Naznaczony. Cormoran Strike. Tom 8

"Naznaczony" rzutem na taśmę, jako jedna z ostatnich premier tego roku zagościł u mnie czytelniczo i choć to tomisko ogromne, a czytanie zdecydowanie w papierze wręcz może zastąpić ćwiczenie ciężarów, to jednak każdy tom tej serii pochłania czytelników. A jak to jest tym razem?

To już kolejny tom serii z bohaterami, których polubiło wiele osób nie tylko na kartach książek, ale także w serialu. Robin i Cormoran tym razem mają do rozwiązania zagadkę zwłok znalezionych w skarbcu sklepu ze srebrem. A w zasadzie zidentyfikowanych, bo według policji nazwisko ofiary jest im znane. Problem polega na tym, że w agencji detektywistycznej głównych bohaterów zjawia się kobieta twierdząca, że to jej chłopak, który zniknął, a ona była przekonana, że ją porzucił. Żeby tego było mało, to ten konkretny sklep zajmuje się wyrobem ze srebra specyficznych produktów i te również zostały zgrabnie wplecione w fabułę.

Jednak oprócz zagadki kryminalnej zagłębiamy się ponownie w uczucia Cormorana do Robin... lubicie slow burn? No to tutaj czekamy od jakichś pięciu tysięcy stron serii aż w końcu zbierze się na odwagę żeby przyznać przed nią, że coś do niej czuje. Tylko czy to fair w stosunku do niej skoro jest zaangażowana w związek i wygląda na to, że jej się układa?

Powoli mam wrażenie, że zaczynamy dobijać do momentu, w którym należałoby się zastanowić nad zakończeniem serii, bo o ile wątki kryminalne są ciekawe, a motywy wynajduje autor(ka) bardzo ciekawe i wręcz wyciąga się z nich wiele informacji i nauki, to bohaterowie zaczynają mieć irytująco nudne życie, a to oni są także tutaj spoiwem całości.

Wątek miłosny ciągnie się już od jakiegoś czasu i naprawdę nie wiadomo po co, bo podgrzewanie atmosfery w ogóle nie ma tu sensu, nie o to chodzi w tego typu seriach. Więc wóz albo przewóz, bo wszyscy wiemy, że albo Robin rzuci się w ramiona Strike, albo boleśnie go ubodzie, on popadnie w jakiś nałóg i zostanie mu jedynie praca.

To oczywiście nie skreśla całości książki (i serii), która przy takiej ilości tekstu jest po prostu dobra i wciągająca. A trzeba zaznaczyć, że nie jest to tysiąc stron tekstu z interlinią z kosmosu i sporą czcionką, a do tego potężnymi akapitami. Nie, tutaj potrzebowałam się przesiąść na czytnik ze względu na przyzwyczajenie do większej czcionki i odstępów. Więc gdyby tę powieść potraktować jak sporo innych liczących sobie po trzysta stron... no cóż, pewnie wyszło by w okolicach tysiąca pięciuset? A może i więcej.

Jak to u Galbraith, akcja jest dość powolna, ale na tyle wciągająca czytelnika, że chce się więcej i więcej, a czas spędzony z powieścią leci jak szalony. Czy domyślenie się rozwiązania zagadki jest możliwe wcześniej niż jak dostajemy ją podaną na tacy? A no nie! I to jest jedna z największych zalet "Naznaczonego".

Więc, jeśli szukacie książki na wieczory długie i ciągnące się obecnie w nieskończoność, albo na świąteczną przerwę, to będzie to strzał w dziesiątkę choć zdecydowanie lepiej czytać w odpowiedniej kolejności tę serię!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Dolnośląskim.

“Naznaczony” to tom ósmy serii kryminalnej z z Cormoranem Strikiem, w której oddzielna, zamknięta zagadka kryminalna miesza się z pogmatwanym życiem prywatnym głównych bohaterów, więc choć nie trzeba, to sama gorąco polecam sięgnąć po nią w kolejności chronologicznej. Jej autorką jest J.K. Rowling, która wydaje ją pod pseudonimem Robert Galbraith, a jednak zachowuje swoją cechę szczególną - potrafi przyciągnąć uwagę czytelnika tak, że nawet dziewięćset stron to za mało! Zagadka kryminalna oparta jest o morderstwo, którego dokonano w skarbcu sklepu z masońskim srebrem i już sam sposób jej popełnienia jest solidną łamigłówką. A jednak to tylko część intrygi - reszta to próba odkrycia kim w ogóle ofiara jest, bo kandydatów jest kilku. Jest to więc intryga wielowątkowa, śledztwo rozrasta się na kilka odnóg, ale choć każda przynosi inny temat (masoneria, służba w wojsku, klasowe elity, małomiasteczkowość), to jednak prowadzone są cały czas dobrym, angażującym tempem zachowując klasyczne założenia gatunku - czyli śledztwo oparte jest na różnych sposobach zdobywania informacji i dedukcji. Cała intryga jest logiczna i spójna, a tym, co dodatkowo podbija emocje, jest wplątanie w nią wątku prywatnego głównych bohaterów, współwłaścicieli agencji detektywistycznej Robin i Strike’a. Ich relacja rozwija się i krąży wokół ich zażyłości od dawna, a jednak postacie ciągle podlegają subtelnym przemianom zachowując przy tym spójność charakterów. I to jest kolejny mocny element serii: te kreacje postaci, które są wielowymiarowe, ludzkie, pełen dylematów i lęków mających swoje korzenie w przeszłości. Podoba mi się to, jak Rowling zachowując rozrywkowy charakter kryminału zawarła w nim coś ciekawego, ale i prawdziwego (np. wątek różnego podejścia do kobiet i mężczyzn w biznesie). Jak zawsze jest mi mało, jak zawsze czekam na więcej - kiedy tom kolejny?!

"Naznaczony" rzutem na taśmę, jako jedna z ostatnich premier tego roku zagościł u mnie czytelniczo i choć to tomisko ogromne, a czytanie zdecydowanie w papierze wręcz może zastąpić ćwiczenie ciężarów, to jednak każdy tom tej serii pochłania czytelników. A jak to jest tym razem?

To już kolejny tom serii z bohaterami, których polubiło wiele osób nie tylko na kartach książek, ale także w serialu. Robin i Cormoran tym razem mają do rozwiązania zagadkę zwłok znalezionych w skarbcu sklepu ze srebrem. A w zasadzie zidentyfikowanych, bo według policji nazwisko ofiary jest im znane. Problem polega na tym, że w agencji detektywistycznej głównych bohaterów zjawia się kobieta twierdząca, że to jej chłopak, który zniknął, a ona była przekonana, że ją porzucił. Żeby tego było mało, to ten konkretny sklep zajmuje się wyrobem ze srebra specyficznych produktów i te również zostały zgrabnie wplecione w fabułę.

Jednak oprócz zagadki kryminalnej zagłębiamy się ponownie w uczucia Cormorana do Robin... lubicie slow burn? No to tutaj czekamy od jakichś pięciu tysięcy stron serii aż w końcu zbierze się na odwagę żeby przyznać przed nią, że coś do niej czuje. Tylko czy to fair w stosunku do niej skoro jest zaangażowana w związek i wygląda na to, że jej się układa?

Powoli mam wrażenie, że zaczynamy dobijać do momentu, w którym należałoby się zastanowić nad zakończeniem serii, bo o ile wątki kryminalne są ciekawe, a motywy wynajduje autor(ka) bardzo ciekawe i wręcz wyciąga się z nich wiele informacji i nauki, to bohaterowie zaczynają mieć irytująco nudne życie, a to oni są także tutaj spoiwem całości.

Wątek miłosny ciągnie się już od jakiegoś czasu i naprawdę nie wiadomo po co, bo podgrzewanie atmosfery w ogóle nie ma tu sensu, nie o to chodzi w tego typu seriach. Więc wóz albo przewóz, bo wszyscy wiemy, że albo Robin rzuci się w ramiona Strike, albo boleśnie go ubodzie, on popadnie w jakiś nałóg i zostanie mu jedynie praca.

To oczywiście nie skreśla całości książki (i serii), która przy takiej ilości tekstu jest po prostu dobra i wciągająca. A trzeba zaznaczyć, że nie jest to tysiąc stron tekstu z interlinią z kosmosu i sporą czcionką, a do tego potężnymi akapitami. Nie, tutaj potrzebowałam się przesiąść na czytnik ze względu na przyzwyczajenie do większej czcionki i odstępów. Więc gdyby tę powieść potraktować jak sporo innych liczących sobie po trzysta stron... no cóż, pewnie wyszło by w okolicach tysiąca pięciuset? A może i więcej.

Jak to u Galbraith, akcja jest dość powolna, ale na tyle wciągająca czytelnika, że chce się więcej i więcej, a czas spędzony z powieścią leci jak szalony. Czy domyślenie się rozwiązania zagadki jest możliwe wcześniej niż jak dostajemy ją podaną na tacy? A no nie! I to jest jedna z największych zalet "Naznaczonego".

Więc, jeśli szukacie książki na wieczory długie i ciągnące się obecnie w nieskończoność, albo na świąteczną przerwę, to będzie to strzał w dziesiątkę choć zdecydowanie lepiej czytać w odpowiedniej kolejności tę serię!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Dolnośląskim.

Gdy wzięłam książkę do ręki całkiem na poważnie zaczęłam się zastanawiać czy jest szersza, czy grubsza. Nie sprawdziłam, ale zapewniam wszystkich miłośników prozy pani J. K. Rowling – to wzorcowy przykład cegłówki. Co więcej nie musicie się martwić, autorka utrzymuje swoje powieści na niezmiennym wysokim poziomie, co oznacza, że czytelnik się nie nudzi. No, może czasami z westchnieniem przerzuca te kartki, gdy Robin po raz kolejny ma rozterki uczuciowe lub Cormoran analizuje, czy mógł zapobiec śmierci Charlotte. Cóż, to tylko pokazuje, że detektyw też człowiek i ma te same wątpliwości i emocje, co każdy z nas. Nawet wówczas, gdy doskonale realizuje się w życiu zawodowym, nadal popełnia błędy w ocenie sytuacji. Dużym plusem tej książki jest jej realizm. Pokazanie jak żmudna i niewdzięczna potrafi być rola śledczego, ile niesie napięć i frustracji. Lecz do brzegu – w tym tomie agencja zostaje zaangażowana, by udowodnić, że zwłoki odnalezione w skarbcu masońskiego sklepu ze srebrem należą do byłego partnera zleceniodawczyni (Decimy), a nie jak uważa policja do Jasona Knowlesa. Kto ma rację? Jak ustalić tożsamość denata, skoro jest jeszcze kilku innych kandydatów, o podobnej sylwetce, którzy zaginęli w tym czasie? Sami widzicie, że nie będzie łatwo, a śledztwo podąży różnymi drogami. Lektura zacna, wiedza o masonach poszerzona, zagadka przednia. Czegóż chcieć więcej?! Polecam.

Oprócz Agathy Christie, tylko J. K. Rowling, jako Robert Galbraith, jest mnie w stanie zaskoczyć. Lubię też kilku innych autorów, ale tylko te dwie pisarki sprawiają, że nie potrafię zgadnąć rozwiązania. Często jestem jedynie blisko.

Łączy je również fakt, że wskazówki do rozwiązania pojawiają się w trakcie czytania. Nie ma nagłego zakończenia z końcówką z nie wiadomo skąd (od razu przychodzi mi na myśl nieszczęsne “Wyrobisko 😵). Czytałam dużo opinii, że książki z serii są za grube. Według mnie to jest po coś. Powieści są dopracowane w każdym calu, każde ze śledztw jest dopracowane i nie brakuje również wydarzeń z życia bohaterów.

Jak już o tym wspomniałam to muszę powiedzieć, że oprócz świetnych spraw kryminalnych, największą siłą serii są Strike i Robin. Oboje to fascynujące postacie z krwi i kości. Uwielbiam oboje z nich i aż trudno uwierzyć, że są tylko wymyśleni. Kibicuje również ich związkowi. To akurat mogłaby autorka pospieszyć 😅

“Naznaczony” to 8. tom i już mnie to stresuje. Rowling zapowiedziała, że będzie ich tylko 10…

Tym razem Robin i Cormoran prowadzą sprawę związaną z identyfikacją zwłok znalezionych w sklepie ze srebrem. Strike przyjmuje to śledztwo z nieprofesjonalnych przesłanek, ma nadzieję na więcej czasu ze wspólniczką… Dochodzenia oczywiście staje się coraz bardziej skomplikowane, pojawia się wątek Masonów.

Kolejny tom, kolejna cegiełka, którą przeczytałam w ekspresowym tempie. To książki w których wcale nie czuć ilości stron. Nawet nie wiem kiedy je czytam. Czas akcji też bardzo pasował do momentu czytania 😉 Jedyny minus to, że mnie trochę już denerwuje przeciąganie relacji bohaterów…

Jeśli jeszcze nie znacie, a lubicie kryminały to każdemu polecam. To naprawdę są pewniaki!