Bezduszni. Zapomniana zagłada chorych

Ilu z nas słyszy od "uwolnieniu od cierpienia"? Jestem przeciwnikiem eutanazji, a tutaj mamy do czynienia z masowym wyniszczeniem ludzi, bo pacjenci szpitala w czasach nazistowskich nie byli uznani za wartych życia. Nie wierzę w to, co czytałem, chociaż szczerze mówiąc liczyłem się z taką lekturą. Nie mogę napisać, że dobrze się to czyta, bo to dramaty, ale jednak autorka włożyła sporo serca w swoją pracę.

Reportaże przynajmniej dla mnie nie należą do gatunków, które łatwo mi recenzować. Raz; opierają się na faktach, więc bywają momenty, że nie ma miejsca na ocenę danego fragmentu, bo nie da się ocenić rzeczywistości. Dwa; najczęściej reportaże dotyczą bardzo trudnych tematów, które sprawiają mi trudność w wyrażeniu się słowem pisanym. Trzy; pragnienie poznawania prawdziwej historii z tej mroczniejszej strony sprawia, że ja sama potrzebuję czasu, by się po nich pozbierać. Rozumiem osoby, które nie czują się na siłach, nie chcą się dobijać czy tak po prostu reportaż to nie ich gatunek. Ale mimo tych obciążeń, które ze sobą niosą dla mnie jako odbiorcy, czuję w sobie poczucie ogromnych chęci ocalenia od zapomnienia ciemnych stron historii i wiedzy. Przez wrażliwość przebija się stalowa wola, która daje mi siłę na takie historie.

Przechodząc do „Bezdusznych” nie sposób nie zacząć od tego, że największy kaliber emocjonalny to sam opis wszystkiego czego dopuszczali się okupanci w czasach II wojny światowej w stosunku do osób chorych. Sam temat to jedno, ale forma jego podania jest równie ważna. I tutaj muszę napisać, że widać jaki ogrom pracy włożyła w niego autorka. Wręcz patrząc się na to jak mocno ten temat na przestrzeni lat był spychany ze świadomości historycznej wykonała tytaniczną pracę w pozyskaniu materiałów do książki. Wydawałoby się, że opierać się będzie tylko na materiałach źródłowych, a jednak jest prawda w tym, że kto szuka ten znajdzie, bo reporterce udało się porozmawiać ze świadkami.

Skupienie się na historii trzech miejsc, gdzie przebywali chorzy, pomogło też w poczuciu braku przesytu informacjami. Dostajemy ogólny sposób działania, którego dopuszczał się okupant, a jednocześnie możemy się skupić tylko na wybranym miejscu, co było pomocne dla reporterki i jest przystępne dla odbiorców.

Kategoryzowanie ludzi na tych nieprzydatnych, pierwsze eksperymenty i zagazowania. Uderzające jest to, że do polskich ośrodków trafiali również niemieccy pacjenci, którzy odbiegali od przyjętych norm. Dużą część książki stanowi temat dziecięcego oddziału, który porusza z jeszcze większą siłą. Bardzo cenię sobie fragment, w którym autorka porusza temat książki w związku z protestem kobiet, który dzieje się współcześnie. W punkt oddała to co ja sama czułam czytając książkę, że tego porównywać się nie da, a wręcz jest nie na miejscu. Książka warta poświęcenia czasu, który jest wymagający, ale potrzebny.

Każdy ma prawo żyć i nawet to prawo przysługuje chorym czy obłąkanym. Rząd Hitlera jednak wyszedł z założenia, że tak być nie może i im się życie nie należy. O tej masakrze nie wiemy zbyt wiele, a reportaż Kaliny Błażejowskiej przybliża ją, ale mówię z góry - nie jest to łatwe do czytania. Na pewno mogą się pojawić łzy, a relacje świadków są brutalne.

ŚWIETNA KSIĄŻKA! Błażejowska widać, że odrobiła swoją pracę domową w sposób należyty. Interesuje się tematami nazistowskimi, jednak ta lektura o bezduszności jest mroczna, przyciągająca, ale też bez dwóch zdań - refleksyjna. Losy tych, którzy byli uznani za niewarci życia są przerażające i relacje świadków są wymowne. Zdecydowanie książka warta swojej ceny.

PO-LE-CAM! Wsiąknąłem w historię od razu, a całą książkę skończyłem w 1,5 dnia. Niewiarygodna skala bestialstwa, o którym już dziś zapomnieliśmy, przypomina nam, że nigdy więcej do takich rzeczy nie powinno dochodzić. To nie jest lektura tylko dla fanów historii, ale również dla tych, którzy kochają reportaże i dobre pióro. Błażejowska spisała się na medal.