśnie to powinno być jej najlepszą rekomendacją w tym przypadku.

Ałbena Grabowska zaprowadziła mnie do świata moich prababć oraz pradziadków, a świat ten okazał się w mojej opinii znacznie ciekawszy aniżeli ten, w którym dane jest żyć mi teraz. Przede wszystkim był to świat prawdziwszy, w którym ludzie byli po prostu ludźmi. Nie ich marną imitacją…

Kłaniam się zatem w pas autorce tej książki, bijąc ogromne brawa, a wydawnictwu Zwierciadło dziękuję za zafundowanie mi niezwykle wartościowej podróży w przeszłość.

Wiedziałam, że jest serial na podstawie książki Pani Ałbeny Grabowskiej, ale szczerze powiem, że myślałam, że to kolejny tasiemiec telewizyjny. Wpadłam na kilka recenzji, które były 50/50 różne jednym słowem. Nie byłabym sobą jakbym nie wzięła książki i nie chciała przekonać się na własnej skórze co jest takiego w tej niej, że w mojej rodzinie większość ja uwielbia.

Zaczęło się od pierwszego rozdziału, a już pisze dla was recenzję, własne przemyślenie na temat tej książki. Dla mnie i według mnie jest wspaniała, ponieważ sama zastanawiałam się jak żyła moja rodzina IX w i czy np. mieli takie same problemy, przygody jak nasi tytułowi Winni. Muszę wspomnieć, że uwielbiam czytać książki, które opisują życie, przygody, konsekwencje wyborów jakiegoś rodu. Kolejnym plusem dla mnie to pokazana kobieta jako ta głowa rodziny. Kobieta waleczna, ale kochająca jak nikt inny. Nie wiem, dlaczego, ale chciałabym znaleźć się w tamtym czasie bez tej całej elektroniki itp.

Zaczyna się min. w roku 1874 od ślubu Zduna Antoniego z Bronisławą w kościele pod wezwaniem św. Floriana, ale co najbardziej zatrzymało mnie na dłużej to to, że akcja dzieje się w Brwinowie, czyli jakiej 22 km od Żyrardowa mojego rodzinnego miasta. Opisane w niej miejscowości są mi bardzo znane.

Będziecie mieli mnóstwo sytuacji, które chwytają za serce, mnóstwo momentów które nie powinny się wydarzyć, krzywdy, miłości i wszystko to dzieje się w koło rodziny Winnych. Kocham sagi rodzinne i ciągnące się w kilku tomach dzieje całej rodziny. Kto jaką wybrał drogę? Kto zachowuje się jak jego pradziad, babka itd.

W żadnym momencie nie odczułam znużenia, ale pochłaniałam rozdział za rozdziałem i już wiem, dlaczego serial ma takie wzięcie, lecz zanim zechce obejrzeć chociaż jeden odcinek najpierw poznam całą serię przygód Winnych. Uwierzcie mi poznacie silne, niezależne kobiety, kobiety których mądrość uratowała nie jedna zbłąkaną duszyczkę.

Antoni Winny bierze ślub z mądrą i zaradną Bronisławą. Po kolei na świat przychodzą ich dzieci, później wnukowie. Życie pod rosyjskim zaborem wcale nie jest proste, w tragicznych okolicznościach giną członkowie rodziny Broni.

Słyszałam dużo dobrych opinii odnośnie serialu "Stulecie winnych", choć sama nigdy nie miałam okazji obejrzeć, więc byłam ciekawa co tutaj zastanę, tymbardziej, że jestem zdania, że książki są znacznie lepsze niż filmy/seriale.

Historię rodziny Winnych czyta się naprawdę błyskawicznie co oczywiście jest na plus, choć nie jest to książka dla mnie, fabuła wymęczyła mnie. Początek zapowiadał się dobrze, lecz reszta mnie niestety nie porwała. Było sporo bohaterów, jedni umierali i pojawiali się (rodzili) co chwilę nowi. Niektórych polubiłam bardziej, niektórych mniej. Dużo się działo i to dosyć szybko, trochę to było zbyt chaotyczne. Mam świadomość, że tak miało być bo przecież to jest historia rodu Winnych, jednak mnie to nie kupiło i po pozostałe części się już nie skuszę.

Saga rodu Winnych z Brwinowa opowiedziana na tle historii. Tej wielkiej jak i małej. Ziemie polskie są pod zaborem rosyjskim. Wracamy do początków opowieści czyli losów Broni i Antka. Wiemy już jaką drogę musieli przejść a tu wracamy do samego początku aby jeszcze bardziej poznać ich losy. Trudne i poplątane ludzkie losy, relacje rodzinne, życie pod butem zaborcy i trudna codzienność tamtych czasów. Bohaterowie żyją w zgodzie z naturą. W zgodzie z kalendarzem przeżywając kolejne narodziny, pogrzeby. Piękna saga, bardzo ciekawie nakreśleni bohaterowie. Niezwykły klimat, który porywa naszą wyobraźnię. Troszkę mogą razić niektóre niedociągnięcia historyczne - ale na tle całej opowieści przymknąłem na to oko.

Kiedy młody zdun Antoni Winny osiedla się w Brwinowie, w oko wpada mu młodziutka Bronia Wielichnowska. Dziewczyna ku jego radości odwzajemnia uczucia chłopaka i niedługo potem pobierają się. Mijają lata przetykane radościami i smutkami. Na świat po kolei przychodzą synowie Winnych, następnie ci dorastają i zakładają swoje rodziny. Tymczasem nad światem zawisa widmo wojny…

W Stuleciu Winnych. Początek znalazłam wszystko to co sprawiło, że zakochałam się w Stuleciu Winnych. A co dokładnie? Już wymieniam. Po pierwsze w książce spotkaliśmy świetnie zarysowane postaci. Każda z nich była niepowtarzalna i miała wiele do powiedzenia czytelnikom. I nie szkodzi, że znaliśmy ich dalsze losy. Nie raz zdarzyło się, że o jakimś fakcie z życia rodziny Winnych dowiadywałam się po raz pierwszy. Po drugie tło, które tym razem zostało opisane niezwykle plastycznie i drobiazgowo a idealnie ,,skrojone’’ dialogi nie raziły swoją infantylnością i nie przyprawiały o ból głowy. Oprócz tego autorka po raz kolejny udowodniła, że potrafi pisać ciekawie i zachęcić czytelnika by pochylił się nad wykreowaną przez nią historią.

W Stuleciu Winnych. Początku odnalazłam niezwykły klimat i to ,,coś’’ co sprawiło, że zakochałam się w tej serii. To książka, która wręcz idealnie dopełnia losy kolejnych pokoleń. To lektura, która nie razi ,,amatorszczyzną’’’. Wszystko zostało w niej doskonale wyważone i skomponowane a to sprawiło, że jeszcze raz mogłam z przyjemnością i zaciekawieniem zagłębić się w losy rodziny Winnych. Kto jeszcze jej nie poznał powinien to nadrobić jak najszybciej. Naprawdę warto.

Ałbena Grabowska jest pisarką, której nikomu przedstawiać nie trzeba. „Stulecie winnych” to powieść historyczna, która w polskiej literaturze ma swoje zasłużone miejsce. Historia rodu Winnych jest tą, którą warto poznać. Myślę, że każdy kto sięgnął po tę serię zgodzi się z moją opinią.

W październiku do księgarń trafiła książka, która ukazuje nam początki historii rodu Winnych z podwarszawskiego Brwinowa. Dzięki temu możemy jeszcze raz spotkać się z tą rodziną i ponownie przeżyć wyjątkowe chwile z odkrywania historii sięgającej połowy XIX wieku.

Winni muszą zmierzyć się z tym, co przygotował dla nich los. Wojenna zawierucha odciśnie piętno w ich życiu. Ale po kolei.

Antoni Winny jest zdunem. Osiedlił się w Brwinowie. Tutaj poznał Bronisławę, najmłodszą córkę Jadwigi i Mariana Wielichnowskich. Młodzi pobierają się w 1874 roku. Bronisława swą życzliwością zdobywa szacunek i uznanie mieszkańców. Wszystko wskazuje na to, że Antoni i Bronisława będą wiedli szczęśliwe życie. Niestety los nie był dla nich łaskawy. W tragicznych okolicznościach umierają siostry Bronisławy. Umierają również jej rodzice, a szwagier Tadeusz wyjeżdża wraz z synami za ocean.

Troski rodzinne nie są jednak jedyny utrapieniem rodziny Winnych. Życie pod rosyjskim zaborem dokłada im dodatkowych zmartwień. Trudna sytuacja polityczna nie odbiera im jednak szczęścia w powiększeniu swojej rodziny. Pojawienie się w ich życiu Romana, Władysława, Kajetana, Stefana i Stanisława jest dla Antoniego i Bronisławy największym szczęściem. A my odkrywając kolejne karty tej powieści historycznej możemy poznawać ich dzieciństwo. Poznajemy troski i szczęśliwe chwile rodziny Winnych.

Ta powieść to kolejny „diament” w twórczości Ałbeny Grabowskiej. Autorka w poruszający sposób ukazuje historię rodu. Mocnym punktem tej powieści jest również tło historyczne, które autorka ukazuje z dbałością o każdy detal.

„Stulecie Winnych. Początek” to doskonała lektura dla każdego kto uwielbia poznawać rodzinne historie i lubi zgłębiać wiedzę na temat wydarzeń sięgających połowy XIX wieku. Pani Ałbena swą twórczością zapewnia nam wiele emocji. Sprawia, że poznając stworzone przez nią historię odrywamy się od codzienności, aby odbyć emocjonalną podróż do lat naszych przodków. Poznajemy rodzinne dylematy – radości i smutki. Poznajemy realia życia pod rosyjskim zaborem.

Jeśli kochacie powieści historyczne i uwielbiacie poznawać rodzinne historie to „Stulecie Winnych. Początek” jest powieścią, którą zdecydowanie mogę Wam polecić.

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Zwierciadło

Stulecie Winnych

Czasami przyciąganie do danej książki jest tak mocne i silne, że za nic w świecie nie da się go zbagatelizować. I choć w kolejce na przeczytanie czeka kilka pozycji nie byłam w stanie oprzeć się lekturze tej książki. Mowa oczywiście o książce „Stulecie Winnych. Początek” Ałbeny Grabowskiej.

Miałam okazję już wcześniej poznać inne dzieła autorki dlatego byłam pewna, że i tym razem swoją twórczością zapewni mi emocjonującą lekturę. Muszę napisać, że się nie zawiodłam, a autorka kolejny już raz na kartach książki dostarczyła mi wielu emocji.

Poznajemy tutaj sam początek historii rodu Winnych sięgającej połowy XIX wieku, kiedy to Antoni Winny osiedla się w Brwinowie i zakochuje się w Bronisławie – córce Jadwigi i Mariana Wielichnowskich. I choć codzienność dostarcza im kolejnych zmartwień, trwają razem mierząc się każdego dnia z przeciwnościami losu…

Historia tutaj przytoczona choć umiejscowiona w bardzo dalekiej przeszłości pozwala na odnalezienie podobieństw do naszego współczesnego życia. Problemy niby dalekie, a jednak bliskie mojemu sercu… Narodziny dzieci, ich dzieciństwo, młodość, rozdarcia miłosne w końcu narodziny wnuków… Pani Ałbena ukazuje problemy dnia codziennego i nieporozumienia wynikające ze wspólnego mieszkania pod jednym dachem różnych charakterów, których w tej rodzinie nie brakuje …

Autorka tłem wydarzeń rodzinnych uczyniła historię – głównie życie pod rosyjskim zaborem, jednak te wojenne wydarzenia nie przyćmiewają codzienności i życia, które formuje się dzień po dniu.

Jestem ogromnie ciekawa dalszych losów bohaterów, a książkę całym sercem polecam wszystkim zwolennikom sag rodzinnych.

„Niech ON mnie kocha, modliła się. Niech trwa u mego boku, dodawała. Niech mnie zrozumie.”

Przenosimy się do roku 1874 do Brwinowa, pod zabór rosyjski. Bronia z Wielichowskich pełna niepokoju i obaw staje na ślubnym kobiercu, jej wybrankiem jest Antoni Winny. Młodzi od razu po ślubie idą na swoje, nie mają wiele, ale pełni nadziei patrzą w przyszłość. Antoni jest uznanym zdunem, szybko znajduje pracę. Zaradna, pracowita, mądra i życzliwa Bronia cieszy się szacunkiem w całej okolicy. Życie zaczyna płynąć utartym rytmem, na świat przychodzą kolejni synowi – Roman, Władysław, Kajetan, Stefan i najmłodszy Stanisław. Widzimy ich dzieciństwo, jak dorastają, z chłopców stają się mężczyznami, którzy zakładają własne rodziny. Na świat przychodzi kolejne pokolenie Winnych.

Z ogromną przyjemnością i niecierpliwością zaczęłam czytać i… całkowicie przepadłam. Wielowątkowa akcja powieści toczy się swoim rytmem, intryguje i wzbudza ogromne emocje. Fabuła ciekawie poprowadzona, dopracowana w każdym szczególe. Dotyka poplątanych ludzkich losów, trudnych relacji rodzinnych, a w tle prawda historyczna. Autorka czaruje słowem, z łatwością, subtelnie i z dużą wrażliwością oddaje emocje jakie towarzyszą naszym bohaterom. A dzieje się w ich sercach dużo, intensywnie, mocno, niepokojąco.

Winnym przyszło żyć pod zaborem rosyjskim, nie jest to łatwe życie, liczne nakazy, zakazy, trudna codzienność. Mają pełną świadomość, że tylko wojenna zawierucha pozwoli pozbyć się oprawcy i ciemiężyciela. Widmo wojny jest coraz wyraźniejsze. Czas nieubłaganie płynie, odchodzi stare pokolenie, rodzi się nowe. Zwykła codzienność naznaczona pracą i troską. Radość miesza się ze smutkiem, chwile szczęścia z tymi tragicznymi. Niepewność, strach, wylane łzy, bezsenne noce. Pierwsze miłości, gwałtowne porywy serca, namiętności. Głęboka wiara do Boga, nadzieja, modlitwa, która niesie pociechę. Ogromna przepaść między panem, a chłopem. Kobiety często bite, poniewierane, przymuszane, musiały rodzić dzieci, inaczej były piętnowane. Piękne opisy przyrody, często miałam wrażenie, że tam jestem i z tym ludźmi zmagam się z ich trudną codziennością. Było to niesamowite i bardzo realne odczucie. Cudowna podróż w czasie, tornado emocji…

Klimatyczna, niepowtarzalna, piękna, mądra opowieść! Całkowicie skradła moje serce. Była to prawdziwa uczta literacka, uwielbiam takie sagi! Jeżeli choć trochę lubicie powieści obyczajowe, sagi rodzinne, to jestem pewna, że ta porwie Was całkowicie. Z całego serca polecam, Tatiasza i jej książki :)

Książkę czyta się wspaniale i poznajemy ze szczegółami Bronisławę i jej rodzinę, ale chociaż minęły lata od przeczytania trylogii Stulecie Winnych to i tak mi ciągle coś nie pasowało, a zwlaszcza miłość mlodziutkiego Stanisława do Wladzi i słowa rodziny, że wziął sobie żonę, podobną do bratowej jak dwie krople wody( czarne włosyi ciemne oczy), no ale ON się w niej zawsze kochał...litości, jak się czuła Kasia słysząc te słowa? Po skończeniu tej książki natychmiast wzięłam do ręki 1 tom trylogii i okazało się, ze dobrze pamiętałam. Kasia nie ma czarnych włosów i piwnych oczu Wladzi, jest jasną blondynką o niebieskich oczach!!! Tu cytat o starszym synu Stsnislawa i Kasi: "Skad ON ma te czarne włosy? Zastanawiał się Stanisław po raz setny. Przecież nie po Kasi ani po mnie. " Dalej dowiadujemy się o jasnych blond włosach i blekitnych oczach Kasi i o ciemniejszych, ale blond włosach Stanislawa i zielonych oczach. W tej książce od poczatku Stanislaw jest czarny, wlosy i oczy jak Romek, ale charakter inny. Skoro ja znalazlam tę wiadomość na pierwszych kartkach 1 tomu, to naprawdę wystarczyło sprawdzić. W Stuleciu Winnych Wladzia pochodzi z Żółwina, a tutaj nagle z Kotowic. Zadnej miłości, dawnej, ani nowej Stanislawa do Władzi nie było nigdzie, wręcz przeciwnie w 1 tomie Stasiu poznaje swoją Kasię na weselu i zakochuje się bez pamięci...w blondynce, ktora z Władką nie ma nic wspolnego. Pozniej jest opis jak Stanislaw poszedł do Wladki...niechętnie, Bronia go zmusiła, a ona go uwiodla, ale ON się opierał. W końcu chodziłdo niej, ale dla niej to był tylko seks i dla niego też. Są przecież w książce myśli Stanislawa, że Wladka jest dla niego tylko biodrami, pośladkami itp. Po roku stwierdził dopiero, że mógłby się z nią ożenić i mieć ten seks we własnym domu. Był nią zafascynowany, ale ona nie. Niepotrzebnie w tej książce co chwilę opisuje się, że biednej Kasi nie kochał, bo od zawsze zakochany był tylko we Wladzi. Przykre to bardzo i niezgodne z historią rodziny, którą poznaliśmy lata temu. Stanislaw wspomina w 1 tomie, że jego mama ma 5 synów, ale było siedmioro dzieci, bo dwoje straciła. W tej książce Bronia kilka razy powtarza, że 3 dzieci straciła, bo jedna ciąża była bliźniacza i Antoni dwoje dzieci pod drzewem pochował, bo ksiądz pochować nie chciał, skoro nie ochrzczone. Później doszło jeszcze jedno. Takich nieścisłości jest tu wiecej, bo co chwilę mi coś nie pasowało, ale i tak przeczytałam jednego dnia, bo się oderwać nie mogłam. Szkoda tylko, że ten "Początek" nie zgadza się z trylogią w wielu kwestiach. Andzia jest daleką kuzynką Kasi, żony Stanisława, a w tej książce jest krewną Bronki. Wyglada na to, że tym razem autorce pomylił się serial z własnymi książkami, a serial odbiega bardzo od książek. Szkoda, bo jeśli ktoś trylogię czytał to się będzie zastanawiał dlaczego bohaterowie nie są blondynami tylko mają czarne krucze włosy i ich zachowanie nie pasuje do trylogii. Szkoda, bo Bronia i Antoni są wspaniale i ciekawie opisani, ich miłość, rozterki, przemyślenia i małe tajemnice wciągają, ale czasami nie pasują znowu do trylogii. Czyli radość przy czytaniu i złość jednocześnie na niektóre nieścisłości lub historie, o których czlowiek myśli: dlaczego? Uwaga, duży SPOILER!!!

W trylogii mamy Władzie, która przypomina sobie jak Romek w ciagu dnia NIE W NOCY poślizgnął się na dachu i spadł, jak ona mu pomogła do domu wejść i jak się cieszyła na seks jak wyzdrowieje, ale niestety stał się impotentem i ze złości ją tłukł. To jej wspomnienia, sama go taszczyła do chałupy, a tutaj...mamy" Początek" i zupełnie okropną historię. Romek w nocy ma coś naprawić na dachu, jedną deskę chyba, ona wchodzi na drabinę i łamie się pod nią jeden szczebel. Nic nie mówi, schodzi ostrożnie i idzie spać, myśląc, że za chwilę już się od niego uwolni. Slyszy jego krzyk i zasypia szczęśliwa. Obrzydliwe zakończenie i kompletnie nie pokrywa się ze wsponieniami i dokładnymi opisami wypadku. Po co ktoś miałby w nocy wymieniać deskę na dachu??? Szczebel po prostu pękł, ona go nie uszkodziła, ale mimo to nic się nie zgadza. Może ma to być preludium do tego, dlaczego jej córka Łucja zamordowała w Ameryce dwóch swoich mężów dla majątku i była zła do szpiku kości. Po Stanisławie tego podłego charakteru nie odziedziczyła. Nie podoba mi się to zakończenie, chociaż Władysławę mogę zrozumieć, ale to postępowanie nie pasuje, bo my już tę historię poznaliśmy przed laty. Jeżeli wymarzecie z pamięci wiele błędów w tej książce, to reszta was zafascyje.

"Stulecie winnych. Początek" to barwnie opisana historia rodu Winnych. Czytelnicy mają szansę przenieść się do podwarszawskiego Brwinowa i razem z bohaterami książki dać się ponieść historycznym wydarzeniom wieku dwudziestego. Książka łączy w sobie najlepsze cechy powieści obyczajowej i historycznej, wciągając czytelników w wir ciekawych wydarzeń, ale bez torpedowania ich nadmiarem przypisów i trudnych do zapamiętania dat. Największymi zaletami historii Winnych są jednak pełnokrwiści bohaterowie o zróżnicowanych charakterach oraz uniwersalność poruszanych na kartach powieści problemów, a także lekkie poczucie humoru.

"Stulecie Winnych. Początek" Ałbeny Grabowskiej to powieść otwierająca sagę o ciekawym życiu rodu Winnych. Powieść porywa czytelników do podwarszawskiego Brwinowa i czasów, w których wydarzenia historyczne determinowały życie najzwyklejszych ludzi. Autorka stworzyła bohaterów, którzy budzą sympatię, wstręt czy zaciekawienie, ale nie pozostawiają nikogo obojętnym na ich los. A ten jest przewrotny i pełen niespodzianek. Sieć intryg, rodzinnych tajemnic z epokowymi wydarzeniami w tle to połączenie, które sprawia, że od książki nie można się oderwać. Jest to jednocześnie pozycja, która zrobi duże wrażenie również na tych, którzy na co dzień nie interesują się historią.

Zainteresowałem się tą wyjątkową pozycją książkową, ponieważ na jej podstawie był realizowany serial telewizyjny, który bardzo zapadł mi w serce. Jest to fascynująca opowieść o kilku pokoleniach rodziny Winnych, których życie toczy się na tle zmiennych losów świata. Stulecie Winnych. Początek opowiada o nas samych a czytając ją miałam wrażenie, że przeglądam się w lustrze. Jest w niej zaklęta cała prawda o naszej dwoistej naturze, wadach i zaletach o ludziach pełnych nadziei i marzeń, którzy chcą zostać sobą niezależnie od okoliczności. W tej niezwykłej książce zobaczyłem odbicie losów mojej rodziny i moich własnych, dlatego bardzo za nią dziękuję.

"Stulecie Winnych. Początek" to kolejna książka Ałbeny Grabowskiej, która zachwyca. Jako fan całej sagi "Stulecie Winnych" czekałem na kolejną część, a moje oczekiwanie zostało nagrodzone genialną powieścią. Barwne opisy oraz rodzinny klimat panujący u bohaterów to coś co przyciąga i nie pozwala oderwać się od czytania. Opisania w książce historia pochłonęła mnie bez reszty i zachęciła do odświeżenia wszystkich tomów. "Stulecie Winnych. Początek" to taka wisienka na torcie, której brakowało w tej sadze. Opowieści jak zwykle poruszają i opisująca w ciekawy sposób prostotę życia. Historia niewątpliwe piękna i warta przeczytania.