Moja gra. Autobiografia

Lukę Modricia poznałam w 2012 roku, kiedy to trafił do Realu Madryt, tylko po to by później śledzić jego poczynania również na meczach reprezentacji Chorwacji. Dzięki uprzedniej znajomości piłkarza, czytając o perspektywie Modricia na wydarzenia po 2012 roku, mogłam odświeżyć sobie pamięć na wspaniałe, ale również dramatyczne chwile, jak również zyskać inny punkt widzenia. Nie trzeba jednak znać historii Luki, by cieszyć się lekturą jego zapisków.

Autobiografia Modricia jest z wielu powodów ujmująca. Po pierwsze: czytelnik ma szansę jeszcze lepiej poznać Lukę, nie tylko jako piłkarza Realu czy Chorwacji, ale też jako człowieka. Czytanie o tak skromnej, prostej, acz utalentowanej osobie było niezwykle odświeżające, potwierdziło również, że sympatia jaką darzę tego zawodnika, została świetnie ulokowana. Po drugie: historia jego życia jest naprawdę niewiarygodna, biorąc pod uwagę niespokojne czasy, w jakich przyszło mu żyć, a także szereg wydarzeń, które doprowadziły go do miejsca, w którym znajduje się teraz. Modrić faktycznie przelał na papier myśli towarzyszące mu podczas najważniejszych chwil, nie tylko tych pozytywnych, ale również kontrowersyjnych, gdy często dziennikarze czy publika obrzucali go błotem. Piłkarz ze spokojem opisuje swoją perspektywę, a także niepodkoloryzowaną rzeczywistość, dzięki której możemy zrozumieć wiele jego wspomnień.

Przez całą książkę przebija się skromność tego błyskotliwego zawodnika. Jako że mamy okazję poznać kilka szczegółów dzieciństwa, wychowania, a także rodziny Modricia, szybko możemy dostrzec, że pomimo mnóstwa sukcesów na koncie, Luka pozostał tym samym prostym, rodzinnym, lojalnym, zdeterminowanym, pełnym pasji młodzieńcem, zakochanym w piłce nożnej. Tym samym czytanie o efektach jego ciężkiej pracy przynosi mnóstwo satysfakcji. Modrić jest bardzo dojrzały emocjonalnie, a że o wszystkim pisze z tak dobrze znaną mu pokorą i grzecznością, faktycznie widzimy w nim normalnego śmiertelnika, a nie tylko legendarną gwiazdę futbolu.

Bardzo się cieszę, że miałam okazję przeczytać tę książkę. Nie tylko dlatego, że jeszcze lepiej pozwoliła mi zrozumieć Modricia i dała mi wgląd w jego perspektywę na cudowne jak i bolesne wspomnienia i towarzyszące im emocje, ale też dlatego, że okazała się w pewien sposób inspirująca. Poprzez lekturę uczymy się, że z niegasnącą pasją i ciężką pracą, człowiek może dojść daleko, a każdy sukces poprzedza droga pełna wzlotów i upadków, dzięki którym można się sporo nauczyć. Jeśli interesujecie się piłką nożną, lub jesteście fanami Modricia, serdecznie zachęcam do sięgnięcia po niniejszą pozycję. Pozwoli wam docenić prosty geniusz Luki jeszcze bardziej.