Stowarzyszenie leworęcznych

Witajcie Kochani. Przychodzę do was z recenzją książki #stowarzyszenieleworęcznych #HåkanNesser. Za egzemplarz serdecznie dziękuję Wydawnictwu Czarna Owca 🙂

Znacie twórczość Håkana Nessera? Jest to moje pierwsze spotkanie z tym szwedzkim autorem. Mam nadzieję, że jeszcze nie ostatnie.

Wartka akcja, liczni bohaterowie, niezapomniana historia to tylko niektóre elementy tej powieści. Książka nie należy do ciężkich. Pomimo, że jest to kryminał. Bardzo dobrze się ją czyta.

Tajemnicze Stowarzyszenie Leworęcznych , które stworzyło dwóch kumpli: Marten Winckelstroop i Rejmus Fiste, kusi i przeraża. Należeć do niego mogą tylko osoby leworęczne… Witać można się tylko lewą ręką. Za przywitanie prawą grożą poważne konsekwencje… Coś się wydarzyło … co na zawsze pozostawi na nich piętno…

Po wielu latach spłonął stary pensjonat….Co te dwie sprawy łączy? Prawie wszystkie osoby ze Stowarzyszenia Leworęcznych już nie żyją… Tą kryminalną zagadkę będą próbowali rozwiązać: komisarz Van Veeteren oraz inspektor Gunnar Barbarottie. Czy im się uda połączyć obie sprawy? Czy będą ze sobą dobrze współpracowali?

Zachęcam do przeczytania tej powieści o ile lubicie szwedzkie kryminały. Jeżeli nie lubicie to książka /może nie przypaść wam do gustu. Czytaliście może już tą powieść? Jak dla mnie 7/10.

#wydawnictwoczarnaowca #lukrecja84 #kryminał #crime

Nazwisko Håkana Nessera było mi znane, jednak tak się złożyło, że nie czytałam żadnej jego książki. Postanowiłam to zmienić przy okazji premiery "Stowarzyszenia leworęcznych". Przyznaję, że oczekiwania miałam spore, bo widziałam wiele dobrych opinii o jego powieściach. Niestety mi ta książka nie do końca przypadła do gustu.

Lata sześćdziesiąte dwudziestego wieku. W małym miasteczku Oosterby dwaj uczniowe postanawiają założyć Stowarzyszenie Leworęcznych. Wiele lat później czworo członków ginie w pożarze pensjonatu. Niestety po ponad dwudziestu latach okazuje się, że policja popełniła błąd, a domniemany sprawca został zamordowany i zakopany koło spalonego budynku. W jaki sposób może łączyć się Stowarzyszenie Leworęcznych założone przez kilkoro dzieciaków z morderstwem i pożarem? Na te pytania odpowiedzi będą szukać komisarz Van Veeteren i inspektor Barbarotti.

Mam problem z oceną tej książki. Ma swoje wady i zalety, ale tych pierwszych znalazłam niestety więcej. Początek wlókł mi się niemiłosiernie. Kilka razy miałam ochotę ją odłożyć i już do niej nie wracać. Bardzo się ucieszyłam, gdy po ponad stu stronach w końcu coś się ruszyło i zaczęłam wciągać się w opowiadaną przez autora historię. Szczególnie retrospekcje były dla mnie wyjątkowo ciekawe i te rozdziały czytałam z dużym zainteresowaniem. Sam pomysł na fabułę też był bardzo ciekawy. Do tego intrygująco zagmatwana zagadka kryminalna. To zapowiadało dobry kryminał. Niestety zbyt wolna akcja i nadmiar opisów skutecznie odbierały mi przyjemność z lektury. Śledztwo prowadzone przez głównych bohaterów było jakieś takie nijakie, a policjanci bardziej zajęci byli domysłami, a Van Veeteren swoimi urodzinami niż poszukiwaniem sprawcy. Myślę, że gdyby pozbyć się tych niepotrzebnych wątków i skrócić książkę o jakieś dwieście stron czytałoby się ją o wiele lepiej. Dla mnie była ona za bardzo przegadana. W pewnym momencie domyśliłam się zakończenia. Dobrze wytypowałam sprawcę, więc nie było ono dla mnie dużym zaskoczeniem. Szkoda, bo potencjał w tej historii był duży.

"Prawdy z czasem ulegają zmianie."

Czwarte spotkanie z twórczością Håkana Nessera ("Człowiek bez psa 1a", "Człowiek bez psa 1b", "Oczy Eugena Kallmanna") potwierdziło wyrobiony warsztat pisarski, na wskroś przesiąknięty skandynawskimi nutami, stawiający na obyczajową otoczkę, ludzkie osobowości, wzorce zachowań, zwykłą codzienność. Zagadka kryminalna nie wiedzie prymu, choć wydawałoby się, że tak właśnie powinno być, a pełni funkcję osi wokół której wszystko się kręci, wiąże wątki. Nie wysuwa się na plan pierwszy, chociaż nieustannie obecna jest w myślach bohaterów.

Nesser potrafił wykreować liczne i różnorodne postaci, nadać im ciekawe koloryty tożsamości, obdarzyć skomplikowaną przeszłością, uwikłać w zawiłe okoliczności, sprawić, że każda wnosi coś szczególnego do historii. Część bohaterów przywołano z poprzednich cyklów kryminalnych i doprowadzono do interesującej konfrontacji. Żałuję, że wcześniej ich nie poznałam, dociekliwiej obserwowałabym spotkanie dwóch detektywistycznych supergwiazd. Zatem do nadrobienia.

Narracja zgrabna i płynna, wzbogacona ironicznym humorem, odpowiadała mi, chętnie przystałam na osobliwy styl. Dialogi między siedemdziesięciopięcioletnim eks detektywem i sympatyczną żoną gładko mi podeszły. Nie przeszkadzały spokojne rytmy prowadzenia fabuły, przeciąganie kroków ku kulminacyjnym scenom, gra w odwlekanie odpowiedzi na pytania złożonego śledztwa. Jedynie szybkie trafienie przeze mnie na właściwy trop w dochodzeniu, natychmiastowe intuicyjne wpadnięcie na tożsamość mordercy, zepsuły zabawę niecierpliwego i zaskakującego odkrywania.

Utworzone przez uczniów, w latach sześćdziesiątych dwudziestego wieku, stowarzyszenie staje się wyzwalaczem niepokojących incydentów. Jedna tragedia pociąga kolejne, zaginięcie dziecka, pożar pensjonatu, zbiorcze ciała członków, karygodny błąd policji, odkryte zwłoki, makabryczne morderstwo. Gładko przemieszczamy się w ramach czterech planów czasowych, na przestrzeni czterdziestu lat, z każdym rozdziałem uszczegółowiając informacje i snując domysły. Wciągamy się mimowolnie, komfortowo i zajmująco. Spotkanie z książką pozostawiło dobre wrażenie.

[Adres usunięty]

Skandynawskie kryminały, choć podbijają serca czytelników na całym świecie, mają jedną podstawową wadę - wszystkie wydają się być takie same. Podobnie jest w przypadku książki „Stowarzyszenie leworęcznych”, niemniej to naprawdę udana pozycja dla fanów tego typu powieści, wypełnionych po brzegi bohaterami. Zacznijmy może jednak od początku. O samej książce możemy przeczytać, że:

Marten Wincekelstroop i Rejmus Fiste to najlepsi przyjaciele. W pierwszej klasie szkoły podstawowej w małym miasteczku Oösterby zakładają Stowarzyszenie Leworęcznych. Ponad dwadzieścia lat później płonie doszczętnie stary pensjonat. Giną ludzie. Oba wydarzenia mają ze sobą jakiś związek, jednak nie przeżył nikt, kto mógłby wyjaśnić, co się stało. Prawie nikt.

Minęło już piętnaście lat od ukazania się ostatniej powieści z cyklu, którego bohaterem jest komisarz policji Van Vetereen. Ostatnia powieść z serii o komisarzu Gunnarze Barbarottim ukazała się sześć lat temu. W „Stowarzyszeniu leworęcznych” spotykają się po raz pierwszy. Ale czy ostatni?

Według mojej nieomylnej opinii, to kawał niezłego kryminału, z sentymentalną nutą, która niczym w „To” powraca do lat dzieciństwa. Dużo już było takich książek, wie o tym każdy zainteresowany ale dobre wykonanie gwarantuje świetną zabawę. I tyle. Polecam, naprawdę warto zapoznać się z tą publikacją. Rekomendacją może być też to, że sam autor to jeden z najpopularniejszych pisarzy w swoim kraju. Ma na koncie sporo wydanych dzieł, a część została sfilmowana.