Euforia. Powieść o Sylvii Plath

„Euforia” to literacka fantazja o Sylvii Plath. Akcja powieści skupia się na ostatnim roku życia pisarki. Obserwujemy również rozpad jej małżeństwa z pisarzem Tedem Hughesem. Cullhen zabiera nas w niezwykle emocjonalny rollercoster. Nie brakuje tu pragnień, niepokojów oraz prób radzenia sobie z szarą rzeczywistością. Wraz z bohaterką popadamy w tytułową euforię, by za chwilę sięgnąć dna rozpaczy. Widzimy jak jej plany czy marzenia zostały zweryfikowane przez życie. Zawiedziona i nadal zakochana w mężu nie może się odnaleźć w życiu gdy go już nie ma.

Całość porusza istotny problem depresji i chorób psychicznych. Możemy również zaobserwować jak silna w tamtych czasach była presja i ograniczenie roli kobiety do tzw. kury domowej. Obserwujemy walkę Sylvii o wolność, swój rozwój i potrzeby. Widzimy jak nie chce się wcisnąć w ramy które są jej społecznie narzucane. Całość jest przepełniona bólem. Nie brakuje tu walki o szczęście, trudnych relacji czy wołania o pomoc.

Powieść została napisana pięknym, wręcz poetyckim językiem, który urzeka i porywa. Sam tekst jest ucztą literacką gdzie bez problemu możemy poczuć wrażliwość i samotność Sylvii. Polecam choć nie jest to lektura z dobrym zakończeniem.

Powróciłam do biografii, do biograficznej fikcji, do wspomnień o osobach, które miały wpływ na tło tworzącej się historii życia. Skończyłam czytać książkę o postaci, jak najbardziej autentycznej, ujętej tym razem w formie literacko naciąganej.

Trudna to książka, ciężko się przyswaja jej treść. Skomplikowane relacje rodzinne, choroba, brak uczuć, wyimaginowane problemy, rzeczywista trauma. Huczy w niej od uczuć, jest dosadnie prawdziwa.

Czuję się przygnębiona, smutna, smutkiem niezrozumienia i walki o własne ja, ukryte w bohaterce, wypływające z niej jako bunt i kryjące się pod powierzchnią emocji w chwilach zwątpienia. Kolejny kłopot z przeczytaniem książki wiąże się z powolnością jej poznawania, nie da się czytać szybko, zachłannie, są sceny, które bolą tak bardzo, że książka lądowała na półce, czekała na swój kolejny raz. Cieszy mnie, że to fabularyzowana biografia, że Autorka pisze o bohaterce chwilami z czułością, że delikatnie przedstawia nam jej osobę, tak bardzo zagubioną i źle potraktowaną przez los.

Bardzo wymagająca literatura, zmusza do zwielokrotnienia skupienia, do uwagi.

Wyboista to podroż, ale warta przebycia.

Tytuł: "Euforia. Powieść o Sylvii Plath"

Autor: Elin Cullhed

Data premiery: 07.09.2022r.

Wydawnictwo: Książnica

Sięgacie często po biografię?

Ja rzadko...

Zachęcona dobrymi opiniami przeczytałam "Powieść Sylvii Plath".

Na wstępie jest już zaznaczone, że Sylvia Plath w tym utworze jest postacią fikcyjną, ale postacie i wydarzenia w tekście mają swoje odpowiedniki w rzeczywistości.

.

.

Przeczytałam.

Było ciężko.

Bardzo ciężko, ale przebrnęłam.

.

.

Wejście do umysłu chorej psychicznie kobiety było naprawdę trudne.

Ona cierpiała...

A jej mąż...

Mogę śmiało rzec, że nią pomiatał. Jego teksty i odzywki do kobiety, która dała mu dzieci... No masakra jakaś!

Tak źle się to czytało, że momentami omijałam niektóre momenty w tekście😢

.

Prócz tego główna bohaterka miała na barkach do ogarnięcia cały dom... męża, który jak się później okazało ją zdradzał, a ona jeszcze chciałaby się z nim przespać (nie mieściło sie to w mojej głowie)... musiała zająć się dziećmi i swoją powieścią...

Za dużo jak na jedną osobę, a pomocy znikąd nie miała...

.

.

Także...

Jak dla mnie za dużo.

Smutna historia.

Muszę po niej odpocząć...

.

Jeżeli szukacie czegoś biograficznego to zachęcam...

Może będzie to dla Was jakaś odskocznia od czytanych na codzień książek.

Czasem lektura nie jest łatwa i nie czyta się jej jednym tchem, ale zdecydowanie dostarcza takiej dawki emocji, że dotyka ona człowieka w bardzo wyjątkowy sposób.

Kojarzy Wam się może taka książka?

Po zapoznaniu się z dziełem pani Elin Cullhed mam w sobie ogromne morze emocji i ciężko mi to opisać. Z pewnością mogę powiedzieć, że dawno nie zapoznałam się z główną bohaterką w tak szczególny sposób. Opowieść o Sylwii Plath, autorce książki "Szklany klosz", nie jest biografią tym bardziej, że opowiada jedynie o ostatnim roku jej życia.

Poznajemy tutaj matkę, żonę, poetkę, kobietę zranioną. Wszystkie te płaszczyzny życia przenikają się, a Sylwia toczy wewnętrzną walkę o swoją tożsamość. Cała ta bitwa opisana jest tak pięknym i barwnym językiem pełnym metafor, że nie da się nie podziwiać sposobu przedstawienia świata jej oczami. Zraniona dusza poetki zmaga się z otaczającym ją światem, a podczas lektury możemy doskonale zapoznać się z jej stanem psychicznym i poczuć jak samotna i odrzucona się czuła.

Nie będę ukrywać, że to trudna lektura nie dla każdego. Jednak jeśli lubicie literaturę piękną, z której możecie czerpać garściami to zdecydowanie polecam Wam "Euforię". Odnajdziecie tu wiele emocji, a szczególnie poczujecie tę walkę o miłość nie tylko mężczyzny, dzieci, ale i o miłość samej siebie.

Ciekawostka: Sylwia Plath po wydarzeniach przedstawionych w książce popełnia w roku 1962 samobójstwo poprzez zatrucie gazem. Swoją dwójkę dzieci umieszcza w bezpiecznym, wentylowanym pomieszczeniu i zostawia im śniadanie. Tomy jej poezji zostały wydane pośmiertnie.

„Euforia. Powieść o Sylvii Plath” nie jest biografią Autorki „Szklanego klosza”. Elin Cullhed stworzyła wyobrażony obraz Plath, skupiając się na ostatnim roku jej życia. 

Cullhead ukazuje swoją bohaterkę jako żonę artysty, który niezależnie od okoliczności zawsze znajdzie czas na przyjemności, a przede wszystkim na pisanie. To na Sylvię, zgodnie z powszechnie obowiązującymi w Anglii u schyłku lat 50-tych minionego wieku zasadami, spada obowiązek opieki nad dziećmi i dbania o dom. Plath jako matka czuje się potrzebna i niezastąpiona. Macierzyństwo daje jej siłę, ale także jest źródłem frustracji. Nieustannie dręczy ją pytanie czy jest matką dostatecznie dobrą, najlepszą dla swoich dzieci. Choć kocha je, czuje się przytłoczona odpowiedzialnością i ich stałą obecnością, która uniemożliwia jej twórczy rozwój. Okazuje się także, że marzenie Sylvii o spokojnym, szczęśliwym życiu na angielskiej prowincji, o stworzeniu kochającej się rodziny, było mrzonką. 

Szwedzka pisarka z empatią kreśli portret kobiety nierozumianej, zagubionej, emocjonalnie rozchwianej, niepotrafiącej sprostać narzuconym rolom i oczekiwaniom społecznym. Poetki toczącej nieustanną walkę pomiędzy potrzebą rozwoju zawodowego, a pragnieniem bycia idealną żoną i matką. Pierwszoosobowa narracja pozwala niezwykle głęboko wniknąć w świat wewnętrznych przeżyć i targających bohaterką emocji. Ich sugestywne opisy Autorka zamyka w poetyckich frazach, które mogłyby wyjść spod pióra prawdziwej Sylvii Plath. Niewątpliwie to warstwa językowa stanowi największą siłę powieści.

„Euforia. Powieść o Sylvii Plath” to historia o poszukiwaniu osobistego szczęścia. O zderzeniu marzeń z brutalną rzeczywistością. Opowieść o tym, jak bardzo życie potrafi przytłoczyć, a najbliżsi rozczarować i zawieść. Przede wszystkim jednak, mimo że Elin Cullhed nie pisze o tym wprost, jest to powieść ukazująca drogę do samozagłady.