Czarcie ziele

“Zemsta jest najsłodszą trucizną”.

Na jednym z londyńskich domów umieszczony został niezwykły, nielegalny ogród. Jego właścicielka toksykolożka botaniczna Eustacia Rose, stworzyła go wbrew wszelkim zakazom, łamiąc przy tym kilka paragrafów. Ogród jest przepiękny, roślinność rośnie bujnie, posadzone są tam różne rośliny, rzadkie, ale i te bardzo trujące. Codzienność Rose jest monotonna, kobieta jest samotna, z nudów podgląda sąsiadów. Szczególną uwagę zwraca na pewną kobietę i jej gości. Gdy ta niespodziewanie znika, znika też część jednej toksycznej, zabójczej rośliny, którą hoduje Rose. Czy kobieta zdoła udowodnić swoją niewinność?

Bardzo udane spotkanie z twórczością autorki, książka całkowicie przykuła moją uwagę. Akcja powieści toczy się swoim rytmem, intryguje i wzbudza niepokój. Fabuła krąży wokół tajemnic, zniknięcia i obsesji. Jest spójna, dopracowana w każdym szczególe, wywołuje nerwowe napięcie, tak, jakby niebezpieczeństwo czyhało tuż za rogiem. Autorka ma lekkie, przyjemne, naturalne, okraszone szczyptą czarnego humoru pióro. Zajmująco ukazani bohaterowie, barwni, nietuzinkowy, wyraźny rys ich osobowości. Do Rose miałam mieszane uczucia, to inteligentna, nieprzystępna, samotna, dziwna, intrygująca i jednocześnie fascynująca kobieta.

Klimatyczna, mroczna, wręcz duszna atmosfera, biją z tej powieści. Nietuzinkowa, zawiła, dobrze poprowadzona zagadka. Tu nic nie jest takie, jak nam się początkowo wydaje. Autorka umiejętnie gra wodzi nas za nos, gra na naszych emocjach. Nie ma tu brutalnych scen, a jednak napięcie, niepokój wzrastają z każdą przerzuconą stroną. I ta ciągła obecność roślin, pięknych i trujących. Ich ulatniające się toksyny, ryzyko dotknięcia włochatego listka, czy niewielkie ziarenko dodane do kawy, są śmiertelne. Oplatają niczym bluszcz, przykuwają, nie chcą puścić, stają się bohaterami powieści.

Błyskotliwy, mroczny, zaskakujący kryminał, thriller. Powieść ma swoje ukryte drugie dno, daje do myślenia, zakończenie zaskakujące. Z niecierpliwością czekam na kontynuację. Bardzo polecam! Tatiasza i jej książki :)

Eustacia Rose, prowadzi stateczne życie, na co dzień pielęgnuje swój ogród na dachu. Z nudów podgląda sąsiedni budynek, szczególną uwagę przyciąga jedna kobieta. Pewnego dnia widzi jak zostaje uprowadzona, jej ogród zostaje zniszczony, a ktoś zostaje otruty toksyną. Eustacia zostaje główną podejrzaną, gdyż znała tę osobę.

„Czarcie ziele” to kryminał botaniczny, który łączy dwa zagadnienia, które uwielbiam. Jest to niewątpliwie oryginalna pozycja wśród dostępnych thrillerów na rynku.

Autorka stworzyła ciekawą główną bohaterkę, która jest dość specyficzna. Zmaga się ze stratą ojca, utraconymi relacjami, nie lubi wychodzić do ludzi, ma za to fascynującą pasję do trujących roślin i to w książce niezwykle mocno wybrzmiewa, co bardzo mi się podobało. Eustacia jest profesorką toksykologii botanicznej, jednak przez zdarzenie z przeszłości musiała zrezygnować z pracy. W trakcie lektury dowiemy co takiego wydarzyło się w przeszłości oraz wnikniemy w jej ekscentryczny świat. Pióro autorki jest niezwykle przyjemne i sprawnie poprowadziła tę wielowątkową historię pełną kłamstw, sekretów i intryg. Zagadka kryminalna rozbudowana, bogata w zwroty akcji, a także wiele zaskoczeń i pozorów. Bohaterka uwikłała się w nieoczywistą sprawę, gdzie wnikliwe śledztwo prowadzi nas po nitce do kłębka, przez wszystkie zawiłości tej historii. Zaczęło się niepozornie, jednak z każdą stroną napięcie rosło, a na jaw wychodziło co raz więcej faktów z przeszłości Eustacii jak i poszukiwanej kobiety, która okazała się zupełnie kimś innym. Bohaterzy świetnie wykreowani, barwni, a relacje między nimi to kolejna zagadka tej powieści.

„Czarcie ziele” to nietuzinkowy debiut o niezwykłym klimacie. Było to bardzo przyjemne spotkanie, chętnie sięgnę po kolejne wspaniałe książki autorki 🌿

Kryminał botaniczny – zestawienie tych dwóch słów już brzmi bardzo dobrze. Szczególnie jak interesujecie się ogrodem. Wiedziałam, że muszę sięgnąć po ten tytuł i już na wstępie powiem, że nie zawiodłam się.

Profesor Rose specjalizuje się w najbardziej trujących roślinach na świecie. Ma ona genialny umysł, jest najlepsza w swojej dziedzinie i jest też dosyć ekscentryczna. Zwykłe życie jej nie pociąga. Ma swój mały świat, w mały mieszkanku w Londynie, a na dachu tego mieszkania ogród z trującymi roślinami…i teleskop. Ponieważ kolejną jej pasją jest astronomia. A może powiedzmy, że była to astronomia, bo od jakiegoś czasu życie młodej kobiety z naprzeciwka jest dużo ciekawsze. Na tyle ciekawe, że gdy nagle znika, Eustacia Rose zostaje oskarżona o morderstwo właśnie przy pomocy jednej z trujących roślin, które ma w swoim ogrodzie.

Nie czytam kryminałów, z zasady. Jakoś nigdy nie jestem ciekawa rozwiązania zagadki. Tu jednak było inaczej. Intuicja mnie nie zmyliła. Książka jest zabawna i błyskotliwa. Główna bohaterka jest przeuroczo ekscentryczna, da się ją lubić. A do tego Londyn. Bardzo mi się podobały te krótkie opisy, które autorka zawarła w tej książce. Co więcej? Tu zagadka naprawdę była najlepsza jaka tylko mogła być. Byłam zaintrygowana i chciałam wiedzieć co się wydarzy.

Jeżeli jesteście fanami kryminałów, lekkich książek, które wciągają lub interesuje was Londyn to jest to książka dla was.

Poznajcie profesor Rose, która na dachu budynku w swoim ukrytym przed światem ogrodzie hoduje niezwykle trujące rośliny. Ponadto ma pewną słabość, bowiem obsesyjnie przy pomocy teleskopu obserwuje piękną kobietę, która zamieszkuje w sąsiedztwie. Jest naocznym świadkiem wielu zdarzeń rozgrywających się w czterech ścianach mieszkania położonego w bliskim otoczeniu. Pewnego dnia kobieta znika w tajemniczych okolicznościach, podobnie jak część trujących roślin z kolekcji głównej bohaterki. Reszty Wam nie zdradzę, ale zachęcam, by poznać ciąg dalszy tej historii.

 

Oryginalność to bezapelacyjnie największa zaleta tej pozycji. Ta powieść to taki powiew świeżości wśród literatury dostarczającej mrocznych wrażeń. Autorka serwuje nam intrygującą i dotychczas niespotykaną opowieść. Jak już wspomniałam… wyjątkowo oryginalną. A wszystko za sprawą botanicznego tła, które nadaje cech unikatowości niniejszej opowieści, wyróżnia ją na tle pozostałych, sprawia, że na dłużej zagości w naszych myślach. Już od pierwszych stron autorka rzuca główną bohaterkę w wir pełen intryg, a czytelników zabiera na niespieszny spacer labiryntem utkanym z pozorów, kłamstw i tajemnic, którym podążamy niestrudzenie próbując odkryć prawdę. Sukcesywnie odkrywa przed nami kolejne elementy układanki, po nitce do kłębka prowadzi nas przez zawiłą zagadkę, w której nic nie jest oczywiste. Unika schematów, wodzi za nos, myli tropy, a finalnie zaskakuje. Moim skromnym zdaniem „Czarcie ziele” to hybryda gatunkowa, mieszanka kryminału, thrillera, obyczaju doprawiona bujną roślinnością o śmiertelnym działaniu. To opowieść z wyjątkowo ciekawym pomysłem na fabułę, która bezkompromisowo łapie czytelnika w swoje szpony bez potrzeby emanowania okrucieństwem. Trzyma w napięciu, fascynuje, permanentnie intryguje i cechuje się fajnym klimatem. Nie brak tutaj również barwnych bohaterów, a w szczególności nietypowych, a przy tym wyjątkowych, kreacji przedstawicielek płci pięknej.

 

Jeśli szukacie historii z nutą innowacyjności, dreszczykiem emocji i roślinnością wypełniającą karty powieści po brzegi, to koniecznie sięgnijcie po ten tytuł.

Eustacia Rose nie radziła sobie z oceną ludzkich charakterów, ale znała się na trujących roślinach. Ale kiedy do sąsiadki, którą podglądała przez teleskop przychodzili mężczyźni, to wiedziała, który z nich jest toksyczny i w jakim stopniu.

Eustacia Rose mieszka w Londynie i na dachu jednego z budynków posiada swój niezwykły ogród. Nie znajdziemy w tym ogrodzie róż. Za to dużo odmian trujących roślin. Prowadzi ona nudne życie. Stroni od ludzi. Ale to właśnie ona widzi, że obserwowana przez nią kobieta, znika. Znika również część zabójczej kolacji Eustacii. I to właśnie ona staje się główną podejrzaną.

Kobiecie nie jest łatwo obronić się. Raz już złamała prawo. Ale jak dalej potoczą jej losy to nie zdradzę. Książkę trzeba samemu przeczytać.

Muszę przyznać, że sięgnęłam po te książkę nie mając wobec niej większych oczekiwań. A zaintrygowała mnie już od pierwszej strony sposobem jakim została napisana. Jest tutaj narracja 1-osobowa. Znajdują się tutaj szczegółowe opisy z życia głównej bohaterki. I to właśnie one przekonały mnie, by bliżej poznać Eustacie i jej trujący ogród.

Książkę czyta się błyskawicznie. Autorka wspaniale tu wykreowała głównych bohaterów. Dodała również toksyczne rośliny jako narzędzie zbrodni co na pewno jest pewną świeżością w tym gatunku.

Książka bardzo mi się podobała i bardzo ją Wam polecam.