Niepokorne

Tytuł: Niepokorne

Autor: Sylwia Markiewicz

Wydawnictwo Pascal

Data premiery: 29.01.2025r.

#współpracabarterowa

#współpracarecenzencka

#współpracareklamowa

"Przestała się czuć kochana, zauważana, miała wrażenie, że nie może przy nim wyrażać swoich opinii, bo za każdym razem zbywał je kpiącym komentarzem."

Historia która wciąga w emocjonalną ruletkę pełną bolesnych doświadczeń, nieprzepracowanych traum i toksycznych relacji.

Los na swojej drodze stawia trzy kobiety, które są tak różne, ale łączy je jedno - każda ma dość swojego życia.

Autorka zabiera nas w głąb życiowej historii, gdzie bohaterką może być każda z nas, a przekorny los ma swój plan.

Historia pokazuje, że w relacji najważniejsza jest komunikacja i rozmowa o swoich uczuciach i potrzebach.

Świetna fabuła, mnóstwo emocji i lekkie pióro autorki sprawiają, że przez historię dosłownie się płynie.

Gorąco polecam.

Dziękuję wydawnictwu za zaufanie i egzemplarz recenzencki.

#książkoweimpresje #polskiebookstagramy #bookstagrampl #podróżepopolskiejliteraturze

„Niepokorne” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Sylwii Markiewicz i przyznam szczerze, że bardzo udane. Styl autorki jest bardzo lekki, mimo iż w swojej obyczajowej powieści poruszyła niezwykle trudne tematy jak samotność w tłumie, przemoc, czy alkohol. Są to problemy, które dotykają wielu osób, a podczas czytania tej książki, jestem niemal pewna, że każdy odnajdzie choćby cząstkę siebie. Historia przedstawia nam trzy kobiety, które mierzą się z zupełnie innymi problemami, a los w pewnym momencie ich życia postanowił spleść ich losy. Aneta, która przytłoczona natłokiem obowiązków, które wciąż na nią spadają, postanawia „uciec” do siostry. Wychowywanie trójki dzieci, praca na pełen etat i kompletny brak wsparcia ze strony męża, mogą w kumulacji przytłoczyć. Milena, która tkwi w przemocowym związku, postanawia uciec do rodziców i syna, aby wreszcie móc zaznać odrobinę spokoju. Justyna, która dba o młodszą siostrę, utrzymuje całą rodzinę, włącznie z rodzicami, którzy nie stronią od alkoholu, w akcie desperacji posuwa się do czegoś, czego normalnie nigdy by nie zrobiła. Te trzy kobiety, w momencie nasilenia problemów w życiu spotykają się w jednym przedziale, a wskutek zbiegu zdarzeń są zmuszone spędzić ze sobą noc. Tak właśnie nawiązuje się między nimi relacja, która przeradza się w przyjaźń.

„Niepokorne” to słodko – gorzka historia, która przedstawia trzy niezwykle silne i waleczne kobiety. Podczas czytania odniosłam wrażenie, że historia każdej z kobiet, mogłaby być naszą, bo są tak realistyczne, że mogą spotkać w życiu każdego z nas. Kobiety zostały poddane przez autorkę trudnym sytuacjom, którym jednak postanowiły stawić czoła i zawalczyć o siebie. Siła, którą miały w sobie kobiety, daje nadzieję i wiarę w to, że w życiu można zmienić coś na lepsze!

Ta książka to inspiracja ku temu, że zawsze można coś zmienić w swoim życiu, wiele zależy od nas samych! Mnie ten tytuł zachwycił i z czystym sumieniem mogę go bardzo serdecznie polecić! Nie obyło się bez chusteczek, bo łzy same płynęły po moich policzkach, ale naprawdę było warto przeczytać! Książka ma w sobie tyle emocji, że nie jesteśmy jej w stanie odłożyć, napędzani chęcią poznania dalszych losów bohaterek!

Ja bardzo serdecznie polecam!

"Niepokorne" Sylwia Markiewicz

*Kiedy powiem sobie dość,

A ja wiem, że to już niedługo.

Kiedy odejść zechcę stąd,

Wtedy wiem, że oczy mi nie mrugną, nie.

Ten krótki fragment zapewne znanej większości z was piosenki zespołu O.N.A. jest doskonałym odzwierciedleniem tego, co czuje wiele kobiet niemalże każdego dnia swojego życia. My kobiety od pokoleń byłyśmy wychowywane w poczuciu uległości. To nam mówiono, że jesteśmy strażniczkami domowego ogniska i naszą rolą jest dbać o dom i rodzinę. Jesteśmy żonami, partnerkami, matkami i doskonale w każdej z tych ról sobie radzimy, ale jednocześnie to wszystko, co zostało w nas zakorzenione, sprawia, że zatracamy w tym życiu siebie, własne marzenia i potrzeby, a żyjemy zgodnie z tym, czego oczekują od nas inni. Nie trudno się domyślić, że taki stan rzeczy, w którym trwamy często latami, wywołuje wiele silnych emocji, które w kobietach przytłoczonych obowiązkami, pracą, problemami kumulują się i stają się coraz silniejsze. To powoduje, że nadchodzi moment, kiedy czujemy, że dotarłyśmy do ściany i musimy powiedzieć sobie dość, gdyż w przeciwnym razie, kolejna kropla goryczy przepełni jej czarę. Śmie twierdzić, że już czytając ten niewielki fragment tekstu wiele pań, poczuło, że mógłby się on odnosić do ich życia. Zapewniam was moje drogie, że dalsza część tekstu będzie to uczucie, w was potęgowała, gdyż przyczynkiem do tak istotnych rozważań stała się dla mnie niezwykle życiowa najnowsza powieść Sylwii Markiewicz „Niepokorne", z której recenzją dziś do was przychodzę.

Zanim jednak skupimy się na tym, co znajdziemy na kartach powieści, poświęćmy chwilę uwagi samemu tytułowi książki. Jest on bowiem bardzo wymowny w kontekście historii, którą poznamy, zagłębiając się w jej lekturze. Tytułowe „Niepokorne” to trzy młode kobiety, które znalazły w sobie odwagę, aby wreszcie wykazać się asertywnością i przeciwstawić się życiu, jakie do tej pory wiodły. Życiu, w którym wszystko było ważne poza nimi samymi i tym, czego potrzebują, co czują. Pewne wydarzenia, o których musicie przeczytać sami, do czego gorąco zachęcam, sprawiły, że dziewczyny poczuły potrzebę zamknięcia za sobą drzwi codzienności, po to, by nabrać dystansu, wiele przemyśleć i podjąć ważne decyzje. A uwierzcie mi, jest o czym myśleć. Poznajmy je zatem:

Justyna jest najmłodszą z trzech bohaterek powieści, ale to właśnie ją autorka doświadcza najmocniej. Mimo że ma dopiero dwadzieścia dwa lata, to od dawna wie, jak trudne może być życie. Jego ciężar dźwiga na swoich barkach od momentu, kiedy rodzice, którzy powinni dbać o dobro swoich dzieci, odpuścili sobie życie. Mają swój własny świat, którego centrum stanowi alkohol, a codzienność to wyłącznie zalegiwanie przed telewizorem. Justyna jest całym światem dla swojej młodszej siostry. Obie wiedzą, że mają tylko siebie i tylko na siebie mogą liczyć. Mają swój plan na przyszłość, ale zanim będzie on mógł nabrać realnych kształtów, Justyna robi wszystko, co w jej mocy, aby zapewnić Natalii, choć namiastkę normalności w życiu, a także stara się, aby nastolatka nie odstawała zbyt mocno od swoich rówieśników. Nie jest to łatwe, gdy na wszystko brakuje pieniędzy. Bywa, że Justyna zmuszona jest do czynów, które uznawane są za godne kary i potępienia. Jednak, jak wiadomo, punkt widzenia zależy od punktu patrzenia. Jeśli książka trafi w wasze ręce, poznacie też Anetę. To przykład typowej matki polki trójki dzieci. Kobieta od kilku miesięcy pracuje również zawodowo. Jej zorganizowanie życiowe budzi podziw i uznanie jej bliskich, ale jednocześnie owa zaradność życiowa jest przez nich mocno wykorzystywana, gdyż najzwyczajniej w świecie tak wszystkim wokół jest najwygodniej. Sama Aneta się nie skarży, ale, emocje, które w milczeniu długo dusiła w zarodku, osiągają punkt kulminacyjny. Kiedy wszystko, co na nią spada pod presją czasu ją przerasta. Mamy też Milenę, samotną mamę wspaniałego Antosia, która weszła w związek z toksycznym i despotycznym mężczyzną, choć początkowo nic na to nie wskazywało. Partner Mileny pokazał swoją prawdziwą twarz, kiedy zdecydowali, że zamieszkają razem. Wtedy również znać o sobie dała jego natura zazdrośnika, która uprzykrza kobiecie życie. Tak się nie da żyć. Milena już to wie i wreszcie chce zrobić coś z myślą wyłącznie o dobru swoim i swojego syna. Jak widzicie, kobiety te są od siebie różne i ich problemy są rozbieżne. Jednak jest coś, co je łączy. Każda szuka swojego szczęścia.

My czytelnicy spotykamy je w sylwestra, a więc w czasie, który skłania do refleksji, przemyśleń i podjęcia kroków zmierzających do zmian na lepsze. Przypadek, a może przeznaczenie splata ich losy w momencie, kiedy zostawiając wszystko za sobą, wsiadają do tego samego pociągu. Podróż niestety nie przebiega gładko. Niespodziewany postój pociągu wiele komplikuje, ale jednocześnie jest okazją do bliższego poznania się, ale to dopiero początek zaskakujących zwrotów akcji, które nadadzą całej historii pewnego rodzaju pikanterii. Oczywiście ja niczego nie zdradzę, nie pozostaje wam więc nic innego, jak niezwłocznie przeczytać książkę. Jednak, żeby jeszcze bardziej podsycić waszą ciekawość, napiszę tylko, że autorka kreując bieg wydarzeń, o których przeczytamy, dała upust swoim literackim zamiłowaniom do sensacyjnych wątków w książkach. O tym, jednak musicie przekonać się sami.

„Niepokorne” to jedna z tych książek, którą powinna przeczytać każda kobieta. Napisało ją samo życie, bo choć wszystko, o czym w niej przeczytamy, jest fikcją literacką, to musicie wiedzieć, że Sylwia Markiewicz jest wspaniałą obserwatorką życia i to właśnie z niego czerpie inspirację do pisania swoich książek. Tak też jest i tym razem. Wiele kobiet w mniejszym lub w większym stopniu utożsami się z każdą z bohaterek. Warto jednak zaznaczyć, że każdy z nas odbierze ją inaczej i na co innego zwróci uwagę. A zależne jest to od naszych indywidualnych przeżyć i doświadczeń. Nie ulega natomiast najmniejszej wątpliwości, że nikogo, kto spędzi z nią swój wolny czas, nie pozostawi wobec siebie obojętnym. A to dlatego, że podobnie, jak każda wcześniejsza książka pisarki, tak również i ta niesie w sobie nadzieje, która dodaje nam sił do tego, aby się nie poddawać, nawet jeśli teraz w naszym życiu jest naprawdę źle. Wszak w życiu wszystko może się zdarzyć i w momencie, kiedy najmniej się tego spodziewamy, może postawić na naszej drodze kogoś, kto poda nam pomocną dłoń i wskaże drogę ku lepszej przyszłości. To opowieść, która stanie się impulsem do zmian i doda sił, by zawalczyć o to, co najważniejsze. O siebie samych.

Jeśli o mnie chodzi, to najmocniej za serce chwyciły mnie i wzruszyły perypetie Justyny. Jednak najbardziej utożsamiam się z Edytą, postacią drugoplanową. Bo trzeba wyraźnie zaznaczyć, że w tej książce postacie drugoplanowe są równie ważne i wnoszą wiele do fabuły. Edyta jest siostrą Anety. Ta postać z kolei cieszy się szczęśliwym życiem u boku kochającego mężczyzny, ale ten związek zostanie wystawiony na ciężką próbę. Edyta zna największe pragnienie swojego ukochanego, które niestety stoi w sprzeczności do tego, czego ona pragnie dla siebie. Nie chcę pisać, zbyt wiele więc nadmienię tylko, że autorka dotyka tutaj bardzo ważnego tematu, jakim jest prawo do ochrony własnej autonomii i decydowania o samej sobie, bez oglądania się na inne osoby, nawet te bliskie naszemu sercu. A otoczenie winno naszą decyzję uszanować i zaakceptować. Czy tak będzie? Odpowiedz na to i wiele innych pytań czeka na was w książce.

Pisząc o postaciach drugoplanowych, warto wspomnieć również o bohaterach męskich, którzy są również bardzo ciekawi. W moim odczuciu autorka wykreowała ich na zasadzie kontrastu, aby pokazać nam, że o męskości nie świadczą mięśnie i nadmiar testosteronu, a obecność przy kobiecie i okazywane jej wsparcie. Z jednej strony mamy partnera Mileny o przerośniętym ego i wysokim mniemaniu o sobie, z drugiej zaś męża Anety, który, choć uchodzi za życiową ciapę, kiedy trzeba, walczy o to, co kocha i czego boi się stracić.

Mam nadzieję, że każdego, kto teraz czyta moją recenzję, udało mi się zachęcić do przeczytania najmłodszego literackiego dziecka Sylwii Markiewicz i przekonać, że jego lektura gwarantuje satysfakcję czytelniczą. To mądra książka o różnych obliczach miłości przyjaźni i o tym, że na dobre zmiany nigdy nie jest za późno. I choć bywają one trudne, to wyłącznie my sami musimy postawić ten pierwszy najważniejszy krok ku nim. Drodzy panowie, choć jeszcze chwilę temu pisałam, że „Niepokorne” to książka o kobietach dla kobiet, ale teraz odwołuję te słowa. Warto, abyście wy również po nią sięgnęli. Dzięki niej bardziej zrozumiecie swoje drugie połówki i będziecie je jeszcze bardziej doceniać. Będzie to też idealny prezent dla waszych pań na Dzień Kobiet. Nie wykluczone, że „Niepokorne” będą początkiem wielu zmian w waszym domu, ale zapewniam was, że zaowocują one szczęśliwą i spełnioną kobietą u waszego boku. A szczęśliwa kobieta, to szczęśliwa mama, żona i partnerka.

*Fragment piosenki "Kiedy powiem sobie dość".

Oto opowieść o kobiecej sile i odwadze.

Lekka, ale nie banalna. Wciągająca, ale bez niepotrzebnego dramatyzmu. Pełna ciepła, które otula jak koc w zimowy wieczór.

Aneta, Milena i Justyna - trzy kobiety, trzy różne historie i jeden wspólny mianownik - decyzja, by w końcu pomyśleć o sobie. Ich spotkanie w pociągu nie jest przypadkowe, to los dał im szansę na nowy początek.

Każda dźwiga swoje troski, każda czuje, że nadszedł moment na zmianę.

Czy wystarczy im odwagi?

To wyjątkowo ciepła książka, która podnosi na duchu i przypomina, że zawsze można zacząć od nowa. Że nasze życie nie jest jedynie sumą cudzych oczekiwań. Że zasługujemy na to, by walczyć o siebie.

Czyta się ją z uśmiechem, wzruszeniem i cichą nadzieją, że dobro zawsze znajdzie swoją drogę. Idealna na odprężenie, na moment refleksji, na wieczór, gdy potrzeba otuchy i wiary w lepsze jutro.

Autorka ma talent do lekkiego pisania - historia leci błyskawicznie, jest płynna, przyjemna, angażująca, ale nie obciążająca. Wciąga naturalnie i autentycznie przywiązuje nas do bohaterek.

Znajdziecie tutaj momenty akcji, zaskoczenia, rozczulenia, uśmiechu, satysfakcji... Wszystko, czego można wymagać od dobrej książki na zimowy wieczór. A do tego niesie za sobą głębsze przesłanie.

Serdecznie polecam, szczególnie tym, którzy szukają historii ciepłej, inspirującej i dodającej sił.

Życie potrafi przytłoczyć każdego. Choć nie wiem, jak byśmy się starali, to może przyjść taki moment, gdy jedyne czego chcemy, to odwrócić się na pięcie i uciec. Mieliście kiedyś tak? Chcieliście wyjść, uciec, schować się w najciemniejszym kącie, bo poczuliście, że inaczej zwariujecie? Tak właśnie poczuły się bohaterki @[Adres usunięty]ka, choć każda z innego powodu...

🚂Przypadek sprawia, że Aneta, Milena i Justyna wsiadają do tego samego pociągu i spotykają się w jednym przedziale. Kiedy pociąg zatrzymuje się w szczerym polu, wszystkie trzy trafiają do Gdańska, choć nie był on celem ich podróży. Postanawiają spędzić tam noc. Aneta próbuje odpocząć od przytłaczających ją obowiązków, Milena - odeszła właśnie od impulsywnego partnera, a Justyna... Justyna to jeszcze inna historia...

Książka, choć napisana w dość lekki sposób, porusza sprawy ważne. Jak często musimy uginać się pod presją oczekiwań wobec nas? Czy mamy prawo czuć się niedoceniani? Musimy być dobrymi matkami, ojcami, żonami czy mężami... Społeczeństwo szybko nas oceni. Czy kobieta, to zawsze dobra żona, matka, kucharka i opiekunka domowego ogniska? A jeśli ona nie chce być np. matką? Nie dlatego, że nie może, dlatego, że nie chce. Czy wszyscy musimy mieć te same marzenia, plany? A przyszłość? Czy każdy na starcie ma te same szanse? Dlaczego los jednym daje wszystko, a innym nic?

👍,,Niepokorne" to książka o kobietach, które odważyły się podążyć za marzeniami, powiedzieć głośno czego potrzebują, a co je przerasta. Ta historia pokazuje również, jak przypadkowo spotkane osoby mogą wpłynąć na nasze życie. Bo wbrew pozorom, nie trzeba dużo, by pomóc. Czasem dobre słowo, mały gest, jak kupienie obcej dziewczynie czapki, może spowodować, że spojrzy na swoje działania inaczej. Dla Ciebie to może być nic, dla niej - coś, czego nikt nigdy dla niej nie zrobił.

A Wy? Jak często oglądacie się na innych? Czy patrząc na innych w tramwaju, autobusie, pociągu zastanawiacie się czasem, co przechodzi ten człowiek?

Cudowna, dająca nadzieję historia, którą bardzo polecam :)

Trzy różne kobiety i trzy zupełnie inne problemy i przeżycia. Łączy je jedno, wspólna podróż pociągiem w jednym przedziale. Przez niespodziewany splot wydarzeń ich przypadkowe spotkanie przeciągnie się i okaże się cennym doświadczeniem.

Autorka stworzyła bardzo życiową historię. Poznajemy trzy kobiety:

Anetę - żonę i matkę 3 dzieci, którą w pewnym momencie zaczyna przerastać radzenie sobie we wszystkim w pojedynkę. Punktem kulminacyjnym okazuje się spoczywający na jej barkach obiad noworoczny. Idealnym pomysłem wydaje jej się chwilowa ucieczka, aby odsapnąć.

Milena mieszka wraz z synem u partnera. Pod wpływem chwili postanawia zakończyć toksyczny związek.

Justyna, najmłodsza z kobiet dba o dom i młodszą siostrę, a także rodziców alkoholików.

Książkę czytało mi się bardzo dobrze. Jest w przyjemny sposób napisana, bez zbędnych opisów. Nie raz utożsamiałam się głównie z Anetą. Na pewno historie tych kobiet skłaniają do refleksji i pokazują, że warto mówić nie, prosić o pomoc, a także dążyć do wyznaczonego celu i marzeń. Do tego wszystkiego autorka pokazała, że kobiety są silne i potrafią wiele znieść oraz radzić sobie w różnych sytuacjach.

Na koniec dodam, że było to moje pierwsze spotkanie z autorką. Po tej książce wiem, że nie ostatnie. Bardzo spodobał mi się jej styl pisania oraz to, że książka jest życiowa. Podejmuje trudne tematy, pokazuje, że nikt nie ma idealnego życia, ale nie można się poddawać. Wręcz przeciwnie trzeba zacząć także myśleć o sobie

Czasem fajnie przeczytać coś innego niż erotyk 😉 Gorąco polecam, szczególnie zabieganym mamom ❤️

Dziewczyny, co najczęściej robicie w dzień przed nocą sylwestrową jeśli nie musicie iść do pracy?

Szykujecie się na całonocną imprezę? Robicie zakupy? Staracie się przygotować noworoczny obiad lub pieczecie ciacho bo na takowy idziecie i pasuje przynieść „coś do kawy”?

Trzy dziewczyny: Edyta, Milena i Justyna w ostatnim momencie zmieniły swoje plany na ostatni dzień w roku aby tak jak Edyta móc u siostry w Toruniu „zaczerpnąć powietrza”, gdyż trójka dzieci, mąż i szykowanie noworocznego obiadu oraz praca, po prostu ją przerosły. Milena zdecydowała się odejść od swojego dotychczasowego partnera i jedzie do rodziców i swojego pięcioletniego synka aby z nimi spędzić Sylwestra. Natomiast Justyna, córka alkoholików i starsza siostra Natalii postanawia zdobyć pieniądze na plecak dla tej młodszej. Wszystkie trzy spotykają się w jednym przedziale w pociągu a po tym jak pasażerowie zostali ewakuowani z pociągu i przewożeni autobusami do miejsca docelowego, znalazły się w zupełnie innym miejscu niż miały w planach i Sylwestrową noc a w zasadzie wieczór przyszło im spędzić razem.

Autorka przedstawiła trzy silne kobiety, które różni wszystko i są na innym etapie swojej drogi życiowej. Pomimo zawirowań jakich doświadczają, prą do przodu i starają się aby ich życie rodzinne było pełne ciepła, dobroci a każdy wspólnie z rodziną spędzony dzień pozostawał w pamięci na długo o ile nie na zawsze. Pomimo, że dziewczyny różni nieomal wszystko, to łączy ich hart ducha. Ta niepokorność, która nie pozwala im się załamać pod ciężarem codziennych obaw i obowiązków, które dźwigają niekiedy wspólnie ale jednak samotnie. Bo pomimo, że otacza ich rodzina to jednak bliscy nie dostrzegają ile dziewczyny muszą włożyć siły w to aby codzienne życie toczyło się właściwymi torami.

„Niepokorne” to nie książka akcji ale obyczajowa i niezwykle „życiowa”, a podczas jej czytania bibliofil będzie musiał się zmierzyć z natłokiem różnorakich wrażeń. Poprzez „przeskoki” do pobocznych bohaterów emocje czytelnika ciągle są napięte do granic wytrzymałości co powoduje, że kartki szybciej się przewracają. I chociaż wydawałoby się, że historia jest banalna to tylko z pozoru, gdyż takich jak ta może być znacznie więcej o czym niektórzy nawet nie zdają sobie sprawy.

Jeżeli macie ochotę na emocjonalny rollercoaster z trudnymi tematami, z dnia życia codziennego, takimi jak alkoholizm, przemoc psychiczna, trudności finansowe a chcecie się zapoznać z historią owych trzech niezłomnych dziewczyn to jest to książka, która spełni wasze oczekiwania.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Pascal.

Lubicie podróżować pociągiem? Ja tak! Mam wtedy czas, by zatopić się w lekturze lub zwyczajnie porozmyślać 🙂

"Niepokorne" od @[Adres usunięty]ka to taka "comfybook" , ku pokrzepieniu serc❣️

Poznajemy tutaj trzy bohaterki, każdą w różnym wieku,jednak bardzo już doświadczone przez los. Połączył je zupełny przypadek, wspólna awersja do swoich mężczyzn, do obecnego życia...

Anetę,żonę i matkę, przerastają obowiązki domowe oraz zawodowe.

Milena zdobywa się na odwagę, by odejść od zaborczego partnera. Z kolei Justyna ma na utrzymaniu nie tylko młodszą siostrę, ale też rodziców alkoholików.

Każdy rozdział przybliża nam życie bohaterek i poznajemy ich codziennie zmagania, smutek, tęsknotę, nadzieję na lepsze jutro. W tych dla nich złych chwilach, zawitał promyk słońca i czy go wykorzystają,zapraszam do lektury...

Autorka niczego tu nie przerysowuje, nie upiększa, ale też nie przesadza. Nie rozpieszcza swoich bohaterek, ale też nie zapomina, że w życiu jest wiele pozytywów. Jednak by osiągnąć pełnię szczęścia i satysfakcji, trzeba codziennie uczyć się asertywności oraz mówienia STOP i NIE, kiedy coś zaczyna nas przytłaczać.

Książkę czytałam z przyjemnością i z zainteresowaniem. Słodko - gorzka fabuła, momentami zabawna, momentami refleksyjna, ale na pewno nie mogę powiedzieć, że przewidywalna. Autorka po raz kolejny stworzyła ciepłą i nieprzesłodzoną historię, która ujmuje człowieka.

A dlaczego? Ponieważ przedstawia nasze zwykłe i niezwykłe problemy, takie rzeczywiste, realne. Być może, podobne problemy spotkały nas samych lub wśród znajomych, czy w rodzinie. Książka "z życia wzięte". POLECAM!

“Umysł ludzki czasami kipi od nienawiści, zazdrości, złych myśli, bo jest ułomny i może nad nim zapanować tylko silna osobowość”.

Aneta jest pracującą mamą trojga małych dzieci, często ma wrażenie, że mąż jest jej czwartym dzieckiem. Żyje w ciągłym biegu, ostatnio z niczym nie może zdążyć. Jak co roku ma przygotować noworoczny rodzinny obiad dla ponad dwudziestu osób. Bliska zasłaniana, zostawia list i ucieka, ma zamiar schronić się u siostry. Milena tuż przed sylwestrem odwiozła synka do rodziców. Podejmuje decyzję o rozstaniu się partnerem, który jest impulsywny, władczy, na każdym kroku ją tłamsi i krytykuje. Kobieta ma dość życia w toksycznej relacji. Justyna ciężko pracuje by utrzymać siebie, siostrę i staczających się rodziców, dla których liczy się tylko alkohol. Jednak pieniędzy ciągle brakuje, zdesperowana robi coś czego nie powinna. Losy tych kobiet w pewnym momencie, dość nieoczekiwanie się przecinają. Zawiązuje się między nimi nić sympatii, która z czasem przeradza się w przyjaźń.

Wielowymiarowa, wnikliwa perspektywa, fabuła dopracowana w każdym szczególe, ukazuje skomplikowane relacje międzyludzkie i trudną codzienność. Autorka pisze lekko, płynnie, barwnie, z wyczuciem oddaje drgania serca, wewnętrzne rozterki, zmagania, jakie stają się udziałem naszych bohaterów. A ci wiarygodnie ukazani, to ludzie, jakich mijamy w naszej codzienności. Są niepodważalnym atutem powieści, nie wszystkich polubiłam, nie dało się. Narracja toczy się z kilku perspektyw, co daje nam szersze, wnikliwsze spojrzenie na rozwój wydarzeń. Aneta, Milena i Justyna polubiłam je, stały mi się bliskie, doskonale rozumiałam motywy ich postępowania.

Wydawać by się mogło, że to lekka powieść obyczajowa, o której się szybko zapomni. Nic bardziej mylnego. Jest wnikliwie, empatycznie, chwilami dosadnie, bez oceniania kogokolwiek. Cały czas miałam wrażenie, że razem z bohaterkami przemierzałem ich kręte życiowe ścieżki. Z powieści wybrzmiewają trudne, złożone ludzkie problemy. Skomplikowane relacje rodzinne, różne odcienie miłości, stres, życie w ciągłym napięciu, brak wsparcia bliskich, rezygnacja z własnych planów, poświęcenie. Toksyczna relacja, wymagania, ciągła krytyka, narastająca agresja. Poszukiwanie siebie, walka o siebie, siła jaka drzemie w kobietach. Piękno prawdziwej przyjaźni. Odwieczne oczekiwania stawiane kobietom, presja otoczenia, wymagania. Bohaterki bardzo różnią się od siebie, mają inne plany, marzenia oczekiwania od życia, połączyło jej jedno, chciały być szczęśliwe. Czy im się uda? Pięknie to wyszło!

Przez powieść się płynie, a emocje buzują! Poruszająca, nasycona mądrością, bardzo realna, słodko-gorzka opowieść. Daje do myślenia i niesie nadzieję. Czytanie od początku do końca było ogromną przyjemnością. Zakończenie… uch, nie mogło być innego, iskierka nadziei wyraźnie świeci. Serdecznie polecam! Tatiasza i jej książki :)

Sylwia Markiewicz ładnie opowiada o życiu i... kobietach. Jej powieści zazwyczaj podnoszą na duchu i dają nadzieję, opowiadają o kobietach, które żyją tu i teraz i łatwo się z nimi utożsamić. I tym razem autorka nie zawiodła swoich czytelniczek, pisząc powieść obyczajową, którą po prostu chce się czytać.

Jest to opowieść o kilku zupełnie różnych kobietach, które z pozoru nie mają ze sobą nic wspólnego. Nie łączą ich charaktery, ani praca, ale jest coś, co je spaja – swego rodzaju porozumienie.

Trzeba Wam wiedzieć, że to historia wielowarstwowa i przekładana informacjami niczym kilkupiętrowe ciasto z kremem. Opowiada o wielu ważnych dla nas rzeczach, ale też wskazuje błędy, których nie powinniśmy w przyszłości popełniać.

Autorka wiele mówi o niezależności kobiet, o tym, by wbrew wszystkiemu dążyć do celu i spełniać swoje marzenia. Próbować, myśleć, podejmować odważne decyzje i nie dać sobie wmówić, że kobieta jest mniej warta od mężczyzny. Nie jest to absolutnie żaden poradnik na dość oklepany ostatnio temat pt. "Jak odnieść sukces", a wspaniała powieść obyczajowa o ogromnej sile kobiet przepełniona delikatnymi sugestiami i wskazówkami, które mogą pomóc wyjść z opresji i po prostu żyć.

To wspaniała, mądra i wyjątkowa powieść, którą powinni przeczytać wszyscy potrzebujący wsparcia. Bo ukojenie w jej treści znajdzie naprawdę wiele osób. Ponadczasowa, inteligenta i nieprawdopodobna historia!

Życie niesie komplikacje, które zmuszają trzy obce sobie kobiety do podjęcia trudnych decyzji. I tak w ich wyniku spotykają się w pociągu. Czy ta podróż przyniesie szczęście o którym tak marzą?

Alkoholizm, toksyczny związek, problemy finansowe, brak wsparcia i odmienne zdania z partnerem na temat rodzicielstwa to tylko niektóre z poruszonych tu wątków. Fikcja literacka? Może i tak, ale za jej sprawą autorka ukazuje realne życie i kłopoty, z którymi nie raz się zetknęliśmy, albo zrobił to ktoś z naszego otoczenia. I tak jak mówi o tym, że bywa ciężko, daje też nadzieję.

To historia, która wciąga. I chociaż porusza trudne tematy, nie jest ciężka. Ukazuje barwne kobiece bohaterki, wsparcie, determinację i daje powera do działania.

Polecam! Świetna.

Ciekawa historia - trzy nieznajome kobiety, pociąg, bus, pokój hotelowy. Każda z nich bierze udział w walce z własnym życiem. Każda zdecydowała się poniekąd na ucieczkę. Przerwę od swojego życia.

Dobrze przedstawiona charakterystyka bohaterek, choć niestety dość sztampowo. Aczkolwiek może właśnie dzięki temu część z czytelniczek znajdzie tam kawałek siebie.

Trzy nieznajome, które połączył zbieg okoliczności. Trzy życia. Do tego dodajmy trochę pikanterii.

Przemocowy partner pracujący w mundurówce, wyżywający się na domownikach. Mąż, który nie docenia ile jego żona robi w domu, zajmując się dziećmi i pracując na etacie. I wreszcie rodzice alkoholicy nie przejmujący się dziećmi ani niczym dookoła. Fajnie, fajnie ale jakoś bez fajerwerków i trochę szkoda bo przecież akcja książki ma miejsce w okolicach sylwestrowej nocy!

Z opisu wnioskowałam, że książka zaskoczy mnie trochę bardziej! Ale nie było źle, może bez szału, ale poprawnie. Bez zaskoczeń.

Ksiązka miła, przyjemna. ale bez większych emocji.

Sylwia Markiewicz tak jak i w poprzednich swoich powieściach, tak i w "Niepokornych" porusza trudne i ważne społecznie tematy. Właśnie głównie za to tak bardzo polubiłam jej twórczość. 

Mamy trzy kobiety i ich ucieczkę. Jednak w żadnym razie nie należy przypisywać tego faktu ich tchórzostwem. To coś zgoła innego. Mianowicie kobiety porzucają swoje dotychczasowe życie, które już nie jest dla nich takim, jakiego by oczekiwały. Jednak pobudki do tego kroku mają inne. Anetę przerastają obowiązki domowe i zawodowe. Milena wyrywa się z toksycznego związku. Z kolei Justyna ma na barkach utrzymanie całej rodziny. Bez problemu można się z nimi utożsamić. 

Po poznaniu tej historii utwierdzam się w przekonaniu, że w życiu nie ma przypadków. Pociąg, w którym spotykają się bohaterki, wiele zmieni w spojrzeniu na otaczający je świat, a przede wszystkim w nich samych. 

Autorka doskonale nakreśliła portrety psychologiczne postaci. Poddała je trudnym sytuacjom, z którymi przyjdzie się im zmierzyć. To odczuwanie presji, nadmiar obowiązków, odpowiedzialność za innych, toksyczny związek, skrajna bieda, uzależnienie czy skomplikowane relacje międzyludzkie. 

Od zawsze społeczeństwo narzucało kobietom duże oczekiwania, poddając je presji. W tej materii niewiele się zmieniło. By być spełnione i szczęśliwe, same musimy znaleźć  w sobie odwagę i postawić na realizację naszych potrzeb i marzeń. Trzeba nauczyć się asertywności i jak nam coś nie pasuje, jasno mówić NIE, ale również potrafić prosić o pomoc. 

"Niepokorne" to nacechowana mądrością, poruszająca, skłaniająca do refleksji powieść o kobietach i ich sile. To książka o kobiecej przyjaźni, różnych odcieniach miłości (dziecka, siostrzanej, samej siebie), nauce asertywności, szukaniu siebie. Sprawdźcie, czy warto podążać za swoimi marzeniami wbrew oczekiwaniom innych. 

Książka "Niepokorne" to powieść o kobietach, o miłości i przyjaźni, o potrzebie zadbania nie tylko o innych, ale też o siebie. Są tutaj trzy główne bohaterki, ale tak naprawdę dostajemy punkt widzenia również dalszych bohaterów - rodziców, partnerów, rodzeństwa. To powieść o nieporozumieniach, o tym, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia, a morał jest taki, by nie oceniać pochopnie.

Wszystko zaczyna się od spontanicznej decyzji o ucieczce od przytłaczających zobowiązań. Bohaterki spotykają się w pociągu jeszcze nie mając pojęcia, co za szalone dwa dni je czekają. Książkę czyta się szybko i bardzo przyjemnie, postaci jest dużo, mają różne charaktery i swoje własne przekonania, nie ma podziału na dobrych i złych, tylko odcienie szarości jak w życiu. Można się zrelaksować podczas lektury, naładować pozytywną energią, polecam.