Oddam ci słońce

Zacznijmy od tego, że tematyka książki jest zupełnie nie w moim stylu, a jednak, sprawiła, że się w niej zakochałam. + historia zawiera wiele wspaniałych cytatów❤️😍

……………

Jandy Nelson stworzyła piękną i bardzo emocjonalna historie bliźniaków - Jude i Noah.

☀️„Oddam Ci Słońce” to bardzo ujmująca, wzruszająca i wartościowa powieść, o aceptacji siebie, bullingu, problemach rodzinnych, stratą ukochanej osoby, pierwszych miłościach i radzeniu sobie z pożądaniem.

„Trzeba odwagi, by dorosnąć i stać się tym, kim naprawdę jesteś.”

☀️Noah i Jude to bardzo intrygujące postacie, o wielkiej wyobraźni i sile. Są jak ogień i woda, a jednak się przeciągają i rozumieją bez słów….

Z czasem, rodzeństwo zaczyna odczuwać zazdrość, niepewność, a pomiędzy nimi tworzą się mury i piętrzą się kłamstwa…Oboje noszą w sobie wiele bólu i poczucia winy.💙

„Albo pływasz albo toniesz, takie jest życie, Noah”

☀️Aktorka bardzo ciekawie opisuje emocje buzujące w nastolatkach. To jak poznają siebie i dowiadują się prawdy. Jak wpływają na nich bodźce społeczeństwa. I w jaki sposób dorastają…😭🙈

„W każdej parze bliźniąt jest anioł i diabeł”

☀️Z minusów: już na początku książki, zdołałam się domyślić jakie będzie zakończenie, które jak dla mnie, było napisane bardzo powierzchownie, jakby autorka już nie wiedziała co napisać…🙈🙈😫

„To było zarazem dobre i złe. Miłość buduje i niszczy. Tak samo uparcie daje radość i łamie serce.”.

Kiedy sięgnęłam po „Oddam ci słońce” nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać po tej historii. Natomiast wiedziałam jedno — będzie to książka z gatunku tych, które pozostaną w mojej głowie na dłużej. Jednak zauważyłam jedno. Żeby w pełni oddać się lekturze, potrzeba ciszy i spokoju, wtedy wchłoniemy ją w stu procentach.

Piękna okładka, cudowne wnętrze, wyśmienicie wykreowani bohaterowie i historia, która potrafi ścisnąć za serce.

Myślę, że tak mogłabym podsumować „Oddam ci słońce”. Z piórem autorki spotykam się pierwszy raz i muszę powiedzieć, że jest ono bardzo przyjemne.

Autorka pięknie manewruje emocjami i odczuciami czytelnika, niejednokrotnie, chwytając za serce. I choć początkowo miałam problem, żeby wkręcić się w książkę, to później nie byłam w stanie odłożyć jej na bok. Wsiąknęłam w świat bohaterów i razem z nimi przeżywałam ich historię.

Autorka w cudowny sposób opisuje artystyczną duszę bohaterów, co rzuca się w oczy już na początkowych stronach. Strasznie podobał mi się pomysł na poprowadzenie fabuły, a książka okazała się tak inna, nią te, które do tej pory czytałam, tak wyjątkowa.

„Oddam Ci słońce” opowiada o losach rodzeństwa, które, mimo iż są jednością, to są całkowicie różni. To historia, która wywołuje mnóstwo emocji, która porusza dość ciężkie tematy, ale przy tym wszystkim jest prawdziwa.

Jestem zachwycona tą książką, na pewno sięgnę po nią jeszcze nie raz.

Noah i Jude są bliźniętami, jednak nie są ze sobą zbyt blisko, ponieważ rywalizują o uczucia matki i mają skomplikowane charaktery. Łączy ich zamiłowanie do sztuki, lecz dzieli znacznie więcej. Rodzeństwo robi sobie wiele przykrości, które potem mogą zaważyć na ich przyszłości. Czy uda im się w końcu porozumieć?

Oddam ci słońce to powieść Jandy Nelson, w której znajdziemy narrację pierwszoosobową dwójki rodzeństwa. Każda z nich rozgrywa się w innym czasie, dlatego powoli zaczynamy składać kolejne wydarzenia w całą historię i dowiadujemy się, dlaczego Noah i Jude przestali ze sobą rozmawiać.

Postaci nie da się jednoznacznie scharakteryzować. W czasach, gdy opowieść prowadzi Noah, jest on wycofany, skryty, a świat widzi poprzez sztukę – sytuacje mają dla niego kolory, a sceny tworzą w głowie obrazy, często abstrakcyjne. Jest świetnym artystą, ma ogromny talent. W tym samym czasie jego siostra zajmuje się głównie kłótniami z mamą, naginaniem zasad i uganianiem się za chłopakami. Gdy Jude snuje swoją opowieść, wszystko się zmienia. Dziewczyna jest skryta, zagubiona, nie rozmawia za wiele z bratem. Jest cichą samotniczką, która świat definiuje za pomocą mądrości z babcinej książki. Noah w tym czasie porzucił już sztukę i zajmuje się spotkaniami z kolegami i sportem. Ich relacje dzielą trzy lata.

Powoli zaczynamy dowiadywać się, co zaszło między rodzeństwem i jakie wydarzenia spowodowały, że tak diametralnie się zmienili. Zbieramy strzępki informacji, by w końcu stworzyć jedną opowieść. W książce widzimy dwa plany czasowe, ale postacie często się powielają. Nic w tym złego, ich pojawienie się w życiu rodzeństwa często ma zupełnie inne powody i skutki.

Pierwsze, co zachwyca w książce, to narracja. Bohaterowie są zafascynowani sztuką, jest ona w ich życiu obecna, dlatego wpływa też w jakiś sposób na to, jak formują myśli i je przekazują. Noah często używa metafor, czasem jego język jest nieco filozoficzny, a czasem ociera się o baśniowość. Ważne sceny z jego życia są w narracji przedstawione w postaci portretów i autoportretów – schematów rysunków, które widzi w głowie. Świetnie jest to zaprezentowane. Jude natomiast sięga po mądrości z biblii zmarłej babci, która wierzyła w moc rytuałów i ochronne działanie prostych przedmiotów. Przez to dziewczyna, która była blisko z babcią i ma z nią wiele ciepłych wspomnień, wydaje się rówieśnikom ekscentryczna. Co jakiś czas w narracji Jude są przytoczone wpisy z biblii babci, które nawiązują do sytuacji i wydarzeń z życia nastolatki.

Druga rzecz, która jest cudowna, to pokazanie bliźniąt. Zazwyczaj myślimy o tym, jak rodzeństwo jest ze sobą blisko, mówi się o wyjątkowej relacji. Tu natomiast zaprezentowano coś innego. Bohaterowie mają wobec siebie wiele żalu, robią sobie wiele przykrości. Ich relacja jest szorstka, naszpikowana niedopowiedzeniami i złością. Odsuwają się od siebie, zamiast porozmawiać szczerze o tym, co ich boli. Przyznam, że te ich zemsty bardzo dobrze oddawały rzeczywistość i okazały się dla mnie prawdopodobne.

Oddam ci słońce to powieść o rodzeństwie, ale też o poszukiwaniu siebie. Każde z bohaterów ma swoje problemy i rozterki, muszą odnaleźć swoją drogę życiową, by czuć się dobrze we własnej skórze. To powieść o dojrzewaniu i budowaniu od nowa relacji z drugim człowiekiem.

Książka nie jest tylko dla młodzieży. Ma uniwersalne treści, a to, że bohaterowie są młodzi, jest sprawą drugorzędną. Bardzo mi się podobała, rozkoszowałam się czytaniem i nie spieszyłam się z poznawaniem tej historii, chciałam bowiem móc zachwycać się językiem i niezwykłym stylem autorki.

„Kiedy spotykasz pokrewną duszę, to tak jakbyś wszedł do domu, w którym już kiedyś byłeś - rozpoznajesz meble, obrazy na ścianach, książki na półkach, zawartość szuflad: znalazłbyś tam drogę nawet po ciemku.”

Noah i Jude są niezwykle utalentowanymi bliźniętami, które od zawsze stanowiły jedność. Noah jest skryty i uczuciowy. Ma duszę artysty. Jude jest zupełnie inna. Jest odważna, zbuntowana, bardzo popularna i lubi ryzyko. Mimo że różniło ich tak dużo jedno wskoczyłoby w ogień za drugie. Ale to było kiedyś...

"Oddam ci słońce" to przepiękna opowieść o relacjach pomiędzy rodzeństwem oraz rodzicami. Piękno, a jednocześnie prostota języka zachwycają. Początkowo fabuła może wydawać się mało oryginalna czy wręcz oklepana. Jednak kiedy z pozoru nieistotne elementy złączą się w całość, dostrzec można jej piękno i niepowtarzalność. Wszystko jest tu dopracowane i przemyślane w najdrobniejszym szczególe, a każdy detal ma znaczenie. Mnogość wątków powoduje, że jest niezwykle wciągająca, a przy tym zachwyca i wzrusza. Niezwykle ważnym elementem tej powieści jest sztuka. Autorka skupiła się na przedstawieniu wszystkich ważnych wydarzeń za pomocą obrazów, które w swojej głowie tworzył Noah.

Bohaterowie zostali bardzo dobrze wykreowani. Są pełni sprzeczności, mają swoje wady, popełniają błędy przez co są zwyczajnie ludzcy. To właśnie powoduje, że można się z nimi identyfikować. Autorka pokazuje jak ważne są relacje rodzinne i jak wiele może zmienić jedno małe, niepozorne kłamstwo. Całość porusza również kwestię poczucia winy i tym, jak sobie z nim radzić. Możemy obserwować jak niewypowiedziane żale nawarstwiają się ale nie brakuje tu wybaczenie oraz tęsknoty. Ta niepozorna historia jest niezwykle uniwersalna i ponadczasowa tym bardziej, że każdemu z nas nie są obce problemy z akceptacją, chęć dopasowania się czy zaimponowania rodzicom. Dlatego warto po nią sięgnąć. Z pewnością nie jest to książka, o której zapomina się zaraz po przeczytaniu.

„Oddam Ci słońce”. Po kilku pierwszych stronach nie byłam pewna swoich uczuć do tej książki. Obawiałam się, że nie będzie między nami żadnego uczucia i byłoby szkoda gdyby tak się stało. I chociaż nie była to miłość od tej właśnie pierwszej strony to później stało się coś… coś co zmieniło wszystko…

Każda kolejna chwila spędzona z bliźniakami stała się dla mnie emocjonalnym pociągiem z którego nie chciałam wysiadać. Ubrana w piękne słowa i język, zasługuje na uwagę. Pełna bólu i poczucia niesprawiedliwości ukazuje z czym muszą się mierzyć na codzień artystyczne dusze jakimi są Jude i Noah.

Uważam, że to wyjątkowa historia, nie tylko pod względem interesującego języka ale przede wszystkim dlatego, że opiera się na emocjach, wyobraźni i łamaniu stereotypów. Doświadcza i pokazuje jak trudna może być droga do odnalezienia własnej tożsamości. Nie jest to cukierkowa opowieść o tym jak wygląda życie nastolatków i myślę, że jest to odpowiednia pozycja dla czytelnika w każdym wieku.

Po takie młodzieżówki sięgam z przyjemnością ❤