Miłość w Zakopanem

Autorka potrafi pisać powieści historyczne i właśnie najnowsza "Miłość w Zakopanem" jest kolejnym tego dowodem. Tytułowa miłość może sugerować, że powieść to romans - jednak nic bardziej mylnego. Owszem, nie obejdzie się bez porywów serca, jednak to walka o siebie, w czasach temu niesprzyjającym, będzie osią tej historii.

Lata 30. Zakopane. I Jadwiga. Kobieta porzucona, która próbuje w stolicy Tatr budować swoje życie od nowa. Łatwo nie będzie, bo kobieta w tamtym okresie uznawana była tylko jako ozdoba u boku męża. Nasza bohaterka musi zmierzyć się z życiem wbrew konwenansom. Dla nas, współcześnie, jest to ciekawa podróż w przeszłość, gdzie możemy obserwować jak wyglądała taka egzystencja.

Autorce udało się odtworzyć klimat i atmosferę epoki, dobrze pokazać realia historyczne, a w to wszystko wpleść zajmującą fabułę. Podoba mi się pomysł, wykonanie i to, że książka przyniosła, oprócz rozrywki, też chwilę zastanowienia.

Zgadniecie jaka melodia tłukła się po mojej głowie podczas czytania tej książki i nadal nie chce jej opuścić? I choć zamiast szampana, tu leje się arak i cofamy się do Zakopanego lat trzydziestych, to nic na to nie mogę zaradzić.

Jednak mimo tytułu niosącego automatyczne skojarzenia Agnieszce Jeż udało się stworzyć powieść nietuzinkową oddającą nie tylko ówczesny klimat Krupówek przyciągający kuracjuszy, turystów i znanych artystów, ale przede wszystkim sytuację kobiet. To wówczas najczęściej były one całe życie zależne finansowo i mentalnie od innych, lepiej wiedzących co dla nich najlepsze. Najpierw od rodziców, później od męża.

Nasza bohaterka jest już szanowaną żoną i matką, jednak gdy mąż niespodziewanie porzuca rodzinę ogłaszając bankructwo kobieta chce po raz pierwszy w życiu wziąć sprawy we własne ręce i decydować o swoim życiu. Na przekór tradycji, konwenansom, wszystkim „co ludzie powiedzą” i „przecież wstyd”.

Jadwiga wyjeżdża do Zakopanego, gdzie rozpoczyna pracę jako fizjoterapeutka, choć dla wielu chęć zarobkowania kobiet to fanaberia, a masaże kojarzą się dwuznacznie. To w tym mieście, gdzie jest "dobry klimat dla wariatów i odszczepieńców", gdzie ludzie pozwalają sobie na więcej i panuje ogólne rozluźnienie kobieta coraz wyraźniej dostrzega zarówno hipokryzję świata, jak i własne potrzeby i przechodzi „kurs szybkiego poznawania życia”.

"Los premiuje odważnych". Czy jednak Jadwiga całe życie kierująca się rozumem, nastawiona na spełnianie narzuconych powinności i oczekiwań zdecyduje się pójść za głosem natury i coraz bardziej świadomego ciała?

To przepiękna opowieść o odwadze bycia sobą w czasach stawiających kobiety na „właściwym” miejscu, w którym brak przestrzeni dla siebie, własnych myśli i pragnień czy odrobiny zdrowego egoizmu. To również opowieść o różnych obliczach miłości, której zawsze warto dać szansę. I mimo upływu niemal stu lat te prawdy pozostają tak samo aktualne.

"Miłość w Zakopanem" bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Poznając Jadwigę Walkiewicz nie spodziewałam się, że w tak dużym stopniu jej postać wpłynie na moje postrzeganie niektórych rzeczy. Dzięki jej licznym przemyśleniom mogłam dowiedzieć się jak na wiele spraw zapatrywały się ówczesne kobiety. Jadwiga chce żyć tak jak pragnie, a nie tak jak narzucają to konwenanse, panujące zasady, tradycje czy ludzie. Odbędzie długą drogę do poznania siebie i swojego ciała. Czy odnajdzie tak upragnioną miłość?

Bohaterowie drugoplanowi stanowią barwne tło powieści. Agnieszka Jeż stworzyła tych fikcyjnych, ale i tych, których czytelnik zna z literatury, sztuki, muzyki, nauki - Stanisław Ignacy Witkacy, Kornel Makuszyński czy Zofia Nałkowska. To w dużej mierze dzięki nim Jadwiga nabierze wiatru w żagle.

Równorzędnym uczestnikiem historii są miasta, w jakich została osadzona fabuła książki. Szczególnie wybija się tytułowe Zakopane. Dodajmy to, że są to lata 30-te XX wieku. Autorce doskonale udało się oddać ducha i klimat tego miejsca i okolic.

"Miłość w Zakopanem" to powieść o roli kobiety w społeczeństwie, która wbrew panującym czasom i ludziom odważa się być samodzielną, żyć po swojemu. To książka ukazująca siłę kobiet, udowadniająca, że każda z nas może się realizować w dziedzinie, w jakiej tylko zapragnie. Bo życie jest po to, by czerpać z niego pełnymi garściami. Polecam! 

Lata 30ste XX wieku. Jadwiga zostaje porzucona przez męża i zostaje sama z dwójką dzieci i trzecim pod sercem. Bierze sprawy w swoje ręce, a podobno najlepszym do tego miejscem będzie Zakopane. To tu otwiera gabinet masażu leczniczego i kosmetycznego. Także tutaj otworzą jej się oczy na ludzką obyczajowość. Czy wśród niewierności i rządzy będzie jeszcze w stanie uwierzyć w prawdziwą i szczerą miłość?

Miłość z Zakopanem to powieść, która się wyróżnia. Pokazuje losy kobiety, która traci wszystko i sama dba o rodzinę. Chce nieść pomoc innym, choć działalnością nowoczesną i taką, która może nieść mylne skojarzenia. I to tu w Zakopanem, Jadwiga wychodzi z kokonu, poznaje prawdziwe życie, gdzie mężczyźni mają przyzwolenie na zdrady, a kobiety są za nią piętnowane. I to tutaj odkrywa, że jednak fizyczny związek może nieść przyjemność, oraz najważniejsze, że miłość istnieje.

Niesamowity klimat Zakopanego i artystów przechadzających się zakopiańskimi uliczkami, Witkacego, Makuszyńskiego czy Nałkowskiej, oraz rozważania na temat obyczajowości, uczuć, roli kobiet, tworzą wielowątkową historię, która nie tylko zachęca do poznania losów bohaterki, ale także skłania do refleksji i zastanowienia się nad tematami, które nadal są aktualne, prawie 100 lat później.

Polecam serdecznie, zapamiętacie ją na długo.

Agnieszka Jeż jest pisarką, po której książki sięgam bardzo chętnie. Wyjątkowy styl, język, wciągająca historia, to elementy sprawiające, że twórczość autorki jest bliska mojemu sercu, mojej czytelniczej wrażliwości. Najnowsza powieść Pani Agnieszki to niezapomniana podróż do Zakopanego lat trzydziestych. Klimat tamtych lat zagościł w moim sercu i umyśle. Za co autorce serdecznie dziękuję.

„Miłość w Zakopanem” to historia Jadwigi Walkiewicz, dla której życie zgotowało wiele niespodzianek. Porzucona przez męża, postanawia rozpocząć nowe życie. Dlatego też wyjeżdża z Warszawy w poszukiwaniu szczęścia w Zakopanem. Bankructwo jej męża wprowadziło wiele zmian w życiu Jadwigi. Czy teraz wyjeżdżając w góry, los ubogaci jej życiową drogę? Czy znajdzie szczęście? Czy odnajdzie miłość i zapomni o swoim mężu? Najważniejsze jednak jest to, czy poradzi sobie w nowej rzeczywistości?

Nie da się ukryć, że Jadwiga jest postacią wyrazistą, silną, wiedzącą czego chce od życia i niebojąca się zawalczyć o swoje szczęście. Pozostawiona przez swojego męża, nie poddała się, lecz wzięła sprawy w swoje ręce, dbając o przyszłość swoją i swoich dzieci. Zwłaszcza że w latach trzydziestych ubiegłego stulecia społeczna sytuacja kobiet sprowadzała się do roli żon i matek.

Jadwiga wyjeżdżając do Zakopanego, postanawia otworzyć na Krupówkach gabinet, w którym wykonywać będzie lecznice masaże. Jak się okazuje nie tylko zawodowe pasje pozwolą Jadwidze czerpać radość z życia. Również w miłości zawita pomyślność. Przystojny góral oraz charyzmatyczny dziennikarz zapewnią tej historii miłosnego kolorytu. Zatem możecie być pewni, że w życiu Jadwigi Walkiewicz będzie się wiele działo.

Zofia Nałkowska, Stanisław Ignacy Witkiewicz, Kornel Makuszyński również zawitają na kartach powieści „Miłość w Zakopanem”. Dzięki temu poczujemy wyjątkowego ducha Zakopanego lat trzydziestych. Pięknem tej powieści są także krajobrazy pojawiające się w naszej wyobraźni, gdy tylko będziemy przechadzać się Krupówkami, aby chłonąc magiczną atmosferę Tatr.

To, co najważniejsze, to nie tylko miłosna historia, lecz przesłanie płynące z najnowszej powieści Agnieszki Jeż. Przesłanie o roli kobiet w społeczeństwie oraz sile w pokonywaniu życiowych trudności, a także realizowaniu siebie – swoich pasji, marzeń. To bardzo głęboka i ważna historia, którą warto wziąć sobie do serca. Dlatego też zdecydowanie polecam Wam lekturę najnowszej książki Pani Agnieszki.

Powieść „Miłość w Zakopanem” ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia

„Niech ktoś zatrzyma wreszcie świat, ja wysiadam” – te słowa pojawiły się w mojej głowie po lekturze powieści Agnieszki Jeż. I zdaje się, że frazy tej piosenki odzwierciedlają w pewnym sensie to, jak wyglądało życie wykreowanej przez nią bohaterki. Jadwiga żyła dostatnio. Miała piękny dom, dwójkę dzieci, trzecie pod sercem i była „szczęśliwą” mężatką. Jednak tej jednej nocy wszystko się zmieniło, kiedy mąż oświadczył, że są zrujnowani i po prostu… odszedł. Kobieta została bez środków do życia, zmuszona była zatem zdać się na łaskę swoich rodziców. Niepomna konwenansów i widma tego, co ludzie powiedzą, bohaterka postanowiła wykorzystać zdobytą wiedzę i wyjechać do Zakopanego, aby tam odbudować swoje życie od nowa, cegła po cegle.

Muszę przyznać, że jeśli chodzi o literaturę obyczajową, ciężko stworzyć historię, która nie cechuje się powtarzalnością utartych motywów. Mam jednak wrażenie, że Agnieszce Jeż to się udało. I choć miłość jest tutaj niejako fundamentem opowieści, to tak naprawdę nie do końca jest ona tożsama wyłącznie z uczuciem między mężczyzną a kobietą, ale bardziej z miłością własną. Bowiem autorka kreśli historię kobiety, która doznaje swego rodzaju przebudzenia z letargu, jakim okazało się jej dotychczasowe życie. Działająca niemal jak w zegarku, wdrażająca w życie nauki wyniesione z domu, nagle zostaje z niczym. I nie mam tu tylko na myśli kwestii finansowych, ale także pustkę i brak znajomości siebie samej. Proces przepoczwarzania się Jadwigi, bo myślę, że śmiało mogę tutaj użyć tego określenia, jest niezwykle ciekawy. Choć trzeba mieć na uwadze, że w latach 30-tych XX wieku decyzja, jaką podjęła bohaterka, nie była społecznie „normalna”. Kobiety stanowiły jedynie męską ozdobę, a ich rola ograniczała się do bycia żoną i matką. Tymczasem Jadwiga postanawia wziąć życie za przysłowiowe rogi i szukając swojej nowej drogi życiowej, przy okazji poszukuje także siebie.

Nowa powieść Agnieszki Jeż to także opowieść o kobiecości, która w wielu przypadkach była uśpiona. Sfera intymna stanowiła temat tabu i skupiała się dla wielu kobiet wokół wypełniania "obowiązku małżeńskiego". A ten, jak sama nazwa wskazuje, często nie należał do przyjemnych, o namiętności i obopólnej satysfakcji nie wspominając. Na przykładzie kobiecych postaci, które autorka wplotła w fabułę, poznajemy ich punkt widzenia. Różnice między nimi zdają się fascynującym obiektem obserwacji, zwłaszcza, że wśród bohaterek pojawiają się prawdziwe przedstawicielki świata kultury tamtych czasów. I nie jest ważne, że o dylematach Jadwigi czytamy my – kobiety współczesne. Myślę bowiem, że wiele poruszonych przez autorkę kwestii dotyczących intymności, odczuwania przyjemności, wstydu oraz kobiecości w całej wielowymiarowości tego słowa, ma tutaj wydźwięk uniwersalny.

Nie sposób nie wspomnieć o miejscu akcji. Agnieszka Jeż zaprasza nas na spacer śladami bohaterów, malując piękny obraz ówczesnego Zakopanego. Miejsca, w którym nie sposób było się nie zakochać, a które to nosiło pierwsze symptomy atrakcji turystycznej, która może przyciągnąć rzesze fanów nie tylko górskich pejzaży, ale i tamtejszego klimatu.

Podsumowując:

Myślę, że śmiało mogę napisać, że historia Jadwigi bardzo mi się podobała. To jedna z tych powieści obyczajowych, która potrafi zaskoczyć, zaciekawić, dostarczyć czytelnikowi wiedzy na tematy, o których wcześniej nie myślał i pozostawić go z głodem ich zgłębiania. Autorka zgrabnie splata prawdę z fikcją literacką, kreśląc opowieść o kobietach. O odkrywaniu siebie, o próbie życia po swojemu, bez odgórnie przyporządkowanych ról i wbrew oczekiwaniom innych. Bohaterka tej książki jest postacią niejednoznaczną. Z jednej strony zagubioną i kruchą, a z drugiej osobą, która odnalazła wystarczająco dużo siły, aby stanąć na nogi i zacząć słuchać siebie, dosyć odwagi, aby być sobą. To także historia o miłości, tej prawdziwej, która często jest długą i mozolną wędrówką na szczyt. Ale stanowczo warto się na niego wspiąć, aby poczuć wypełniające nas po brzegi satysfakcję i szczęście. Polecam!

Jadwiga i Marian Walkiewicz to małżeństwo, które ma już dwójkę małych dzieci a trzecie w drodze. Wydawałoby się, że wiodą szczęśliwe życie w Warszawie. Mają siebie, dzieci i służącą Anielę. Pewnego dnia Marian w kółko mówi, że „jesteśmy zrujnowani”. Okazała się, że jego firma kupiecka przeżywa kryzys. Mężczyzna ucieka z Warszawy do Wiednia, zostawiając żonę samą nie tylko z dziećmi, ale również z zobowiązaniami. Pod wpływem zmian i stresu z nimi związanymi Jadwiga urodziła córeczkę – Mirę. Już od samego porodu wszystko było inaczej niż przy poprzednich dwóch dzieciach. Nie było w nocy niani do pomocy i do zwłaszcza nocnych karmień. Pomimo wszystko kobieta nie załamała się i dała sobie radę. Wyjechała na parę dni do Siedlec, do swojej matki i „głównego reżysera życia państwa Walkiewicz”. Miała pojedynczą łóżko i w końcu nie musiała słuchać chrapania męża i nie musiała już być mu podporządkowana. Postanowiła całkowicie odmienić swoje życie i udać się do stolicy polskich gór, Zakopanego. Na miejscu przygarnęła ją Sobulowa, która pomogła również przy małym dziecku. Jadwiga była córką doktora i znała się trochę na masażach leczniczych. I właśnie w Zakopanem, na Krupówkach postanowiła otworzyć swój gabinet. Z czasem poznaje charyzmatycznego dziennikarza i przystojnego góra. O mężu myśli coraz mniej. W górach może w końcu odepchnąć świeżym powietrzem. Przemyśleć wiele spraw, zawalczyć o siebie. A kto wie? Może nawet znaleźć tutaj swoją miłość?

Historia Jadwigi, kobiety, którą porzucił nie jest melodramatem. Opisem jej przeżyć, załamania się i roztrząsania co tak na prawdę się wydarzyło w jej związku. Jest to historia silnej kobiety, która pomimo przeciwnością otaczającego ją, konserwatywnego świata, potrafi zawalczyć o swoje marzenia. Jest na pewno kobietą zaradną, która nie przywiązuje się do starych rzeczy i sprzedaje je, by z pieniędzy ze sprzedaży mieć jakiś start. Autorka w bardzo ciekawy sposób wplotła w opowieść o Jadwidze znane postacie takie jak: Witkacego, Makuszyńskiego czy Zofię Nałkowską. Każda z tych osób miała jakieś doświadczenie małżeńskie i coś chciała przekazać naszej bohaterce.

Książka jak każda inne Pani Agnieszki, czyta się właściwie sama. Wciąga od pierwszych stron i nie daje się odłożyć nawet na chwilkę. A dla tych, którzy uwielbiają jak ja, górskie klimaty na pewno będzie dodatkową przyjemnością. Dostarcza również wielu emocji. Od irytacji, postępowaniem Mariana, poprzez uśmiech na twarzy. Bardzo polecam na długie, jesienne wieczory.