Veronica i pingwiny

🌨️🏰

Veronica ma 85 lat, dużą posiadłość, jeszcze większy majątek i ani jednego członka rodziny, z którym mogłaby się nim podzielić. Życie upływa jej na spacerowaniu po plaży, zbieraniu z niej śmieci oraz oglądaniu programów przyrodniczych.

Zainspirowana jednym z nich postanawia zaplanować podróż na Antarktydę, by przyjrzeć się z bliska życiu pingwinów.

Przed wyjazdem z zaskoczeniem odkrywa jednak istnienie krewnego, którym jest jej dwudziestosiedmioletni wnuk, Patrick. Ich spotkanie nie przebiega jednak zgodnie z wyobrażeniami kobiety.

🏔️🐧

Historia opowiedziana jest z dwóch perspektyw - Veroniki i Patricka. Dzięki temu mogłam dobrze poznać te postaci i śledzić ich rozwój, który w obu przypadkach był zaskakujący. Ze wzruszeniem patrzyłam jak z niezręcznej, niosącej zawód relacji, ich więź zmienia się w coś głębszego. Z ogromnym zainteresowaniem czytałam też fragmenty, w których miałam szansę poznać przeszłość Veroniki i dowiedzieć się, jak wydarzenia z jej nastoletnich lat wpłynęły na to, kim jest teraz.

Mimo że klimat antarkrycznej stacji badawczej był bardzo... zimowy, rozdziały, w których pojawiały się pingwinki, rozgrzewały moje serce. Czytając tę książkę, czułam się jakbym sama znajdowała pośród tych intrygujących stworzeń.

Bardzo się cieszę, że sięgnęłam po tę powieść. To idealna lektura dla wielbicieli pingwinów, mroźnych klimatów i ciekawie wykreowanych bohaterów!

🌬️❄️

Czy książka, której akcja toczy się na mroźnej Antarktydzie, może być jednocześnie ciepła, jak pierzyna ukochanej babci? Ano może!

Veronica McCreedy to 85-letnia wytworna starsza pani, której powściągliwość w okazywaniu uczuć, natręctwa i upór nie są obce. Kobieta mieszka samotnie w nadmorskiej posiadłości, a jedyne wsparcie, jakie ma, może znaleźć w swojej pomocy domowej, Eileen. Pewnego dnia starsza kobieta prosi gosposię, aby ta pomogła odnaleźć jej jakiegoś żyjącego członka rodziny, ponieważ chciałaby przepisać na kogoś swój majątek. Niedługo po tym w życiu Veronici pojawia się Patrick, jej wnuk. Pojawiają się też pingwiny i pomysł szalonej wyprawy na Antarktydę.

Ta książka udowadnia, że nawet jeśli to, co planujemy, nie idzie po naszej myśli, to zawsze możemy znaleźć taki bodziec, który nas podniesie i sprawi, że nie będziemy czuli się w tym samotni. Życie Veronici nie było usłane różami. Było w nim dużo smutku i rozczarowań, które ukształtowały jej charakter i sprawiły, że stała się oziębła i niedostępna. Ale to pobyt wśród pingwinów przypomniał jej te dobre momenty, których, mimo iż było niewiele, odcisnęły swój ślad i sprawiły, że samotność zaczęła się od niej oddalać. Przyznam, że przez długi czas główna bohaterka nie mogła zaskarbić sobie mojej sympatii. Ta roszczeniowa, dumna i oskarżycielska dama ogromnie mnie irytowała, ale im bardziej poznawałam jej historię i im bardziej lód na jej sercu zaczynał topnieć, tym ja chciałam się do niej przytulić. Kto by pomyślał, że mroźna podróż stanie się tak emocjonalna i przywoła aż tyle długo skrywanych sekretów i niewypowiedzianych słów. To piękna historia, w której zaśmiejesz się, ale i uronisz łzę. Autorka stworzyła ciepłą i pełną nadziei treść, której urok podkreślają świetne dialogi i uszczypliwy brytyjski humor.

Polecam Wam tę książkę, szczególnie teraz, gdy za oknem klimat iście antarktyczny!

Veronica jest ekscentryczną starszą panią, która maluje usta na czerwono, zbiera śmieci z plaży, nienawidzi, gdy ktoś zostawia otwarte drzwi i stroni od ludzi. Tak naprawdę utrzymuje kontakt jedynie z Eileen – kobietą, która sprząta w jej domu. Nie ma rodziny, ani przyjaciół… przynajmniej do czasu, aż okazuje się, że ma wnuka: niezbyt rozgarniętego, słabo dbającego o higienę mężczyznę o imieniu Patrick. Gdy kobieta wpadnie na jakiś pomysł, nie ma sposobu, by ją od niego odwieźć. Tym sposobem Veronica wyrusza w drogę do Antarktyki, gdzie ma zamiar ratować pingwiny Adeli, będące na wyginięciu.

Ach, ta książka to miód na moje serce. Veronica zgrywa zgryźliwą, oziębłą, a nawet nieco wredną starszą panią, ale tak naprawdę ma dobre serce i nie sposób jej polubić. Jest urocza i godna podziwu w tym swoim uporze. Wiele w życiu przeszła, a niektóre z tych rzeczy sprawiły, że zachowuje się tak, jak się zachowuje. To nie w porządku, że ktoś jej powiedział, iż łzy są oznaką słabości. To nieprawda, są potrzebne, by dać ujście emocjom i poczuć ulgę w cierpieniu.

Prócz głównej bohaterki, poznajemy Patricka, który jest dzieckiem, które utkwiło w ciele dorosłego, prawie trzydziestoletniego mężczyzny. Pali marihuanę, żyje z zasiłku, pije litry piwa, ale jest to dobry człowiek, tylko nieco się w życiu pogubił. Kiedy okazuje się, że ma babcię, o której nigdy nie słyszał, jego życie diametralnie się zmienia.

Mamy tu również trójkę naukowców zajmujących się pingwinami. Nie miałam pojęcia, że te zwierzęta są tak fascynujące! Możemy dowiedzieć się z książki wielu ciekawych rzeczy na ich temat. Podziwiam zapał pingwinologów, mnie nikt by nie przekonał do życia w ekstremalnych warunkach, nawet te urocze ptaki.

Powieść została napisana z kilku perspektyw. Narratorami jest Veronica oraz Patrick, ale za pomocą pamiętników bohaterki, mamy okazję poznać jej młodość. Retrospekcje z jej życia są pełne dramatu, ale również nadziei na zakończenie wojny, znalezienie miłości, spokojne życie. Były to niewątpliwie trudne czasy.

„Veronica i pingwiny”, to piękna, słodko-gorzka opowieść, która skłoniła mnie do refleksji. Zawiera w sobie nuty dramatu, komedii oraz literatury obyczajowej. Rozczuliła moje serce i żałuję, że mam już za sobą historię tych niezwykłych bohaterów. Wy natomiast koniecznie musicie ją poznać!

Niektórzy twierdzą, że ludzie się nie zmieniają, że nawet jeśli otoczeniu wydaje się, że ich podejście w jakiś sposób się zmieniło, to pod powierzchnią wszystko nadal jest takie samo. Lecz tak naprawdę, czasem potrzeba do zmiany odpowiedniej motywacji. Innej perspektywy. I odpowiednich osób wokół, które mogą rozbudzić serce i dawno pogrzebane uczucia. Przecież dla każdego jest nadzieja na zmianę, i choć niestety zmiana może skutecznie działać w obie strony, to nigdy nie powinno się tracić wiary w to, że człowiek może stać się lepszym. Potrzeba do tego jedynie innego człowieka. Albo pingwina...

Veronica może się pochwalić słusznym wiekiem, pokaźnym majątkiem i całkiem niezłym zdrowiem. Jednak sama nie przepada za swoim wyglądem, mając w pamięci piękną i młodą dziewczynę. Ciągle gdzieś gubi okulary, słuch polepsza sobie aparatem, kocha herbatę i ma wręcz obsesję na punkcie zamykania drzwi. W wielkim domu jest zupełnie sama, a odwiedza ją jedynie ogrodnik, pielęgnujący jej rośliny oraz kobieta, która pomaga jej w utrzymaniu porządku. Veronica nie ma rodziny i coraz częściej rozmyśla nad tym, co zrobić ze zgromadzonymi pieniędzmi. Wydaje się szorstka w obyciu, zadziwia stanowczością i momentami może wydawać się irytująca. Jednak przy bliższym poznaniu naprawdę zyskuje, a jej wszystkie dziwactwa wydają się zwyczajnie urocze.

Patrick to lekkoduch, który nie potrafi zapanować nad swoim życiem. Pracuje tylko jeden dzień w tygodniu w sklepie rowerowym. I choć jest niezwykle uzdolniony jeśli chodzi o jakiekolwiek naprawy to nie wie jak wykorzystać swój potencjał. Po nagłym rozstaniu z dziewczyną jego codzienność jawi się jako jeszcze większą klęska. Nie ma zbyt wielu pieniędzy, mieszka w warunkach dalekich od ideału, nie dba o higienę czy odpowiednie odżywianie się, a najlepiej czuje się pod wpływem używek. Nie miał łatwego dzieciństwa, do ojca pomimo swojego wieku nadal żywi ogromny żal, a w głębi ducha nadal jest dzieckiem, które potrzebuje opieki. Czy odnaleziona dziwnym trafem babcia pomoże mu zebrać życie w całość?

"Veronica i pingwiny" to naprawdę wyjątkowa i zaskakująca książka, która szybko wciąga w wir wydarzeń ale i intryguje, by poznać zarówno dalsze losy postaci jak i tajemnice ich przeszłości, których strzegą. Autorce w znakomity sposób udało się stworzyć wybitny dysonans w narracji Patricka i Veroniki- w końcu są zupełnie różni, reprezentują inne pokolenia, lecz niełatwym zadaniem jest zaakcentowanie tego- na szczęście w tej książce wspaniale się to udało. Choć pingwiny grają w powieści dużą rolę, a dzięki temu zabiegowi wplecione w fabułę są ciekawostki o ich życiu, jak również uświadomienie o aktualnej sytuacji tych zwierząt, to jednak stanowią pretekst do poruszenia zupełnie innych tematów. Bowiem w tej pozycji znajdziemy niezwykle ciekawe portrety bohaterów, które są rozpisane z namysłem i skłaniają do refleksji. Autorka zgrabnie porusza w książce temat oceniania innych na podstawie stwarzanych przez nich pozorów, który może być niezwykle niesprawiedliwy, gdy nie posiada się pełnego obrazu sytuacji danej osoby. Ponadto w powieści znajdziemy także kwestię samotności i różnych sposobów radzenia sobie z nią, zmian zachodzących w człowieku- a raczej jego nastawieniu do świata i ludzi, które mogą ewoluować w każdym momencie, kruchości życia czy niesprawiedliwości losu prowadzącego do ogromnego cierpienia, które może trwać nawet długie dekady. Ponadto znajdziemy tu wątki romantyczne, historyczne, przyrodnicze, lecz oczywiście dominuje ten obyczajowy. To naprawdę świetnie skrojona i doskonale napisana historia, którą czyta się po prostu fantastycznie- zarówno dzięki lekkości pióra Autorki jak i jej niebanalnemu pomysłowi na fabułę. I, co ważne, ta książka zostawia po sobie ślad w sercu czytelnika, niosąc ze sobą delikatne, aczkolwiek ważne przesłanie. Gorąco polecam tę wyprawę na Antarktykę!